Bergwerff ad ad ad

Slogblog


Sinds ik de biografie heb geschreven van Jan Raas, heb ik wat met Zeeland. Ik ben er niet bovenmatig vaak geweest maar door me te verdiepen in het leven van een van de grootste Nederlandse renners aller tijden heb ik wat met die provincie.

Die Zeeuwen vormen een apart volkje. Ze zijn erg op zichzelf, helpen elkaar als het nodig is, hebben aparte gebruiken en vormen een hechte gemeenschap. Onderling ten opzichte van de overkant (lees de andere Zeeuwse eilanden) en mét elkaar tegen de rest van Nederland.

Er zijn me wat de Zeeuwse wielrenners betreft een aantal dingen opgevallen. In mijn boeken over de geschiedenis van Nederland in de Tour de France zijn er maar twaalf van de 251 Nederlandse Tourrenners van Zeeuwse afkomst, maar dat zijn niet de minsten.

Het zijn natuurlijk niet allemaal kampioenen geweest, maar Jo de Roo en Jan Raas behoorden in hun tijd internationaal tot de beste renners van de wereld, vooral in eendagswedstrijden, terwijl ze ook in etappekoersen menig ritje hebben gewonnen.

Ook Theofiel Middelkamp en Kees Bal waren toprenners en Cees Priem, Maarten Ducrot en Johnny Hoogerland waren absolute smaakmakers. Middelkamp en Raas waren bovendien beide wereldkampioen. Van Lepe Fieleke kan bovendien worden gezegd dat hij de eerste Nederlander was die een Touretappe won.

Het laatste opmerkelijke dat ik wil aanstippen is dat een Zeeuw (Middelkamp) tot de vier eerste Nederlandse Tourdeelnemers behoorde en een andere Zeeuw de hekkensluiter is omdat hij in 2017 met twee andere Nederlandse renners debuteerde.

Ik heb het over Marco Minnaard de jarige van vandaag, die als telg uit een provincie vol met polders, dijken, water en heel veel wind in de Tour van 2017 over klimmersbenen bleek te beschikken en in bijna alle bergetappes in de aanval was.

Deel uitmakend van een kleine Belgische ploeg die met een wildcard tot de Tour werd toegelaten, kregen hij en zijn teamgenoten van hun ploegleider Hilaire Van Der Schueren het consigne mee om zoveel mogelijk in de aanval te rijden.

Aanvallen betekent in de kijker van de camera’s rijden, opdat de namen van de sponsors goed te zien zijn, want daar gaat het bij kleine ploegen om. In de hoop dat die sponsors na afloop van het contract weer de portemonnee trekken.

Dat is voor zijn ploeg gelukt en ook dit jaar verdedigt Marco Minnaard de kleuren van Wanty-GroupeGobert. Waarbij ik aanteken het vreemd te vinden dat geen andere ploeg zich bij Marco heeft gemeld om hem in te lijven.

Misschien is hij daarvoor te bescheiden, want het is ook vreemd dat hij als aankomend wielrenner nooit contact heeft gehad met zijn beroemde plaatsgenoot Cees Priem, die wel wat voor hem had kunnen doen. Maar ze hebben elkaar nog nooit ontmoet en zo groot is Wemeldinge met krap drieduizend inwoners nou ook weer niet.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 11 april 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
CLARKE, William (1985, AustraliŽ)
DE WAEL, Patrick (1966, BelgiŽ)
FORESI, Lorena (1988, ItaliŽ)
GARCIA MARQUINA, David (1970, Spanje)
HULSMANS, Kevin (1978, BelgiŽ)
KIEFEL, Ron (1960, Verenigde Staten)
MEIJERS, Daan (1991, Nederland)
NIEMIEC, Przemyslaw (1980, Polen)
RENIER, Franck (1974, Frankrijk)
STARZENGRUBER, Harald (1981, Oostenrijk)
TURGOT, Sťbastien (1984, Frankrijk)
VAN DE LAER, Jim (1968, BelgiŽ)
VERMELTFOORT, Coen (1988, Nederland)
WIERSMA, Jeffrey (1986, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
BLOMME, Maurice (1926, † 11.04.1980, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 11 april 2018 0:00

Ik heb vijf Flandria’s in mijn verzameling. Tussen de oudste en de jongste zit zo’n dertig jaar. Flandria is een van de bekendste merken uit Vlaanderen dat zo’n 25 jaar actief is geweest als sponsor van een grote wielerploeg.

Het begon in 1962 toen de Tour de France van de landenformule overschakelde op merkenploegen. Faema-Flandria had toen een sterke ploeg gegroepeerd rond superkampioen Rik Van Looy. Er zaten ook twee Nederlanders in.

Dat waren Piet van Est en Huub Zilverberg. De hoogtijdagen van de ploeg lagen in de jaren zeventig met renners als Maertens, Pollentier en Demeyer en later met de gebroeders De Vlaeminck, Leman en Joop Zoetemelk.

De grote man achter het succes was Briek Schotte, de ploegleider. Of dat juist is moet worden betwijfeld, want d’n Briek, toch een groot renner geweest, stond niet bekend om zijn strategische aanpak.

‘Allez koersen mannen’, was wel het hoogtepunt in zijn arsenaal aan tactische aanwijzingen. Als je hem tenminste kon verstaan, want zijn rap uitgesproken Vlaams was zelfs voor Vlamingen moeilijk te volgen.

Het succes moet natuurlijk verklaard worden uit de kwaliteit van de renners die het met uitzondering van Zoetemelk, goed met elkaar konden vonden. Vooral Freddy Maertens heeft met zijn vele overwinningen een grootaandeel in de niet te stuiten stroom van successen geleverd.

Bekend is ook het verhaal dat de twee broers, die eigenaar van Flandria waren, ruzie kregen en met elkaar braken. De productiehal werd in tweeën gedeeld en er werd een muur in gemetseld.

Aan de ene kant werd de productie van Flandria voortgezet en aan de andere kant kwam een nieuw merk van de band met de naam Superia. Rik Van Looy was de eerste die met een paar van zijn knechten, overstapte.

Flandria staat als merk niet hoog aangeschreven. De kwaliteit kan erg verschillen en ik vermoed dat de grote renners die voor Flandria hebben gereden, gewoon een in de Flandria-kleuren overgespoten maatfiets hadden, gemaakt door een gerenommeerde framebouwer.
... Lees meer
Door Peter Ravensbergen, 10 april 2018 12:00

Leonardo Duque, geboren in de stad Cali in Colombia, was tussen 2005 en 2016 een degelijke beroepsrenner die vooral opviel als het omhoog ging. Hij was geen superklimmer, maar ook niet iemand die door zijn landgenoot Quintana achteloos uit het wiel gereden werd.

Het grootste deel van zijn carrière reed hij voor de Franse ploeg Cofidis en op zijn erelijst staan overwinningen in de Druivenkoers, de Ronde van de Limousin, de Grand Prix de Cholet-Pays de Loire, de Grote Prijs Beghelli en de Ronde van Lake Taihu.

Daarnaast won hij de bergklassementen in de Ronde van Picardië en het Internationaal Wegcriterium, de Prijs voor de Strijdlust in de Ronde van België en het puntenklassement in de Ronde van Trentino.

Verder startte hij dertien keer in een grote ronde. Het vaakst in de Vuelta, waar hij zes keer van start ging en eenmaal in 2007 een etappe won. Met drie starts in de Tour en vier in de Giro mag je hem een ervaren ronderenner noemen.

Aan zijn eindklassementen in de drie grote ronden kun je afleiden dat hij door zijn werkgever niet werd opgeroepen om potten te breken, maar om de kopman van zijn ploeg terzijde te staan.

Dat heeft hij steeds vol overgave gedaan, in de wetenschap dat hij als tegenprestatie zijn gang mocht gaan in de kleinere rondritten, waarin hij diverse malen een etappe won, en zware eendagskoersen waar geklommen moest worden.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 10 april 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BACCAILLE, Monia (1984, ItaliŽ)
BAKKER, Nanno (1944, Nederland)
BEPPU, Fumiyuki (1983, Japan)
DESCHESNE, Julien (1991, BelgiŽ)
KVALSVOLL, Atle (1962, Noorwegen)
MACHADO JAIMES, Karelia (1979, Venezuela)
MORENO ALLUE, Francisco Javier (1989, Spanje)
STIAJKINA, Tatiana (1977, OekraÔne)
VELDE, Theo van der (1963, Nederland)
ZANINI, Gianluca (1963, ItaliŽ)
KNOL, Willeke (1991, Nederland)
VAN BREUSSEGEM, Elias (1992, BelgiŽ)
KNOL, Wubbigje Regina (1991, Nederland)
ERIKSSON, Lucas (1996, Zweden)

of ons op deze datum ontvielen:
STORME, Lucien (1916, † 10.04.1945, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 10 april 2018 0:00

'Tous contre Maertens' (allen tegen Maertens) stond er bij de foto van wereldkampioen Freddy Maertens op de cover van Cyclisme Magazine van april 1977. De doorsnee wielerliefhebber kon wel begrip voor deze stelling opbrengen kan ik me herinneren.

Ga maar na: de Belgische veelvraat had in 1976 maar liefst 56 wedstrijden gewonnen. Hierbij acht ritten en de groene trui in de Ronde van Frankrijk, de Vierdaagse van Duinkerke, de Brabantse Pijl, maar ook Gent-Wevelgem, het kampioenschap van Zürich, de Henninger Turm en de Amstel Gold Race. Kers op de taart was de wereldtitel in het Italiaanse Ostuni.

Voor het seizoen 1977 had alleskunner Freddy Maertens een ambitieus programma opgesteld met op het menu alle voorjaarsklassiekers, de Ronde van Spanje en ook de Ronde van Italië.

Na de achtste plaats in het eindklassement van de Tour en zijn 56 zeges in 1976 had de concurrentie alle reden om te vrezen dat ze slechts om de kruimels zouden koersen. Of een coalitie smeden om met zijn allen tegen Maertens te rijden.

De wereldkampioen begon voortvarend aan zijn missie met de zege in de Omloop Het Volk en Parijs-Nice. In die rittenkoers won hij naast het eindklassement ook nog eens vijf ritten.

In het klassieke voorseizoen had hij meer moeite om zijn faam waar te maken. Hij behaalde vooral ereplaatsen maar werd ook nog eens twee keer uit de uitslag verwijderd.

In de Ronde van Vlaanderen werd hij uit de uitslag geschrapt nadat hij op de koppenberg een onreglementaire fietswissel had uitgevoerd. In de Waalse Pijl een week later won Maertens met drie minuten voorsprong na een lange ontsnapping van 45 kilometer.

Ook hier zou hij echter gediskwalificeerd worden, nadat hij, samen met Eddy Merckx en enkele andere Belgen positief werd bevonden op het gebruik van Stimul.

In de Ronde van Spanje, die toen nog voor de Ronde van Italië werd gereden, vond Freddy Maertens zijn zegedrang weer terug. Hij won dan ook dertien van de negentien ritten en reed van de eerste tot de laatste dag rond in de leiderstrui.

Ook in de Giro, die daarop volgde, zette Maertens zijn feestje voort. Na een dikke week koersen had d’n Freddy al zeven ritten gewonnen en ook in het tweede deel van de achtste etappe op het lokale circuit van Mugello zag het er goed uit. De sprint werd door zijn gebruikelijke Flandria-ploegmaats aangetrokken, maar in de sprint zelf kwam hij echter zwaar ten val en brak daarbij zijn pols.
... Lees meer
Door Jan Houterman, 9 april 2018 12:00

Aloïs De Hertog, een renner die zijn prachtige voornaam zag verbasterd tot Wies of Wieze, was in aanleg een geweldige coureur. Geboren in Sint Katelijne-Waver werd hij al op jonge leeftijd ontdekt.

Het was de almachtige keuzeheer Sylvère Maes die hem in 1951 uit het amateurpeloton plukte om mee te gaan naar de Tour de France. Als lid van de Belgische nationale ploeg met het beroemde idool Stanneke Ockers, cafébaas te Borgerhout, als kopman.

Zonder bijzonder op te vallen bereikte Wies Parijs op een 22ste plaats met een achterstand van ruim anderhalf uur op winnaar Hugo Koblet. Een jaar later werd hij dertiende als derde Belg. Dat waren nog eens tijden voor onze zuiderburen.

In 1953 bereikte Wies De Hertog het hoogtepunt van zijn carrière door na een solo van 160 kilometer de klassieker Luis-Bastenaken-Luik te winnen. De kranten stonden er dagenlang vol van.

Uiteraard was hij weer van de partij in de Tour van dat jaar, maar hij haalde ditmaal het einde niet. Volgens eigen zeggen werd De Hertog niet gepruimd in de Belgische ploeg.

Jaloezie over zijn fantastische overwinning in L-B-L zou de oorzaak zijn van de verwijdering en halverwege de Tour ging hij gedesillusioneerd naar huis. Om nooit meer naar de Tour terug te keren.

Hoewel hij nog tot 1960 deel uitmaakte van het profpeloton reed hij geen uitslag van betekenis meer. Volgens hem kwam dat omdat hij tijdens die Tour van 1953 door een soigneur van de nationale ploeg zo slecht werd verzorgd dat zijn atletische kracht werd gebroken.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 9 april 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BERTIN, Yvon (1953, Frankrijk)
BINDA, Albino (1904, † 30.03.1976, ItaliŽ)
BROERS, Johnny (1959, Nederland)
BROWN, Graeme (1979, AustraliŽ)
BURGOS ROJAS, Nacor (1977, Spanje)
COX, Ryan (1979, † 01.08.2007, Zuid-Afrika)
DURBRIDGE, Luke (1991, AustraliŽ)
FABBRI, Erika (1986, ItaliŽ)
LEEUW, Theo van der (1949, Nederland)
NYDAM, Scott (1977, Verenigde Staten)
OíBEE, Kirk (1977, Verenigde Staten)
RASMUSSEN, Alex (1984, Denemarken)
TORREKENS, Eddy (1971, BelgiŽ)
VILLUMSEN, Linda (1985, Denemarken)
WEIGOLD, Steffen (1979, Duitsland)
DE CRITS, Nel (1991, BelgiŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
AERTS, Emile (1892, † 09.04.1953, BelgiŽ)
BUCHWALDER, Edgar (1916, † 09.04.2009, Zwitserland)
DIGNEF, Antoine (1910, † 09.04.1991, BelgiŽ)
MERTENS, Renť (1922, † 09.04.2014, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 9 april 2018 0:00

Het was me inderdaad het weekje wel. Drie overwinningen voor Nederland. Twee individueel en een voor een Nederlandse ploeg. Te beginnen op eerste paasdag met de geweldige victorie van Niki Terpstra in de Ronde van Vlaanderen.

Toen volgde op de woensdag de schitterende sprintzege van de jonge Fabio Jakobsen in de Scheldeprijs. Een jong talent met de potentie binnen enkele jaren een topsprinter te worden.

De derde zege komt op naam van de LottoNL-Jumbo ploeg die met de Sloveen Primoě Roglič de overwinning in de Ronde van het Baskenland wist binnen te slepen. Wat is die jongen goed en voor mij in potentie een renner die op termijn een grote ronde kan winnen.

Hij kan klimmen en hij kan tijdrijden. De wijze waarop hij gisteren in zijn eentje de koers controleerde, met in de finale geen ploeggenoten meer in zijn buurt, was grote klasse. Met Roglič heeft Jumbo goud in handen.

De overwinning van Jakobsen was eveneens verrassend en de twee lengten die hij van de rest wegspurtte was indrukwekkend, ook al waren enkele topsprinters uit de strijd genomen, na het zoveelste spoorwegincident.

Eén van de slachtoffers van de jurybeslissing was Dylan Groenewegen, die tot de groep behoorde die de neergaande spoorbomen, het rode licht en het getingel negeerde. Hij stond wel gelijk te sputteren alsof hem groot onrecht was aangedaan, maar de jury had met zijn eliminatie groot gelijk.

Koersen is al gevaarlijk genoeg en dan ga je dat niet nog eens opzoeken. Dat moet een ervaren renner weten en niet net doen alsof regels er zijn om te negeren. Laat het een goede les voor hem zijn en nooit meer roepen dat hij niet meer naar de Scheldeprijs zal terugkeren.

Dat maakt hij niet uit, maar de ploegleiding en dan moet hij niet zulke domme dingen roepen, ook al heeft hij na afloop spijt betuigd. Er zijn grotere renners dan hij in het verleden tot de orde geroepen.

Tenslotte Niki Terpstra, de renner die in Vlaanderen niet geliefd schijnt te zijn omdat hij zo Ollands is. Niki leverde een geweldige prestatie die hem voorgoed tot een van de tenoren van de voorjaarsklassiekers maakt.

Of hij dat kunstje vandaag kan herhalen? Alles kan en hij heeft er veel voor mee. Hij is in topvorm, door zijn leeftijd van 34 jaar heeft hij de taaiheid om twee topprestaties in acht dagen aan te kunnen en hij heeft al vaker bewezen over onvermoede krachten te beschikken.

Maar de bijnaam van Parijs-Roubaix is niet voor niks de Hel van het Noorden. Er kan zo veel misgaan en een ongeluk zit in een klein hoekjes. Jan Raas heeft er ook jaren over gedaan voor hij de Hel kon winnen.

Steeds had hij pech door een valpartij, lekke banden op beslissende momenten, het zat hem jaren tegen. Voor Terpstra geldt bovendien dat zijn wellicht belangrijkste concurrent Philippe Gilbert zal zijn.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 8 april 2018 12:00

Julián Berrendero Martin was een van de sterkste Spaanse renners in de jaren dertig van de vorige eeuw. Hij was bovendien een van de sierlijkste klimmers aller tijden.

Zijn naam is na de Tweede Wereldoorlog wat in de vergetelheid geraakt door de komst van Federico Bahamontes, maar dat is ten onrechte.

Vanwege zijn donkere uiterlijk en ravenzwarte haar ging hij door het leven als El Negro. Omdat negers in Spanje doorgaans Noord-Afrikanen zijn werd hij ook wel El Moreno genoemd, Spaans voor de Moor.

In Spanje wordt hij echter vooral herinnerd als de renner die in 1941 en 1942 met overmacht de Ronde van Spanje won. Met waarschijnlijk hoofdzakelijk Spaanse deelnemers, want het was oorlog en het sportieve verkeer was in Europa beperkt.

Maar ook toen had Spanje al grote klimmers die het Berrendero ongetwijfeld niet makkelijk hebben gemaakt. El Negro werd in die oorlogsjaren ook drie maal kampioen van Spanje in het tijdrijden.

Daarom is het jammer dat hij als gecombineerde klimmer/tijdrijder weinig aan bod is geweest in de Tour de France. Hij startte drie keer in La Grande Boucle en een elfde plaats in de eindrangschikking van de Tour van 1936 was zijn beste prestatie.

Hij won dat jaar ook het bergklassement. Na de oorlog is hij in 1949 nog een keer teruggeweest in de Franse ronde, maar op zijn 37ste kon hij geen vuist meer maken en al na de vijfde etappe pakte hij de trein naar Madrid, zijn geboorte- en woonplaats.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 8 april 2018 9:00

« Vorige 1 2 3 ... 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 ... 1108 1109 1110 Volgende »