Slogblog


Een grote erelijst heeft Dignus Kosten niet achtergelaten, maar er was niemand trotser op het feit dat hij van 1966 tot en met 1969 beroepsrenner was, dan Dies. Net als zijn idool en plaatsgenoot Jo de Roo.

Allebei echte Zeeuwen met die donkere looks die aantonen dat de Spanjaarden, die ooit in deze eigenzinnige provincie vertoefden, niet alleen met de Tachtigjarige Oorlog zijn bezig geweest.

Als amateur en lid van de sterke ploeg van Breda Bier was Dies een jongen met een mooie palmares. Tweede in Olympia’s Tour en eerste in de Omloop Het Volk voor amateurs en niet te vergeten zijn mooie zege in de Omloop van Zeeuws-Vlaanderen.

Bij de profs ging het minder, maar zijn zege in 1966 in de Omloop van het Leijedal mag niet onvermeld blijven. Dies was een grote en sterke vent die in het peloton zijn mannetje stond en in de Belgische kermiskoersen regelmatig prijs reed. Er moest wel dik geld op zijn profbestaan worden toegelegd, zoals bij negen van de tien profs in die tijd. Jammer maar ze fietsten zo graag.

Alleen Jan Janssen en Peter Post konden goed van hun verdiensten als wielrenner leven. Daarom was Dies als een kind zo blij toen hij een contractje kreeg bij Caballero, de vriendenploeg van manager Frans van den Enden en ploegleider Gé Peters.

Zijn bijdrage aan de ploeg leverde hij niet met klinkende overwinningen, maar vooral met dienstbaarheid. “Een fantastische ploegmaat”, herinnert slogblogmedewerker Jan van der Horst zich uit de tijd dat ze samen het Caballeroshirt droegen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 4 juli 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BEER, Pim de (1987, Nederland)
DOCKX, Gert (1988, BelgiŽ)
FRANTZ, Paul (1915, † 12.11.1995, Luxemburg)
GRIMBERGEN, Petra (1970, Nederland)
GUSEV, Vladimir (1982, Rusland)
JUBBEGA, Jelmer (1988, Nederland)
KESSLER, Nina (1988, Nederland)
PAUW, Gijs (1933, † 28.04.1998, Nederland)
RANDELL, Andrew (1974, Canada)
SAVELSBERG, Joep (1916, † 01.03.2000, Nederland)
THURIG, Karin (1972, Zwitserland)
WIJNANTS, Ludwig (1956, BelgiŽ)
DE BONDT, Dries (1991, BelgiŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
KERCKHOVE, Norbert (1932, † 04.07.2006, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 4 juli 2018 0:00

De Tour de France van 1958 was een beetje van ons. Van Nederland, bedoel ik. Zo voelde het althans. Het was nog de tijd van de landenploegen en acht Nederlandse renners vormden een ploeg met vier Luxemburgers.

Bij die mannen uit het Groothertogdom stond Charly Gaul bekend als het klimwonder, bijgenaamd De Engel van het Hooggebergte, die al eens derde in de Tour was geworden en twee maal het bergklassement had gewonnen voor wie bij het totstandkomen van de alliantie nadrukkelijk het kopmanschap was geclaimd.

De acht Nederlanders vonden het prima, want met name twee oude rotten en zeer ervaren Tourrenners als Wim van Est en Gerrit Voorting gingen alleen nog naar de Tour om geld te verdienen. Die wilden de kloten wel afdraaien voor het grillige talent uit Luxemburg.

De overige zes landgenoten vonden alles goed, want die kwamen net kijken. Jef Lahaye, Jaap Kersten, Piet van Est en Pieter de Jongh hadden er al een Tour opzitten en voor Martin van der Borgh en Pietje Damen was het de eerste kennismaking met La Grande Boucle en hadden nog niks in te brengen.

De drie Luxemburgers, door Gaul persoonlijk aangewezen, waren gewend voor de Engel te rijden en haalden het niet in hun hoofd hem tegen te spreken. De ploegleider was oud-renner Jean Goldschmit die die Nederlanders zag als eenvoudig voetvolk voor de kleine Luxemburgse generaal.

Hoewel er tussen de twee nationaliteiten geen enkele samenhang bestond, kwam het aan tafel niet tot ruzie. De vier van Goldschmit verstonden geen Nederlands en de acht Nederlanders konden geen chocola maken van dat Letzeburgs, een tot dialect vermalen samenraapsel van Franse en Duitse woorden.

De door de KNWU naar voren geschoven ploegleider Klaas Buchly (hier nog prominent op de foto) werd bij de eerste kennismaking te verstaan gegeven dat hij in de samenwerking alleen maar lege briefjes mocht inbrengen en verder zijn mond moest houden, en verder de auto van Goldschmit mocht besturen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 3 juli 2018 12:00

In de geschiedenis van het Luxemburgse cyclisme komt de naam Kirchen veelvuldig voor. In de jaren vijftig waren Jean, die ook wel Bim werd genoemd, Kirchen en zijn jongere broer Jim goede renners.

Jean was zelfs een heel goede coureur die in die tijd mooie uitslagen reed. Er was nog een wielrennende broer die door het leven ging met de naam Erny. Die was ook beroepsrenner, maar kwam als zodanig niet boven het maaiveld uit. Of moet je in zijn geval zeggen, boven de Ardennentoppen?

Toch heeft ook Erny zijn steentje bijgedragen aan de reputatie van het Luxemburgse wielrennen door een zoon te verwekken die na zijn geboorte de naam Kim kreeg. Zo net na de laatste eeuwwisseling was Kim bezig zijn hele wielrennende familie en behoudens Charly Gaul alle andere Luxemburgse kampioenen uit het verleden, in de schaduw te fietsen.

Kim bleek een groot talent, die in zijn beginjaren bijna spelenderwijs naar de internationale top leek op te rukken. In een periode dat het Luxemburgse wielrennen helemaal niks meer voorstelde, kwam de jonge renner uit Rammeldange uit zijn schulp. Hij werd prof in 2000 en hij trok naar Italië. Hij kreeg een contract bij De Nardi en hij reed zich in Italiaanse koersen goed in de kijker.

Een uitgesproken wielervakman als Carlo Ferretti merkte hem op en lijfde hem in bij de sterke ploeg van Fassa Bortolo. Hij won een rit in de altijd sterk bezette Ronde van Luxemburg en hij won er het puntenklassement.

In 2002 werd hij winnaar van de Ronde van Nederland en ook de Ronde van Bern schreef hij bij op zijn erelijst. Het voorlopig hoogtepunt van zijn carrière beleefde hij in 2004 toen hij de klassieker Parijs-Brussel won.

Hij onderstreepte dat nog eens met een vierde plaats in de Tour de Suisse en de zege in het nationaal kampioenschap. In 2005 en 2006 was hij eveneens succesvol met een tweede nationale titel in dat laatste jaar, maar de stijgende lijn kon niet echt worden doorgezet. Kim bleef een beetje hangen en raakte in de schaduw van de snel opgekomen broertjes Schleck, zijn landgenoten.

Die stagnatie kan te maken hebben met zijn overgang naar T-Mobile, maar dat was na de successen van Bjarne Riis en Jan Ullrich toch een wat zwalkende ploeg geworden. Kim kreeg er een knechtenrol toebedeeld en moest zijn kopman Michael Rogers zoveel mogelijk in het hooggebergte bijstaan.

In 2008 kwam er een opleving toen de renners van T-Mobile na de dopingschandalen uit 2007 met de centen van de Duitse telefoonaanbieder verder gingen onder de naam Team High Road en later Team Columbia.

Hij won ritten in de Ronde van het Baskenland en de Ronde van Zwitserland en schreef met zijn zege in de Waalse Pijl ook een vermaarde klassieker op zijn erelijst. In de Tour de France droeg hij eerst het groen en daarna het geel (foto 1) en met een achtste plaats in de eindstand leek hij helemaal terug aan de top.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 3 juli 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
DE SMET, Jenny (1958, BelgiŽ)
DIOT, Emile (1912, † 10.06.1940, Frankrijk)
GONTCHAR, Sergei (1970, OekraÔne)
GOOVAERTS, Tom (1988, BelgiŽ)
KHALILOV, Mikhael (1975, OekraÔne)
KUIPER, Yvonne (1990, Nederland)
REWEGHS, Tom (1988, BelgiŽ)
WICKIHALDER, Leo (1937, † 14.09.2008, Zwitserland)
ZANIN, Mario (1940, ItaliŽ)
BICO, Nuno (1994, Portugal)

of ons op deze datum ontvielen:
MARCHISIO, Luigi (1909, † 03.07.1992, ItaliŽ)
REBRY, Gaston (1905, † 03.07.1953, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 3 juli 2018 0:00

Zoals ieder jaar blik ik tijdens de Tour de France terug op een Toureditie uit het verleden. Dit keer ga ik ver terug in de tijd en wel naar de Tour van 1951, waar het voor Nederland allemaal begon.

Tijdens die Tour reed voor het eerst een Nederlander in de gele trui en dat was een regelrechte sensatie. Dat kon niet waar zijn, een Nederlander in het geel, ongelooflijk. Dat de euforie maar een dag duurde mocht de pret niet drukken. Voor het eerst in de geschiedenis telden we als land mee.

De 39ste editie van de Ronde van Frankrijk ging van start op 4 juli 1951 in Metz en eindigde op 29 juli in Parijs. Alle voorgaande Rondes met uitzondering van die van 1926 waren in Parijs gestart en gefinisht, maar vanaf 1951 was de start ieder jaar in een andere stad. Er stonden 123 renners verdeeld over twaalf ploegen aan de start.

Het was een Tour met nog maar weinig media-aandacht. De televisie bestond al wel, maar stond nog in de kinderschoenen. Er waren al wel radio-reportages al was het aantal zendminuten in Nederland voor verslaggever Jan Cottaar beperkt. Eén keer in de twee dagen een minuutje of vijf.

In de voorbeschouwingen ging het om de zeven ‘Géants du Tour’, waarbij Fausto Coppi het hoogst werd aangeslagen. De Italiaanse Tourwinnaar van 1949 werd direct gevolgd door zijn landgenoot Fiorenzo Magni, bruisend van impulsieve vitaliteit. Ook tweevoudig Tourwinnaar Gino Bartali, de derde Italiaan was ondanks zijn 37 jaren een der favorieten.

Er behoorden ook twee Fransen tot dat selecte gezelschap van potentiële winnaars. De eerste was de beminnelijke Breton Louison Bobet, het idool van alle Fransen. Ook zijn temperamentvolle ploeg- en landgenoot Raphael Geminiani uit Clermond Ferrand behoorde tot de favorieten.

De Belgen hoopten massaal op Stanneke, de kleine Sinjoor uit Antwerpen. Stan Ockers was een jaar eerder tweede geworden achter de Zwitser Ferdinand Kübler, die er in 1951 niet bij was. In plaats daarvan beschikten de Zwitsers over Le bel Hugo, de elegante Hugo Koblet, winnaar van de Ronde van Zwitserland. Hij zou in de Tour van 1951 de wereld gaan verbazen.

Eind juni kwamen in Het Wapen van Breda de acht Nederlandse renners Hans Dekkers, Wim Dielissen, Wim van Est, Henk Faanhof, Harry Schoenmakers, Gerard Peters, Gerrit Voorting en Wout Wagtmans samen met de nieuwe ploegleider Kees Pellenaars.
... Lees meer
Door Jan Houterman, 2 juli 2018 12:00

In het begin van de jaren vijftig was Haarlem een echte wielerstad. Haarlem en omstreken moet ik eigenlijk zeggen, want Heemstede, de Bollenstreek en het Kennemerland werden er gemakshalve ook bijgerekend.

De beste ‘Haarlemmers’ zaten destijds in de wielervereniging De Kampioen en die club was in die periode drie jaar achtereen kampioen van Nederland. Ze konden putten uit sterke renners.

Zoals de gebroeders Voorting (Gerrit en Adri), de gebroeders Peters (Gerard, Piet en Tonny), Cor Bijster, Piet van Roon, Wim Rusman, Aren van ’t Hof en ook deze Piet Steenvoorden uit Heemstede.

Ik heb hem vaak aan het werk gezien in de Amsterdamse straatrondjes en uit de getuigenissen van zijn tijdgenoten weet ik dat deze grote kerel (met schoenmaat 47) een beul van een renner was.

In de vier jaar dat hij amateur was won hij twee klassiekers en het kampioenschap van Nederland op de weg, waar hij op het Circuit van Zandvoort Jo de Roo en Ben Teunisse klopte (foto 2).

Piet had volgens tijdgenoten ook een achilleshiel, want als hij weer eens de sterren van de hemel reed, iedereen naar adem deed snakken kon je hem gemakkelijk uit zijn evenwicht brengen.

Je hoefde dan alleen maar te zeggen dat ze hem wel eens beter hadden zien rijden en dat had direct gevolgen voor zijn zelfvertrouwen. Je kon hem helemaal de put in praten en dan was het gelijk gedaan met de krachtpatserij van Piet.

In 1959 stapte hij van de amateurs over naar de categorie der onafhankelijken. Met die licentie kon je zowel bij de profs als bij de amateurs starten. Zo werd Piet in dat jaar 35ste in de Ronde van Nederland voor profs en 2e in Olympia’s Tour voor amateurs.

Hoewel hij – voor die tijd – best wel een aardige erelijst bij elkaar heeft gefietst is hij toch niet de renner geworden die velen in hem zagen. De beul die een heel peloton in de vernieling kon rijden kwam mentaal te kort en wie een grote renner wil worden, moet over meer eigenschappen beschikken dan alleen talent.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 2 juli 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BOSSONI, Paolo (1976, ItaliŽ)
BRAND, Lucinda (1989, Nederland)
DE CLERCQ, Peter (1966, BelgiŽ)
DONKER, Klaas (1924, † 00.09.1992, Nederland)
FONTONA, Renzo (1939, ItaliŽ)
FREY JENSEN, Mogens (1941, Denemarken)
KUNITSKI, Andrei (1984, Wit Rusland)
LEFEVRE, Laurent (1976, Frankrijk)
LEYTEN, Karel (1944, † 22.08.1996, Nederland)
MARINANGELI, Sergio (1980, ItaliŽ)
PEETERS, Rob (1985, BelgiŽ)
POTHUIZEN, Roland (1964, Nederland)
SALZMANN, Bruno (1883, † 00.00.0000, Nederland)
SCHWEIZER, Erwin (1935, Zwitserland)
TRUSOV, Nikolay (1987, Rusland)
WOUTERS, Lode (1933, BelgiŽ)
DALEN, Jason van (1994, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
CROCI TORTI, Emilio (1922, † 02.07.2013, Zwitserland)
DEGRAEVE, AloÔs (1896, † 02.07.1970, BelgiŽ)
DOMHOF, Barend (1915, † 02.07.1977, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 2 juli 2018 0:00

Het was voornamelijk warm in de afgelopen week, terwijl het WK Voetbal alle aandacht opeiste. Met de steeds weer terugkerende vraag voor wie ik ben. Nu ons land niet meedoet, moet je voor een ander land zijn, wat een flauwekul.

Ik ben voor goed voetbal en als dat niet kan voor een lekker spannende pot. En die zijn er in de poolfase genoeg geweest. En in de knockoutfase komen er ongetwijfeld nog veel meer. Inmiddels zijn Argentinië en Europees kampioen Portugal naar huis en vandaag volgen er nog twee.

Voor ons wielerfans, was er in de afgelopen week niet veel te genieten, met de Tour de France voor de deur. Een jaarlijks soort ‘stilte voor de storm’ met als uitzondering dit weekend als in alle wielerlanden de nationale kampioenschappen worden verreden.

Gisteren waren de dames aan de beurt en in ons land prolongeerde Chantal Blaak (foto 1) haar titel, waarvan ze de uiterlijke versierselen als wereldkampioene voorlopig niet zichtbaar hoeft te dragen. De kleuren van de regenboog gaan boven het rood-wit-blauw.

Wat de strijd bij de mannen vanmiddag gaat bieden weten we op dit moment nog niet, net zo min als ik weet hoe selectief het parcours is. Het is in ieder geval weer bloedjesheet en dat zal zeker invloed hebben op de wedstrijd.

Er zijn drie machtsblokken die elkaar in de gaten zullen houden. LottoNL-Jumbo (15 renners), Sunweb (9 renners) en Roompot (18 renners). Dan nog wat landgenoten die in buitenlandse teams rijden, met daarbij eentje die in de voorbeschouwingen nadrukkelijk naar de titel solliciteert.

Dat is wonderboy Mathieu van de Poel, die vooralsnog nog niet voor een volledig wegseizoen heeft gekozen, zoals zijn grote concurrent in het veldrijden Wout van Aert. Maar of het kind van Adrie het in zijn eentje van die machtsblokken kan winnen is de vraag.

En daarna is het ‘alle ballen verzamelen’ in Noirmoutier voor de 105e editie van de Tour de France. Met een half peloton kandidaten voor een top-tien-uitslag. Als ik met mijn vinger langs de deelnemerslijst ga, tel ik er zo al 22 die daartoe in staat moeten worden geacht.

Inclusief vier landgenoten, wat een weelde, waarbij de kansen van vooral Dumoulin (foto 2) hoog worden aangeslagen. Zonder dat optimisme te willen temperen maak ik wat dat betreft een voorbehoud.

De nummer twee van de Giro nadert wel de ideale leeftijd voor de dubbel (28-32 jaar) maar heeft die nog niet bereikt. De inspanningen van de Giro kunnen hem halverwege de Tour best gaan opbreken. Daarom zie ik meer in de andere drie landgenoten.

Kelderman reed een goede Ronde van Zwitserland en blaakt van ambitie, terwijl we van Kruijswijk en Mollema weinig weten. Ik las dat Bauke zelf vindt de topvorm nog niet bereikt te hebben, maar kan daar in de lange aanloop naar de bergen nog aan werken.

Het gaat spannend worden en het kan zomaar zijn dat ze alle vier bij de eerste tien eindigen, zoals het ook kan dat ze op zondag 29 juli aanstaande geen van vieren staan. Niet dat ik dat geloof, maar alle vier bij de eerste tien lijkt me ook overdreven.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 1 juli 2018 12:00

De Spaanse limonadefabriek KAS is vele jaren sponsor geweest van een profploeg. De fabriek stond (of staat misschien nog steeds) in Vitoria en in de Tour de France van 1977 leek het de Spanjaard José Nazábal een goed idee om zijn sponsor te eren met een ritzege.

De Tour dook namelijk even Spanje in en Vitoria was die dag de aankomstplaats met de directie van KAS natuurlijk prominent op de eretribune. Het was een rit over 248 kilometer en de man, die in Nederland direct nasibal werd genoemd, ging er met nog 120 kilometer te gaan alleen vandoor.

De Tour was dat jaar voor het eerst in de geschiedenis in de bergen gestart en na een paar dagen in de Pyreneeën was 95 procent van de deelnemers al kansloos voor de eindzege. Ook Nazábal stond al op grote achterstand.

Daarom kreeg de eenvoudige helper in een geheel Spaanse ploeg de zegen van het wandelende peloton onder leiding van de Duitse Raleighrijder Dietrich Thurau, die het geel vast om de schouders had.

Nazábal bouwde een voorsprong op van meer dan tien minuten, een marge waar het peloton pas in de finale de helft afhaalde. De rit voerde door het Baskenland en er heerste die dag een wat angstige sfeer.

Niet alleen omdat het de hele dag mistig was, maar vooral omdat de ETA aanslagen op de Tourkaravaan had aangekondigd. Daarom stond er op Spaans grondgebied om de vijftig meter langs de hele route een zwaarbewapende militair of politieman.

Die konden echter niet voorkomen dat er op de Col d’Ispeguy een explosie plaatsvond. Enkele rotsblokken vielen omlaag, waarbij enkele toeschouwers gewond raakten. De reclamekaravaan had er als enige last van, omdat de weg enige tijd geblokkeerd raakte.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 1 juli 2018 9:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1127 1128 1129 Volgende »