ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Slogblog


Veldrijderij

Daar waar het ooit begon,
was ‘t Huub die het NK won,
Harings wel te verstaan,
op de erelijst voor altijd bovenaan.

Vijfmaal werd hij kampioen,
maar ‘Stammie’, Richard
en Adrie, de vader van,
zouden het nog beter doen.

Edoch, één naam ontbreekt,
de aartsvader der veldrijderij,
een pionier, een man,
waarover men nu nog spreekt.

Onze eerste man in het veld,
ruim zestig jaar geleden,
Manus Brinkman,
voor mij was hij een held.

© Nol van ‘t Wiel
... Lees meer
Door Nol van 't Wiel, 13 januari 2018 12:00

Op de dag dat onze vooroorlogse Tourcoryfée Theo Middelkamp negentig jaar werd, overleed Marco Pantani. Er ging een schok door de wereld, want de net 34 jaar geworden Il Pirata was immens populair. Een van de laatste echte klimmers, zo eentje die de cols opspoot als was het een vlakke weg en in de klim eindeloos kon demarreren tot hij ze allemaal had gelost. Dat was voor de echte liefhebber genieten.

De ellende begon op 5 juni 1999. Ik was toen met vakantie in zijn vaderland en mijn vrouw en ik waren met de auto onderweg van Milaan naar Lago di Trassimeno in Umbrië. De vrolijke muziek op de radio werd plotseling onderbroken door een ernstige mededeling.

In het in rad Italiaans uitgesproken bericht viel herhaaldelijk de naam Pantani en ik hoorde ook het woord ‘medico’. In Trassimeno vroeg ik in het hotel bij de receptie wat er aan de hand was en ik hoorde dat Marco in de Ronde van Italië uit de strijd genomen was wegens een te hoge hematocrietwaarde.

Hij had toen al vier etappes op zijn naam geschreven en hij leek op weg zijn zege van 1998 te prolongeren. Op de TV zag ik ’s avonds een kleine gebroken kale man die zonder gêne zijn grote verdriet toonde. Negentien dagen later werd bekendgemaakt dat nader onderzoek had aangetoond dat bij Pantani geen epo-gebruik was vastgesteld.

Het is daarna alleen nog maar bergafwaarts gegaan met de grote klimmer die in 1998 de Tour de France won, nadat hij in de etappe naar Les Deux Alpes zijn voornaamste concurrent Jan Ullrich bergop had vernederd. Hij werd in 2000 veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf. Nadat hij in 1995 in een wedstrijd een open beenbreuk had opgelopen, bleek in het ziekenhuis dat hij een hematocrietwaarde had van over de zestig.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 13 januari 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BERGES, Emilien BenoÓt (1983, Frankrijk)
BERTOGLIO, Fausto (1949, ItaliŽ)
CORRA, Carlo (1984, ItaliŽ)
LEONI, Adolfo (1917, † 19.10.1970, ItaliŽ)
LOOS, Ludo (1955, BelgiŽ)
LUCCIOLA, Fabrizio (1986, ItaliŽ)
OSS, Daniel (1987, ItaliŽ)
PLIUSCHIN, Alexandr (1987, MoldaviŽ)
POELVOORDE, Ronny (1969, BelgiŽ)
PRONK, Jos (1983, Nederland)
RONDELE, Florent (1922, † 13.12.2000, BelgiŽ)
VISCONTI, Giovanni (1983, ItaliŽ)
WEBB, Graham (1944, Groot BrittanniŽ)
ZILVERBERG, Huub (1939, Nederland)
LIPPERT, Liane (1998, Duitsland)

of ons op deze datum ontvielen:
CARREA, Andrea (1924, † 13.01.2013, ItaliŽ)
WIERSMA, Frits (1894, † 13.01.1984, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 13 januari 2018 0:00

Begin jaren dertig van de vorige eeuw waren metallurgen in de voornaamste industrielanden bezig met het ontwikkelen van aluminium voor de vliegtuigbouw. Vliegtuigen werden in die tijd nog gemakt van hout, staaldraad, zijde en papier, spanlak en ijzer.

De ontwerpers kwamen er al gauw achter dat zuiver aluminium weinig taai is, weinig treksterkte heeft, niet elastisch is en snel breekt. Daarom werd er naarstig geëxperimenteerd met legeringen van aluminium met hele reeksen toegevoegde metalen om die nadelen in het basismateriaal op te heffen.

Met staal was iets soortgelijks te zien geweest, alleen eerder. De Engelse soldaten hadden helmen van staal dat gelegeerd was met chroom, molybdeen en vanadium. Niet dat ze dat veel geholpen heeft trouwens. Dat materiaal kwam terug in de vorm van de beroemde Reynolds 531 buizen, die niet alleen voor fietsen maar ook voor chassis van sportwagens en voor golfclubs werden gebruikt

Ook de Franse staatsindustrie was ver gevorderd met legeringen van aluminium en koper, dat destijds met de merknamen Duraluminium of Dural op de markt werden gebracht en die wèl de gewenste taaiheid en trek- en torsiesterkte hadden. Een groep techneuten uit de vliegtuigindustrie en mensen uit de wielerwereld, onder andere de toenmalige werelduurrecordhouder Maurice Archambaud, probeerden fietsen te maken van dit materiaal.

Het probleem was echter dat je het materiaal niet kon lassen of solderen en lijm om het te verlijmen nog niet bestond. In plaats daarvan hadden ze bedacht om de lugs en buizen met elkaar te verbinden met behulp van expanders, zoals je een stuur en de voorvork in de balhoofdbuis vastklemt.
... Lees meer
Door Otto Beaujon, 12 januari 2018 12:00

Niemand zal beweren dat Vincent Lavenu een grote wielrenner is geweest, hij zelf niet uitgezonderd. De Fransman was prof van 1983 tot en met 1991, maar pas in 1987 wist hij een contract te bemachtigen bij een ploeg van naam, te weten RMO.

In dat jaar behaalde hij zijn belangrijkste overwinning, namelijk de Tour des Pyrenées Méditerrannéennes. Een jaar later won hij in dienst van Look een etappe in de Ronde van Portugal en daarna nog drie andere minder belangrijke koersen.

Ik zou hem vandaag dan ook niet gekozen hebben als het daarbij was gebleven, want met zo’n palmares kom je niet door de ballotage van de slogblog. Met alle respect, want vaak gaat achter een minder geslaagde carrière een mooi verhaal schuil.

Ook bij Vincent Lavenu, want ik werd op hem opmerkzaam gemaakt door Marco Vermeij, een van de minder bekende Tourrenners in het derde deel van ‘Als je de Tour niet hebt gereden …’. De kortstondige carrière van de renner uit Lisse wordt daarin beschreven en ook zijn eenmalige Touroptreden in de kleuren van de Franse ploeg Chazal.

Dat was in 1994 en Vermeij had daar als zijn ploegleider te maken met Vincent Lavenu. De laatste drie jaar van zijn carrière had de renner uit Briançon voor ploegen gereden waarvan Chazal medesponsor was en toen hij eind 1991 met wielrennen stopte was hij ploegleider geworden.

Marco vertelde me dat het ploegje niet veel voorstelde. Hij woonde destijds in Frankrijk en was als amateur lid van een wielervereniging in Saint Quentin. Die ploeg had een materiaalsponsor die ook de fietsen en toebehoren leverde aan de profploeg waar Chazal bij betrokken was.

Om een lang verhaal kort te maken, Marco kreeg een contract aangeboden omdat de ploeg niet voldoende renners had om in 1994 de Tour de France te rijden. Hij heeft de veertiende etappe gehaald maar moest toen door ziekte opgeven.

Het was een beetje een armoedig gezelschap, vertelde Marco me toen ik hem over zijn avontuurlijk leven interviewde. Ze reden als enige ploeg in het Tourpeloton op staal en om de velgen zaten geen tubes, maar draadbandjes. Maar de verstandhouding in de ploeg was uitstekend en de saamhorigheid groot en dat was deels te danken aan die Lavenu.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 12 januari 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ALKEMA, Henk (1912, † 23.12.1944, Nederland)
BRUNENBERG, Jos (1940, Nederland)
CARDONA, Salvador (1901, † 15.01.1985, Spanje)
CREPEL, Philippe (1945, Frankrijk)
DLOUHY, Vojtech (1981, TsjechiŽ)
DULMEN, Frank van (1980, Nederland)
FRANSSEN, Jan (1940, Nederland)
HAMELINK, Jasper (1990, Nederland)
HOUWELINGEN, Jan van (1955, Nederland)
MEIJERS, Jeroen (1993, Nederland)
PASCUAL TORRECILLA, Gema (1979, Spanje)
PICHLER, Peter (1969, Oostenrijk)
PLANTAZ, Franz (1962, Nederland)
SAYERS, Michael (1970, Verenigde Staten)
SCHAEKEN, Pol (1926, † 14.11.2002, BelgiŽ)
TELLETXEA LOPEZ, Maitane (1982, Spanje)
ZABRISKIE, Dave (1979, Verenigde Staten)
BASKA, Erik (1994, Slowakije)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 12 januari 2018 0:00

HELSINKI 1952

door Leo Pagano

Eigenlijk hadden de Olympische Zomerspelen die in 1952 in de Finse hoofdstad Helsinki werden gehouden daar al in 1940 moeten plaatsvinden. Vier jaar nadat de vorige spelen in Berlijn plaatshadden, een evenement dat de geschiedenis is ingegaan als de nazispelen van Adolf Hitler.

Toen de door deze oppernazi veroorzaakte wereldbrand was afgelopen werden de eerste naoorlogse spelen in Londen gehouden, omdat daar nog al die door de geallieerden verlaten kampementen waren, waar de atleten uit de hele wereld konden worden ondergebracht.

Ze logeerden er in uitgewoonde barakken, zo heeft wijlen Henk Faanhof me eens verteld, maar niemand maalde daarom. De oorlog was beëindigd en de euforie dat er weer in volle vrijheid kon worden gesport, overheerste de armoede van de onderkomens en de sportieve faciliteiten die ook nodig aan een opknapbeurt toe waren.

In 1952 in Helsinki was het al een stuk beter geregeld. Dat waren ook de eerste spelen die ik jongetje bewust heb meegemaakt. Nu kan niemand aan het mediageweld ontkomen, maar in 1952 merkte je niet zo veel van de Olympiade, zoals we toen zeiden.

Er was al wel televisie, maar het aantal toestelbezitters werd nog in duizenden vermeld met nog slechts twee of drie uitzendavonden per week. Voor het Olympisch nieuws waren we daarom aangewezen op de kranten, het bioscoopjournaal en natuurlijk de radio.

Een van de verslaggevers ter plaatse was Leo Pagano (1920-1999). Pagano was als (sport)journalist in dienst van de KRO. Namens de AVRO was daar zijn collega Peter Knegjens, die zo snel kon praten dat hij het verslag van de honderd meter van Fanny Blankers-Koen sneller afraffelde dan de atlete zelf.

Pagano, die als verslaggever zes keer bij de Olympische Spelen aanwezig is geweest, schreef over zijn verblijf in Helsinki dit boekje. Niet in mineur, hoewel er met slechts vijf zilveren medailles voor ons land weinig reden was voor sportieve vreugde.

In plaats daarvan hield Pagano een dagboek bij waarin hij van dag tot dag opschreef wat hem in die Olympische ambiance opviel, raakte en de moeite van het opschrijven waard vond. Zoals over de aanwezigheid van de atleten van de Sowjet Unie en de Chinese Volksrepubliek.

Daarvoor had de Finse organisatie een apart dorp moeten bouwen omdat de regimes in Moskou en Peking als de dood waren dat hun mensen naar het westen zouden overlopen.

Hij schreef ook in majeur over het gastland dat, net onder de invloedssfeer van de Sowjets uit, er in slaagde een vrijwel perfecte organisatie neer te zetten. En natuurlijk ook over de vele gebroken wereldrecords.

Nederland speelde sportief nauwelijks een rol. Na de succesvolle spelen van vier jaar eerder, waar ons land, vooral dankzij Fanny Blankers-Koen, met een behoorlijke medailleoogst vandaan kwam, viel Helsinki bitter tegen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 11 januari 2018 12:00

Nino Defilippis was in 1962 een toprenner die nu eindelijk wel eens de Ronde van Italië wilde winnen. Hij was al tien keer in de Giro van start gegaan, maar als klassementsrenner was hij slechts op een tiende plaats blijven steken.

In 1962 moest het lukken en hij had alles in zijn voorbereiding gestopt, want als dertigjarige wist hij dat hij niet zo veel kansen meer zou krijgen.

Defillipis begon supergemotiveerd aan het karwei als kopman van de sterke Carpano-ploeg. Er waren goede afspraken gemaakt, maar met meer dan honderd renners is dat geen garantie dat alles loop-t zoals gewenst. 

Ook dit keer wilde het niet lukken, want Nino werd verrast door de pas 22-jarige Franco Balmamion. hij schreide hete tranen van woede en teleurstelling, want zijn stadgenoot – de heren kwamen allebei uit Turijn – was ook nog eens van zijn een van zijn knechten.

Dat die overwinning van Balmamion geen toeval was, bewees de renner die vandaag 78 jaar geleden werd geboren, een jaar later toen hij wederom de Giro won.

Hij toonde zich in zijn verdere carrière een sterke ronderenner, die in de Giro nog een keer tweede werd en in 1967 derde werd in de Ronde van Frankrijk.

In het eendagswerk kon hij ook uit de voeten en dat bewijzen zijn overwinningen in het Kampioenschap van Zürich en het nationaal wegkampioenschap.

Wat hij Defilippis geflikt had overkwam hem zelf in Milaan-San Remo in 1965 met dat verschil dat het niet een van zijn knechten was die hem een dolk in de rug stak, maar een nog vrij onbekende Nederlander.

In de finale van de Primavera van 1965 was hij vooruit met zijn landgenoot Vittorio Adorni en de jonge Arie den Hartog een tweedejaars prof uit het dorp Zuidland op de Zuid-Hollandse eilanden.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 11 januari 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ADRIAENSSENS, Jan (1908, BelgiŽ)
AESCHLIMANN, Georges (1920, † 10.11.2010, Zwitserland)
CARRARA, Emile (1925, † 14.05.1992, Frankrijk)
FAUR…, BenoÓt (1900, † 16.06.1980, Frankrijk)
KLOPPENBURG, Margriet (1988, BelgiŽ)
LEFEBVRE, Jean-Claude (1933, † 14.10.2014, Frankrijk)
LETEN, Wouter (1994, BelgiŽ)
LOUBET, Julien (1985, Frankrijk)
MARMORINI, Alice (1987, ItaliŽ)
MEYER, Cameron (1988, AustraliŽ)
OLSON, Aaron (1978, Verenigde Staten)
OOSTERBOSCH, Geert (1951, Nederland)
PLUIJM, Marvin van der (1979, Nederland)
ROBINI, Christian (1946, † 22.09.2001, Frankrijk)
ROOSEN, Timo (1993, Nederland)
RUITER, Wim de (1918, † 21.11.1995, Nederland)
VOOREN, Arie (1923, † 03.06.1988, Nederland)
BAKKER, Ruud (1944, † 02.02.2016, Nederland)
HORST, Dennis van der (1998, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
DE RIJCK, Isidoor (1926, † 11.01.2009, BelgiŽ)
HUSCHKE, Richard (1893, † 11.01.1980, Duitsland)
OEGEMA, Bart (1983, † 11.01.2011, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 11 januari 2018 0:00

Ab Geldermans was na Wim van Est, Wout Wagtmans en Gerrit Voorting de vierde Nederlander in de historie van de Tour de France die de gele trui mocht dragen.

De inmiddels 82-jarige Beverwijker is er nog altijd trots op en wordt er dagelijks aan herinnerd als hij naar huis rijdt. Zijn mooie villa in de buitenwijken van zijn geboorteplaats heeft hij de naam Le Maillot Jaune gegeven en dat is van veraf te zien.

Het was in 1962 het hoogtepunt van zijn wielercarrière, belangrijker voor zijn status als topcoureur dan het winnen van Luik-Bastenaken-Luik en de Ronde van Duitsland, wat hij ook heeft gepresteerd.

Ab maakte in de zesde etappe deel uit van een kopgroep van vijftien renners die met een voorsprong van vijf minuten over de streep kwam. Tot zijn verbazing was hij de best geplaatste in het klassement en mocht hij op het podium de gele leiderstrui aantrekken.

In Nederland dachten we even dat de sympathieke tuinderszoon kans maakte om de Tour te winnen. Qua talent had dat zeker gekund, maar Appie was door zijn werkgever, de Franse ploeg St.Raphaël-Helyett, niet naar de Tour gestuurd om te winnen.

Hij was er om te helpen zijn kopman Jacques Anquetil in datzelfde geel in Parijs te laten arriveren. Hij droeg het kleinood slechts twee dagen en moest het toen afstaan aan André Darrigade.

Ab zakte naar de vierde plaats en eindigde uiteindelijk in Parijs als vijfde met een achterstand van veertien minuten. Daarmee evenaarde hij de prestatie van Wout Wagtmans in 1953.
... Lees meer
Door Henk Theuns, 10 januari 2018 12:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1087 1088 1089 Volgende »