Slogblog


On y va, riepen ze vanuit onze Franse succursale van Nous les Canards de la Toilette, aan wie we dit jaar het commentaar van het Slogblog Tourspel hebben uitbesteed. Ze konden gelijk aan de bak want zelden begon een Tour de France sensationeler.

We zijn al drie dagen op weg, maar onze grote rekenmeester van de gladde ijzers en de gladde bandjes had even tijd nodig om de lawine aan aanmeldingen te verwerken. Een hels karwei omdat iedereen natuurlijk de voorkennis van de eerste rituitslag wilde meepikken, alvorens in te zenden.

Dus nogal wat sportieve directeuren flikkerden Groenewegen met zijn slechte benen eruit en Gaviria met zijn superieure quick step erin. Ook werd in menig team Froome van kopman tot bankzitter verklaard, want die Fransen zijn met hun tête natuurlijk al bij de halve finale van het WK Voetbal.

Maar allons enfants naar meer serieuze zaken. Het Slogblog Tourspel beleefde zaterdag een spetterende opening. Met 73 deelnemende teams, met daarbij 52 die ook vorig jaar aan het spel hebben meegedaan.

Voorts zijn er dertien teams die al eerder meededen, maar niet vorig jaar. Als ze zijn vreemd gegaan, dan is er wellicht spijt gekomen en volgde de terugkeer naar het gezelligste Tourspel van Les Pays Bas et La France.

Tenslotte zijn er nog acht debuterende teams die Nous les Canards de la Toilette van harte verwelkomen. Wat ons erg opviel is de creativiteit waarmee sommige teams zich met de gekozen naam willen onderscheiden.

We konden een glimlach niet onderdrukken bij het lezen van namen als ‘Tic Tac Boom Broem Broem’ en ‘2 violen en een trommel en een fluit’, hoewel die lange namen voor ons wel extra werk betekent. Zeker als ze het goed gaan doen en we die namen keer op keer moeten opschrijven.
... Lees meer


Door Ad & Fred van het Tourspel, 10 juli 2018 13:00

Helyett was de merknaam van een Franse fietsenfabriek in het dorp Sully-sur-Loire in het departement Loiret, dat vooral bekend is van het monumentale kasteel uit de vijftiende eeuw.

De keuze voor die naam kwam voort uit de bewondering die oprichter en eigenaar André Trailoux koesterde voor mademoiselle Helyett, een danseres van Hongaarse afkomst die hij eens in Parijs had zien dansen en wier beeltenis dan ook het balhoofdplaatje siert dat hij liet ontwerpen.

Naast zijn affectie voor deze onbereikbare schone was Trailoux ook bezeten van het wielrennen en nadat hij in 1934 zijn bedrijf had opgericht, en Helyett als zijn merknaam had gekozen, was hij direct actief in de wielersport.

Zijn onderneming was niet meer dan een fabriekje, zoals er voor de Tweede Wereldoorlog zo veel fietsenfabriekjes in Frankrijk waren. Als je Helyett vergelijkt met bijvoorbeeld het grote merk Peugeot, dan is dat net zo iets als Rusland qua grootte vergelijken met Andorra.

Met andere woorden de onderneming van André Trailoux stelde niets voor. Toch kende iedere Franse wielerliefhebber in de jaren veertig en vijftig de naam Helyett en daarbij werd direct de associatie gelegd met enkele grote namen in de wielersport.

De verdienste van Trailoux was dat hij een neus had voor jong talent en heel slim met zijn voor sponsoring bestemde centen omging. Hij durfde risico’s te nemen en was als eerste bereid nog naamloze, maar talentvolle jongeren een profcontract aan te bieden.

Zoals bijvoorbeeld de Belg Rik Van Steenbergen, een beenhouwersgast die al op negentienjarige leeftijd op een Helyett-fiets aansprekende koersen wist te winnen en in luttele jaren uitgroeide tot een grote meneer.

Rik won elk jaar wel één of meer klassiekers en op de winterbanen versloeg hij menigmaal de groten van de zesdaagsen. Het merk werd echter pas goed bekend toen Trailoux in het begin van de jaren vijftig de eveneens piepjonge Jacques Anquetil voor zijn merk wist te strikken.

De twee deelden hun hartstocht voor fietsen en vrouwen en het werd een zeer succesvolle combinatie. In de jaren dat Anquetil van de ene naar het andere overwinning reed, gingen er in heel Frankrijk duizenden Tour-replica’s van zijn Helyett-fiets over de toonbank.

Het had nog jaren kunnen duren, maar 1962 was het laatste jaar dat Trailoux zijn fietsen aan de vermaarde Saint Raphael-ploeg mocht leveren. Zijn bedrijfje was aan het eigen succes ten onder gegaan, omdat Trailoux de winsten jarenlang alleen maar in de raceafdeling had gestoken.

Die groeide en bloeide, maar het bedrijf kon niet draaien op racefietsen alleen. Zijn verzuim om ook in gewone fietsen te investeren kwam hem dan ook duur te staan. Er was geen redden meer aan en Saint Raphael ging verder met een andere fietsenfabrikant met het merk Geminiani.
... Lees meer
Door Peter Ravensbergen, 10 juli 2018 12:00

De Tour de France van 1951

Etappe 7: dinsdag 10 juli 1951: La Guerche – Angers, 85 km. individuele tijdrit

De eerste tijdrit van deze Tour de France vond plaats tussen La Guerche en Angers. Nadat aanvankelijk de Fransman Louison Bobet (foto 2) abusievelijk als winnaar was uitgeroepen, kwam de mededeling dat de Zwitser Hugo Koblet (foto 3) de winnaar was.

“Niet Bobet, maar Koblet heeft de tijdrit gewonnen", werd meegedeeld. Dat was het sensationele nieuws dat laat op de avond in Angers bekend werd gemaakt.

Oorzaak van al deze verwarring was een onbegrijpelijke fout van de tijdwaarnemers. Die hadden bij de tijd van Koblet om niet te achterhalen redenen een minuut opgeteld. Opzet of niet?

De Zwitserse ploegleider, die onderweg de tijden van Koblet met de hand had geklokt, had een protest ingediend. Het kon volgens hem een of twee seconden schelen, maar geen minuut.

De tijdwaarnemers zijn vervolgens hun fiches gaan controleren en kwamen tot de ontdekking dat ze Koblet tekort hadden gedaan. In plaats van een seconde achterstand op Bobet had hij 59 seconden voorsprong op de Fransman.

Het was niet genoeg om de gele trui van Roger Levèque over te nemen. Wel rukte Koblet op naar de derde plaats. De Nederlandse ploeg verloor in de tijdrit een tweede renner.

De Brabander Wim Dielissen uit Beek en Donk legde de tijdrijt meer dan tien procent langzamer af dan Koblet en mocht zijn koffers pakken wegens tijdoverschrijding.
... Lees meer
Door Jan Houterman, 10 juli 2018 11:00

De Europese wielerwereld hoorde de naam van Davis Phinney voor het eerst in 1986 toen hij met een Amerikaanse ploeg, gesponsord door supermarktketen 7 Eleven, naar de Tour de France kwam om daarin direct de derde etappe te winnen.

Hij reed die Tour niet uit, maar een jaar later was hij er weer en nu won hij de twaalfde rit. In die ploeg reden goede renners, maar het was te vrijblijvend en te slecht georganiseerd om ook een toonaangevende formatie te worden.

Met mannen in de gelederen als Frankie Andreu, Andy Hampsten, Steve Bauer en ook Eric Heiden genereerde de ploeg veel publiciteit en er waren ook fraaie successen, met name van Hampsten.

Behoudens zijn twee etappezeges behoorde Phinney niet tot de toppers van de ploeg en hij is dan ook vooral bekend geworden om andere redenen. Onder meer omdat zich bij hem kort nadat hij als wielrenner afscheid had genomen de ziekte van Parkinson openbaarde.

Hij besloot zijn naam als bekend sportman te gebruiken en hij richtte de Davis Phinney Foundation op, welke stichting geld inzamelt dat wordt besteed aan onderzoek naar de ziekte en de eventuele genezing ervan.

Een andere activiteit van de stichting is om Parkinson patiënten te leren hoe ze beter met hun ziekte kunnen omgaan en ze de kwaliteit van hun bestaan aanmerkelijk kunnen verhogen. Vanwege zijn naam als groot sportman krijgt hij veel publiciteit omdat zijn methodes succesvol zijn.

Ook door zijn huwelijk kwam de naam Phinney in de publiciteit, want hij trouwde met een van de beroemdste sportvrouwen in de Verenigde Staten, de schaatsster en wielrenster Conny Carpenter. Ze kregen twee kinderen en die zijn inmiddels eveneens BA´s (Bekende Amerikanen).

Dochter Kelsey is een heel goede langlaufster en zoon Taylor is in de voetsporen van zijn ouders getreden en leek zich onder leiding van Axel Merckx te ontwikkelen tot een toprenner.

Er werden serieuze woorden gesproken als ‘genetische optimalisatie’ en de uitslagen leken dit te bevestigen. Het gemak waarmee hij op weg en baan de successen aaneenreeg was indrukwekkend. Hij leek niet te stuiten.

Hij haalde wereldtitels en zijn optreden in 2010 in Olympia’s Tour werd door organisator Herman Brinkhoff samengevat als The Taylor Phinney Show. Hij was niet voorbestemd om een grote ronde te gaan winnen, want als klimmer moet hij met zijn bijna twee meter teveel gewicht meeslepen.

Taylor leek meer een man voor de klassiekers, maar in 2014 sloeg het noodlot toe toen hij tijdens het Amerikaans kampioenschap zwaar ten val kwam en een gecompliceerde beenbreuk opliep.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 10 juli 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BERTOLINI, Thomas (1988, Italië)
BUGTER, Luuc (1993, Nederland)
CRETSKENS, Wilfried (1976, België)
DOWNEY, Sean Patrick (1990, Ierland)
DÜSTER, Sarah (1982, Duitsland)
GELUYKENS, Kenny (1986, België)
MILÁN JIMÉNEZ, Diego (1985, Spanje)
PÁEZ LEÓN, Héctor Leonardo (1982, Colombia)
PEÑA GRISALES, Victor Hugo (1974, Colombia)
PINARELLO, Giovanni (1922, † 04.09.2014, Italië)
ROL, Raymond (1969, Nederland)
SCHWEITZER, Jean (1921, † 29.01.2006, Nederland)
SUTER, Henri (1899, † 06.11.1978, Zwitserland)
SENECHAL, Florian (1993, Frankrijk)

of ons op deze datum ontvielen:
DISSEAUX, Albertin (1914, † 10.07.2002, België)
HAEMERLINCK, Alfred (1905, † 10.07.1993, België)
SIVOCCI, Alfredo (1891, † 10.07.1980, Italië)
SOEPENBERG, Gerrit-Jan (1985, † 10.07.2014, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 10 juli 2018 0:00

De Tour de France van 1951

Etappe 6: maandag 9 juli 1951: Caen - Rennes, 188 km.

De zesde etappe van de Tour de France werd een mooi succes voor de Nederlandse ploeg. Vooral voor Wim van Est die op een derde plaats beslag legde.

Met een viertal renners deed hij een geslaagde ontsnappingspoging. De vluchtelingen handhaafden hun voorsprong 150 km lang. Op de baan te Rennes zegevierde de Fransman Muller in de eindsprint.

Door deze uitstekende prestatie sprong Wim van Est in het algemeen klassement van de 75ste naar de tiende plaats. Het was jaren geleden dat een Nederlander zo hoog in het klassement had gestaan.
... Lees meer
Door Jan Houterman, 9 juli 2018 11:00

Het is weer zover. Onder de te feliciteren jarigen en de te gedenken overledenen van vandaag zit er niemand waar ik een verhaaltje uit kan braden en daarom maar weer de heiligenkalender geraadpleegd. Wielrennen is immers een katholieke sport.

Ik kwam op 9 juli uit bij de Martelaressen van Orange. Dat waren 52 nonnen die tijdens de Franse revolutie op 9 juli 1789 door de revolutionairen werden gevangen genomen en een voor een gedood op beschuldiging van ondermijning van de nieuwe republiek door fanatisme en bijgeloof.

Bij die 52 namen trof ik Marquerite Bonnet aan en zij deed me besluiten vandaag mijn uittreksel te vullen met de wielercarrière van de Fransman Patrick Bonnet, geboren op 6 september 1957 in Montpellier.

Patrick was van 1979 tot 1987 een goede prof, een explosieve renner die ontiegelijk hard kon fietsen en dat heel lang kon volhouden. Het was zijn handelsmerk en een korte proloog van maximaal vier kilometer kon hij goed aan. Hij heeft er in zijn carrière dan ook enkele gewonnen.

Hij begon zijn profbestaan bij de Belgische Flandria-ploeg, maar Cyrille Guimard haalde hem naar Renault-Gitane, toen nog de ploeg van Bernard Hinault. Hij was een goede helper, die met zijn speciale gave geweldig een sprint kon aantrekken.

Het meeste naam maakte hij in de Ronde van Italië van 1982. Er was op de tweede dag een ploegentijdrit en de Renault-ploeg kwam met de winnende tijd over de finish met Patrick Bonnet min of meer per ongeluk op kop.

Zo mocht hij de roze trui aantrekken, het kleinood dat hij een dag later weer moest afstaan. Of dat het hoogtepunt van zijn carrière was, weet ik niet, maar het zou best kunnen. Op zijn erelijst prijken echter overwinningen waar hij misschien wel trotser op is.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 9 juli 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
SESTILI, Luigi (1983, Italië)
JOEAAR, Gert (1987, Estland)
CARTHY, Hugh (1994, Groot-Brittannië)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 9 juli 2018 0:00

Had ik vorige week zondag net mijn weekje op de slogblog geplaatst, lees ik op teletekst dat de ASO had besloten om Chris Froome van deelname aan de Tour de France van 2018 uit te sluiten.

Mijn eerste reactie was dat ze beter de UCI hadden kunnen uitsluiten, maar dat is geen wielrenner, maar een onverantwoord traag werkend instituut en die staat ter hoogte van God boven de wet.

Indirect was het besluit van de ASO natuurlijk wel een uppercut voor de heren die in het Zwitserse Aigle al negen maanden in geriefelijke fauteuils liggen te pitten, in plaats van enige daadkracht te tonen. Ze zouden het na de Tour nog wel even bekijken, lieten ze weten.

Maar de uppercut kwam keihard aan, want nog geen 24 uur later kwam het bericht dat Froome volgens de UCI van alle smetten vrij was en waar het de heren betrof hij gewoon kon starten.

Waarom werd er gemakshalve niet bijgezegd, want lastige vragen daar houden ze in Aigle niet zo van. Het is te hopen dat Alessandro Petacchi, die voor hetzelfde vergrijp wel geschorst werd, de internationale wielerbond voor de rechter sleept en een royale vergoeding eist voor inkomstenderving.

De hele week sudderde de affaire door en het laatste woord is er nog lang niet over gezegd. Froome mag starten en liet in interviews weten dat hij er ouderwets zin in heeft en zich als winnaar van vijf Tours in het rijtje Anquetil, Merckx, Hinault en Indurain hoopt te scharen.

Intussen denkt en hoopt zo wat iedereen in Nederland dat Tom Dumoulin daar een stokje voor gaat steken, maar dat lijkt me wishfull thinking. Zeker na het wegvallen van Kelderman zal het een hele klus voor de ploeg zijn om de Maastrichtenaar de steun te geven die nodig is om het Sky-collectief het hoofd te bieden.

Gisteren werd de hoop van al die Nederlanders gevoed door de val van Froome, al dan niet veroorzaakt door een duwtje van Rick Zabel. Daar gaat de jury zich dan weer over buigen. In ieder geval kreeg Froome al bijna een minuut aan zijn broek. Net als Richie Porte, terwijl Quintana nog meer tijd verloor.

De toon is gezet en het zal me niks verbazen als er in de komende dagen nog meer valpartijen met bijbehorende schade zullen plaatsvinden. Wat voor iedereen ook tegenviel was de zesde plaats van Dylan Groenewegen. Met als gevolg hele discussies over zijn benen, die al dan niet goed zouden zijn.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 8 juli 2018 12:00

De Tour de France van 1951

Etappe 5: zondag 8 juli 1951: Parijs - Caen, 215 km.

In de Franse hoofdstad werd zondagmorgen het sein tot vertrek gegeven voor de vijfde etappe van Parijs naar Caen over 215 km.

De strijd beperkte zich gedurende de eerste 25 kilometer tot enkele uitlooppogingen, welke evenwel alle op niets uitliepen. Doch spoedig daarna, in de omgeving van Mezieres, wisten de Italiaan Serafino Biagioni (foto 1) en de Fransman Angelo Colinelli (foto 2) zich geheel los te maken van het peloton.

Gaandeweg wist dit tweetal een belangrijke voorsprong te nemen, zonder dat de grote groep hierop reageerde. Bij de controle te Livarot (17 kilometer voor de finish) sprong Biagioni van Colinelli weg.

De Fransman kon het alleen niet meer bolwerken. Hij viel snel terug en werd zelfs door het peloton achtergelaten. Colinelli had te veel van zijn krachten gevergd.

Hij slaagde er slechts met behulp van zijn laatste reserves in nog de finish te bereiken. Biagioni daarentegen toonde geen spoor van vermoeidheid en wist bijna zijn gehele voorsprong van meer dan tien minuten te behouden.

De Toscaan won niet alleen de etappe, maar veroverde ook de gele trui.
... Lees meer
Door Jan Houterman, 8 juli 2018 11:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1126 1127 1128 Volgende »