Slogblog


De Belg Nico Mattan was een renner die om een aantal redenen in mijn geheugen is blijven hangen. In de eerste plaats als de winnaar van Gent-Wevelgem, in de tweede plaats vanwege een persoonlijke ontmoeting en in de derde plaats door zijn toegegeven dopinggebruik.

Zijn overwinning in Gent-Wevelgem in 2005 was omstreden, want de organisatie viel veel te verwijten. In de laatste kilometers reed Juan-Antonio Flecha, toen nog in het shirt van Fassa Bortolo, solo naar de streep. Zo leek het althans.

Maar uit het achtervolgende groepje stayerde Mattan achter de, tussen de koploper en de achtervolgers verblijvende, volgauto’s zo naar de Spanjaard toe en won de midweekse klassieker op de streep.

“Natuurlijk ben ik blij”, zei hij na afloop. “Ge kunt het mij toch niet kwalijk nemen dat die auto’s daar reden.” Nee, dat kon niet, maar in 2010 vond ik hem in een persoonlijk treffen nogal een ongelikte beer. Dat was in de vierde en helaas laatste editie van de Ronde van het Groene Hart.

Een week voor die ronde van start ging werd bekend dat Frank Vandenbroucke zou meedoen. Nou was VDB na een reeks van incidenten nauwelijks nog nieuws, maar ik wilde toch wel weten hoe het met hem ging en of we nog een glimp van de grote VDB te zien zouden krijgen.

In de krant las ik dat hij vol goede moed aan zijn zoveelste comeback was begonnen bij de Cinelli-ploeg van ploegleider Nico Mattan. Wieler Magazine was geïnteresseerd in een interview en ik belde Mattan of de voormalige vedette bereid was met mij in gesprek te gaan.

De oud-renner en toenmalig ploegleider ging akkoord, noteerde mijn telefoonnummer en we spraken een tijd af in het hotel in Zoetermeer, waar de ploeg zou verblijven. Toen ik met fotograaf Philip van der Ploeg op de afgesproken tijd in het hotel arriveerde bleek er geen Vandenbroucke te hebben ingecheckt.

Ook Mattan was in geen velden of wegen te bekennen, maar buiten stonden de mekaniekers van de ploeg de fietsen te prepareren en van hen hoorden we dat het duo pas laat in de avond zou aankomen.

We gingen daar natuurlijk op wachten omdat we die avond nog andere verplichtingen hadden, maar ik heb er Mattan de volgende ochtend voor de start wel op aangesproken. Ik kreeg een onbeschofte snauw en dat verbaasde me niks.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 17 juli 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ASTEN, John van (1960, Nederland)
CAMMAERTS, Edwig (1987, BelgiŽ)
CANTELE, Noemi (1981, ItaliŽ)
CATIEAU, Josť (1946, Frankrijk)
HOSTE, Leif (1977, BelgiŽ)
ISRAEL, Peter (1985, Nederland)
JARC, Blaz (1988, SloveniŽ)
KOHLER, Martin (1985, Zwitserland)
LEYS, Birger (1988, BelgiŽ)
MAREL VAN DER, Jelle (1990, Nederland)
MARKUS, Barry (1991, Nederland)
PETRUS, Lubomir (1990, TsjechiŽ)
PLATEL, Albert (1933, † 17.10.2013, Frankrijk)
WILLMANN, Fredrik (1985, Noorwegen)
FRAILE, Omar (1990, Spanje)
MERTZ, Remy (1995, BelgiŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
BREKEL, Piet van de (1932, † 17.07.1999, Nederland)
MOORE, James (1849, † 17.07.1935, Groot BrittanniŽ)
Door Fred van Slogteren, 17 juli 2018 0:00

Nous les Canards de la Toilette buigen deemoedig het hoofd vanwege de eigen arrogantie. Wat een hoogmoed om de vier dagzeges van Team Enrica Mas af te doen met: ‘daar heb je weer van die vrouwtjes die een stelletje sprinters in hun ploeg smijten en dan denken het Slogblog Tourspel te kunnen winnen.

We staan voor gans, zoals wij in het dierenrijk zeggen omdat die verre familieleden nog stommer zijn dan wij. Wij hebben de naam, maar zij zijn het echt. Wij hebben de dames van Team Enrica Mas versleten voor domme gansjes en dat is een onvergeeflijke blunder.

Als we VVD-politici waren zouden we moeten aftreden, als blunderende CEO’s zouden we met behoud van vele bonussen moeten terugtreden en als falende voetbalcoaches zouden we de witte zakdoekjes krijgen. Oprotten en toute suite s’il vous plaît.

Maar jullie kunnen niet zonder ons, we zijn onmisbaar, want zonder Nous les Canards de la Toilette is er geen Slogblog Tourspel mogelijk en daarom maken we een lange snavel naar al die kritikasters die ons naar de hel wensen. Al is het alleen al over onze breedsprakigheid voor we tot sur la pointe komen.

En het punt is dat Team Enrica Mas met al die zogenaamde sprinters ook op de keien succesvol is geweest en zelfs voor de vijfde keer heeft gewonnen. We gaan ons niet meer vergissen en er geen misselijke vooroordelen op nahouden Team Enrica Mas gaat met alle prijzen strijken, inclusief minimaal vijf taarten, zo genereus beschikbaar gesteld door Linden Patisserie.

De dames en heren van Damclub Witte van Moort uit Vriezenveen hebben er alles aan gedaan om dit te voorkomen, maar moesten in de etappe van zondag tevreden zijn met de posities van de eerste drie achtervolgers van het glorieuze Team Enrica Mas.

Ze zouden er bij wijze van spreken, een moort voor hebben gedaan, maar op Team Enrica Mas staat geen maat, of het moet die oud-winnaar uit Noord-Limburg zijn die net als Team Sky overal langs de route mannetjes heeft geposteerd met reservewielen. Want ja, geld genoeg bij zo’n oud-bankier.

De winnende variant om Team Enrica Mas te verslaan, is nog niet gevonden en we zijn heel nieuwsgierig hoe het spel zich gaat ontwikkelen. Is de beslissing al gevallen, of komt de man met de hamer nog langs?

De etappe van gisteren heeft in de rest van het klassement wel iets aangericht, hoewel de specialisten voor de eindstrijd het wel een beetje hebben laten zitten. Al dan niet getroffen door pech of het noodlottig uitvallen van bijvoorbeeld Richie Porte. Daarom wellicht zagen enkele vreemde eenden kans om in de opengelaten plekjes in de bijt te springen.

Op de zevende plaats in de daguitslag behaalt Team Francine Pipelin haar tweede en tot nu toe beste top-tien resultaat. En voor het eerst in de top-tien van een etappeuitslag, op de achtste, negende en tiende plaats, drie nieuwe gegadigden voor een hoge eindklassering.

De teams Mère & Fille, Piet van der Meer en Rik Vrijman - van die echte keienkletsers - steken de neus nadrukkelijk aan het venster. De achtste plaats van Team Mère & Fille betekent eindelijk een succesje voor de – wat we gemakkelijkerwijs afdoen – als de Seyster Veste.

Een ander lid van die clan is kennelijk nog steeds geïnteresseerd in de Rode Lantaarn, want Team Jeannot Pleinferme heeft zich weer naar de kelder van het klassement begeven, om het daar prmanent verblijvende Haagse team de hangoren te wassen.

Met de vijfde ritzege van dit spel heeft Team Enrica Mas ook nog eens de leiderspositie in het algemeen klassement heroverd. We zitten eigenlijk te wachten op een uitnodiging om met de dames op te treden in de Avondetappe of in Tour du Jour. Het zou die programma’s ten goede komen.

Het zou het klassement ten goede komen als er eens wat vers bloed naar voren komt. Het wordt een beetje saai dat in de top-tien steeds dezelfde namen staan. Van stuivertje wisselen heeft iedereen gauw genoeg ook als is dat vanwege de geldontwaarding tegenwoordig eurootjes wisselen geworden, hoewel dat nou juist een van de voordelen van de euro was dat we niet meer hoefden te wisselen.

Wat dat vers bloed betreft gaan we wellicht in de komende dagen op onze zwemvliezen bediend worden, want Team Tic Tac Boom Broem Broem met een nog maar tienjarige ploegleider op de bok, is nog maar één puntje van dat selecte gezelschap verwijderd.

Dat kereltje is ook nog vernoemd naar een van onze grootste schijvers. Père & Fils het is Nous les Canards de la Toilette om het even. Kwaakwaak, op z’n Utregs als hommage aan onze klassementsleider.

En voor wie onze schrijfsels als slap geouwewoerd beschouwd, het zijn maar woorden van een grijs geworden ouwe eend in de bocht. PAROLES, PAROLES, PAROLES.
... Lees meer


Door Ad & Fred van het Tourspel, 16 juli 2018 16:00

De Tour de France van 1951

Etappe 12: maandag 16 juli 1951 Agen - Dax, 185 km.

Aan de warmwaterbronnen van Dax, tweeduizend kilometer verwijderd van Amsterdam, beleefde de Nederlandse wielersport de tot dan mooiste uren in de geschiedenis van ons land in de Tour de France.

Voor het eerst in die geschiedenis veroverde een landgenoot de gele trui. Er waren voor de oorlog al wat etappes gewonnen, er was al eens een Nederlander bij de eerste tien geëindigd, maar een landgenoot in het Gouden Habijt, zoals Jan de Vries van De Volkskrant schreef, was een gans nieuwe ervaring.

Het Nederlandse volk was in die tijd nog helemaal niet massaal met de Tour bezig. Dacht men, maar duizenden wielervrienden in het hele land juichten toen bekend werd dat Wim van Est niet alleen de etappe had gewonnen, maar ook nog eens de leiderstrui mocht aantrekken.

Het ging ieders voorstellingsvermogen te boven en de gedachte dat die geblokte Brabander de Tour wel eens zou kunnen winnen, werd hardop uitgesproken. Wielerliefhebbers zijn niet altijd kenners, want ratio verliest het in dat soort omstandigheden weleens van nationale gevoelens.

We moesten het nog doen met de radio en die was alleen te horen als je de Belg kon ontvangen of aangesloten was op de draadomroep, een luidspreker met vier zenders, waarbij de BRT, de nationale omroep van België, waar Jan Cottaar even mocht laten weten hoe blij hij was.

De Nederlandse omroep liet verstek gaan, omdat van tevoren was bepaald dat Cottaar slechts om de dag een kort verslag uit mocht spreken en maandag 16 juli was toevallig een dag dat Hilversum over de Tour zweeg.

Bij de Belg had Cottaar het over de vierkante coureur uit Sint Willebrord met het gele ere-habijt om zijn sterke lendenen, dat alleen de opperste der caravaniers vermag te dragen. Hij repte van die geblakerde kop en de imposante bloementuil in zijn armen en sommige luisteraars meenden een snik in zijn stem te horen.

“Een glorieuze dag in de wielerhistorie der lage landen” liet een tevreden knikkende Tourdirecteur Jacques Goddet de pers weten. "Een triomf van de respectabele Nederlandse rouleurs. Mijn oprechte gelukwensen aan u allen."

Ploegleider Kees Pellenaars trok zoals gewoonlijk alle eer voor het succes naar zich toe. Hij had immers aan het ontbijt een paar hartige woorden gesproken en dat had het hem gedaan, de jongens had het dun door de broek gelopen van schrik.

“Jongens, die derde plaatsen van Wim en van Gerard waren mooi, maar ik wou het nog wel een beetje mooier. Laat ik het zo zeggen: Als wij vandaag geen etappe winnen, krijgen jullie vanavond niet te vreten, ge moe dat goe verstaon."

Daarom zaten er, volgens de ploegleider, in een vroege vlucht van tien man ook twee Nederlanders bij. Wim van Est en Gerrit Voorting werkten ijverig mee om de voorsprong zo groot mogelijk te maken en Voorting bereidde de sprint zo voor, dat Van Est de rit kon winnen en na veel handmatig gereken ook de gele trui mocht aantrekken. Het peloton volgde op ruim zestien minuten.
... Lees meer
Door Jan Houterman, 16 juli 2018 11:00

Het lijkt erop dat André Greipel niet meer de André Greipel is zoals we die al een reeks van jaren kennen. Een van de beste sprinters van het peloton, maar nooit echt de beste. Wel elk jaar goed voor een of twee etappezeges in een grote ronde, maar nooit de koning zoals Cipollini, Petacchi en Cavendish dat waren.

Hij moest de laatste jaren de eer vaak aan Mark Cavendish laten maar was niet de kroonprins. Nu ook Cav op zijn retour lijkt, is het de beurt aan Fernando Gaviria en Dylan Groenewegen om de kroon en de scepter over te nemen als koning van het sprintersgilde.

Greipel werd vandaag precies 36 jaar geleden geboren in Rostock, ook de geboorteplaats van Jan Ullrich. De geschiedenis van Der Jan kennen als een negatief verhaal. Twijfels rondom Greipel zijn er niet.

De enige twijfel die er ten aanzien van de bonkige Duitser bestaat is of zijn bijnaam ´Gorilla´ wel terecht is. Ik hoorde Maarten Ducrot een paar dagen geleden zeggen dat Greipel meer een knuffelbeer is, want het is een zachtmoedig man die aardig gevonden wil worden en dat ook is.

Hij was jarenlang een echt winnaarstype, een echte rittenkaper die sinds 2003 ritten won in tal van rittenkoersen, waarbij zeven in de Giro, elf in de Tour en vier in de Vuelta. In die laatste grote ronde won hij ook een keer het puntenklassement.

Hij won in zijn carrière eens het eindklassement in een etappewedstrijd. Dat was de Tour Down Under en er staat ook een klassieker op zijn naam, te weten de Vattenfall Cyclassics. Hij allrounder dan je aan de hand van zijn erelijst zou denken, want hij zit er in de finale van een klassieker vaak nog bij, zoals hij gisteren in de kasseienrit er nog bij zat en keurig achtste werd.

Greipel begon zijn profbestaan bij Team Wiesenhof, om al na een jaar over te worden genomen door T-Mobile. Toen die ploeg aan dopingschandalen (waar hij niet bij betrokken was) ten onder ging, reed hij drie jaar voor Team Colombia, later HTC-Colombia.

Hij kwam in 2011 bij de Belgische Lotto-ploeg en daar rijdt hij nog steeds voor. Hij reed in dienst van de Belgen elk jaar de Tour, die bij gebrek aan een echt goede klassementsrenner met hem als kopman naar de Tour trok en een ploeg om hem heen bouwde.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 16 juli 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BAZZANA, Alessandro (1984, ItaliŽ)
BECKA, Radek (1979, TsjechiŽ)
DUCASSE, Jean-Pierre (1944, † 19.02.1969, Frankrijk)
FARESIN, Gianni (1965, ItaliŽ)
KUPFERNAGEL, Stefan (1977, Duitsland)
LAMBERT-LEMAY, Simon (1990, Canada)
LIEVENS, Marc (1948, BelgiŽ)
PEELEN, Leo (1968, † 24.03.2017, Nederland)
STROM, Alfred (1916, † 18.03.1973, AustraliŽ)
WYTINCK, Niels (1991, BelgiŽ)
MARANGONI, Alan (1984, ItaliŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
VRIES, Jean de (1937, † 16.07.2007, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 16 juli 2018 0:00

Nous les Canards de la Toilette zijn na gisteren helemaal van de leg, want het was al weer feest voor Oranje. Weliswaar reed er de hele dag een landgenoot voorop, maar die had zo’n moule de Zélande in zijn wiel, het volk dat van de Franse eenden het Luctor et Emergo heeft geplagieerd.

Het zijn de eenden die altijd weer bovenkomen, al duurt het in deze Tour wel erg lang voor ze victorie kraaien. Maar dat is een andere vogelsoort en we willen geen migratie in de bijt. Zelfs geen vreemde eenden en zeker niet met een (oranje) kleurtje. Een veer van een Franse eend heet niet voor niets le pen.

In die andermaal in die kleur gestoken etappe op nota bene Quatorze Juillet, onze nationale feestdag, heeft Team Enrica Mas de bevestiging afgegeven, dat het in het Slogblog Tourspel de grootmeesteres is van de massasprints. Dus met die taart, beschikbaar gesteld door Linden Patisserie, zit het wel goed. Al weer vijf eurootjes erbij.

Het meest bijzondere aan de vierde ritoverwinning (mon dieu, het moet wel leuk blijven) van dit team uit de Domstad is dat het nauwelijks last heeft gehad van de deklasseringen van Gaviria en Greipel na de eindsprint in Amiens.

Dit in tegenstelling tot het slagveld dat die twee onder de rest van het deelnemersveld met die kopstoot hebben achtergelaten. Op de meet lag Team Enrica Mas, net als die zoon van een fietsenmaker lengtes voor op Team Japsies Jokers, dat voor de tweede keer in dit spel de eervolle tweede plaats behaalt.

Op het dagpodium was het dringen, want de derde plaats moest worden gedeeld door Team Sky is the Limit en Team Poelsboys. Dit ex-aequo-resultaat is een waar succes voor het kleine Limburgse Meerlo, dat met drie teams in het Slogblog Tourspel is vertegenwoordigd. HARRY, HOL DEN WAGEN!!!

Voor Team Sky is the Limit (HARRIET, HOL DEN ANDERE WAGEN) is het de tweede en tot nu toe hoogste podiumplaats. Voor Team Poelsboys is het de eerste ‘korte’ uitslag, maar ja Woutje hebben we alleen nog maar in negatieve zin gezien. Lossen bij de ploegentijdrit en achterin het peloton met Gesink zitten lullen over hoe ze al hun geld het best kunnen beleggen. In Wij van WC Eend natuurlijk of anders in een Barneveldse eendenkooi.

Ook opvallend zijn de vijfde plaats van Team Tic Tac Boom Broem Broem, de op één na jongste deelnemer in de geschiedenis van het Slogblog Tourspel. Net van de kleuterschool en zich dan al met grote mensen meten. Dat noemen wij eendenlef.

Ook de gedeelde zesde plaats van de teams 2 violen en een trommel en een fluit en Team Jan Gios is een prestatie die niet onvermeld mag blijven. De multimuzikale Marleentje kennen we nog van eerdere deelnames en Jan komt uit het enge Bosch.

Met teamnamen die op kinderliedjes zijn gebaseerd, gaat onze jaarlijkse Tourkwis op kinderspel lijken en het is daarom niet toevallig dat we vandaag gaan stof happen op de kinderkopjes richting Roubaix. Daarom vandaag maar eens voor de muzikale dagversnapering een kinderkoortje bestellen dat een hulde brengt aan ene Isabelle. Aan te voeren in een collega van ons, die zojuist de etappe van vandaag heeft verkend.

Voor de tweede achtereenvolgende dag is er geen enkel team uit de top-tien van het klassement gezakt. Wel zijn er geringe onderlinge verschuivingen. Of dat zo blijft is de vraag, want vandaag wachten dus de kinderkopjes en na een dagje betrekkelijke rust volgen de bergen.
... Lees meer


Door Ad & Fred van het Tourspel, 15 juli 2018 14:00

Ik weet niet hoe jullie het hebben ervaren, maar ik heb van de eerste Tourweek genoten. Behoudens de gaap-gaap rit van vrijdag die echter eindigde in een Hollands feestje, was er volop strijd. De favorieten doen geen trap teveel, maar het heeft desondanks behoorlijk gespookt.

Op de eerste dag dook Froome al naast de boarding en verloor bijna een minuut. Een cadeautje voor Dumoulin dat hij een paar dagen later weer moest inleveren, toen hij in de hectische finale naar de Mur de Bretagne tegen het achterwiel van Bardet reed en een paar spaken brak.

Wat volgde was een staaltje amateurisme dat ik van de altijd-op-alles-voorbereide Sunweb-ploeg niet had verwacht. Dat hij achter de ploegleiderswagen stayerend de achterstand probeerde goed te maken werd nog eens bestraft met twintig seconden.

Dat was meten met twee maten, want stayeren na pech mag niet, maar het gebeurt zonder consequenties om de haverklap. Kort daarvoor hadden we de nog beelden gezien van Fuglsang die met vier Astana’s om zich heen hetzelfde deed. Ik zou zeggen: allemaal of niemand.

Maar goed, in het klassement staan onze drie favorieten (Dumoulin, Mollema en Kruijswijk) broederlijk bij elkaar op een allerminst dramatische achterstand op Froome en kan de strijd aanstaande dinsdag losbranden als tussen Annecy en Le Grand-Bornand vijf Alpencols beklommen moeten worden.

Met nog twee soortgelijke dagen er achteraan. Als we vrijdag dan de stand opmaken, kunnen we met het oog op de einduitslag zien hoe de Hollandse vlag ervoor staat. Als we met drie potentiële podiumkandidaten er dan nog een over hebben, zijn we spekkoper. Twee of drie kan en mag natuurlijk ook, maar laten we bescheiden blijven.

Het meeste plezier heb ik, en met mij heel Nederland, beleefd aan Dylan Groenewegen. Wat is dat joch gegroeid. Het mooiste was de finishfoto van vrijdag, met meters achter hem de koppen al die grote sprinters van de laatste jaren.

Dylan is de kleinzoon van Ko, de fietsenmaker in de Amsterdamse Rivierenbuurt waar ik in mijn jonge jaren de winkelbel wel eens heb doen rinkelen. Hij bouwde in zijn actieve jaren prachtige frames die nu collectors items zijn.

Ko is een toffe Amsterdammer met wie ik op het terras van het restaurant aan de roeibaan in het Amsterdamse Bos eens over Peter Post heb zitten praten. Met nog drie andere ras-Amsterdammers erbij als Joop Captein, Lode Stoete en Hennie Marinus.

Dat was lachen, zeker toen er nog zo’n druif aanschoof in de persoon van Wim van Smirren. Hoewel ik er al jaren niet meer woon, voelde ik me weer een echte Amsterdammer. Net zoals gisteren toen ik te gast was in het NH Sportcafé van Leo Driessen bij Radio Noord-Holland.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 15 juli 2018 12:00

De Tour de France van 1951

Etappe 11: zondag 15 juli 1951 Brive la Gaillarde - Agen, 177 km.

In Gerard Peters (foto 2) hebben jullie een Rik van Steenbergen gekregen", verklaarde een Belgische journalist nadat Peters op de brede laan van aankomst te Agen de sprint van het peloton had gewonnen en daarmede beslag legde op de derde plaats.

Als men in een groep aankomt, is het vrijwel zeker, dat de vroegere wereldkampioen in de achtervolging als winnaar over de streep gaat. Met deze nieuwe sprintzege heeft Peters er voor gezorgd, dat Nederland voor de tweede keer op een derde plaats beslag legde.

De elfde etappe werd een triomf voor Hugo Koblet (foto 1), die er geen geheim van maakte, in uitzonderlijke vorm te zijn. De zege van de Zwitser is legendarisch geworden. Op 37 kilometer van de start snelde hij, in gezelschap van de Fransman Deprez, flitsend weg.

Spoedig had hij een voorsprong op het peloton, reed de meeloper Deprez gemakkelijk los en stormde in furieuze mars voort. In schitterende cadans hield de Zwitser stand. Hij bleef het peloton ruim tweeënhalve minuut voor.

Die zege was daarom legendarisch omdat het peloton aangevoerd door mannen als Bobet, Geminiani, Coppi, Bartali, Magni, Ockers en nog andere vedetten met alles wat ze in zich hadden jacht maakten op de eenzame vluchter, die zonder zichtbare inspanning aan een trainingstochtje bezig leek.

Het is opmerkelijk dat in vrijwel elke etappe de Nederlandse ploeg van zich liet spreken, omdat er voortdurend een of twee landgenoten in de aanval gingen en niet zelden op ereplaatsen beslag wisten te leggen.

Een zege heeft er tot nu toe helaas niet in gezeten. De vijf overgebleven landgenoten reden uitstekend. Ook op deze dag kwamen ze in het peloton aan, hetgeen tot gevolg had, dat Dekkers, Voorting en Peters enkele plaatsen in de algemene klassering stegen.

Van het gezicht van ploegleider Pellenaars was af te lezen hoe tevreden hij was over zijn ploegje dat zo'n sterke indruk had gemaakt. Vooral in vergelijking met de grote ploegen van Italië, Frankrijk en België, waar voortdurend renners aan de staart van het peloton zaten of achterstand boekten.
... Lees meer
Door Jan Houterman, 15 juli 2018 11:00

Nadat de eeuwenoude strijd tussen de Walen en de Vlamingen in de afgelopen voetbalweken door de prestaties van de Rode Duivels leek te zijn beëindigd, is het de vraag of dat na de uitschakeling zo blijft.

Als alles weer in de oude plooien valt, kan de Belgische wielersport misschien wel als voorbeeld dienen voor hoe het ook kan. Met een Vlaming al drie dagen in de gele trui en een Waal op slechts twaalf seconden op de vijfde plaats en op de verjaardag van Sébastien Rosseler is dit misschien een goed moment.

Elkaars taal leren en respecteren en met elkaar omgaan als gelijken. Tegenover het Vlaamse vedettendom met Greg Van Avermaet, Tim Wellens en Thomas De Gendt hebben de Walen een sterk tegenwicht met Philippe Gilbert, Maxime Monfort en tot en met 2012 Sébastien Rosseler. Die mannen gaan en gingen uitstekend met elkaar om en gunnen en gunden elkaar het succes hoewel ze het elkaar niet op een schotelke toeschoven. Er moest voor gefietst worden, want het was wel koers.

Rosseler, ook wel bekend als de Stier van Stoumont, zijn woonplaats niet ver van zijn geboorteplaats Verviers (15 juli 1981) was een sterke renner die zijn bijnaam verdiende aan zijn voor een renner indrukwekkende gestalte. Hij viert vandaag zijn 37ste verjaardag.

Hij was dertien jaar beroepsrenner bij ploegen als onder andere Quick-Step, Radio Shack en Garmin. Hij won onder meer de Brabantse Pijl, de Driedaagse van De Panne en etappes in diverse kleine rondritten. De Brabantse Pijl die hij in 2010 won is wel het pronkstuk op zijn erelijst.

In de grote ronden is zijn naam niet met hoofdletters geschreven, want hij reed ze (drie keer de Tour en eenmalig in zowel de Giro als de Vuelta) niet zo vaak en steeds in dienst van de ploeg en de kopman. Met zijn postuur was hij veel meer geschikt voor het klassieke voorseizoen.

Over de keien dokkeren was zijn lust en zijn leven, maar het was ook het grootste gevaar dat hem bedreigde. Hij is – zeg maar – de Arjen Robben van de wielersport. Als hij net lekker op gang was, overkwam hem weer iets en was hij weer voor weken uitgeschakeld.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 15 juli 2018 9:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1127 1128 1129 Volgende »