ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Slogblog



Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BAL, Kees (1951, Nederland)
BEKKERING, Evelien (1978, Nederland)
ETXEBARRIA ARANA, Unai (1972, Venezuela)
GODDAERT, Kristof (1986, † 18.02.2014, BelgiŽ)
HANNES, Kaat (1991, BelgiŽ)
KITCHEN, Lauren (1990, AustraliŽ)
MORENI, Christian (1972, ItaliŽ)
ROVERS, Gabrielle (1976, Nederland)
SCHULZE, Andrť (1974, Duitsland)
SERRY, Pieter (1988, BelgiŽ)
SIJEN, Huub (1918, † 20.02.1965, Nederland)
SZCZEPANIAK, Kacper (1990, Polen)
DOUGALL, Nick (1992, Zuid-Afrika)
DHAENE, Brecht (1988, BelgiŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
DE BRUYKER, Louis (1920, † 21.11.2014, BelgiŽ)
RUITER, Wim de (1918, † 21.11.1995, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 21 november 2017 0:00

Ze is een van de succesvolste wielrensters in de wielerhistorie. De Française Jeannie Longo behaalde zestig nationale titels op weg en baan. Met dertien wereldtitels en een olympische gouden plak heeft ze bovendien meer gepresteerd dan welke wielrenner ook.

Ze boekte in totaal meer dan duizend zeges. Ook verbeterde Longo meermalen het werelduurrecord. Ter gelegenheid van haar vijftigste verjaardag op 31 oktober 2008, mocht zij voor één keer de hoofdredacteur van L’Équipe zijn.

In dit speciale nummer vertelt zij haar levensverhaal, rijk geïllustreerd met vele foto’s uit haar privé archief. Ik herinner me een artikel uit 1988 waaruit bleek dat Longo een groot kampioene is, die geen last heeft van valse bescheidenheid.

Na het winnen van haar derde gouden medaille bij de wereldkampioenschappen en de achtste regenboogtrui in haar loopbaan, aarzelde ze geen moment zichzelf te vergelijken met sporthelden als Eddy Merckx en Jean-Claude Killy.

“Ik denk dat het juist is dat ik een groot aandeel heb gehad in de geschiedenis van het vrouwenwielrennen. Vergelijk me maar met Merckx bij de mannen. Ik heb het vrouwenwielrennen een stuk populairder gemaakt.”

Sinds 1984 doen vrouwen mee aan de Olympische Spelen en Jeannie Longo was er die eerste keer in Los Angeles als 25-jarige al bij. Ze sloeg tot en met Athene in 2004 geen Olympiade meer over en won totaal vier medailles.

Longo, geboren in de Alpenstad Grenoble, beleefde haar beste jaar in 1988 toen ze tot aan de spelen in Seoul alle 47 wedstrijden won waar ze aan de start verscheen. Ze was uiteraard torenhoog favoriet voor de Olympische titel. Maar het noodlot besliste anders.

Eind augustus kwam ze zwaar te vallen in het WK ploegentijdrit in het Belgische Ronse. Een zware heupblessure maakte haar reis naar Seoul lange tijd twijfelachtig. Ze trainde wat ze kon, haar blessures kregen intensieve behandelingen, maar ze was in Seoul allesbehalve fit.

In de wedstrijd reed ze vrijwel voortdurend in laatste stelling, probeerde een keer te demarreren maar had te weinig macht in de benen, waarna Monique Knol de titel en de gouden medaille won.

In 1987 kreeg Longo een zware mentale slag te verwerken toen ze van doping werd beschuldigd bij haar aanvallen op het werelduurrecord. Ze heeft altijd ontkend schuldig te zijn, maar werd niettemin voor drie maanden geschorst.
... Lees meer
Door Jan Houterman, 20 november 2017 12:00

Jo Vrancken was een van die Limburgers uit de jaren zzestig en zeventig die na een mooie amateurcarrière volledig mislukte in de beroepscategorie. Net als zijn provinciegenoten Mathieu Pustjens, Wim Kelleners en Theo van der Leeuw.

Hij reed als amateur voor een ploeg die werd gesponsord door de roggenbroodfabriek Ovis. Ploegleider was Henk Steevens, het enige nog in leven zijnde lid van de succesvolle ploeg van Kees Pellenaars, die in 1953 het algemeen ploegenklassement won in de Tour de France.

Jo Vrancken won zowel in 1969 als in 1970 de Ster van Zwolle, de traditionele opening van het wielerseizoen in Nederland. Hij was een rappe en won in die jaren een hele rits criteriums. Voornamelijk in het Limburgse, maar ook over de grens in Duitsland en België.

In 1973 werd hij beroepsrenner bij de Canada Dry-ploeg van Ton Vissers. “Had ik dat maar niet gedaan”, vertelde hij me, want ik ben daar noch sportief, noch financieel iets mee opgeschoten. Bij de amateurs won ik regelmatig en verdiende ik meer dan als prof. Ik moest gelijk mee naar de Tour de France."

De Tour van dat jaar startte in Scheveningen. Dat was lang van tevoren beslist en niemand hield er rekening mee dat er dat jaar geen Nederlandse ploeg zou zijn om deel te nemen. De Tourorganisatie vroeg de KNWU nog eens goed te kijken of er geen ploeg zou zijn die aan de Tour zou kunnen deelnemen.

Toen viel de naam Canada Dry en die ploeg werd op het laatste moment ingeschreven voor deelname. Het was een armoedig gezelschap dat Ton Vissers er aan de start bracht. Vlak voordat de eerste renner van de karavaan vertrok voor de proloog, kreeg Vissers een voor hem vreselijke mededeling.

De vrouw van een zijn renners was in alle vroegte naar Scheveningen gereisd om haar man vlak voor de start te vertellen dat als hij niet direct zou zorgen voor drie weken huishoudgeld, hij na de Tour de deur op slot zou vinden en hij er niet meer in kwam.

De renners hadden nog het hele jaar geen gulden gezien en de andere renners van de Tourploeg sloten zich direct bij de toekomstige dakloze aan. Vissers probeerde de zaak te sussen, maar kwam er op de Scheveningse boulevard niet onderuit om tien cheques uit te schrijven, anders zou geen van zijn renners vertrekken.

Er won die dag wel een Nederlander, maar die heette Joop Zoetemelk en die was niet van Canada Dry. Wel van de ploeg van Vissers was Jan Krekels en die eindigde keurig als dertiende met tien seconden achterstand op Zoetemelk. Jo Vrancken eindigde als 116de met een achterstand van 53 seconden.

Al na een paar dagen kreeg de renner uit Linne het zwaar, hij slaagde er nog net in de Vogezen over te komen, maar op de achtste dag in de koninginnenrit was het afgelopen. Hij werd die dag met nog 25 anderen uit de strijd genomen omdat ze zich door een auto de Galibier op hadden laten slepen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 20 november 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
CORNELISSE, Kobus (1902, † 00.10.1970, Nederland)
DEKKER, Dick (1965, Nederland)
KLAASEN, Levinus (1947, Nederland)
MCQUAD, Andrew (1984, Ierland)
MEALLI, Bruno (1937, ItaliŽ)
NUMAINVILLE, Joelle (1987, Canada)
PFINGSTEN, Christoph (1987, Duitsland)
STRATING, Gijs (1990, Nederland)
TERUEL ROVIRA, Eloy (1982, Spanje)
GARCIA CORTINA, Ivan (1995, Spanje)

of ons op deze datum ontvielen:
DEBAETS, Cťsar (1892, † 20.11.1974, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 20 november 2017 0:00

Op 29 oktober jl. schreef ik op deze plaats over een ontmoeting met Peter Zijerveld, de eenmalige Tourrenner uit De Kwakel een vriendelijk dorp onder de rook van Uithoorn, op de grens van de provincies Noord-Holland en Utrecht.

Peter woont nog steeds in die contreien hoewel hij als talentcoach van de KNWU iedere dag in Papendal werkzaam is. Dagelijks uren in de auto, file in en file uit, Peter heeft het er graag voor over omdat hij er niet aan moet denken om zijn geboortegrond te verlaten.

Hij is daar zo aan verknocht dat hij de opmerkelijke uitspraak deed dat als iemand bereid zou zijn hem een modaal salaris te betalen om elke dag in het Groene Hart te fietsen, hij dat direct zou doen.

Ik heb zelf zeventien jaar in Wilnis gewoond en in die jaren heel veel in het Groene Hart gefietst. Hoewel ik een geboren Amsterdammer ben, kan ik die liefde van Peter voor zijn roots goed aanvoelen.

In de jaren dat ik daar woonde was ik lid van een toerfietsclub in Vinkeveen. Toen we eens een toertocht reden van zo’n honderd kilometer reed ik lek. De groep reed door en ik begon met repareren.

Direct stopte er een ventje bij me, ik schatte hem op een jaar of twaalf, dertien die me meteen het werk uit handen nam. Wiel eruit, tube eraf, nieuwe tube erom, oppompen en hup weer op de fiets. Hij op kop en ik erachter. Ik schaamde me een beetje, want ik kon niet overnemen.

In tien minuten zaten we weer in de groep en ik prees die Tommie voor wat hij gedaan had. Later hoorde ik dat hij Cordes van achteren heette en hij er vaak alleen op uit trok als er geen clubrit was. Dan reed hij op een dag – met boterhammen in de rugzak – bijvoorbeeld van Wilnis naar Enschede en terug.

Vijf jaar later was hij wereldkampioen bij de junioren en weer een paar jaar later met Gerrit de Vries, John Talen en Rob Harmeling wereldkampioen ploegentijdrit.

Twee jaar later was hij prof in de Buckler-ploeg van Jan Raas. Hij won een paar etappekoersen in Spanje en met ploeggenoot Rolf Gölz de Trofeo Baracchi, destijds een vermaarde koppeltijdrit met de allergrootste namen op de erelijst.

En toen was het over. Hij reed maar één keer de Tour en werd kort daarna weer amateur omdat hij kotste van het profwereldje. Toen ik hem voor mijn boek naar het waarom vroeg, zei hij: “wat denk je zelf?”

De epo en die hele dopingcultuur had hem de lust in het profwielrennen ontnomen. Het was meedoen of stoppen. Tom koos voor het laatste, maar stopte niet met fietsen. Tot voorbij zijn veertigste levensjaar fietste hij enthousiast bij de amateurs.

Toen hij stopte had hij de opleiding voltooid voor sportmasseur. Hij trad als zodanig in dienst bij Rabobank en werkt nu bij de damesploeg WM3. Hij woont al jaren met zijn vriendin Arenda Grimberg in Baarle Hertog en fietst nog elke dag.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 19 november 2017 12:00

Nadat hij enkele jaren onopvallend bij enkele Portugese ploegen in de continentalklasse had gereden werd de Spaanse klimmer Ezequiel Mosquera in 2007 door de ProTour ploeg Kelme gecontracteerd.

Hij was toen al 31 jaar maar voor het grote wielerpubliek een grote onbekende. Hij debuteerde datzelfde jaar in de Ronde van Spanje en werd gelijk vijfde in de eindstand. In de drie jaar die volgden eindigde hij in de Vuelta achtereenvolgens als vierde, vijfde en tweede.

Die tweede plaats in 2010 staat niet meer op zijn erelijst, want hij werd kort daarna betrapt op het gebruik van hes, een markeringsmiddel voor epo. Hij ontkende en liet weten kort voor dit naar buiten kwam bij de Nederlandse ploeg Vacansoleil te hebben getekend.

De pers viel gelijk over teammanager Daan Luijkx heen, die ook al een zeperd had gehad met de Italiaan Riccardo Riccò. Maar Mosquera was een ander geval, vertelde de Brabander me toen ik hem voor het derde deel van ‘Als je de Tour niet hebt gereden’ daarnaar vroeg.

“We hadden hem gecontracteerd om onze mogelijkheden voor het verkrijgen van een ProTour licentie te vergroten. Hes is een bloedverdunnend middel dat kan worden gebruikt om de hematocrietwaarde van het bloed terug te brengen. Het zit echter in tal van onschuldige producten, dus is het niet gezegd dat het maskeren van epogebruik de opzet was.”

Mosquera werd niet geschorst, maar er werd wel nader onderzoek aangekondigd. Op 1 januari 2011, de datum waarop het contract met Vacansoleil-DCM in zou gaan, was het onderzoek nog gaande.

Luijkx besloot de Spanjaard niet in wedstrijden op te stellen zo lang het onderzoek aan de gang was en Mosquera reageerde daar op met de mededeling daar alle begrip voor te hebben en ook geen salaris te verlangen.

Toen het maar bleef duren, besloot de 35-jarige coureur later dat jaar maar met wielrennen te stoppen. Hij heeft dus geen meter voor Vacansoleil-DCM gereden. Ten onrechte bleek later, want hij werd kort daarna van alle beschuldigingen vrijgesproken.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 19 november 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ARNOULD, Dominique (1966, Frankrijk)
FARENHOUT, Arthur (1972, Nederland)
GUYOT, Bernard (1945, Frankrijk)
MESSELIS, Jules (1886, † 29.07.1965, BelgiŽ)
NICHOLSON, Magdalena (1988, Zuid Afrika)
PANTANO GOMEZ, Jarlinson (1988, Colombia)
PERRY, James Lewis (1979, Zuid-Afrika)
REDA, Francesco (1982, ItaliŽ)
SARONNI, Alberto (1961, ItaliŽ)
SEZNEC, Christian (1952, Frankrijk)
SHAW, Stuart (1977, AustraliŽ)
VERMEERSCH, Gianni (1992, BelgiŽ)
VRIES, Marijn de (1978, Nederland)
WALSLEBEN, Philipp (1987, Duitsland)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 19 november 2017 0:00

Beste Phil,

Een vraagje, laat jij Draft Animals 
nog in het Nederlands vertalen?
Je weet,
we zijn gek op dit soort verhalen.

Onlangs nog, verscheen bij ons
Thomas Dekker, Mijn Gevecht
‘n boek van Thijs Zonneveld,
dat was smullen en voor geen geld.

Maar met ‘n verhaaltje over ‘Phil the Thrill’
en het motortje van ‘der Fabian’,
red je het hier niet,
het moet gekruid, maak er iets hartigs van.

En lukt dat niet, dan heeft een vertaling
in het Nederlands geen nut,
begin er niet aan,
je gaat voor schut.

Bonne chance et bonne route,
het ga je goed.

© Nol van ‘t Wiel
... Lees meer
Door Nol van 't Wiel, 18 november 2017 12:00

De vader van Bobby Julich was tri-atleet en dus moest er dagelijks getraind worden. Bobby ging op de fiets mee. Dat zwemmen vond hij maar niks, hardlopen zag hij al helemaal niet zitten, maar het fietsen beviel hem wel.

Op al die trainingstochten kon hij zich identificeren met Greg LeMond, zijn idool die in die jaren Europa liet kennis maken met het Amerikaanse wielrennen en vooral met de mentaliteit van sportende yanks en de typisch Amerikaanse sportcultuur.

De jongen uit het plaatsje Corpus Christ in Texas vond het allemaal geweldig en hij werd wielrenner. Hij ontdekte dat hij redelijk kon klimmen en het in ritten tegen het horloge tegen de beste tijdrijders kon opnemen.

In 1992 werd hij op 21-jarige leeftijd beroepsrenner en vier jaar later stond hij op het erepodium van de Tour de France. Derde achter Bjarne Riis en Jan Ullrich. Was er een nieuwe Amerikaanse Tourwinnaar opgestaan?

Niet helemaal, zo bleek, want de naar Colorado verhuiste Amerikaan miste de regelmaat en de constante van een groot ronderenner. Hij kreeg tevens een gevoelige lik mee van de dopingperikelen rond zijn ploeg Cofidis.

Hij verkaste naar Crédit Agricole en later reed hij voor T-Mobile, maar hij kon zijn vorm van 1996 niet meer vinden. Net toen hij overwoog maar met wielrennen te stoppen, kruiste andermaal Bjarne Riis zijn pad.

Ditmaal niet als renner, maar als teammanager van CSC, het Deense wonderteam. Julich was inmiddels 33 jaar had geen vertrouwen meer in zijn toekomst als renner, maar liet zich door Riis overtuigen het nog een jaartje te proberen, omdat hij volgens Riis nog tot mooie dingen in staat moest zijn.

De Deen had gelijk want in de kleuren van de Deense formatie bloeide Bobby helemaal op. Zo werd 2005 zijn topjaar met overwinningen in Parijs-Nice en de Eneco Tour Benelux. Een zeventiende plaats in de Tour de France bevestigde nog eens dat hij weer helemaal back in business was. Hij genoot weer van het fietsen, maar kon niet verhinderen dat het een jaar later een stuk minder ging.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 18 november 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ARNDT, Nikias (1991, Duitsland)
ARNTZ, Marcel (1965, Nederland)
DILL-BUNDI, Robert (1958, Zwitserland)
EERDE, Ramon van (1987, Nederland)
MAH…, Andrť (1919, † 19.10.2010, Frankrijk)
MARTENS, Bob (1988, Nederland)
NAVARRO TAPIA, Christina (1971, Spanje)
NORET, Jean (1909, † 11.11.1990, Frankrijk)
PASSERIEU, Georges (1885, † 05.05.1928, Frankrijk)
STRAATHOF, Jeroen (1972, Nederland)
VAN BONDT, Geert (1970, BelgiŽ)
VEKEMANS, Koen (1966, BelgiŽ)
BUCHMANN, Emanuel (1992, Duitsland)

of ons op deze datum ontvielen:
MARA, Michele (1903, † 18.11.1986, ItaliŽ)
Door Fred van Slogteren, 18 november 2017 0:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1078 1079 1080 Volgende »