ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Slogblog



Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
DONADONI, Alice (1988, ItaliŽ)
FOSS, Line (1978, Noorwegen)
KAPUSTA, Sylwia (1982, Polen)
KONOVALOVAZ, Ignaz (1985, Litouwen)
LOUDER, Jeff (1977, Verenigde Staten)
MOUREY, Francis (1980, Frankrijk)
PIRARD, Frits (1954, Nederland)
SLINGERLAND, Cashandra (1974, Zuid Afrika)
SMIT, Job (1991, Nederland)
VAN RAEPENBUSCH, Ruben (1991, BelgiŽ)
VEENSTRA, Wiebren (1966, Nederland)
VRIJMOED, Maurice (1988, Nederland)
KONOVALOVAS, Ignatas (1985, Litouwen)
LIJKE, Piet van der (1934, † 30.11.2014, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
BALEMANS, Theo (1910, † 08.12.1976, BelgiŽ)
DOMINICUS, Jef (1913, † 08.12.2001, Nederland)
FAVARO, Giorgio (1944, † 08.12.2002, ItaliŽ)
LE STRAT, Ange (1918, † 08.12.1999, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 8 december 2017 0:00

ALS JE DE TOUR NIET HEBT GEREDEN

door Fred van Slogteren

Het heeft wel wat voeten in de aarde gehad, maar sinds 1 december is het derde en laatste deel van Fred van Slogterens trilogie over de geschiedenis van de Nederlandse ploegen en renners in de Tour de France dan toch eindelijk een feit.

In deel 3 van zijn magnum opus ALS JE DE TOUR NIET HEBT GEREDEN zijn naast fiches van zeven ploegen 86 rennersbiografieën opgenomen, van John Bogers tot Marco Minnaard. Hoewel verstokte romantici misschien vooral in de eerste twee delen hun gading vonden, is deel 3 (over het tijdvak 1987-2017) ook voor de jongere wielerliefhebbers uiterst aangenaam leesvoer.

Want met geportretteerde renners als Breukink, Van Poppel, Theunisse via (Erik) Dekker, Blijlevens en Boogerd naar Gesink, Mollema en Dumoulin (om maar een paar krenten uit de pap te pikken) sluit het laatste deel van deze fameuze trilogie wat meer aan bij de belevingswereld van de wat jongere fans.

Toen Fred van Slogteren in de tweede helft van de jaren negentig in Wielerrevue begon aan zijn reeks Tourportretten, kon hij niet bevroeden dat deze schrijfsels uit zouden monden in een klus waaraan zelfs Sysiphus zich niet zou hebben gewaagd. Deze mythische figuur beging de blunder om de goden van de Olympus uit te dagen.

Voor straf moest hij tot het einde der tijden een rotsblok tegen een berg op duwen. In 1996 daagde Fred de wielergoden uit en ook hij werd voor zijn hoogmoed gestraft. Gelukkig niet tot het einde der tijden (hoewel het er wel even naar uitzag toen zelfs zijn dappere uitgever Frans van den Muijsenberg van Uitgeverij Sylfaen in de bezemwagen dreigde te stappen), maar toch wel tot eind 2017.

In die 21 jaar heeft Fred van Slogteren een volwassen monument neergezet, niet alleen voor de Nederlandse wielersport maar ook voor zichzelf. Ik ben blij dat ik destijds als hoofdredacteur van Wielerrevue (en later Wieler Magazine) deze vroegere reclameadviseur, copywriter en bedrijfsjournalist in staat heb kunnen stellen om zijn droom te verwezenlijken om voor een breed en betrokken publiek te kunnen schrijven over de hobby die hij al vanaf zijn jonge jaren in Amsterdam koesterde: de wielersport.

Zijn artikelen mondden uit in biografische boekwerken over Peter Post, Jan Janssen, Joop Zoetemelk en Jan Raas (een boek dat hij binnenkort hoopt te kunnen updaten) en een jubileumuitgave over de KNWU. Bij al die projecten paarde Fred een niet te stillen honger naar kennis aan een enorm doorzettingsvermogen en een aangename schrijfstijl, waardoor hij met deze boeken een standaard heeft gezet voor het genre.

En ondertussen werkte hij gestaag door aan zijn trilogie. In december 2013 verscheen deel I, een jaar later gevolgd door deel II en nu is dus ook deel III klaar. In totaal portretteerde Fred 251 Nederlandse Tourrrenners en als het aan hem gelegen had waren dat er 252 geweest.

In zijn ontroerende voorwoord haalt Fred namelijk een renner uit de vergetelheid die op 29 december 2003 op 35-jarige leeftijd een einde aan zijn leven maakte: Michel Zanoli.

De boomlange coureur was ooit op de Mavo een klasgenootje van zijn dochter en als jochie mocht Michel een keer met zijn vader John meerijden in het clubje trimmers waarvan Fred ook deel uitmaakte. 'Toen dat mannetje op kop kwam, wisten we niet wat er gebeurde', schrijft Fred. 'Niet normaal, zo hard als dat kereltje reed.'

Het bleef bij die ene keer, want 'Het moest wel leuk blijven.' Spijt klinkt door als Fred zijn voorwoord afsluit met de woorden: 'Hij werd maar 35 jaar, de Hulk die ik zo graag een plaatsje als Tourrenner in dit boek had gegund.'

In dit derde deel maakt Fred ook een rake analyse van de neergang van het Nederlandse wielrennen in het algemeen en in de Tour in het bijzonder, die inzette halverwege de jaren negentig. Terecht trekt hij de conclusie dat die deconfiture niet alleen terug te voeren valt op het destijds wijdverbreide dopinggebruik.

Hij wijst erop dat het Nederlandse wielrennen, verwend door de jarenlange successen van ploegen als Raleigh, Panasonic, Kwantum, PDM en TVM, last had van de wet van de remmende voorsprong, waardoor zaken als training en begeleiding op de sukkeltoer waren geraakt.

Toen Jan Raas zijn renners nog naar de overwinning probeerde te vloeken, waren er in Italië en Spanje ploegleiders die in moderne methoden en technieken investeerden. Gelukkig sprong de Rabobank als sponsor in het zwarte gat en daarmee werd de basis gelegd voor de wederopbloei waarvan we anno 2017 de vruchten plukken.
... Lees meer
Door Evert de Rooij, 7 december 2017 12:00

Precies honderd dagen is de Oostenrijker Matthias Brändle houder van het werelduurrecord geweest. Zes weken nadat de Duitser Jens Voigt het record van de Tsjech Ondrej Sosenka had verbeterd, vertrok Brändle voor zijn poging.

Hij slaagde, om honderd dagen later zijn record kwijt te raken aan de Australiër Rohan Dennis. Die laatste deed het omdat hij als fenomenaal tijdrijder een kans dacht te hebben een tijd neer te zetten waar Sir Bradley Wiggins zich op zou stukbijten.

Vergeefse hoop die Brändle absoluut niet koesterde, want die wist ook van de plannen van Wiggins, maar had geen illusie de Britse Tourwinnaar van 2012 te kunnen verslaan. Matthias wist dat zijn sponsor IAM Cycling zou gaan stoppen en hoopte als (tijdelijk) werelduurrecordhouder op een lucratief contract bij een andere ploeg om daar zijn toekomst als wielrenner veilig te stellen.

Daarvoor was hij bereid om zich een uur lang helemaal uit elkaar te trekken. Hij legde in dat uur 737 meter meer af dan Voigt om zelf 639 meter te moeten toegeven op de tijd van Dennis.

Ook al was hij het maar honderd dagen, hij staat nu voor eeuwig op de lijst van recordhouders met de grootste namen, beginnend met die van Henri Desgranges en (voorlopig, want ook diens tijd zal een keer verbeterd worden) door Bradley Wiggins.

Het zou wel eens het grootste wapenfeit op zijn erelijst kunnen zijn, in zijn tot nu toe negenjarige profcarrière. Hij won een aantal etappes in kleinere rondritten, was drie keer Oostenrijks kampioen tijdrijden en één keer op de weg.

Verder won hij de Ronde van de Jura, werd hij twee keer winnaar van het sprintklassement in de Ronde van Romandië en hij staat verder op de erelijst van de Tour de l’Ain als winnaar van het bergklassement.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 7 december 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BŃRTA, Jan (1984, TsjechiŽ)
BATTY, Mark (1986, Canada)
BLOKS, Hans (1982, Nederland)
BRńNDLE, Matthias (1989, Oostenrijk)
CAMELLINI, Fermo (1914, † 27.08.2010, Frankrijk)
ENGELMOER, Jan (1910, † 00.00.0000, Nederland)
ENGOULVENT, Jimmy (1979, Frankrijk)
GUEGAN, Raymond (1921, † 27.04.2007, Frankrijk)
PRONK, Gerrit (1952, Nederland)
RICHEZE, Mauro Abel (1985, ArgentiniŽ)
ROBIJNS, Remy (1986, BelgiŽ)
SCHULZE, Wolfgang (1940, Duitsland)
VELZEN, Jan van (1975, Nederland)
VORGANOV, Edouard (1982, Rusland)
WISNIOWSKI, Lukasz (1991, Polen)
ZABEL, Rick (1993, Duitsland)
CINK, Ondrej (1990, TsjechiŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
DACQUAY, Jean (1927, † 07.12.2014, Frankrijk)
GEURTS, Jos (1939, † 07.12.2012, BelgiŽ)
KOCH, Norbert (1932, † 07.12.2010, Nederland)
PASQUIER, Arthur (1883, † 07.12.1963, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 7 december 2017 0:00

De PostGirot Open was een achtdaagse etappewedstrijd die ook bekend stond als de Ronde van Zweden. Die koers is tussen 1982 en 2002 21 keer verreden. Hoewel het niet zo’n bekende etappewedstrijd is geweest, mag de erelijst gezien worden.

Er staan bijvoorbeeld namen op als Tommy Prim, Alan Peiper, Gilbert Duclos Lasalle, Phil Anderson, Jacob Piil, Thor Hushovd en Kurt-Asle Arvesen en dat waren niet de eersten de besten.

Dat er ook vier keer een Nederlandse winnaar op de erelijst staat is dan ook verheugend. Gerrie Knetemann won in 1987, Erik Dekker twee maal achter elkaar in 1994 en 1995 en Steven de Jongh was winnaar in 1998.

De hier getoonde leiderstrui is echter niet van een van hen, maar van Jelle Nijdam. Hij droeg die trui in 1985 toen hij de proloog en de derde etappe won. Hij eindigde uiteindelijk op de elfde plaats. Ik neem daarom aan dat er daar in Zweden behoorlijk geklommen moest worden.

De winnaar dat jaar was de frêle Fransman Marc Gomez, de verrassende winnaar van Milaan-San Remo in 1982. Niemand had toen nog van hem gehoord en hij leek een eendagsvlieg.

Een jaar later werd hij echter wegkampioen van Frankrijk, waarmee hij zijn talenten min of meer bevestigde. Hij versloeg daar mannen als Hinault, Fignon, Mottet en Bernaudeau en dat waren grote renners in die tijd.

Vanwege de kleur is het een opvallende trui, afkomstig van een opvallende renner. Niemand hield zijn wiel als hij in de laatste hectische kilometers van een Touretappe, als het tempo op zestig in het uur lag, demarreerde.

Het was het handelsmerk van de zoon van Henk Nijdam om, dan die verkregen minieme voorsprong tot over de streep vast te houden Snelle Jelle, wie vreesde hem niet?

Er is een soort ontbijtkoekje op de markt met die naam, waarmee je in no-time na een pittig tochtje op de mountainbike van een Nederlands strand naar Engeland zwemt om daar in je blote kont in een telefooncel even naar huis te bellen dat je wat later komt.

Een wondermiddel dat ontbijtkoekje en bij geen enkele dopingcontrole op te sporen. Jelle Nijdam heeft er spijt van dat hij de naam Snelle Jelle destijds niet heeft laten deponeren, want dan had hij een pittige rekening kunnen sturen aan meneer Peijnenburg.
... Lees meer
Door Henk Theuns, 6 december 2017 12:00

Mathieu Cordang was nog maar twaalf jaar toen hij als ketelbinkie de wijde wereld introk op een koopvaardijschip. Als matroos heeft hij alle wereldzeeën bevaren en zelfs een schipbreuk overleefd. Als dat noodlottig was afgelopen hadden we nooit van hem gehoord.

Toen zijn schip een keer in de haven van Vlissingen lag, hoorde hij dat daar een wielerwedstrijd werd gehouden. Er was een fiets aan boord en in matrozenpak meldde de Limburger zich aan de start. Hij had eerst op dek nog even fietsen geleerd, maar dat belette hem niet om die koers glansrijk te winnen.

Ze vertelden hem na afloop dat er veel geld in de wielrennerij was te verdienen en nog diezelfde dag monsterde hij af en vroeg een licentie aan bij de ANWB, die ver voor de KNWU verantwoordelijk was voor de administratie van het georganiseerde wielrennen.

Het heeft Cordang inderdaad roem en rijkdom gebracht, want hij was een van de grootste renners van zijn tijd. Een bourgondische man die van het leven hield, een hartstochtelijk sigarenroker was en een liefhebber van een goed glas. Hij ging er niet aan onderdoor, want hij kon maat houden in tegenstelling tot Jaap Eden.

Zijn wielernalatenschap is vrijwel verloren gegaan door brand, maar zijn kleinzoon Stan (foto 3) is er in geslaagd om heel veel tastbare herinneringen in de vorm van foto’s, wedstrijdverslagen, interviews, vaantjes, bekers, medailles, enzovoort bij elkaar te brengen.

Daartoe heeft hij onder andere enkele dagen lopen zoeken in het archief van de ANWB, opgeslagen in een vochtige bunker in de duinen bij Wassenaar, waar de grootste vereniging van Nederland de tastbare herinneringen aan de eerste Nederlandse wielerjaren al tientallen jaren geleden heeft neergepleurd.

Daar vond Stan onder meer het officiële recordboekje van zijn opa. Een waardevol document, maar hij mocht het niet meenemen, wel kopiëren, Die kopieën zitten nu in de vele ordners die hij met het Cordang-archief heeft gevuld, terwijl het origineel, beschimmeld en wel, in die bunker ligt weg te rotten. Schandalig, eigenlijk.

Stan Cordang, de kleinzoon die zijn opa nooit heeft gekend, woont in het mooie Limburgse plaatsje Swalmen. Hij wil de herinnering graag levend houden aan de man die samen met Jaap Eden aan de basis heeft gestaan van de Nederlandse wielersport.

Stan is oud-renner, fanatiek toerfietser, jurylid van de KNWU en beheerder van zijn opa’s nagedachtenis. Hij groeide op in het garagebedrijf dat zijn opa was begonnen en aan de muur in het kantoor hingen enkele foto’s van de roemruchte langeafstandbeul.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 6 december 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
AGNOLUTTO, Christophe (1969, Frankrijk)
ARROYO ROSALES, Miguel (1966, Spanje)
AUG…, Stťphane (1974, Frankrijk)
BOSSAER, Gatien (1990, BelgiŽ)
DE CORTES, Basile (1921, † 31.10.2011, Frankrijk)
GROENEVELD, Carola (1986, Nederland)
GROSSIMLINGHAUS, Klemens (1941, † 27.06.1991, Duitsland)
HEEREN, Cornelis (1960, Nederland)
IMPEY, Daryl (1984, Zuid-Afrika)
KIRCHEN, Jim (1932, † 05.12.1997, Luxemburg)
MOUJICA, Jean-Marie (1934, † 24.03.2015, Frankrijk)
NEGRI, Fabio (1982, ItaliŽ)
SCHWAGER, Patrica (1983, Zwitserland)
SEBREGTS, Lťon (1939, Nederland)
VERCRUYCE, Jim (1988, BelgiŽ)
ACEVEDO, Janier Alexis (1985, Colombia)
CONTADOR VELASCO, Alberto (1982, Spanje)
CALMEJANE, Lilian (1992, Frankrijk)

of ons op deze datum ontvielen:
BROEK, Henk van de (1932, † 06.12.2003, Nederland)
DIEDERICH, Bim (1922, † 06.12.2012, Luxemburg)
FRIOL, Emile (1881, † 06.12.1916, Frankrijk)
OOMS, Henk (1916, † 06.12.1993, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 6 december 2017 0:00

Vanwege het verschijnen van het derde deel van Als je de Tour niet hebt gereden … heb ik het in deze dagen behoorlijk druk en komt het plaatsen van blogs op het slogblog niet altijd goed uit.

Maar geen nood, ik kan een beroep doen op een voorraad van meer dan twaalfduizend blogs die geen mens allemaal in zijn hoofd heeft zitten om te herplaatsen. Ook ik niet, hoewel ik ze er allemaal heb opgezet.

Deze foto is zeer geschikt en aktueel omdat deze fraaie foto van een nog jonge Laurens ten Dam ook in deel III van mijn trilogie staat. De foto is gemaakt door Philip van der Ploeg, van wie er meerdere foto’s in staan.

Helaas is Philip door zijn opgroeiende dochters niet meer zo fanatiek met wielerfoto’s bezig, maar zijn bestaande oeuvre moet voor veel wielerliefhebbers een lust voor het oog zijn, ikzelf niet uitgezonderd.

‘In de jaren tachtig was ik directeur van een reclamebureau en een van onze klanten was een groot caravanmerk. Behalve sleurhutten in allerlei maten en prijzen zat er ook een camper in het leveringsprogramma.

Zo’n ding was weliswaar van alle gemakken voorzien, maar kostte in die tijd het lieve bedrag van tachtigduizend gulden. Dat was een hoop geld, dus werden ze tot teleurstelling van mijn klant maar mondjesmaat verkocht. Mij werd gevraagd daarvoor een oplossing te bedenken.

In die tijd waren de Nederlandse profs heel succesvol in de Tour en de klassiekers en dat vertaalde zich onder meer in de vele criteriums die er in het hele land werden georganiseerd. Bij een bezoek, aan voor mij het eerste maar voor de renners het zoveelste rondje rond de kerk, zag ik bij de start al die vermoeide koppen.

Vanavond in Friesland, morgen in Limburg en overmorgen in de kop van Noord-Holland. Tussendoor nog even naar huis en na een week een paar duizend kilometer meer op de teller van de auto. Ik stelde mijn klant een mailing voor gericht op de toenmalige beroepsrenners zo’n zestig in aantal.

Mijn ontwerper maakte een mooie rijk geïllustreerde kaart. De benodigde foto’s werden bij Cor Vos besteld en voor een wervende tekst zorgde ik zelf. Het vermoeiende leven van een wielerzigeuner was in beeld gebracht, compleet met een comfortabele oplossing. Dé camper!

Na de koers direct op de fiets naar de dichtstbijzijnde camping waar het ding ’s middags was geparkeerd, lekker douchen, slapen, verkwikt weer op en de volgende dag op je gemak naar de volgende koers.

Ik vroeg bij de KNWU een lijst aan van de toenmalige profs en die kreeg ik tot mijn verbazing zomaar toegestuurd. Compleet met de adressen en telefoonnummers. Privacy was toen kennelijk nog een onbekend woord.

De volgende stap was het versturen van de mailing. verstuurd maar geen enkele reactie. Helemaal niks, nada. Ik heb vervolgens de hele lijst door de dames van onze receptie laten nabellen, maar geen van de coureurs deelde mijn inzicht over de voordelen. Mission mislukt!
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 5 december 2017 12:00

Gianni Meersman, de jarige van vandaag, komt uit een echt wielergeslacht. Zijn opa was Maurice Meersman in de jaren veertig een sterke profrenner, maar geen hoogvlieger. Wel stond hij één keer aan de start van de Tour de France en won hij een etappe in de Ronde van Nederland van 1949.

De vader van Gianni en zijn jongere broer Luigi was Luc Meersman een renner uit de jaren zeventig die vooral een kermiskoerser was, die zijn carrière om gezondheidsredenen voortijdig moest afbreken.

Luigi heeft zijn onmiskenbare talent niet waar kunnen maken en zijn carrière speelt (als hij nog fietst) op een veel lager niveau af dat dat van Gianni, die van alle Meersmannen toch wel het meest heeft bereikt.

Of het talent in zijn dna allemaal van opa en vader komt is de vraag, want zijn moeder draagt de familienaam Hoste en dan ben je met de (val)helm geboren, lijkt me. Zeker als je al als kleuter een racefietsje van je opa krijgt en de hele familie in je gelooft.

In de jeugdrangen was Gianni direct een opvallend coureurke, met een voorkeur voor het middengebergte. Bij de junioren was hij zowel op de weg als op de baan actief en in beide disciplines veelbelovend.

Naast de nodige overwinningen op de weg werd hij bij de junioren ook Belgisch kampioen ploegachtervolging op de baan. Als belofte won hij de zware koers Circuit de Wallonie en werd hij zevende in de wereldtitelstrijd van 2005 in Spanje.

Niemand stond er dan ook van te kijken dat zich in 2007 een grote ploeg aandiende om hem in te lijven. Discovery Channell was geïnteresseerd en onder de vleugels van Johan Bruyneel leek Gianni de ideale weg te zijn ingeslagen om een toppertje te worden.

Het liep anders, want al na een jaar moest hij op zoek naar een nieuwe werkgever omdat Discovery er mee ophield. Die nieuwe sponsor werd La Française des Jeux waar hij vier jaar onder contract stond om vervolgens in eigen land voor Lotto te tekenen.

Vanaf 2013 reed hij voor Quick-Step om in 2016 geconfronteerd te worden met hartritmestoornissen die een vervolg van zijn carrière onverstandig maakten.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 5 december 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ARAMENDIA LORENTE, Javier (1986, Spanje)
BUIS, Leen (1906, Nederland)
CENGHIALTA, Bruno (1962, ItaliŽ)
EUSER, Lucas (1983, Verenigde Staten)
FRANSEN, Rick (1985, Nederland)
GAZTA—AGA ECHEVERRIA, Manuel (1979, Spanje)
HEEREN, Cees (1900, † 07.05.1976, Nederland)
JANSEN, Britt (1991, Nederland)
LANGARICA LIZASOIAN, Dalmacio (1919, † 24.01.1985, Spanje)
PAUL, Ernest (1881, † 00.00.1964, Frankrijk)
RODRIGUEZ OLIVER, Joaquin (1979, Spanje)
ROWSELL, (1988, Groot BrittanniŽ)
ROZZINI, Chiara (1983, ItaliŽ)
SCHEPERS, John (1944, † 20.04.1995, Nederland)
SIMON, JerŰme (1960, Frankrijk)
SULZBERGER, Bernhard (1983, AustraliŽ)
TALBOURDET, Georges (1951, † 05.12.2011, Frankrijk)

of ons op deze datum ontvielen:
DIJK, Piet van (1939, † 05.12.2010, Nederland)
KIRCHEN, Jim (1932, † 05.12.1997, Luxemburg)
TALBOURDET, Georges (1951, † 05.12.2011, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 5 december 2017 0:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1078 1079 1080 Volgende »