Slogblog


Natuurlijk kenden we Gerald Ciolek als de wereldkampioen van 2006 bij de beloften toen hij in 2007 als prof in de toenmalige ProTour debuteerde. Hoe goed ook in de aanloop is die overgang voor iedere jonge renner een behoorlijke stap.

Maar niet voor Ciolek. In zijn debuutjaar stond de renner uit Keulen maar liefst negen keer op een erepodium. Dankzij zijn snelheid natuurlijk, maar ook een sprinter moet aan een nieuwe omgeving wennen.

Zijn generatiegenoten Robbie McEwen en Alessandro Petacchi hebben er jaren over gedaan voor ze een supersprinter waren. Maar Gerald won als neoprof direct drie etappes in de Ronde van Duitsland, twee in die van Oostenrijk en het eindklassement in de Ronde van Rheinland-Pfalz.

Het merkwaardige is dat het daarna een stuk minder ging met Ciolek. In zijn debuutjaar reed hij voor de Duitse succesploeg T-Mobile, maar aan het eind van het eerste seizoen stopte de sponsor als gevolg van een reeks dopingschandalen en -bekentenissen.

De multinationale telefoonaanbieder kwam wel zijn verplichtingen na en zo ontstond HTC-Columbia een ploeg dat met het geld van T-Mobile de ploeg kon voortzetten met een aantal versterkingen.

Zo werd Marc Cavendish een ploeggenoot en kreeg Ciolek te horen dat het zijn taak was om voor de Britse snelheidsduivel de sprint aan te trekken. Hij kwam er niet tegen in opstand en zo zijn er wel meer dingen misgegaan in een carrière die zo veelbelovend begon.

Ciolek liet het gebeuren en is daarmee primair verantwoordelijk voor het verdere verloop van zijn wielerloopbaan. In interviews liet hij meermalen weten dat er meer op de wereld bestaat is dan wielrennen en toonde hij zich iemand met een brede algemene belangstelling.

Dat is in hem te prijzen, maar het is tegelijkertijd zijn achilleshiel gebleken. Toprenners zijn alleen met hun sport bezig en hebben geen oog voor wat er verder in de wereld gebeurt. Helaas voor hem zit Gerald Ciolek niet zo in elkaar en dat is van grote invloed geweest op zijn carrière.

Hij reed een keer de Giro, vier keer de Tour en twee keer de Vuelta, maar slechts één keer wist hij als topsprinter in een grote ronde een etappe te winnen. Dat was in de Ronde van Spanje van 2009. In de kleine rondritten deed hij het beter met twaalf zeges, waarvan vier in de Ronde van Duitsland.

In de klassiekers was hij ook succesvol, zij het met mate. De klassieker waar hij het vaakst scoorde is de Vattenfall Cyclassics ook weer in eigen land. Een tweede en twee derde plaatsen tonen dat aan.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 19 september 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
AZEVEDO, José (1973, Portugal)
BIAGI, Saneila (1988, Italië)
BRAMBILLA, Giorgio (1988, Italië)
DE LATHOUWER, Léon (1929, † 07.08.2008, België)
DERBOVEN, Willy (1939, † 22.11.1996, België)
FRIEDMAN, Michael (1982, Verenigde Staten)
GILSON, Roger (1947, † 18.01.1995, Luxemburg)
GYSELINCK, Roger (1920, † 05.01.2002, België)
MÉDÉREL, Maxime (1980, Frankrijk)
METSEMAKERS, Luuk (1985, Nederland)
SMIT, Ron (1951, Nederland)
TAMAYO MARTINEZ, Diego Alejandro (1983, Colombia)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 19 september 2018 0:00

Vandaag op deze plaats geen fiets uit de stalling van Peter, noch een herinnering bij een foto. De kalender geeft aan dat het 18 september 2018 is, precies drie maanden voordat ik de leeftijd van tachtig jaar ga bereiken.

Eigenlijk moet je dan schrijven ´hoop te bereiken´ want je weet maar nooit. Het bereiken van een kroonjaar vind ik namelijk zeer geschikt om te stoppen met de slogblog, zoals deze weblog in de loop der jaren is gaan heten.

In de loop der jaren want op die datum is de slogblog op mijn aanstaande verjaardag is de slogblog op 41 dagen na dertien jaar in de lucht geweest. Niet alleen door mijn inspanningen, maar ook die van enkele trouwe medewerkers, waarvan er drie al sinds het begin iedere week een bijdrage hebben geleverd.

Dat zijn de onvolprezen Jan Houterman, de altijd zo aimabele Henk Theuns en de erudiete vraagbaak op fietsgebied Otto Beaujon. Met hun onmetelijke verzamelingen hebben ze mij iedere keer weer versteld doen staan.

Dank natuurlijk ook aan Peter (R. de Fiets) Ravensbergen, Wim van Eyle, wijlen Guus de Jong, Jac Zwart, Jan van der Horst, Joep Scholten en in de laatste jaren onze huisdichter Nol van ’t Wiel. En dan nog een reeks van losse medewerkers die voor korte of langere tijd zijn gekomen en gegaan.

We zijn er al die jaren ook in geslaagd om onze verhalen rijkelijk te illustreren en daarvoor zijn Fotopersburo Cor Vos en de uitbaters van dewielersite.net verantwoordelijk. Een heel diepe buiging vol dankbaarheid voor alle mooie foto’s die we hebben mogen gebruiken.

Niet in de laatste plaats natuurlijk ook dank aan de hondrden trouwe bezoekers die onze stukkies jaar na jaar zijn blijven lezen en die wellicht een beetje moeten gaan afkicken als er op deze plaats niets meer te lezen zal zijn, want ook de archieven gaan verdwijnen.

Dat is natuurlijk het jammere, want al die informatie die in bijna dertien jaar tot stand is gekomen, is dan verdwenen. Je kunt niet meer eindeloos surfen van het ene onderwerp naar het andere. Het is weg, foetsie verwaaid in de stromen van het world wide web.

Tenzij? Tenzij er iemand is die het voort wil zetten. Op zijn eigen manier, want al die verjaardagen hebben we wel zo’n beetje gehad. Iedere renner of renster die ook maar iets heeft betekend, is al eens voorbij gekomen.

Maar iemand met een creatief brein die in staat is nieuwe wegen in te slaan kan misschien de draad oppakken en de slogblog voortzetten. Met een nieuw elan en een andere toon. Wil je die uitdaging aannemen, meld je dan op fred@slogblog.nl

Dan blijft al dat moois behouden en dat zou ik zelf een hele geruststelling vinden. Want voor mij zal het ook afkicken worden. Het is een ritme dat in mijn dagelijkse doen en laten is ingeslepen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 18 september 2018 12:00

In een ver verleden was Nidi den Hertog een specialist in monsterontsnappingen. De jongere broer van Fedor kon vanuit het vertrek demarreren om dan tot in de finale alleen voorop te blijven.

Het was altijd zinloos, want ik geloof niet dat hij ooit op die manier gewonnen heeft, maar het was goed voor de sponsor als er tenminste camera’s aanwezig waren.

Er zijn meer van die renners geweest en een van de bekendste was Jacky Durand, de Fransman die op die manier ooit de Ronde van Vlaanderen won. Dat was in 1992 en Durand was toen nog volslagen onbekend.

Zijn vluchtgenoot was Thomas Wegmüller, de jarige van vandaag. Die was toen veel bekender dan Durand, maar de Zwitser was ook een gekend specialist in monsterontsnappingen. Hij ging er in die editie van de Ronde van Vlaanderen al na enkele kilometers koers vandoor.

Hij kreeg, volgens het verslag in Wielerrevue, drie man mee. Durand, zoals gezegd toen nog vrij onbekend, en de nog veel onbekendere Belg Patrick Roelandt en de Fransman Hervé Meyvisch. Onder aanvoering van Wegmüller reden de vier goed door en ze realiseerden een maximale voorsprong van 22 minuten.

Op dat moment begon het peloton te koersen, maar op de Oude Kwaremont had het kwartet vooraan nog een dik kwartier over. Op de Varentberg moest Roelandt lossen en Meyvisch moest er op de Muur van Geraardsbergen aan geloven. Dat had vooral te maken met de kopbeurten van Wgmüller, die hoopte op die manier ook Durand kwijt te raken.

De Fransman was echter slim en deed net genoeg kopwerk om niet als een profiteur aan de schandpaal te worden genageld. Op de Bosberg, traditioneel de laatste potenbreker van de ronde zag hij het licht bij de Zwitser langzaam uitgaan en hij demarreerde.

Met 48 seconden voorsprong op Wegmüller arriveerde hij aan de meet. Allebei waren ze volkomen leeggereden. Die Ronde van Vlaanderen was illustratief voor Thomas Wegmüller. Het leeuwendeel van het werk doen, terwijl een ander er met de winst vandoor gaat.

Dat was hem in 1988 ook al eens overkomen toen hij in Parijs-Roubaix alleen vooruit was met Dirk Demol. Hij deed het meeste werk en de Belg won. Je zou toch denken dat je je voordeel moet doen met slechte ervaringen uit het verleden.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 18 september 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BUTTAFOCCHI, Adrien (1907, † 29.06.1937, Frankrijk)
CHMIELEWSKI, Piotr (1970, Polen)
DOI, Yukihiro (1983, Japan)
ERICSSON, Fredrik (1978, Zweden)
JOSEPH, Stijn (1987, België)
KAMBER, Eugen (1924, † 01.03.1991, Zwitserland)
KOHUT, Slawomir (1977, Polen)
MOUJICA, Jacques-Jésus (1926, † 13.11.1950, Frankrijk)
PERGET, Mathieu (1984, Frankrijk)
POPOV, Evguendi (1984, Rusland)
ROUS, Didier (1970, Frankrijk)
STEFFEN, Caroline (1978, Zwitserland)
URWEIDER, Sascha (1980, Zwitserland)

of ons op deze datum ontvielen:
AMBERG, Leo (1912, † 18.09.1999, Zwitserland)
HURET, Constant (1870, † 18.09.1951, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 18 september 2018 0:00

Het Nederlands Clubkampioenschap wielrennen (NCK) is een eendaagse wedstrijd in de vorm van een ploegentijdrit. Dit kampioenschap wordt al sinds 1911 georganiseerd en is dit jaar, op zaterdag 29 september, toe aan de 101ste editie.

In de beginjaren (tot 1964) was er slechts één categorie, die van het algemene kampioenschap (A-Categorie). Later zijn hier categorieën bij gekomen en weer verdwenen. Sinds 2000 bestaan er drie categorieën: A-Categorie (Heren licentiehouders), B-Categorie (Junioren, eventueel aangevuld met dames) en C-Categorie (Dames)

De hier afgebeelde cover is van Wielerrevue Nationaal van 20 september 1996. Op de foto zien we de winnaars van het NCK in de B-categorie van de wielervereniging Westland Wil Vooruit bestaande uit Raymond Barendse, Boris Berkhout, Kees Kipping en Pieter Pruijsen.

En daar bleef het niet bij voor de Westlandse club want ook in de A- en de B-categorie werd de club uit de Glazen Stad voor de vijfde keer clubkampioen van Nederland. De winnende A-ploeg bestond uit Wilco Zuijderwijk, John den Braber, Hein Zwinkels, Patrick Barendse, Stefan van Dijk en Burt Alleblas.

Wielervereniging Westland Wil Vooruit uit Honselersdijk is nog steeds de koploper op het gebied van behaalde kampioenschappen in de hoogste categorie. Al twaalf keer werd de titel binnengesleept. De club werd eind 1951 opgericht en is sindsdien gegroeid van een oude tuinderschuur naar een schitterend eigen complex in recreatiegebied de Wollebrand. Westland Wil Vooruit is een club die kwaliteit in opleiding nastreeft.

De vereniging heeft een grote kweekvijver van jeugdleden en een gedegen opleidingsplan voor de jeugd. Na de oprichting leverde de Westlandse wielerclub een aantal grote namen af, zoals Leo Duijndam, Leo en Teun van Vliet, Gerrit Solleveld, René Koppert en Stefan van Dijk, namen die geen nadere introductie behoeven.

Leo Duijndam was een groot talent, een echte superkampioen. Hij won zestien zesdaagsen en een etappe in de Ronde van Frankrijk. Op 28-jarige leeftijd beëindigde hij zijn fietsloopbaan en verhuisde hij naar Zuid-Frankrijk. Hij overleed op slechts 42-jarige leeftijd.

Leo van Vliet (foto 2) staat nog steeds in het middelpunt van de belangstelling. De Naaldwijker was na zijn actieve loopbaan, waarin hij een Touretappe en de klassieker Gent-Wevelgem won, enkele jaren bondscoach van de Nederlandse profrenners op de weg. Tegenwoordig is hij koersdirecteur en zakelijk leider van de Amstel Gold Race.
... Lees meer
Door Jan Houterman, 17 september 2018 12:00

Al weer jaren geleden kreeg ik van Wim van Eyle een flinterdun boekje cadeau. Hij had het dubbel, want een echte verzamelaar geeft nooit een uniek exemplaar weg.

Het was een in juni 1929 door Du Miroir des Sports uitgegeven werkje in de serie La Galerie des Champions. De hoofdpersoon is Robert Grassin, een stayer uit de tijd dat die discipline op zijn Frans nog ‘Demi-fond’ werd genoemd.

Ik heb het boekje gelezen met het woordenboek erbij en het nam me mee naar de jaren twintig van de vorige eeuw toen Grassin een grootheid was. Hij was in 1925 wereldkampioen stayeren en behoorde in die discipline jarenlang tot de internationale top.

Het boekje onthult dat Grassin ook een goed wegrenner is geweest die onder meer de Tour de France heeft gereden. Ik heb de Parijzenaar wel in het deelnemersveld van dat jaar gevonden, maar niet in de einduitslag.

In het boekje staat te lezen dat hij door pech ver achterop raakte en op een dag zijn weg moest vervolgen op een geleende fiets, met zijn racefiets op zijn nek.

Toto, zoals het publiek hem liefkozend noemde, was een geboren Parijzenaar en daarom reed hij ook veel op de baan van het Vel d’Hiv, het beroemde sportpaleis dat in de jaren vijftig gesloopt is.

Daar reed hij in allerlei baanonderdelen en hij heeft ook diverse zesdaagsen gereden. Maar zijn bestemming vond hij als stayer met als hoogtepunt zijn wereldtitel behaald in Amsterdam achter een van de beste gangmakers van die tijd Léon Didier.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 17 september 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
DEPAUW, Maurice (1924, † 21.03.1993, België)
DIAZ ARMAS, Dailos (1980, Spanje)
DIAZ DIAZ, Mariano (1939, † 05.04.2014, Spanje)
FERNANDEZ DE LA PUEBLA RAMOS, Alberto (1984, Spanje)
FOLKESSON, Viktor (1986, Zweden)
ITURRIAGA ECHEVARRIA, Eneritz (1980, Spanje)
KLEINE, Piet (1951, Nederland)
KONINGS, Paul (1941, Nederland)
MASSI, Rodolfo (1965, Italië)
ROON, Piet van (1930, † 21.12.2003, Nederland)
ROOSEN, Luc (1964, België)
SCHIPPER, Jesper (1992, Nederland)
THORBURN, Christine (1969, Verenigde Staten)
TOLHOEK, Ko (1941, Nederland)
VLIET, Heleen van (1982, Nederland)
JIM, Songezo (1990, Zuid-Afrika)
MOLARD, Rudy (1989, Frankrijk)

of ons op deze datum ontvielen:
BAUTZ, Erich (1913, † 17.09.1986, Duitsland)
BLANCHONNET, Armand (1903, † 17.09.1968, Frankrijk)
ROELS, Lode (1912, † 17.09.1984, België)
Door Fred van Slogteren, 17 september 2018 0:00

Ik meende het vrijdagmiddag na afloop van de negentiende etappe van de Vuelta al te zien. In de ogen van Steven Kruijswijk (foto 1) blonk geen vreugde, maar twijfel. Hij had in de slotklim alles gegeven, initiatief getoond, aangevallen en had zijn podiumplaats terug.

Bovendien was Valverde (foto 2) gaan breken. Eindelijk. Eindelijk riep het lichaam van een 38-jarige: ‘en nou effe rustig an, ik ben geen 18 meer.’ Om vervolgens te lossen met voor Steven een riant uitzicht op de tweede plaats in de eindstand, want die Simon Yates was de absolute favoriet voor de eindzege.

Valverde is de enige nog actieve renner die in het eerste jaar van de slogblog (2006) al veelvuldig werd genoemd en overal waar hij deelnam tot de favorieten werd gerekend. Het was het jaar dat Steven Kruijswijk als zestienjarige bij de junioren debuteerde.

Iedere goede renner luister naar zijn lichaam en weet uit ervaring waar zijn grenzen liggen. Dat voelde Stevie vrijdagmiddag aan de finish in Andorra Naturlandia ook. En heel goed. ‘Als die jonge gasten Mas en Lopez morgen op de slotklim gaan aanvallen dan kan ik niet volgen. Het is op.’

En het was op, want geen renner rijdt twee grote ronden achter elkaar zonder schade op te lopen. Dumoulin was na de Giro en de Tour helemaal naar de vaantjes en dat is logisch. Er wordt tegenwoordig ook zo ontiegelijk hard gereden. Niet normaal meer.

In de tijd van Merckx en Hinault werd er heel anders gekoerst. De eerste honderd kilometer van een etappe werd er in een gezapig tempo gekoerst. Ze konden ook niet harder, want hun lichamen waren die biefstuk aan het verteren die bij het ontbijt naar binnen was gewerkt. Pas daarna kwam het gemiddelde boven de 40 kilometer uit.

Tegenwoordig zegt de voedingsleer iets heel anders en knallen de heren er vanuit het vertrek op los. Dan moet je als klassementsrenner mee en alert zijn op alles wat gebeurt. Dat is niet alleen fysiek een enorme opgave maar zeker ook mentaal.

Steven Kruijswijk was vrijdagmiddag helemaal op, alleen is zijn recuperatievermogen er nog een van een 31-jarige en veel beter dat dat van Valverde. Maar ook hij kon niet volgen toen Mas en Lopez gisteren serieus gas gingen geven. Zelfs Yates liet ze lopen en zo fietsten die twee Steven van het podium af.

Helemaal niet erg, want niet alleen is hij nu in alle drie de grote ronden een keer bij de eerste vijf geëindigd, maar heeft hij bovendien met een vijfde plaats in de Tour en een vierde in de Vuelta geschiedenis geschreven.

Net als Dumoulin met zijn twee tweede plaatsen in de Giro en de Tour. We mogen als land trots zijn op die twee. En ook op Kelderman die op de voorlaatste dag nog de top-tien in dook. Een duidelijk tekort aan wedstrijdkilometers brak hem op cruciale momenten op.

Nu de drie grote ronden er op zitten moeten we toch ook een groot compliment maken aan het Britse wielrennen. Met Froome als winnaar van de Giro, Thomas als beste in de Tour en Simon Yates als primus in de Vuelta is het voor het Verenigd Koninkrijk een ongekend jaar.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 16 september 2018 12:00

Henk Benjamins was een heel goede amateur die in 1969 het regelmatigheidsklassement won dat het blad Wielersport elk jaar organiseerde. In de Tour de l’Avenir van dat jaar kon hij redelijk meekomen en hij eindigde op een 36ste plaats.

Op basis van die prestaties kreeg hij in 1970 een profcontract aangeboden bij de Caballero-ploeg van Gé Peters. Hij mocht gelijk mee naar de Tour de France. De Drent was een sterke, fanatieke doordouwer die niet van opgeven wilde weten.

Maar in de 19e etappe kreeg hij last van maagklachten en hij verloor als anti-klimmer in de beklimming van de Tourmalet zelfs het contact met de groep renners die ver achter de favoriete klassementsrenners op tijd binnen hoopte te komen.

Eenzaam vocht hij tegen de tijdslimiet vlak voor de bezemwagen uit. Ondanks zijn gezwoeg kwam hij twintig minuten te laat binnen en kon hij huiswaarts keren. Zijn eerste profjaar was het laatste van de Caballero-ploeg en Henk kon op zoek naar een andere werkgever.

Met enkele andere Caballero’s kreeg hij een contractje bij Goudsmit-Hoff van de vermaarde, maar ook omstreden ploegleider Kees Pellenaars. In het shirt van die behangfabrikant mocht hij direct aan zijn tweede Tour beginnen.

In een interview in Wielerexpress 2005 kijkt hij met gemengde gevoelens op die ervaring terug. Veel goeds heeft hij over zijn ploegleider van toen niet te melden en het verhaal van de etenszak met keien is het waard in het kort naverteld te worden.

Het was op een dag in de Tour van 1971 bloedheet en Benjamins snakte naar drinken. Maar Pellenaars beet hem vanuit de ploegleidersauto toe: “Eerst koersen en dan drinken”. Dan maar gewacht op de ravitaillering, dacht Henk.

Vrijwel uitgedroogd greep hij de zak uit handen van mekanieker Jo Hulshof. Het ding was zwaar, loodzwaar en Benjamins slingerde het ding om zijn schouders in de hoop er als eerste de bidon met koel, helder water uit te graaien.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 16 september 2018 9:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1149 1150 1151 Volgende »