Slogblog


Toen Jeroen Blijlevens mij dit truitje gaf deed hij dat ongetwijfeld zonder enige emotie. In de eerste plaats omdat hij er nog wel een paar had, maar ook omdat dit van al zijn sponsortruien met voorsprong de minst geliefde is.

Het jaar 2001 was het dieptepunt in zijn mooie carrière. Jeroen was een van de beste sprinters van zijn generatie en hij haalde in de drie grote ronden de dubbele cijfers. Twee ritten won hij in de Giro, vier in de Tour en vijf in de Vuelta.

Dan ben je geen koekenbakker geweest, en aan het eind van de vorige eeuw hield Jerommeke in zijn eentje zo wat de hele Nederlandse eer hoog, omdat het vaderlandse wielrennen aan de top nog maar weinig voorstelde. Maar in 1998 kwam ook voor hem de ommekeer.

Hij heeft dat jaar veel gewonnen en ook het jaar daarna nog, maar in de door dopingschandalen verziekte Tour de France van dat jaar kwam zijn ploeg TVM onder vuur te liggen. Door een eerder dat jaar onderschept pakketje epo in een van de vrachtwagens van de ploeg.

Jeroen kwam bij een Italiaanse ploeg terecht en daar vonden ze hem te zwaar. Hij kwam daardoor de bergen maar moeilijk over en hij werd door de ploegleiding op een streng dieet gezet. Hij viel kilo’s af, maar met iedere grammetje verdween eenzelfde percentage van zijn uniek sprintvermogen.

Hij werd van al dat lijnen wel een betere klimmer, maar een van dertien in een dozijn, terwijl hij als sprinter tot de wereldtop had behoord. Hij was zijn macht in de laatste meters kwijt. Voorgoed en Jeroen stelde als wielrenner niet veel meer voor.

Hij kwam in Belgische dienst terecht en droeg dit truitje. Voor een veel lager salaris dan hij gewend was. Hij kon het tij niet keren werd ziek en zat een groot deel van het seizoen in de ziekenboeg. Het werd een volstrekt verloren jaar.
... Lees meer
Door Henk Theuns, 12 september 2018 12:00

In de Tour de France van 2014 won de vrij onbekende Pool Rafal Majka twee zware bergritten en er leek een nieuwe ster te zijn opgegaan. Hij werd er nog niet toe in staat geacht ook al was hij een jaar eerder als zevende in de Giro geëindigd en zes weken daarvoor in dezelfde koers zesde.

Toch is de grote doorbraak sindsdien achterwege gebleven ook al eindigde hij in de Vuelta van 2015 nog als derde en in de Giro van 2016 als vijfde. Al die fraaie ereplaatsen wisselt hij af met veel lagere klasseringen.

Niet omdat hij zoals Robert Gesink op etappes jaagt, want na die twee in de Tour won hij er in Frankrijk nog eentje en in Spanje ook. Is het bij Gesink vaak pech dat hem parten speelt, bij Majka ligt het anders.

Voor zijn topprestaties moet hij zijn dag hebben en die heeft hij vaker niet dan wel. Hij is te wisselvallig om hem van tevoren in een grote ronde als favoriet te bestempelen. Het kan bij Majka vriezen en dooien, zeg maar.

Hij werd vandaag 29 jaar geleden geboren in de mooie stad Krakau en de eerste keer dat we van hem hoorden was toen hij in 2007 als junior een etappe won in de Vredeskoers. Hij ontwikkelde zich goed wat hem in 2010 een stageplaats opleverde bij Saxo Bank.

Dat werd per 25 februari 2011 omgezet in een vast contract. Hij was toen 21 jaar en kreeg direct dat jaar de vuurdoop in de Ronde van Spanje met als opdracht alles te doen wat kopman Alberto Contador hem vroeg. Dat was veel en Majka haalde het einde niet.

Hij ontpopte zich echter snel tot een echte ronderenner die net tegen de top aan zit. Omdat hij sinds Saxo Bank altijd bij grote ploegen heeft gereden, is er altijd wel een kopman voor wie hij zich op moet offeren. Hetzelfde lot dat ook zijn landgenoot Michal Kwiatkowski treft bij Team Sky.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 12 september 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BAILO, Osvaldo (1912, † 28.02.1996, ItaliŽ)
BANACH, Robert (1978, Polen)
BELDA VICEDO, Vicente (1954, Spanje)
KOOTE, Tim (1986, Nederland)
LAESER, Charles (1879, † 02.08.1959, Zwitserland)
LELIVELD, Dennis (1979, Nederland)
MATENA, Willem (1912, † 09.09.1982, Nederland)
PATERSKI, Maciej (1986, Polen)
PIZIKS, Arvis (1969, Letland)
SCHURER, Eddy (1964, Nederland)
SEELDRAEYERS, Kevin (1986, BelgiŽ)
TERRENZIO, Fabio (1985, ItaliŽ)
VEREECKE, Dimitri (1987, BelgiŽ)
DUCHESNE, Antoine (1991, Canada)
CONSONNI, Simone (1994, ItaliŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 12 september 2018 0:00

Op Rotterdam Zuid zit een echte racefietsspecialist. Als je langs de Kuip rijdt en je gaat de luchtbrug over richting Zuidplein dan ligt zijn zaak aan de linkerkant op de Strevelsweg.

De naam ‘Wielerstudio Cees Jonkers’ bestaat nog steeds, maar is nu in andere handen. Cees was in de jaren vijftig een niet onverdienstelijk renner, maar veel valpartijen noopten hem zijn aspiraties voor het hoogste plan te laten varen.

Met zijn opleiding als instrumentmaker was het niet moeilijk om als mecanicien een bestaan op te bouwen. Hij deed daar waardevolle contacten op en besloot een eigen racespeciaalzaak te beginnen.

Hij was de enige racespecialist in de directe omgeving, waardoor gewone fietsenmakers wielrenners en sportieve fietsers naar hem doorverwezen. Met de toevoeging dat bij Cees alles voor de helft van de prijs de deur uitging. Een geintje, dat Cees niet altijd kon waarderen.

Hij was echter wel degelijk een vrijgevige vent die ingeruilde fietsen weleens aan mij doorverkocht zonder enige winst. Dat ik bijvoorbeeld gecharmeerd was van de regenboogtrui van Leontien van Moorsel was hem al lang opgevallen en toen hij de zaak verkocht kreeg ik dat truitje cadeau.

Als ik me niet vergis was dat de regenboogtrui die Tinus in 1998 in Valkenburg in de mondiale tijdrit won. Leontien was enige jaren klant van Cees totdat ze een eigen mecanicien had. Ik sprak Cees eens vlak nadat Tinus op ongelukkige wijze een wereldtitel in Manchester was misgelopen door een gebroken zadelstropbout.

“Hoe kan dat nou, Cees?,” vroeg ik enigszins pesterig in de veronderstelling dat hij verantwoordelijk was. Dat was hij niet en zijn verklaring was simpel. “Waarschijnlijk reed ze op een pas gelakte fiets en er zullen wel wat lakresten in de zadelbuis zijn achtergebleven.”

Hij vertelde dat het gat, waar de zadelpen in moet, geruimd had moeten worden. “Anders is de zadelpen 0,2 millimeter te smal en moet de zadelstropbout te stevig worden vastgedraaid met alle gevolgen vandien.”
... Lees meer
Door Peter Ravensbergen, 11 september 2018 12:00

De vader van Matthew Gilmore kwam in de jaren zestig vanuit Australië naar België en vestigde zich daar in Gent. Destijds een ideale stek voor een baanrenner, want Graeme Gilmore was een echte baanrenner.

De meeste Aussies keren na hun wielerloopbaan naar hun geboorteland terug, maar Graeme bleef in België hangen, trouwde met een zus van óf Tom Simpson óf Helen Simpson, de vrouw van Tom.

In alle levensbeschrijvingen van Matthew is te lezen dat hij een neef is van de zo tragisch overleden Britse vedette uit de jaren zestig, maar hoe de familieverhoudingen precies staat er niet bij.

Tom en Helen Simpson woonden ook in België en ik denk dat die Engelstalige renners, die destijds in België woonden, veelvuldig elkaars gezelschap zochten. Net als Nederlanders dat doen in de bekende emigratielanden van de jaren vijftig.

Matthew Gilmore werd als Australiër geboren, maar hij liet zich later tot Belg naturaliseren. Vanaf zijn prilste jeugd stond vast dat hij wielrenner ging worden en dat werd hij ook. Hij had talent en reed op de weg, maar koos uiteindelijk voor de baan waar zijn talenten het best tot hun recht kwamen.

In 1998 was hij wereldkampioen ploegkoers samen met Etienne De Wilde en twee jaar later wonnen ze samen in dat onderdeel zilver bij de Spelen van Sydney. In die discipline was hij ook drie keer Europees kampioen. Gilmore was daarnaast twee maal de sterkste van Europa achter de derny.

Zijn grootste successen behaalde Gilmore junior in de zesdaagsen. Hij won er achttien, waarvan elf met de Australiër Scott McGrory met wie hij een aantal jaren een succesvolle combinatie vormde.

Tijdens de laatste jaren van zijn carrière vormde hij een koppel met Iljo Keisse met wie hij vier zesdaagsen won. In 2003 won hij in zijn geboorteplaats Gent de jaarlijkse zesdaagse met de latere winnaar van de Tour de France. Bradley Wiggins.

Als ik aan Gilmore denk of zijn naam ergens lees dan schieten gelijk zijn zware valpartijen in mijn gedachten. Chutes die hem soms heel lang hebben uitgeschakeld. Hij was wat dat betreft een echte pechvogel.

De eerste zware val beleefde hij in 1998 tijdens de Zesdaagse van Herning in Denemarken. Daar stond een mekanieker te dicht bij de baan en de op volle snelheid liggende Gilmore raakte de man en werd gekatapulteerd.

Met een gebroken schouder, lekke longen en inwendige bloedingen bleef hij liggen. Het duurde lang voor hij weer op de fiets kon klimmen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 11 september 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
DELAPLACE, Anthony (1989, Frankrijk)
LE MEVEL, Christophe (1980, Frankrijk)
LUPPES, Marcel (1971, Nederland)
MATAMOROS, Karen (1982, Costa Rica)
MATYSIAK, Bartlomiej (1984, Polen)
MCPARTLAND, David (1980, AustraliŽ)
SANZ UNZUE, Enrique (1989, Spanje)
VAN ULDEN, Bernard (1979, Verenigde Staten)
VANMARCKE, Ken (1982, BelgiŽ)
WAGENAAR, Mathijs (1982, Nederland)
WATT, Kathryn (1964, AustraliŽ)
WESTRA, Lieuwe (1982, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
MISAC, Jean Claude (1948, † 11.09.1975, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 11 september 2018 0:00

Twee weken terug was het al weer acht jaar geleden dat Laurent Fignon overleed. Le Professeur, zo genoemd vanwege zijn karakteristieke brilletje en zijn studentikoze uitstraling was een buitenbeentje in het peloton.

Hij werd op 12 augustus 1960 geboren in de beroemde Parijse wijk Monmartre. Hoewel hij opgroeide in een deelgemeente, zo´n dertig kilometer van het centrum verwijderd, werd hij gezien als een Parijzenaar, iets wat in de rest van Frankrijk hetzelfde is als eigenwijs en arrogant.

En dan was er zijn verleden als student aan de universiteit, waar hij diergeneeskunde studeerde tot zijn wieleractiviteiten dat onmogelijk maakten. Als telg uit een intellectueel milieu, was het vanzelfsprekend dat hij ging studeren.

Hij heeft de studie diergeneeskunde nog geen jaar volgehouden, want hij was een zeer talentvol wielrenner en dat eiste zoveel tijd op dat het niet te combineren was. In de jeugdrangen en bij de amateurs reeg hij de overwinningen aaneen en daarmee verwierf hij zich als neoprof een plaatsje in de fameuze Renault-ploeg van ploegleider Cyrille Guimard.

Gedoemd om zich voor kopman Bernard Hinault op te offeren kwam in 1983 zijn grote kans toen Hinault door een onwillige knie niet aan de Tour kon deelnemen. De 23-jarige ex-student werd als vervangend kopman aangewezen en greep zijn kans. Hij won de Tour en het jaar daarna opnieuw, dit maal met groot machtsvertoon waar de grote Bernard Hinault geen antwoord op had.

In 1985 moest Fignon door blessures in de Tour verstek laten gaan en in 1986 gaf hij halverwege op. In 1987 was er een bescheiden comeback, en eindigde hij als zevende. En in 1989 werd hij tweede in de Tour de France, met acht seconden achterstand op Greg LeMond.
... Lees meer
Door Jan Houterman, 10 september 2018 12:00

Sassenheim, een dorp in de Bollenstreek, heeft diverse goede renners voortgebracht. Arie van Houwelingen – wereldkampioen bij de amateurstayers in 1959 – en Bart Zoet – Olympisch goud in 1964 – zijn de bekendste voorbeelden.

Een andere sterke renner, die weliswaar niet in Sassenheim werd geboren maar er wel opgroeide, is Aren van ’t Hof. Die klasbak zag het levenslicht in Hoofddorp en verhuisde vanwege zijn werk na zijn wielercarrière naar Rotterdam.

In dat rijtje succesvolle Sassenheimers hoort natuurlijk ook Piet van der Lans thuis. In de jaren vijftig een sterke amateurrenner die in die categorie 52 overwinningen op zijn naam schreef, waaronder twee Nederlandse titels.

In 1958 werd hij kampioen van Nederland op de vijftig kilometer zonder gangmaking en een jaar later was hij de beste amateurachtervolger van Nederland door in de finale te winnen van de Hagenaar Ab van Egmond.

In 1964 werd Piet beroepsrenner. Hij was geen type voor de Tour de France en andere grote rittenkoersen en ook niet voor de klassiekers. Zo werd hij een prof die het moest hebben van criteriums en baanwedstrijden.

Overal waar hij een startbewijs kon regelen was hij present. Hij reed 24 zesdaagsen met wisselende partners, maar wist er niet een te winnen. Op foto 2 staat hij met Geo Halls met wie hij in 1967 in Londen de Skol Six reed.

Wel won Piet diverse stayerwedstrijden, maar nimmer een kampioenstrui. Hij was er drie keer wel dicht bij met tweede plaatsen in 1965, ’66 en ’68 achter respectievelijk Jaap Oudkerk, Jan Legrand en Piet de Wit. In het WK stayeren van 1966 was hij met een vijfde plaats de beste Nederlander.

In 1970 werd hij nog een keer derde en een jaar later stopte hij er mee. Piet ging in zaken en werd eigenaar van een mooie sportzaak in Scheveningen, gespecialiseerd in wintersportartikelen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 10 september 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BRZEZNA, Paulina (1981, Polen)
DIDIER, Christophe (1917, † 27.07.1978, Luxemburg)
HENDERSON, Gregory (1976, Nieuw Zeeland)
KEMPS, Aaron (1980, AustraliŽ)
KLEINMANN, Larissa (1978, Duitsland)
MARTINEZ TRINIDAD, Josť (1975, Spanje)
PALUMBO, Giuseppe (1975, ItaliŽ)
PIETERS, Andrť (1922, † 22.02.2001, BelgiŽ)
RUFFET, Andrť (1929, † 15.08.2011, Franrkijk)
SUTTON, Christopher (1984, AustraliŽ)
WOLFER, Bruno (1954, Zwitserland)
YOISTEN, Laura (1983, Canada)
ZANOTTI, Marco (1988, ItaliŽ)
POUTSMA, Stefan (1991, Nederland)
BAGUET, Roger (1939, BelgiŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 10 september 2018 0:00

Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik loop na twee weken nog niet echt warm voor de Vuelta. Misschien komt het vandaag en in de komende week, maar tot nu toe is het erg tam.

Gisteren kwam Simon Yates (foto 1) voor de tweede maal aan de leiding en dat kon wel eens definitief zijn. Het is geen aansprekende renner maar net als in de Giro kan die kleine Brit wel een finale rijden.

Yates is er niet eentje waar de massa warm voor loopt, maar hij ging in tegenstelling tot Steven Kruijswijk, wel op het juiste moment. Waar Stevie iets te vroeg ging, daar zat hij op het vinkentouw.

Rustig afwachtend tot Valverde, Quintana en Lopez hun krachten hadden verspeeld in het terughalen van de kopman van LottNL-Jumbo, daar koos hij precies het juiste moment. En verder deed hij geen trap te veel en zat hij tussen te wielen, te kijken en te rekenen.

Dat heeft hij geleerd van de Giro toen hij veel meer met zijn krachten smeet. Met een volledige ineenstorting tot gevolg. Dat gaat nu niet gebeuren want hij eet nu rustig ieders bordje leeg, terwijl het zijne nog helemaal vol is.

Het is een saaie Vuelta, zolang er van de favorieten niemand wil of durft aan te vallen. Dat wordt toch weer veroorzaakt door de communicatie, vrees ik. De renners rekenen en in de ploegleiderswagens zitten de rekenkamers van de ploegen die alles tot drie cijfers achter de komma narekenen voor ze hun fiat geven en er aangevallen kan worden.

Dat is dan meestal pas met zicht op de eindstreep. Dat de Spaanse organisatie nu al twee dagen op rij een slotklim uit de hoge hoed tovert, waar een normaal mens niet over piekert om die per fiets te beklimmen, helpt natuurlijk ook niet.

De Nederlanders doen het goed en ik heb vooral lol in Mollema. Aanvallen en nog eens aanvallen als een soort pseudo De Gendt. Maar hij is niet in de grote vorm als vorig jaar in de Tour, toen hij van iedereen wegreed.

Kruijswijk valt me mee en Kelderman een beetje tegen. Misschien dat gebrek aan wedstrijdkilometers hem opbreekt, maar hij was met name gisteren niet op de afspraak. Ik vermoed dat hij een paar keer pech heeft gehad en een energievretende achtervolging heeft moeten doen, anders kan ik het niet verklaren.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 9 september 2018 12:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1149 1150 1151 Volgende »