Bergwerff ad ad ad

Slogblog



Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BATES, Katherine (1982, AustraliŽ)
BRASPENNINCX, Shanne (1991, Nederland)
DURAN DAROCA, Arkaitz (1986, Spanje)
R…ZA, Kťvin (1988, Frankrijk)
TERPSTRA, Niki (1984, Nederland)
WELTEN, Kay (1992, Nederland)
DRUYTS, Lenny (1997, BelgiŽ)
HAMILTON, Chris (1995, AustraliŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
DE MULDER, Marcel (1928, † 18.05.2011, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 18 mei 2018 0:00

GIRO D’ITALIA

HET MACHTIGE VERHAAL VAN DE MOOISTE WIELERKOERS

door Colin O’Brien

Tom Dumoulin kan het bevestigen: de Giro d´Italia is een koers vol grilligheid en passie, net als Italië zelf. Daarom is de Giro meer dan een wielerwedstrijd, het vertelt een verhaal.

De Giro is een zware koers door een machtig mooi land. De personages zijn zonder uitzondering markante figuren, als waren het hoofdrolspelers in een klassiek drama.

Zoals Alfonsina Strada, die haar haar afknipte en in 1924 met de mannen meereed. Ottavio Bottecchia, die er bijna zeker met de roze trui vandoor zou zijn gegaan, als hij niet vermoord was.

Zaten Mussolini's Zwarthemden hierachter of was het een kwade wijnboer die Ottavio had betrapt op het stelen van wat druiven?

En wat te denken van de aartsrivalen Fausto Coppi en Gino Bartali. Of de tragische held Marco Pantani. Geboren om te klimmen, gedoemd om te verliezen.

En niet de vergeten de vorig jaar zo weergaloze Tom Dumoulin, die met zijn overwinning in de honderdste editie van de Giro geschiedenis schreef voor zichzelf en het Nederlandse wielrennen.

Dat staat allemaal in dit boek beschreven door auteur Colin O´Brien, een in Rome woonachtige Ierse journalist met een fascinatie voor wielrennen voor wie de Giro altij weer het hoogtepunt van het jaar is.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 17 mei 2018 12:00

Jan Derksen vertelde me kort na het overlijden van Oscar Plattner met gepaste trots, want het is natuurlijk niet echt een record om fier op te zijn, dat hij de oudste nog levende sprinter was van pakweg het dozijn coryfeeën dat in de jaren veertig en vijftig het internationale sprintgebeuren domineerde.

We gingen samen het dodenakkertje even langs en hij stond enige tijd stil bij het verscheiden van zijn vriend Arie en bij dat van Oski. Oscar Plattner voluit, en destijds een absolute smaakmaker. Op de fiets een uitgekookte zegekaper en privé een gesoigneerde heer immer in een scherp gesneden kostuum van Italiaanse snit, want hij was in Zürich eigenaar van een gerenommeerde herenmodezaak.

Weliswaar werd die door seine Gattin gerund, maar Oscar wilde nog wel eens een fraaie krijtstreep voor eigen gebruik van het knaapje lichten. ‘Oscar was een vriend’, zei Jan met weemoedige ogen en ik geloofde hem graag.

Toch heeft die vriendschap in 1952 even aan een zijden draad gehangen, want de twee zaten in de finale van het WK sprint voor professionals in Parijs samen met de onberekenbare Fransman Georges Senfftleben.

Dat was allesbehalve een vriend van Derksen, vanwege een tumultueus verlopen finale tijdens het WK van 1946, en daarom was Senf, die zich zelf nauwelijks kansen toedichtte, vol wraakgevoelens graag bereid Oski aan de zege te helpen door een combine tegen de Nederlander in elkaar te steken.

Derksen tuinde er met open ogen in en Plattner behaalde zijn enige wereldtitel bij de profsprinters. In 1946 had hij de regenboogtrui bij de amateurs behaald en bij het beroepsvolk werd hij nog een keer tweede en een keer derde.

Na zijn carrière was hij – meen ik – jarenlang bondscoach van de Zwitserse baanrenners, maar een opvolger heeft hij niet kunnen brengen. Mooi is ook het verhaal dat Van Vliet en Derksen hem een keer uitkozen als slachtoffer van hun practical-joke-hobby.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 17 mei 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ALBIZURI ARANSOLO, BeŮat (1981, Spanje)
BRAS, Martine (1978, Nederland)
COLBRELLI, Sonny (1990, ItaliŽ)
ELZING, Adrik (1992, Nederland)
GALVEZ LOPEZ, Debora (1985, Spanje)
HUISSOON, Jaap (1936, Nederland)
KESSIAKOFF, Fredrik (1980, Zweden)
LLANERAS ROSSELLO, Juan (1969, Spanje)
PESENTI, Antonio (1908, † 10.06.1968, ItaliŽ)
RYBAKOV, Alexander (1988, Rusland)

of ons op deze datum ontvielen:
FAVERO, Vito (1932, † 17.05.2014, ItaliŽ)
GAUMONT, Philippe (1973, † 17.05.2013, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 17 mei 2018 0:00

De carrière van Peter Post kende vele hoogtepunten. Als renner piekte hij naar de status van zesdaagsenkeizer en als ploegleider met achtereenvolgens de succesploegen TI-Raleigh en Panasonic zette hij een format neer dat nog steeds model staat voor de goed georganiseerde ploegen in het huidige WorldTour circuit.

Maar zijn carrière eindigde in mineur en dat was best een beetje zielig. Ver beneden zijn niveau ging hij ten onder met de Frans/Belgische Histor-Novémail formatie. Net als zo veel mensen die in het een of ander aan de top hebben gestaan, miste hij de eigenschap het moment te herkennen dat het voorbij is.

Hij had het niet moeten doen. Ingaan op het aanbod van Paul Desmet de ceo van Sigma Coatings de Belgische multinational in verf, die kortstondig geld wilde uitgeven om via de wielersport een merknaam er in te rammen. Histor, het vertrouwde merk in Nederland en België, moest in Frankrijk Novémail gaan heten.

Post, geen talenwonder, werd gedwongen om Franse renners in zijn ploeg op te nemen. Niet een of twee, maar een stuk of acht. Dan nog wat Belgen en tenslotte was er nog plaats voor een enkele Nederlander, zoals Nico Verhoeven. Het talent Eddy Bouwmans kreeg een plaats en verder de boomlange Fries Eddy Schurer uit Bakkeveen.

Van hem kreeg ik dit truitje en hij heeft de zwanenzang van Post van nabij meegemaakt. Ondanks strijdvaardige teksten als 'als ze zullen leren hoe het moet', kreeg de zo succesvolle ploegbaas geen grip op het internationale gezelschap en hij was zichtbaar diep ongelukkig.

Hij had zich dit natuurlijk niet moeten aandoen en op z’n 61ste tevreden moeten zijn met zijn verworven status als baas van topploegen. Het was alsof illusionist Hans Klok na de wereldpodia waar hij had publiek had begeesterd zijn kunsten moest opvoeren in een armoedig toneelzaaltje achter een dorpscafé.

Maar Post had voor twee jaar getekend, kreeg de pruttelende motor van het droevige gezelschap maar niet aan de praat en beleefde in 1994 de ergste vernedering toen hij op de eerste dag van de Tour de France zijn kopman, de sprinter Wilfried Nelissen, letterlijk uit de wedstrijd zag vallen.

Meer dan een sprinter had hij niet om een dagsuccesje af te dwingen en toen die er niet meer was, moest hij verder met een stelletje ongeregeld dat zijn uitbarstingen van woede en frustratie schouderophalend aanhoorde en zijn smalend cynisme niet verstond.
... Lees meer
Door Henk Theuns, 16 mei 2018 12:00

In de jaren negentig zat het Duitse wielrennen op een hoogtepunt met renners als Jan Ullrich en Erik Zabel als boegbeelden. Er was ook een sterke Duitse ploeg met telefoniegigant T-Mobile als sponsor. Dat het achteraf ook een dieptepunt bleek te zijn, werd pas later duidelijk toen in 2007 diverse renners bij onze oosterburen gingen bekennen dat het allemaal niet zo netjes was geweest.

De meeste van die Duitse toprenners van toen waren Ossies, zoals inwoners uit de voormalige DDR worden genoemd, die de laatste invloeden van een door de overheid gesanctioneerde verdorven dopingcultuur hadden meegekregen. Of ze het daardoor minder nauw namen zou ik niet weten.

Matthias Kessler, de jarige van vandaag, kwam in 2000 bij T-Mobile nadat hij in 1999 Duits kampioen bij de beloften was geweest en een derde plaats bij het WK in die categorie had bevochten. Geboren in Neurenberg is hij een echte Wessie, zoals inwoners van de voormalige bondsrepubliek West-Duitsland worden genoemd.

Met zijn brede gedrongen gestalte en zijn bokserskop leek hij veel ouder dan hij was en hij was ook bepaald geen sierlijke renner. Hij was meer een knokkerstype, een stoemper die een sterke finale kon rijden, maar tactisch nog wel eens blunderde. Overigens niet in zijn wedstrijden, de Waalse klassiekers en de Amstel Gold Race. Daar was hij een coureur om rekening mee te houden.

Toch heeft hij nooit een van zijn favoriete koersen gewonnen en een derde plaats in de Waalse Pijl van 2004 was zijn beste prestatie. In de Amstel Gold Race kwam hij nooit op het podium en daarom was het een grote voldoening toen hij in 2007 in de Tour de etappe naar Valkenburg won en op de Cauberg zijn slag sloeg.

Een mooie zege van der Pittbull, zoals hij door zijn collega’s werd genoemd. Om nog even terug te komen op zijn derde plaats bij het WK voor beloften 1999 in het Italiaanse Verona, vind ik het altijd leuk om zo´n oude uitslag nog eens na te lopen op zoek naar namen van renners die er een geslaagde profcarrière op hebben laten volgen.

Van de beste tien van toen zijn dat behalve de jarige van vandaag zijn dat Luca Paolini (2e), Kim Kirchen (4e) en Björn Leukemans (6e). Van wereldkampioen Leonardo Giordani is echter weinig meer vernomen. Hij sleet zijn profjaren hoofdzakelijk bij ProContinentale ploegen en zijn erelijst past op de achterkant van een postzegel.

Maar terug naar Kessler. In 2000 werd hij prof bij Telekom en hij bleef bij die Duitse topformatie al ging die in 2004 T-Mobile heten. Zelfde club, andere naam. In 2007 stapte hij over naar Astana om er zijn laatste jaren te slijten, hopend nog op een mooi succesje.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 16 mei 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ANTOMARCHI, Julien (1984, Frankrijk)
BLANKEN, Mart van (1988, Nederland)
COLO, Alessandro (1986, ItaliŽ)
GONZALEZ BAEZA, Hťctor (1986, Spanje)
STRAUSS, Mariske (1991, Zuid Afrika)
TURGIS, Anthony (1994, Frankrijk)
VAN BEETHOVEN, Matthias (1995, BelgiŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
DE CALUW…, Edgard (1913, † 16.05.1985, BelgiŽ)
FAVALLI, Pierino (1914, † 16.05.1986, ItaliŽ)
Door Fred van Slogteren, 16 mei 2018 0:00

Het is deze zomer 50 jaar geleden dat Jan Janssen de Tour de France won en daar wordt terecht veel aandacht aan besteed. Een geweldige prestatie als je bedenkt dat hij met de Zwitser Ferdi Kùbler de enige is die de Tour won zonder een sterke ploeg om zich heen.

Gestart met een nationale ploeg met tien man uit zeven verschillende commerciële ploegen, was er vanaf het begin geen sprake van eensgezindheid en na elf dagen waren er nog maar vier over. De Tourzege leek onbereikbaar, maar uit de chaos ontstond er toen iets moois.

Van de vier renners op de foto leven er nog twee. Jan Janssen zelf die twee jaar geleden gelukkig kanker overleefde en Arie den Hartog, in 1965 de eerste Nederlandse winnaar van Milaan/Sanremo en twee jaar later de eerste Nederlander die de Amstel Gold Race won.

Het gaat helaas niet goed met Arie en onze Limburgse medewerker Wiel Verheesen zocht hem op. Het werd een aangrijpend weerzien.


Veel bekenden en vroegere collega’s van Arie den Hartog zijn al bij hem op bezoek geweest na het herseninfarct dat de vroegere wielerprof een tijd geleden heeft getroffen. En zonder enige twijfel zullen zij deze visite als een aangrijpende gebeurtenis hebben ondervonden.

Precies eender als Huub Harings en ondergetekende meemaakten toen zij onlangs naar Zorgcentrum Sterrebosch in Thorn togen. Daar wordt de sympathieke Arie liefdevol verpleegd. Toen hij ons in zijn rolstoel tegemoet kwam moesten wij allebei even slikken, maar de blijdschap die uit zijn ogen straalde bij het zien van oude vrienden maakte veel goed.

Arie den Hartog (de Zuid-Hollander die inwoner van Elsloo en naderhand Nieuwstadt werd), is door het infarct gedeeltelijk verlamd. Ook zijn spraakvermogen heeft zwaar geleden, maar zijn geest is goed gebleven.

Haarscherp herinnert hij zich nog menig wedstrijdverloop uit de jaren zestig, begin zeventig, toen hij op mondiaal niveau de sport op twee wielen beoefende. Natuurlijk komen daarbij successen ter sprake zoals Milaan-Sanremo 1965 en de Amstel Gold Race twee jaar later.

Ook de Ronde van Luxemburg en Parijs-Camembert staan op zijn erelijst evenals de Ronde van Catalonië en het bergklassement in de Ronde van Zwitserland, een van de laatste wapenfeiten voordat hij als lid van de Caballeroploeg ontwapende.

Net zo goed weet hij overwinningen te schetsen in semiklassiekers zoals de Tour de l’Herault en de Omloop van Auvergne, allemaal behaald toen hij in Franse ploegen reed met Jacques Anquetil als kopman.
... Lees meer
Door Wiel Verheesen, 15 mei 2018 12:00

Tijdens zijn jaren als amateur was René Beuker dik bevriend met zijn Zeeuwse collega Peter Hoondert. Ze zagen elkaar vooral bij de koers, maar woonden te ver uit elkaar om ook samen te trainen. Dus hadden ze regelmatig telefonisch contact.

Omdat er in de jaren tachtig nog geen nummerherkenning bestond namen ze elkaar regelmatig telefonisch in de maling en als de een bij de ander een geslaagde practical joke had uitgehaald dan was de dader in de daaropvolgende dagen behoorlijk op zijn hoede om niet op zijn beurt in de maling te worden genomen.

Zo nam René op een dag met enige argwaan de telefoon op en hoorde een stem die zei: Goedemiddag René, je spreekt met Roy Schuiten, ik ben bezig namens PDM een nieuwe profploeg te formeren en wil je gezien je recente resultaten een contract aanbieden.”

Jaja, dacht René en vond het direct een goede grap van Peter Hoondert die heel knap Schuiten nadeed. Hij zei dan ook: “Dat is mooi, maar ik ken helemaal geen Roy Schuiten. Wie ben je eigenlijk?” Waarop de tweevoudige wereldkampioen achtervolging omstandig ging uitleggen dat hij het wel degelijk was.

Pas toen voelde René nattigheid en besefte dat hij bezig was zijn eigen glazen in te gooien. Hij legde uit waarom hij dat antwoord had gegeven en tot zijn opluchting begreep Schuiten de situatie en kon hij kort daarop een contract tekenen bij een van de duurste ploegen in het toenmalige profpeloton.

René is helaas niet de beroemde prof geworden, waarvan hij wellicht had gedroomd. Het zat hem ook niet mee, want door het onverwachte telefoontje van Schuiten had hij geen idee wat hem bij de profs te wachten zou staan. Gewoon hard fietsen, maar dan met een salaris. Het viel bitter tegen.

Hij begon zijn eerste seizoen met een val in de Ruta del Sol en de daar opgedane blessure verstoorde zijn verdere aanloop naar het seizoen. Zijn volgende koers was de Ronde van Spanje, toen nog in het voorjaar, waar hij moest knechten voor Pedro Delgado, die de gewoonte had om de hele dag achterin te hangen, waardoor René en andere ploeggenoten hem steeds weer naar voren moesten brengen.

Het werd een teleurstellend eerste profjaar en toen Schuiten aan het eind van het seizoen zijn congé kreeg, kwam Jan Gisbers en veranderde de cultuur. Er kwamen allerlei medische experimenten, waar René niet aan wilde meewerken.

Daardoor kwam hij op een zijspoor en werd na zijn tweede jaar bij PDM zijn contract niet verlengd. Hij kwam in contact met Albert Stofberg, een Nederlandse trainer in Spaanse dienst die hem een contractje bezorgde bij de Spaanse ploeg Caja Rural.

Hij moest er de sprint aantrekken voor Mathieu Hermans. Dat was op zich niet erg, maar al gauw begon het gesodemieter over geld. Zijn salaris kwam óf veel te laat óf helemaal niet en René besloot te stoppen.

Toen kreeg hij een aanbieding van een andere Spaanse ploeg en dat begon hoopvol. Alles leek er beter dan bij Caja Rural, maar na enkele maanden begon weer het gedonder om geld. Toen was zijn geduld op en terug in Nederland was René Beuker wielrenner af.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 15 mei 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ALGERI, Matteo (1976, ItaliŽ)
AXELSSON, Niklas (1972, Zweden)
BIONDO, Maurizio (1981, ItaliŽ)
BROERS, Remco (1988, Nederland)
HIJGENAAR, Yvonne (1980, Nederland)
HOLLER, Monica (1984, Zweden)
MAGGINI, Luciano (1925, † 24.01.2012, ItaliŽ)
MARTINEZ DE ESTEBAN, Egoi (1978, Spanje)
PIRES, Bruno (1981, Portugal)
PUTS, Laurent (1991, Nederland)
SCHUTZ, Edy (1941, Luxemburg)
STAMSNIJDER, Tom (1985, Nederland)
TRENTIN, Pierre (1944, Frankrijk)
ZABALLA GUTIERREZ, Constantino (1978, Spanje)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 15 mei 2018 0:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1108 1109 1110 Volgende »