Bergwerff ad ad ad

Slogblog


Vandaag een Italiaans plaatje, veel Italiaanser kan het niet, natuurlijk ter ere van de Giro d' Italia die vandaag van start gaat in Israël.

Na starts in onder andere Nederland en Denemarken is het verschijnsel om in een ander land van start te gaan ook voor de Giro niet ongebruikelijk meer. De Tour deed dat al veel langer en ook de Vuelta treedt regelmatig buiten de landsgrenzen.

De keuze voor Israël zal zeker tot in de hoogste politieke kringen van de EU doordacht en overwogen zijn, want de joodse staat in het zo rumoerige Midden-Oosten is weliswaar een bevriende natie, maar lang niet iedereen heeft sympathie voor het buitenlands beleid van Israël.

Een start in een land dat permanent in een staat van oorlog verkeert, is wellicht vragen om moeilijkheden. Maar goed, Israël mag, net als Oekraïne, Georgië ook meedoen met het Eurovisie Songfestival dus waarom zou er geen wielerronde mogen starten? Het is wellicht het meest veilige land ter wereld.

Israël is geen wielerland en een trainende wielrenner is er een grote bezienswaardigheid, zoals Tom Dumoulin deze week ontdekte toen hij op training in Jeruzalem langs de bekende bezienswaardigheden fietste en er zelf een bleek te zijn.

Het land wil kennelijk wel een wielerland worden, sinds een joodse multimiljonair vanuit Canada naar het beloofde land emigreerde en er een ProContinentale wielerploeg oprichtte en er een propagandist van de wielersport wil zijn.

Een formatie met zestien nationaliteiten onder de naam Israel Cycling Academy, een opleidingsploeg met enkele bekende namen als Ben Hermans en het schrikkelkind Rubén Plaza en verder veel jonge renners, waarvan er drie uit Israël afkomstig zijn.

Daarvan gaan er vandaag twee van start in de Giro, waarschijnlijk als eerste Israëliers in een grote ronde. Nou maar hopen dat er geen ongelukken gebeuren. Wat dit allemaal met dit mooie balhoofdplaatje te maken heeft?
... Lees meer
Door Otto Beaujon, 4 mei 2018 12:00

In 1983 oordeelde de tweehoofdige directie van de Tour de France, verenigd in de heren Jacques Goddet en Felix Lévitan, dat hun Tour wel wat meer strijd kon gebruiken. Het was allemaal te voorspelbaar geworden.

Na geweldenaren als Anquetil en Merckx was Bernard Hinault aan het bewind en het machtsblok Raleigh behaalde veel te veel etappezeges. Er moest meer concurrentie komen.

Er werd eerst over het ijzeren gordijn gekeken om te zien of die Oost-Europese staatsamateurs niet aan de Tour konden meedoen. Toen dat mislukte werd er overzee gekeken en in het verre Zuid-Amerika bleek zowaar een groot wielerland te bestaan.

Colombia, een land met zeer hoge bergen, met veel kleine donkere jongetjes die als apen op een fiets tegen de steilste bergwand op konden rijden. Er kwam een ploeg van die donkerharige lichtgewichten over om aan de belangrijkste wedstrijd ter wereld mee te gaan doen.

Het werd een drama. In de bergetappes zag je ze inderdaad van voren koersen, maar in de vlakke aanloopweek werden ze moeiteloos uit de wielen gereden en de tijdritten waren helemaal een helse opgave.

Dat werk kenden ze niet en de schrik zat er goed in toen ze in hun land terug waren. Die zien we nooit meer terug, dacht iedereen, maar een jaar later waren ze er weer en ze hadden hun allersterkste coureur meegebracht.

Luis Herrera, heette hij, maar hij stond ook bekend als de Vlinder van de Andès en de Kleine Tuinman. Het was meer een tuinkabouter, maar in het klimmen was het een reus ook op de hoogste Alpentoppen en Pyreneeënreuzen.

Ook hij had moeite met de lange vlakke ritten en het tijdrijden, maar hij won wel gelijk de koninginnenrit naar l’Alpe d’Huez. Een jaar later won hij zelfs twee bergetappes en het bergklassement.

In 1987 eindigde hij als vijfde in het algemeen klassement en bracht hij wederom de bolletjestrui in Parijs. Lucho won in zijn carrière de Ronde van Spanje en de Dauphiné Libéré.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 4 mei 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BOOM, Niek (1992, Nederland)
DE LA FUENTE RASILLA, David (1981, Spanje)
GUARNIER, Megan (1985, Verenigde Staten)
KOLOBNEV, Alexandre (1981, Rusland)
MARTINEZ, Yannick (1988, Frankrijk)
POLAZZI, Fabio (1985, BelgiŽ)
SCHELLINGERHOUDT, Bouk (1919, † 21.09.2010, Nederland)
VANDERAERDEN, Danny (1964, BelgiŽ)
VERSCHOOR, Martijn (1985, Nederland)
WIEFFEREN, Ruben van (1989, Nederland)
WOLKE, Bruno (1904, † 23.12.1973, Duitsland)
WU, Kin San (1985, Hongkong)
SKJERPING, Kristoffer (1993, Noorwegen)
PETILLI, Simone (1993, ItaliŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
ADAM, FranÁois (1911, † 04.05.2000, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 4 mei 2018 0:00

DE RONDE VAN FRANKRIJK 1949

door de sportredactie van Het Volk

Morgen begint in Jeruzalem de 101ste editie van de Giro d’Italia en ik weet bijna zeker dat de komende drie weken om zullen vliegen. Tom Dumoulin wil voor de tweede keer winnen en Chris Froome wil naast de Tour en de Vuelta ook de Giro op zijn palmares.

Na afloop zal de aandacht zich direct verplaatsen naar de Tour de France die veertig dagen later van start gaat. In die periode moeten we ons vermaken met klein grut als de Dauphiné en de Ronde van Zwitserland.

Koersen waarin we kunnen beoordelen hoe de vlag ervoor staat bij de favorieten. Om vanaf 7 juli weer helemaal in de ban te zijn voor wat toch het grootste wielerevenement van het jaar is: de Tour de France of zoals de Vlamingen consequent zeggen, de Ronde van Frankrijk.

Daarom deze week maar eens een van de honderden boeken die over het evenement zijn geschreven van de plank gehaald met een werkje dat geheel gewijd is aan de editie van 1949 die 69 jaar geleden werd gewonnen door een van de grootste renners aller tijden: Fausto Coppi.

De Nederlanders speelden toen geen enkele rol en van de zes landgenoten kwam er geen een in Parijs aan. Twee verdwenen er al in de vijfde rit, een in de zesde en in de tiende etappe stapten de resterende drie in de bezemwagen. Het optreden van Ru de Grood, een journalist als ploegleider was evenmin een succes.

Het was me natuurlijk wel een Tour met een totale afstand van 4800 kilometer, met het merendeel van de etappes ver over de 200 kilometer en twee zelfs over de 300. En dan nog twee tijdriten met een gezamenlijke lengte van 229 kilometer. Geen wonder dat van de 120 vertrekkers er slechts 55 Parijs haalden.

Over die Tour gaat dit boek, samengesteld door de sportredactie van het dagblad Het Volk onder leiding van de fameuze Jan Cornand, wiens werkplek permanent in een Gentse kroeg stond, met uitzondering van de drie weken dat de Tour duurde.

In vergelijking met de boeken die tegenwoordig over de Tour verschijnen is dit boekje uit 1949 de soberheid zelve, want het is gedrukt op krantenpapier en zeer goedkoop uitgevoerd als was het een gestencild blaadje van een arme sportvereniging uit de jaren vijftig. Het ademt de schraalheid van de naoorlogse jaren.

Het is verschenen vóór de Tour van 1949 en je moet het zien als een soort service aan de abonnees van Het Volk, een krant met veel wielersport in de kolommen en vanwege de organisatie van De Omloop Het Volk ook een internationaal aansprekende krant.

Jan Cornand was, ondanks zijn eeuwige dorst, decennialang een grote kenner van de wielersport die daar ook beeldend over kon schrijven. Zijn bijdrage aan dit boekje zal beperkt zijn, want het is voornamelijk statistisch.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 3 mei 2018 12:00

Floris Gerts leek op weg naar een droomcarrière maar eind 2017 leek het opeens voorbij. Het sprookje begon in 2015 toen hij na een jaar bij het Rabobank Development Team een stageplaats kreeg aangeboden bij de Amerikaans/Zwitserse WT-ploeg BMC.

Hij greep die kans met twee handen aan en het sprookje werd nog mooier toen hij een jaar later een contract kon tekenen voor twee jaar. Hij presteerde behoorlijk, maar toch niet zo opvallend dat de WorldTour-ploegen in de rij stonden om hem in te lijven toen het contract was uitgediend en BMC niet verder met hem wilde.

Er volgden maanden van stress of hij zijn wielercarrière nog kon voortzetten of dat hij de studie geneeskunde weer moest oppakken. Het werd wielrennen toen hij op het nippertje (11 januari van dit jaar) nog kon tekenen bij Roompot-Nederlandse Loterij.

Hij dankte dat contract aan het feit dat teammanager Erik Breukink twee sterke renners (Hartthijs de Vries en Taco van der Hoorn) was kwijtgeraakt. Het seizoen was al begonnen en daardoor miste Floris de goede voorbereiding om zich op zijn terrein, de voorjaarsklassiekers, te manifesteren.

Zijn ploeggenoten Oscar Riesebeek, Brian van Goethem en Jan-Willem van Schip deden dat wel, maar Floris miste de power om er ook voor te gaan. Maar het is volgens mij een kwestie van tijd en aan de kansen die zijn Pro-Continentale ploeg krijgt om aan grote wedstrijden mee te doen.

Floris is geboren in Maastricht, maar dat is aan zijn tongval niet te horen. Zijn opa studeerde in Leiden en zijn vader ook en het was van jongsaf vanzelfsprekend dat ook hij in de sleutelstad zou gaan studeren en daar lid worden van de Leidse Studenten Vereniging Minerva.

Het werd geneeskunde en vanaf zijn achttiende jaar woonde Floris in een studentenhuis en was het feestvieren in combinatie met studeren. En daarnaast schaatsen, want zijn vader had op een behoorlijk niveau geschaatst en had zijn zoon geënthousiasmeerd om ook te gaan schaatsen.

Hij had talent, maar met al zijn andere bezigheden gunde hij zich niet de tijd om alles op het schaatsen te zetten. Hij werd een subtopper die besefte dat als hij naar de top wilde hij met de studie moest stoppen en zoveel hield hij nou ook weer niet van het schaatsen.

Wielrennen was leuker als vrijetijdsbesteding en de racefiets werd van een trainingsattribuut hoofdzaak toen hij zich als lid meldde bij de Leidse wielervereniging Swift, de vereniging die renners als Gerben Karstens en Joop Zoetemelk heeft voortgebracht.

Met zijn talent viel hij op en nam zelf het initiatief om bij een continentale ploeg te komen en daar het een en ander te leren. Zo fietste hij zich in de kijker en kwam als vanzelf het aanbod om zijn mogelijkheden verder te onderzoeken bij het Rabobank Development Team.

Hij was nog steeds bezig met zijn studie waar hij tot zijn bachelor was gekomen. Maar het wielrennen had hem in zijn greep en toen hij met ploeggenoot Daan Olivier een week naar de Franse Alpen trok om er te trainen begreep hij pas wat echt wielrennen aan de top inhoudt.

Aan het wiel van Olivier moest hij afzien als nooit tevoren en waar velen zouden hebben afgehaakt, daar werd het voor Floris een echte uitdaging om de top te gaan halen. Hij stopte met de studie en stortte zich voor honderd procent in het wielerleven.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 3 mei 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
AA, Daisy van der (1989, Nederland)
DE WILDE, Jef (1981, BelgiŽ)
DETILLOUX, Christophe (1974, BelgiŽ)
GRITTERS, Kyle (1983, Verenigde Staten)
KOOPMAN, Wim (1947, Nederland)
KUX, Christian (1985, Duitsland)
M÷LLER, Erich (1905, † 24.05.1964, Duitsland)
MOTK…, Ritchie (1989, Nederland)
ROGGENDORF, Rolf (1939, Duitsland)
RYDLUND, Malin (1977, Zweden)
SCHUBERT, Konstantin (1982, Duitsland)
TOMASZEWSKI, Marcin (1986, Polen))

of ons op deze datum ontvielen:
KALKMAN, Chris (1887, † 03.05.1950, Nederland)
PERCHICOT, Andrť (1888, † 03.05.1950, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 3 mei 2018 0:00

Adrie van der Poel was maar liefst twintig jaar beroepsrenner en in die tijd reed hij voor elf verschillende sponsors. Nadat hij twee jaar voor DAF Trucks had gereden, reed hij in 1983 voor Jacky Aernoudt, een Belgische ploeg.

Jacky Aernoudt was geen grote kapitaalkrachtige sponsor deze meubel- en tapijthandel in Oostrozebeke. Qua renners en ploegleiders mocht de formatie echter gezien worden. Fred De Bruyne en José De Cauwer waren als sportbestuurder niet de minsten.

Ook de renners waren niet de minsten met Hennie Kuiper en Eric Vanderaerden als kopmannen. Verder een aantal sterke Belgen als Dirk Demol en Guy Nulens en Nederlanders als Henri Manders en Frits van Bindsbergen.

Adrie van der Poel had nog niet de status die hij in latere jaren wel zou krijgen, nadat hij klassiekers had gewonnen. Zijn aandeel in de prijzenpot beperkte zich tot vier zeges op de weg, waarbij drie criteriums en twee veldritten.

Hij is er maar één jaar gebleven en is toen bij een reeks van andere ploegen terechtgekomen. Waarom hij zo vaak van werknemer is veranderd en waarom hij nooit het truitje van Raleigh heeft gedragen heb ik hem eens gevraagd.

Uit zijn antwoord begreep ik dat hij geen echte teamspeler was. Hij reed primair voor de belangen van Adrie van der Poel en dat wordt niet altijd geaccepteerd. Maar om voor anderen te knechten, was niet Adrie’s ambitie.

Wat Raleigh betreft stelt Adrie dat hij nooit door Peter Post is gevraagd. Hij is meerdere malen wel door Raas en Knetemann gepolst, maar dan was zijn antwoord steevast: als Post me wil hebben, dan moet hij dat zelf maar komen vragen.
... Lees meer
Door Henk Theuns, 2 mei 2018 12:00

Jean-Claude Lebaube was in de zestiger jaren een van de beste Franse wielrenners. De Normandiër nam zeven keer aan de Tour de France deel en van de vijf keer dat hij de ronde uitreed, eindigde hij twee keer bij de eerste tien. In 1963 was hij vierde en in 1965 vijfde. Ook was hij eens twaalfde in de Vuelta.

Hij was een echte ronderenner die goed kon klimmen en een sterke tijdrit in de benen had. Mijn persoonlijke herinnering aan dit kleine kalende mannetje komt uit een documentaire film die de cineast François Reichenbach in de jaren zestig maakte over het fenomeen Tour de France.

Daarin komt Lebaube voor als een soort running gag. Liggend op de massagetafel neemt de soigneur zijn indrukwekkende kuiten onder handen. Hij laat die lichaamsdelen glimmend van de olie door zijn handen glijden als was het ‘t door en door geknede deeg van een bakker.

De muziek die de regisseur er onder heeft gezet, had een hoog ritmisch gehalte. Hoewel hij altijd wel in de top van het klassement te vinden was, heeft hij geen blijvende indruk op de geschiedschrijvers gemaakt, want er is maar bitter weinig over zijn prestaties te vinden.

De renner uit Renneville in Normandië heeft in zijn profloopbaan nog geen tien zeges geboekt. Hij was ooit winnaar van de Ronde van Marokko en hij heeft samen met onze landgenoot Bas Maliepaard de Trofeo Baracchi op zijn naam staan.

Dat was in 1961, maar u zult die namen tevergeefs zoeken in de erelijst van deze koppeltijdrit. Ze waren toen nog geen profs, maar onafhankelijken een categorie tussen de amateurs en de profs in. De Trofeo Baracchi kende in die tijd namelijk ook een versie voor les independants.

Tijdens die lange rit heeft Basje Maliepaard uit het Brabantse Willemstad dus een riant uitzicht gehad op de formidabele kuiten van Jean-Claude, de renner die door het leven ging met de bijnaam Firmin, zonder dat iemand wist waar hij dat aan te danken had.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 2 mei 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
AREND, Willi (1876, † 25.03.1964, Duitsland)
COLYN, Luc (1958, BelgiŽ)
HUGUET, Yann (1984, Frankrijk)
NńF, Ernst (1920, Zwitserland)
PAUWELS, Eddy (1935, † 08.03.2017, BelgiŽ)
SALGUEIRO ALONSO, Enrique (1981, Spanje)
SAVINI, Filippo (1985, ItaliŽ)
SCHEPPINGEN, Marielle van (1973, Nederland)
TENNIGLO, Moniek (1988, Nederland)
VALENCIA, Juan Pablo (1988, Colombia)
DOULL, Dwain (1993, Groot BrittanniŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
BARTHELEMY, Honorť (1890, † 02.05.1964, Frankrijk)
MIDDELKAMP, Theofiel (1914, † 02.05.2005, Nederland)
ROSSIUS, Jean (1890, † 02.05.1966, BelgiŽ)
STUYTS, Alfons (1908, † 02.05.1980, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 2 mei 2018 0:00

Het is de week van de herdenkingen. Voor de oude mensen die de oorlog als kind hebben meegemaakt zijn er herinneringen aan honger, kou, ronkende vliegtuigen en luchtalarm. Voor de nabestaanden van joodse slachtoffers, vermoorde verzetsstrijders en andere vervolgden zijn het nog steeds moeilijke dagen.

Een paar jaar geleden zag ik in de eerste dagen van mei op tv de film Haar naam was Sarah, het verhaal van een tienjarig meisje uit Parijs dat met haar joodse ouders wordt opgepakt om naar het wielerstadion Vélodrome d’Hiver te worden afgevoerd.

Ik was dagen kapot van die film, mede omdat ik dit verhaal van de Vel d’Hiv niet kende. Ik kende de winterbaan van Parijs in de jaren vijftig uit de verslagen in het blad Wielersport omdat er iedere winter koppelkoersen werden verreden en een zesdaagse gehouden. Het was ook het stadion waar in de jaren twintig de grote Piet Moeskops triomfen vierde.

Nooit, maar dan ook nooit zijn er in die verslagen woorden gewijd aan het macabere verleden van dat oude sportpaleis. In Nederland hadden we ook een Vel d’Hiv in de vorm van de Hollandsche Schouwburg aan de Amsterdamse Plantage Middenlaan.

Daar werden de joden die bij razzia’s van de straat waren geplukt of uit hun huizen gehaald naar toe gebracht om vandaar naar Westerbork te worden vervoerd omdat er vlakbij aan de Plantage Doklaan een trein liep.

Na de oorlog werd die schouwburg een monument terwijl er voor de oorlog veel is gelachen om de toneelstukken die er werden opgevoerd. Zoals de beroemde klucht Potasch & Perlemoer in textiel, het stuk dat ik in de jaren vijftig nog eens heb gezien in de Kleine Komedie aan de Amstel.

Ook in de Vel d’Hiv is er voor de oorlog gelachen en geapplaudiseerd. Voor de renners als onze landgenoten Piet van Kempen en Jan Pijnenburg. Dat waren ook artiesten die met hun prestaties het publiek op de banken kregen. De mensen hebben er genoten, maar het vreemde was dat dat na de oorlog gewoon doorging alsof er niets gebeurd was. Niemand kwam op het idee om ook dat theater te sluiten en er een herdenkingsmonument van te maken.

De renners lieten zich weer contracteren en toen het beroemde koppel Schulte-Peters besloot de Vel d’Hiv verder te mijden was dat niet vanwege dat zwarte verleden. Nee, Schulte was naar zijn mening door de jury een zege door zijn neus geboord. Misschien wist hij ook niks van dat verleden, want er werd na die vreselijke oorlog vooral gezwegen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 1 mei 2018 12:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1108 1109 1110 Volgende »