ad ad ad ad
Deel 3 is uit

... Lees meer
Geplaatst door Fred van Slogteren, 26 november 2017 12:00

... Lees meer
Geplaatst door Fred van Slogteren, 19 november 2017 12:00

... Lees meer
Geplaatst door Fred van Slogteren, 29 oktober 2017 12:00

... Lees meer


Geplaatst door Fred van Slogteren, 4 juli 2016 12:00

Tegenwoordig is hij een grote meneer. Een veelgelezen columnist, iemand wiens mening er toe doet. In 2009 won hij de Hard Gras Prijs en in 2014 mocht hij aanschuiven bij Mart Smeets in De Avondetappe. Plus nog talloze andere blijken van waardering. Al is het alleen maar omdat hij weet waar de punt/komma voor dient. Elk medium zou hem er wel als medewerker bij willen hebben, want hij kan schrijven. 
In 2006 had niemand nog van hem gehoord, was hij een 21-jarig studentje op de School voor Journalistiek en droomde hij van een carrière zoals hij die nu beleeft. Eén met ... 
Geplaatst door Fred van Slogteren, 10 augustus 2014 10:00

Ik had een verhouding met Olive Green

Wilfried was een fietsende pelgrim. Hij bereikte Compostela en Rome, reed over de hoogste bergen, doorheen velden en dorpen bij dag en bij nacht, doorheen Parijs, Berlijn, Praag, Havanna, Saigon, Seattle, Harare, Dublin, Milaan ...
Liefst was hij alleen op weg en hij had als enige liefde Olive. Hier volgen enkele stukjes uit zijn 
reisverhaal 'Verder dan Rome loopt de weg', die er van getuigen van wat die fiets en die man met mekaar hadden.

‘Met mijn fiets slapen was liefdevol geweest tijdens deze regenachtige nacht. Ik ben vroeg wakker. Le Lac Vert is prachtig, gezwollen door regenwater. De vissen zijn er gelukkig. Ik geef mijn fiets een flinke poetsbeurt met mijn onderlijfje van gisteren dat ik tot vod bevorderde. Ik toer nog even door de camping en ik zie vlees van mollige dames die pas wakker werden. Mijn lieve Olive en ikzelf kreunen en kraken bij het begin van deze dag. Met een beetje olie op 
de ketting, na het rechttrekken van de spatborden, het bijpompen van lucht in de banden en het aanspannen van ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 22 februari 2009 12:00

Toen ik lang geleden van school kwam, wilde ik maar één ding: journalist worden. Of nog liever: sport- journalist. Elk jaar de Tour de France doen en eens in de vier jaar de Olympische Spelen. Dat leek me wel wat, maar dat was in de jaren vijftig een wens die bijna gelijk stond aan het verlangen kroonprins te worden. De beroepsopleiding voor journalisten bestond nog niet en daarom was je aangewezen op de willekeur van de mensen uit het vak, die jouw schriftelijke sollicitatie moesten beoordelen. ‘Bij het lezen van uw prachtige dagblad werd ik getroffen door de annonce, waarin u een leerling-journalist vraagt voor de sportredactie’. Enzovoort, enzovoort. Die openingszin heb ik tientallen malen met de hand geschreven. Meestal hoorde ik niks, want de heren hoofdredacteuren van toen hadden een ruime keus en ook de schaarse keren dat ik voor een gesprek werd opgeroepen, was een afwijzing mijn deel. Zo zat ik eens doodzenuwachtig tegenover Bob Bouma (in de jaren zestig een TV-coryfee met de filmkwis ‘Voor een briefkaart op de eerste rang’) van het Algemeen Handelsblad; ik maakte mijn opwachting bij Frans Henrichs van het Utrechts Nieuwsblad en bij …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 28 juli 2007 10:00

In 1977 stonden we met onze vrienden Ankie en Gerard op een camping in Les Landes aan de Atlantische kust. Een prachtig breed strand met een heerlijke wilde zee. We maakten er enthousiast kennis met de plage naturiste en voelden ons in ons blootje als god in Frankrijk. Gerard en ik begonnen de dag steevast met een fietstochtje van een kilometer of veertig. Hij op zijn groene RIH en ik op mijn rooie. Het was midden juli en de Tour was volop aan de gang. Halverwege de middag streken we in het restaurant neer waar we met een aantal mannen naar het kleine TV-scherm keken om de finish van de etappe te bekijken. Op een dag vertrokken onze vrienden in alle vroegte voor een bezoekje aan een broer en schoonzus die honderd kilometer verder op een camping stonden. Ik reed mijn ritje die dag alleen en we besloten niet naar het strand te gaan maar op de camping te blijven. Met de transistor op de campingtafel volgde ik zo goed en zo kwaad als het ging het verslag op de Franse radio. Ik wist inmiddels dat de naam Kuiper (foto) in het Frans wordt uitgesproken als Kwiepérre en dat TI-Raleigh in Franse monden wordt verhaspeld tot Tieralékke. Het was de beroemde etappe naar l’Alpe d’Huez waar Hennie Kuiper een van zijn mooiste triomfen beleefde. Naarmate de finish naderde werd het spannend en Franse radioverslaggevers winnen het in hun enthousiasme en volume nog ruimschoots van driftige types als Theo Koomen en Jacques …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 juli 2007 10:00

Vandaag start de Tour de France. Niet in Frankrijk, maar in Engeland. In het hartje van Londen om precies te zijn. Een Tourstart buiten Frankrijk, het is al vele malen vertoond. Utrecht en Rotterdam strijden al jaren om de eer ook startplaats buiten Frankrijk te mogen zijn. Als het ze ooit lukt zullen ze altijd doordrongen zijn van het feit dat Amsterdam de eerste stad buiten Frankrijk was die de Tourstart mocht organiseren. Dat was in 1954 en het was een beloning voor het spectaculaire en opvallende rijden van de Nederlandse nationale ploeg in de drie Tours die aan dat jaar voorafgingen. De Tour sloeg haar tenten op in het Olympisch Stadion en ik was er vanaf dag één bij. Sterker nog, ik was niet van het terrein van het stadion weg te slaan. Het buitenterrein dat binnen de hekken direct om het stadion ligt, stond vol met auto’s en vrachtwagens. En overal waren mensen bezig met de voorbereidingen voor de grote dag dat het startschot door burgemeester d’Ailly zou worden gelost. In de dagen ervoor kwamen de renners. In trainingspakken, maar ook in kostuum. De grote vedetten waren gesoigneerde mannen en ik kende ze van de foto’s in de kranten en van het Polygoon Journaal in Cineac Reguliersbree, waar ik rustig drie voorstellingen bleef zitten om steeds weer die flitsen …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 7 juli 2007 10:00

De zus van de Dalai Lama

Een koude valwind boven uit de bergen jaagt de rillingen over mijn lijf. Dik het kippenvel op armen en benen. Boven ons wieken en grommen twee helikopters. Eentje sleept een grote tros veelkleurige linten achter zich aan. De lucht is vervuld met mantra-achtige Oosterse muziek van cimbalen, trommels, zeeschelpen en hobo’s. De zus van de Dalai Lama spreekt ons bemoedigend en liefdevol toe. Het verwarmt mijn hart, maar de rest van mijn lijf wordt steeds kouder. In wat voor bizar decor ben ik hier toch terechtgekomen? Klein Tibet, maar dan geïmplanteerd in Zuid-Tirol. In La Villa/Stern om precies te zijn.
De start van de Dolomieten Marathon 2006. Een mega-fietsevenement, met als goed doel dit jaar een ondersteuningsactie voor de Tibetaanse vluchtelingenkinderen in India.
Maar de 8500 mannen en vrouwen, die hier bij zonsopgang staan te trappelen om hun kunsten te gaan vertonen in het majestueuze Dolomietenlandschap, maken daarentegen beslist geen ontheemde indruk. Gesofisticeerd en gesoigneerd zijn ze. Vooral de Italianen natuurlijk, het grootste contingent van het deelnemersveld. Strak in het koerspak, gebruind en met olie opgewreven, oogverblindend mooie racemachientjes onder de kont. Uiteraard ook met passende kledij tegen de kou in de rand van de nacht. Kwetterend en druk gesticulerend proberen ze …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 30 juni 2007 10:00

1 2 2 3 3 Volgende »