Slogblog



Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ARM…E, Sander (1985, BelgiŽ)
CAZZOLA, Maria (1987, ItaliŽ)
CHERRO MOLINA, Javier (1980, Spanje)
DE CLERQ, Angelo (1991, BelgiŽ)
GHISALBERTI, Sergio (1979, ItaliŽ)
LEONET IZA, Iker (1983, Spanje)
LONGHO BORGHINI, Paolo (1980, ItaliŽ)
PLAGENZI, Marika (1987, ItaliŽ)
RODRIGUEZ GARCIA, Angel (1981, Spanje)
ZAMPINI, Donato (1926, ItaliŽ)
HENAO, Sergio Luis (1987, Colombia)
ZIJL, Melvin van (1991, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
MITHOUARD, Fernand (1909, † 10.12.1993, Frankrijk)
MORETTINI, Mariano (1931, † 10.12.1990, ItaliŽ)
Door Fred van Slogteren, 10 december 2018 0:00

Het was de week waarin de nominaties bekend werden gemaakt voor de sportman, de sportvrouw, de sportploeg en de sportcoach van het jaar en zoals ieder jaar was niemand het er mee eens. Het is een jaarlijks weerkerend gezeur net als de zwartepietdiscussie en het ge-emmer over de zomertijd en de wintertijd.

De eerste die erover begon was Raemon Sluiter die als coach is genomineerd maar het vreemd vindt dat zijn pupil Kiki Bertens dat niet is. Zij slaat immers die aces en dropvolleys en niet hij. Dat is een punt.

Vervolgens kwam Sven Kramer vertellen dat het allemaal flauwekul is, want het is sowieso appels met peren vergelijken, want wat is een grotere prestatie: die van Ireen Wüst of die van Kiki Bertens? Ook een punt.

Ireen Wüst, schrijft een dag later Jaap de Groot in De Telegraaf. Die heeft goud gewonnen en Bertens heeft voorlopig nog geen grand slam toernooi op haar naam geschreven. Net als Tom Dumoulin de Tour en de Giro in 2018 niet heeft gewonnen en Epke Zonderland wel wereldkampioen werd. Eveneens een punt.

Op de sociale media emmert de discussie verder en als het festijn straks weer voorbij is, heeft niemand het er nog over. Weggezet op de zolder van ieders brein om het 't volgend jaar weer tevoorschijn te halen en er opnieuw van alles van te vinden, maar het nooit eens te zijn met wat wordt voorgesteld.

Iedereen in Nederland (lijkt het wel) is kwaad over het afschaffen van het raadgevend referendum, maar als er nou iets geschikt is om een volksraadpleging aan te wijden is het wel de verkiezing van de Sportman van het Jaar.

Dan is er wel manipulatie mogelijk, want dan worden er weer stemmen geronseld. Toen ik op de middelbare school zat, zat er bij mij in de klas een jongen die bokste. Hij heette Nico en hij is later nog kampioen van Nederland geworden in het middengewicht maar toen ik hem jaren later eens tegenkwam wist hij niet meer wie ik was.

Dat kon ik me nog voorstellen, maar niet dat hij zijn eigen naam niet meer wist. Punchdrunk, heette dat officieel, vrij vertaald had hij teveel klappen op z’n kanus gehad. Maar toen op school wist hij het wel en hij ronselde de hele school om een briefkaart in te vullen (die hij gefrankeerd uitreikte) om op Pedro Klijssen te stemmen.

Dat was in die tijd de regerend Nederlands kampioen in het halfzwaargewicht. Mijn boksende schoolvriend had veel invloed en zo werd Pedro Klijssen achtste in de strijd om sportman van het jaar te worden. Ik was er toen ook nog een beetje trots op dat ik aan dat succesje had meegewerkt.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 9 december 2018 12:00

Arie Hassink de oud-renner die vandaag zijn 68ste verjaardag viert, had de kwaliteiten om in de jaren zeventig en tachtig net zo beroemd had moeten worden als de grote vier uit die jaren: Joop Zoetemelk, Hennie Kuiper, Gerrie Knetemann en Jan Raas.

Dingen lopen echter niet altijd zoals ze zouden moeten lopen. Meestal omdat de betreffende renners behalve heel veel talent niet over de andere kwaliteiten beschikken om een toprenner te worden. Gebrek aan karakter, discipline, dat soort dingen zijn daarvoor vaak bepalend.

Daar was bij Arie Hassink echter geen sprake van. Hij barstte van het talent, had karakter als geen ander en als er iemand voor zijn sport leefde en er alles voor deed en liet, dan was het Arie wel.

Hij had alle kwaliteiten en Herman Krott ploegleider van de vermaarde Amstel Bier-ploeg vertelde me eens dat Arie de beste renner was die hij ooit in zijn ploeg heeft gehad, terwijl daar toch mannen in hebben gereden als Fedor den Hertog, Joop Zoetemelk, Gerrie Knetemann, Leo van Vliet om er maar enkele te noemen.

Arie daarentegen is zelfs nooit prof geweest. De reden waarom hij ondanks alle loftuitingen niet kon aansluiten bij de eerdergenoemde toppers is de longziekte waar hij als aanstormend talent aan bleek te lijden.

Hij was al een topamateur met een meer dan behoorlijke erelijst toen hij van de professoren in het academisch ziekenhuis van Groningen te horen kreeg dat hij met die longen nooit meer zou kunnen koersen.

Dat was een dramatische mededeling, maar hoewel het ademen steeds moeilijker ging besloot Arie de zaken zelf ter hand te nemen. Er zat nog beweging in de longblaasjes en zolang er leven is, is er hoop, zegt het gezegde.

Hij besloot de zieke organen te gaan trainen en kocht bij een speelgoedwinkel een grote kist met opblaasballonnen. Die ging hij opblazen. Aanvankelijk met de grootste moeite en pijn, maar allengs ging het beter. Toen hij drie maanden later duizenden ballonnetjes had opgeblazen, meldde hij zich ter controle van zijn toestand weer in Groningen.

De medische specialisten van de universiteit waren stupéfait, want Arie was weer zo gezond als een vis. Zijn longinhoud was bijna weer als vanouds en eigenlijk lag een voortzetting van zijn carrière voor de hand.

De professoren hadden echter de nodige bedenkingen en wisten Arie ervan te overtuigen dat zo nu en dan een koersje rijden geen kwaad kon, maar dat ze echte topsport bij de beroepsrenners toch ernstig moesten afraden.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 9 december 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BEZEMER, Thijs (1988, Nederland)
BRULEE, Latoya (1988, BelgiŽ)
FARINA, Anna (1979, ItaliŽ)
FRANK, Mathias (1986, Zwitserland)
HESJEDAL, Ryder (1980, Canada)
JACOBS, Raymond (1931, Luxemburg)
JEULAND, Nathalie (1985, Frankrijk)
MOOLMAN, Ashleigh (1985, Zuid-Afrika)
MOONEN, Daniella (1977, Nederland)
PFANNBERGER, Christian (1979, Oostenrijk)
RONCHINI, Diego (1935, † 18.04.2003, ItaliŽ)
SCHROEDERS, Willy (1932, † 28.10.2017, BelgiŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
DUIKER, Bernard (1903, † 09.12.1990, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 9 december 2018 0:00

Met de eindstreep van de Slogblog in zicht wordt in de laatste twee afleveringen van deze winterserie over schaatsende wielrenners en wielrennende schaatsers nog eens kort teruggekeken op de verhalen die in zeven jaargangen zijn verschenen.

Daarbij ben ik kriskras door de wieler-schaatsgeschiedenis gegaan, zeg maar van Jaap Eden tot Laurien van Riessen, van Jan Janssen tot Kees Verkerk. Volgende week komen de Nederlandse schaatsers-wielrenners nog een keer aan bod. Maar vandaag is het de beurt aan de concurrenten uit het buitenland.

Die hebben namelijk eveneens kleur gegeven aan deze serie. Terugkijkend kan het volgende lijstje opgemaakt worden met eerst de Europeanen: België: Linda Rombouts; Bulgarije: Evgenia Radanova; Duitsland: Christa Rothenburger; Groot Brittannie: Cyril en Dennis Horn; Italië: Daniel Oss; Noorwegen: Wilhelm Henie, Hjalmar Andersen, Per Willy Guttormsen, Fred Anton Maier, Ingar en Ingunn Bollerud, Reidar Bohlin Borgersen; Oostenrijk: Ludwig Kronfuss, Christian Eminger; Rusland: Yevgeni Grishin; Tsjechië: Martina Sablikova en Zwitserland: Vicente Burgal.

Van buiten Europa heb ik aandacht besteed aan Canada: Gary Koning, Kevin Sirois, Sylvia Burka, Clara Hughes; Japan: Seiko Hashimoto, Maki Tabata en de Verenigde Staten: Sheila Young, Jim Ochowicz, Connie Carpenter, Beth Heiden, Connie Paraskevin, Eric Heiden, Chris Witty.

Op zeg maar het hoogste niveau van de schaats- en wielersport blijkt dat de meeste van de bovengenoemde landen tot één of hooguit twee min of meer bekende schaatsers-wielrenners komen, met uitzondering van Noorwegen, Canada en vooral de Verenigde Staten.

De Yankees leveren met Sheila Young en Beth Heiden zelfs twee buitencategorie schaatssters-wielrensters, die in beide sporten het hoogste hebben bereikt. Ook van de Canadese Clara Hughes en de Duitse Christa Rothenburger kan dat worden gezegd. In de gecombineerde schaats- en wielerwereld is er dus duidelijk sprake van 'girl power'.

Het buitenland levert ook nog eens de zonder veel twijfel beste schaatser aller tijden, Eric Heiden (foto 1). Behalve een ijspaleis vol met schaatstrofeeën heeft hij op de fiets ook maar even een Giro d'Italia uitgereden en is hij in de Tour de France van start gegaan en had die uitgereden als een val in de laatste week dat niet onmogelijk had gemaakt.

Ook al zijn we als chauvinistische kikkerlanders nog weleens geneigd te denken dat de combinatie van wielrennen én schaatsen toch vooral een Nederlandse aangelegenheid is, mogen we het buitenland waar het de kwaliteit van de schaatsers-wielrenners uit andere landen betreft, niet onderschatten.

Voor veel van die niet-Nederlanders is het gelijktijdig beoefenen van beide sporten op een hoog niveau van alle tijden. Zo was de Noor Wilhelm Henie, die later vader werd van de eerste kunstschaats-ster Sonja Henie, aan het eind van de negentiende eeuw een tijdgenoot en groot concurrent van onze Jaap Eden op zowel de schaats- als de wielerbanen.
... Lees meer
Door Ad van der Linden, 8 december 2018 14:00

Utrecht, de Giro, de Tour en de Vuelta

Tweeduizend tien, Amsterdam
kleurt roze, die achtste mei,
Giro’s ‘Grande Partenza’
is in de hoofdstad
en ik ben er bij.

Tweeduizend tien, negen mei,
slingerend door de provincie,
is de Giro op weg naar
‘Utereg m’n stadsie’
en ik ben er bij.

Tweeduizend vijftien, Utrecht
kleurt geel, die vierde juli
viert de ‘Grand Depart’
in m’n stadsie hoogtij
en ik ben er bij.

Tweeduizend twintig, Utrecht
kleurt rood en de Vuelta
zal met de ‘Gran Salida’
hier van start gaan,
ik hoop er te staan.

Nu kan men in Utrecht zeggen:
‘in heel de wereld is er geen stad
die de Giro, de Tour en de Vuelta
binnen haar poorten heeft gehad.’

© Nol van ‘t Wiel
... Lees meer
Door Nol van 't Wiel, 8 december 2018 12:00

Jef Dominicus behoorde tot de eerste lichting Nederlandse Tourrenners, want hij stond in 1938 en 1939 (foto 2) op de deelnemerslijst van de Tour de France. In ’38 werd hij na de achtste rit uit de strijd genomen en een jaar later kwam hij als 39ste in Parijs aan.

Toen ik voor het eerste deel van ‘Als je de Tour niet hebt gereden’ aan het zoeken was naar informatie over hem, was mijn eerste gedachte hoe kom ik in contact met Tonia. Dat was in de jaren zestig en zeventig een zeer populair Belgisch zangeresje met Nederlandse roots.

Dat herinnerde ik me van een in die jaren populair radioprogramma gepresenteerd door Hans van Willigenburg. Ik zat in de auto toen ik midden in dat programma viel en hij bezig was een dame met een Vlaams accent te interviewen.

Ze heette Tonia en haar populariteit in België en Duitsland was in die jaren ongeëvenaard. Ze vertelde dat ze als Nederlandse was geboren, maar zich tot Belgische had laten naturaliseren om dat land te vertegenwoordigen bij het Eurovisie Songfestival.

Ze trad dagelijks op, ook in Nederland, en ik spitste mijn oren toen ze vertelde dat haar vader haar naar al die optredens bracht en er steeds voor zorgde dat ze weer veilig thuiskwam en niet al te laat in haar bedje lag.

Haar vader was in zijn jonge jaren wielrenner geweest, vertelde ze voorts, en hij had de Tour de France gereden. Zijn naam werd niet genoemd en zij heette alleen maar Tonia en dus bleef ik met het raadsel achter wie die vader dan wel was. Er was toen nog geen internet en er waren ook nog niet veel wielerboeken, waarin je alles kunt vinden.

Ik dacht aan Henk de Hoog, de Amsterdammer die met een Belgische trouwde en in Antwerpen was gaan wonen en daar ook is gebleven. Maar die was het niet want het was Jef Dominicus een vrijwel vergeten wielrenner, die na zijn carrière in Brussel een fietsenwinkel was begonnen en onder de merknaam Mercure waarlijk schitterende racefietsen bouwde.

Otto Beaujon leverde jaren later onbedoeld de ontbrekende informatie door een stukje te schrijven voor de slogblog over zijn bezoek aan de winkel van de oude Dominicus. Hij had de pensioengerechtigde leeftijd al ruimschoots overschreden en de winkel was in verval. Hij plakte nog wel eens een band en verving wel eens een zadel of een bel, maar verder was hij oud en opgebrand.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 8 december 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
DONADONI, Alice (1988, ItaliŽ)
FOSS, Line (1978, Noorwegen)
KAPUSTA, Sylwia (1982, Polen)
KONOVALOVAZ, Ignaz (1985, Litouwen)
LOUDER, Jeff (1977, Verenigde Staten)
MOUREY, Francis (1980, Frankrijk)
PIRARD, Frits (1954, Nederland)
SLINGERLAND, Cashandra (1974, Zuid Afrika)
SMIT, Job (1991, Nederland)
VAN RAEPENBUSCH, Ruben (1991, BelgiŽ)
VEENSTRA, Wiebren (1966, Nederland)
VRIJMOED, Maurice (1988, Nederland)
KONOVALOVAS, Ignatas (1985, Litouwen)
LIJKE, Piet van der (1934, † 30.11.2014, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
BALEMANS, Theo (1910, † 08.12.1976, BelgiŽ)
FAVARO, Giorgio (1944, † 08.12.2002, ItaliŽ)
LE STRAT, Ange (1918, † 08.12.1999, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 8 december 2018 0:00

Industrieel ontwerper Frans de Lahaye tekende in 1969 zijn spanfiets, en rijwielfabriek Union bouwde in 1972 een proefexemplaar. De fiets was wel licht, maar niet opzienbarend licht in vergelijking met een klassieke racefiets met Reynolds frame.

De fiets was niet geschikt voor racen, bleek al direct want hij was niet stijf genoeg. Staalkabels zonder elasticiteit bestaan niet, en zodoende bleek het ding ongeschikt om mee te racen. Er zat te weinig zijdelingse stijfheid in om efficiënt mee te kunnen demarreren, sprinten en moeilijke bochten te kunnen nemen.

Zo werd het een prachtig hebbeding en leek voor de fiets van De Lahaye een kort leven beschoren. Tot er iemand bij de gemeente Den Haag in 1992 bedacht dat de Haagse sociale werkvoorziening die fietsen met meer aandacht en zorgvuldigheid zou kunnen produceren.

De fiets zou geschikt zijn voor de gemeenteambtenaren om naar en van het werk te gaan, dacht men. De werkgelegenheid voor de cliënten van de sociale werkplaatsen in de residentie zou toenemen en het autoverkeer in de spitsuren drastisch beperkt.

Voor de aanschaf à raison van 3.300 gulden konden de ambtenaren een beroep doen op de tegemoetkoming die de gemeente beschikbaar stelde in het kader van het fietsnaarjewerk-project, in het leven geroepen om ambtenaren uit de auto te krijgen.

Er was wel een forse investering nodig om de werkplaatsen te voorzien van machines en materialen, terwijl ook de cliënten opgeleid moesten worden om de productie te kunnen uitvoeren. Zonder enige reflectie was er alleen oog voor het ideaalplaatje van duizenden tevreden ambtenaren op zo’n prachtige fiets.

Toen er vier van die fietsen gebouwd waren, met een frame van roestvrij staal en afgemonteerd met Campagnolo, werd het apparaat officieel ten doop gehouden in het Haags gemeentemuseum.
... Lees meer
Door Otto Beaujon, 7 december 2018 12:00

Wolfgang Schulze was in de jaren zeventig een sterk baanrenner die zich vooral toelegde op het stayeren en op het zesdaagsenwerk. Hij was drie keer West-Duits kampioen achter de grote motor en hij won tien zesdaagsen.

Zes daarvan met zijn landgenoot Sigi Renz, de drie andere met Horst Oldenburg (2X) en Jürgen Tschann, eveneens Duitsers en de laatste met Peter Post. Dat was in 1968 in zijn woonplaats Berlijn en Post had toen al last van een vervelende zitvlakblessure.

Hij wist dat hij zich een keer aan die dubbele zak moest laten opereren en aangezien dat een blessure is waar veel wielrenners mee te maken hebben gehad, werd er tijdens stille momenten, als de renners bij elkaar kropen, vaak over gepraat.

Post wilde zo snel mogelijk van die blessure af, want uit competitie zijn betekende in die tijd voor een beroepsrenner geen inkomsten. Wolfgang Schulze had zich ook eens laten opereren. In Berlijn en dat was goed afgelopen, want de Duitser zat binnen de kortste keren weer op de fiets.

Schulze wist Post te vertellen dat andere renners in diezelfde Virchow Kliniek al na vier dagen weer konden lopen en na veertien dagen de training al weer hadden hervat. De chirurg heette Kassau en na afloop van het zesdaagsenseizoen reisde Peter Post direct naar Berlijn.

Het ging faliekant mis, want een uur na de operatie kreeg hij inwendige bloedingen en zijn nieren functioneerden niet meer. In de Virchow Kliniek hadden ze geen idee hoe ze dat moesten aanpakken. Pas na enkele dagen lieten ze de patiënt overbrengen naar het Academisch Ziekenhuis van Berlijn.

Daar werd maar ternauwernood voorkomen dat de Amstelveense zesdaagsenkeizer zou overlijden. Schulze belde in paniek naar mevrouw Post in Nederland en Wolfgang en zijn vrouw Angelika vingen haar op.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 7 december 2018 9:00

« Vorige 1 2 3 ... 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 ... 1185 1186 1187 Volgende »