Slogblog


Nepnieuws

Onlangs werd mij in vertrouwen verteld:
‘bij de ING ligt nog een stapel geld,
daarmee wil men een ploeg
beginnen, een wielerploeg,
een ploeg geheel oranje getint’.
Waait er bij de ING een andere wind?

Men zou al praten met Spekenbrink,
Dumoulin, Kelderman en Gesink,
ook Kruiswijk en Oomen
ziet men graag komen.
‘We gaan ze vorstelijk belonen’,
zo sprak ‘baas boven baas’ Breukink.

‘Ze gaan hiermee hun imago herstellen’,
zo wist mijn zegsman te vertellen,
‘zo’n ploeg doet het altijd goed
en er is meer dan genoeg aan poet’.
Bij de ING hoor ik ze alweer brommen
‘dit is toch je reinste nepnieuws, verdomme’.

© Nol van ‘t Wiel
... Lees meer
Door Nol van 't Wiel, 27 oktober 2018 12:00

De Waal Georges Vanconingsloo was in de jaren zestig een van de beste Belgische renners. Twee grote overwinningen staan op zijn palmares namelijk Parijs-Brussel in 1964 en Bordeaux-Parijs drie jaar later.

Beide overwinningen waren opmerkelijk. In Parijs-Brussel klopte hij niemand minder dan Rik Van Looy in de sprint en dat was een prestatie, zeker als je rekent dat ook Benoni Beheyt meesprintte, eveneens een zeer snelle jongen.

In Bordeaux-Parijs ging hij er al vandoor toen de overige renners zich nog van hun trainingspakken aan het ontdoen waren en de derny’s nog lang niet in koers mochten komen.

Hij reed 350 kilometer alleen aan de leiding om met een dikke minuut voorsprong op Herman Vanspringel, in het Parc des Princes te arriveren.

Vanconingsloo was een stevige vent, als renner sterk en snel en een echte man voor de klassiekers. In alle grote klassiekers is hij wel eens of meerdere keren kort geëindigd, kortom hij was een renner om in zware eendagskoersen rekening mee te houden.

In meerdaagse wedstrijden heeft hij zich minder onderscheiden, zeg maar helemaal niet. Hij startte drie keer in de Tour de France maar haalde nimmer Parijs. Eigenlijk is het een wonder dat Vanconingsloo een succesvol renner is geweest.

In zijn jeugd kreeg hij af te rekenen met kinderverlamming. Twee jaar lang bewoog hij zich in een rolstoel voort en leek een wielercarrière onbereikbaar, maar met veel doorzettingsvermogen en wilskracht wist hij toch een goede renner te worden.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 27 oktober 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
DERVAES, Joseph (1906, † 12.04.1986, BelgiŽ)
HOUWELINGEN, Adri van (1953, Nederland)
HUZARSKI, Bartosz (1980, Polen)
KUSCHYNSKI, Alexandr (1979, Wit Rusland)
NULENS, Guy (1957, BelgiŽ)
OLIVEIRA, Maria Flavia (1981, Verenigde Staten)
PAASSEN, Sanne van (1988, Nederland)
PEREIRO, Inmaculada (1972, Spanje)
PRIEM, Cees (1950, Nederland)
SCHR÷DER, BjŲrn (1980, Duitsland)
TACX, Koos (1935, Nederland)
MEYVISCH, Molly (1995, BelgiŽ)
DIJK, Joris van (1898, † 00.00.0000, Nederland)
ZAKHAROV, Artyom (1991, Kazachstan)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 27 oktober 2018 0:00

Bij onze oosterburen wankelt de positie van Angela Merkel na haar uitspraak Wir schaffen das waarmee ze binnen haar land een splijtende polarisatie op gang bracht. Het is daarom ondenkbaar dat er een industrieel product naar haar vernoemd zal worden.

Een van haar voorgangers viel die eer wel te beurt en wel mijn naamgenoot Otto Von Bismarck, die van 1862 tot 1890 bondskanselier, ofwel minister-president was. Er werd onder meer een slagschip naar hem vernoemd.

Maar er was ook een fietsenmerk dat zijn naam droeg en het balhoofdplaatje is in meerdere opzichten een curiosum. Ga maar na: hoe vaak zal het voorkomen dat de naam van een eerste minister als merknaam voor een fiets gedeponeerd wordt?

Natuurlijk was de IJzeren Kanselier een groot man: minister-president van Pruisen, en in 1871 grondlegger van het grootduitse rijk. Hij stond niet alleen in Duitsland, maar ook daarbuiten in hoog aanzien.

Zoals het plaatje toont, werd het merk van de in Radevormwald gevestigde fabriek in 1896 gedeponeerd. Toen was Bismarcks rol feitelijk al uitgespeeld, want hij overleed in 1898 op 83-jarige leeftijd.

Eerdere plaatjes van het merk laten een portret zien van de kanselier, sommige met hoed, allemaal verleidelijk om af te beelden, maar deze van 1946 is bijzonder, omdat in 1945 alle Duitse handelsmerken en industriële eigendommen door de geallieerden verbeurd zijn verklaard.

Dat betekende dat de overwinnaars zo’n merknaam of een Duits patent of octrooi voor weinig konden kopen. In Nederland was er een Stichting Beheer Vijandelijke Rechten, waar belangstellenden zich konden melden.
... Lees meer
Door Otto Beaujon, 26 oktober 2018 12:00

Bernd Drogan is een voormalige Oost-Duitse wielrenner en een echte representant van het ongeloofwaardige sportwonder uit de DDR, de communistische heilstaat waar zoveel sportsucces werd voorbereid.

We zullen nooit exact weten met welke ongeoorloofde methodes dat is gebeurd, maar er is genoeg naar buiten gekomen om iedere topprestatie uit dat gelukkig niet meer bestaande land te wantrouwen.

Als we die bedenkingen echter terzijde schuiven dan is Bernd Drogan een kei van een wielrenner geweest die in 1992 wereldkampioen op de weg werd na er dertig kilometer in zijn eentje voor te hebben geknokt.

Die solo was bijna voor niets geweest, want in de laatste ronde op een lastig circuit in het Britse Goodwood kwam de groep onder aanvoering van de Belg Vermaelen tot op acht seconden.

Hoe veel Drogan had gegeven bleek uit het feit dat hij na het passeren van de streep van uitputting van zijn fiets viel en hijgend als een stoomlocomotief minutenlang op het plaveisel bleef liggen.

Toen hem de regenboogtrui werd aangetrokken was hij weer geheel bij zijn positieven. Hij had trouwens al twee van die truien in zijn kast hangen, want zowel in 1979 in Valkenburg als in 1981 in Praag behoorde hij tot de winnende DDR-ploeg in de ploegentijdrit over 100 kilometer.

Oost-Duitsland kwam op dat onderdeel altijd sterk uit de bus en bij de Olympische Spelen van Moskou in 1980 behaalde hij een zilveren medaille met zijn ploeggenoten Falk Boden, Hans-Joachim Hartnick en Olaf Ludwig.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 26 oktober 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BOONEN, Maarten (1987, Nederland)
HELDERMAN, Paul (1987, Nederland)
KRUOPIS, Aidis (1986, Litouwen)
LINDHOUT, Jurgen (1980, Nederland)
LJUNGQVIST, Marcus (1974, Zweden)
MARTENS, Paul (1983, Duitsland)
OLLERENSHAW, Doug (1979, Verenigde Staten)
ROOSMALEN, Wouter van (1988, Nederland)
SCHMUTZ, Gody (1954, Zwitserland)
TASSINARI, Gabriele (1987, ItaliŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
WILLEKES, Adriaan Gerard (Patsi) (1928, † 26.10.2005, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 26 oktober 2018 0:00

REVUE DER KAMPIOENEN

door Leo Pagano

Mijn keus is deze keer niet bepaald door het hiernaast afgebeelde boekje, want dat is een goedkoop reclamewerkje voor Rizla vloei verschenen in 1955. Er worden summier 48 beroemde renners uit de jaren vijftig in beschreven.

Meer dan wat feiten en een klein fotootje per renner is het niet en voor het nageslacht daarom niet echt de moeite waard. Het gaat mij dit keer om de auteur die dit schnabbeltje opknapte. Of liever om de generatie sportjournalisten, waartoe Leo Pagano behoorde.

Pagano, maar ook mannen als Bob Spaak, Dick van Rijn, Aad van Leeuwen en Jan Cottaar waren vertegenwoordigers van een generatie sportjournalisten die uiterst subjectief voor het grote publiek bepaalden wat interessant was en wat niet.

Pas later is mij ten aanzien van de Tour de France duidelijk geworden hoeveel informatie een man als Jan Cottaar ons in zijn Tourreportages heeft onthouden en hoezeer iemand als Theo Koomen de werkelijkheid heeft gemanipuleerd.

Ze waren in hun tijd razend populair, maar hadden het voordeel van het monopolie en niemand kon ze tegenspreken. Ze manipuleerden de feiten en aan de basale taakopvatting van een journalist hadden ze maling..

Van het WK voetbal 1974 herinner ik me hoe ik als supporter van Oranje alles wilde weten wat er zich rond het Nederlands Elftal afspeelde. Je werd tijdens dat toernooi als volk ondergedompeld in een euforie door de geweldige prestaties van het Nederlands Elftal dat de finale haalde en daarin nogal schjemielig verloor van West-Duitsland. "Zijn we er toch weer ingetuind," waren de legendarische woorden van Herman Kuiphof.

Het waren echter de media die bepaalden wat we mochten weten en zo kon het gebeuren dat er in ons land nauwelijks ruchtbaarheid werd gegeven aan de beruchte zwembadaffaire, waar de Duitse tabloids vol van stonden.

Wat dat betreft worden we tegenwoordig op onze wenken bediend ook al heb je soms het gevoel dat je iets helemaal niet wil weten. Het maken van nepnieuws, waar in het verleden Cottaar en Koomen zich nog weleens van bedienden, bestaat nog steeds.

Zie daarvoor de Spaanse kranten die het dagelijks doen voorkomen alsof de Ajacieden Frenkie de Jong en Matthijs de Ligt al getekend zouden hebben voor Barcelona en worden er duizelingwekkende transfersommen genoemd, terwijl de spelers in kwestie van niets weten.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 25 oktober 2018 12:00

Eigenlijk moet er achter de naam van Emile Masson (1888-1973) ‘senior’ staan, want zijn gelijknamige zoon was in de jaren rond de Tweede Wereldoorlog eveneens een gerespecteerd coureur.

Senior begon pas met wielrennen toen hij al 22 jaar was en hoewel een Waal had hij de instelling van een Flandrien. Hij wilde zich met behulp van de koersfiets uit de armoede verheffen en dat is hem gelukt ook.

Al op elfjarige leeftijd ging Emile de mijn in, zoals zoveel van zijn generatiegenoten die in het mijngebied rond Luik zijn geboren. Hij had een pesthekel aan dat werk in het binnenste van de aarde en al na zijn eerste overwinning kondigde hij aan nooit meer in het zwarte goud te zullen afdalen.

Als onafhankelijke reed hij in 1912 een opvallende Ronde van België tussen de gelauwerde profs van toen en dat leverde hem een profcontract op bij de rijwielfabriek Alcyon. De Eerste Wereldoorlog stond een spoedige doorbraak in de weg en pas in 1919 meldde hij zich als aanstaande vedette.

Op dertigjarige leeftijd won hij met overmacht de Ronde van België. Hij groeide internationaal uit tot een van de betere renners van zijn tijd en in 1923 beleefde hij zijn topjaar. Niet alleen won hij wederom de ronde van zijn land, maar ook Bordeaux-Parijs.

Een grootse prestatie, zeker toen na afloop bleek dat de crancks aan zijn fiets van verschillende afmetingen waren. In datzelfde jaar 1923 won hij ook de Grote Prijs Wolber, de wedstrijd die tot 1927 gold als het officieuze wereldkampioenschap.

In de Tour de France was hij wisselend succesvol. Hij ging zeven keer van start, maar reed de ronde slechts drie keer uit. Voornaamste oorzaken in de jaren dat hij Parijs niet haalde waren gebroken voorvorken, lekke banden, valpartijen, nieraandoeningen, maagklachten en nog veel meer ellende.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 25 oktober 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ANDRIOTTO, Dario (1982, ItaliŽ)
BEIMA, Marcel (1983, Nederland)
KELLER, Patrick (1985, Duitsland)
LOZANO RAMIREZ, Laura Camila (1986, Colombia)
NEVENS, Sven (1983, BelgiŽ)
RAMIREZ TORRES, Jesus Javier (1979, Spanje)
STOELWINDER, Anneloes (1989, Nederland)
WIELANDT, Sven (1986, BelgiŽ)
FORMOLO, Davide (1992, ItaliŽ)
CATTANEO, Mattia (1990, ItaliŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 25 oktober 2018 0:00

Ik heb niet kunnen achterhalen of Erwin Kistemaker in 1990 de Tour de Taiwan heeft gewonnen of dat hij in deze etappekoers een of meer dagen de leiderstrui heeft gedragen. Noch dewielersite.net, noch memoire du cyclisme, noch wikipedia geven uitsluitsel.

Feit is dat deze razendsnelle Drenth die ronde had kunnen winnen, want hij was een uitermate talentvolle wieleratleet. Hij spurtte een prachtige erelijst bij elkaar, maar zag wel in dat er meer nodig is om een groot beroepsrenner te worden.

Twee keer, met een tussenruimte van zeven jaar won de man uit Borger de Ronde van Noord-Holland. Beide keren in versies die, volgens Rob Kat in het boek ‘De Ronde van Noord-Holland’, niet tot de boeiendste van de lange reeks (sinds 1946) behoren.

Bij die klassieker hoort wind, veel wind en als die het een enkele keer laat afweten, kan het verschil niet gemaakt worden. Dan ontstaan er geen waaiers en blijft de groep bij elkaar.

Zowel in 1983 als in 1990 was er geen zuchtje wind te bekennen en de snelle mannen lieten zich heerlijk tussen de wielen meevoeren naar de finish in Zaandam om daar in de laatste meters hun duvels te ontbinden.

En dan kon je het wel aan Erwin overlaten om zijn slag te slaan. Ook in het Nederlands kampioenschap van 1988 in Rheden wist hij met zijn snelheid en gogme de titel te veroveren voor destijds befaamde topamateurs als Michel Zanoli en Arno Ottevanger.

Kistemaker was toen 25 jaar en studeerde op dat moment nog commerciële economie aan de HEAO. Veel trek in een profavontuur had hij toen niet, want hij zei na afloop: “Ik denk het niet en ik heb ook altijd gezegd dat dat niets voor mij is. Ik kom maar heel moeizaam de bergen over en ik heb trouwens nog nooit een serieuze aanbieding gehad.”
... Lees meer
Door Henk Theuns, 24 oktober 2018 12:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1163 1164 1165 Volgende »