Slogblog


Maurice De Boevere was in de Tweede Wereldoorlog beroepsrenner en van 1948 tot en met 1951 ook nog. Ik kan geen enkele uitslag van hem vinden, maar toch was de Antwerpenaar om twee redenen tot een eind in de jaren zeventig een grote meneer.

Hij had in Antwerpen een racespeciaalzaak, waar hij in de jaren na de oorlog spullen verkocht waar in Nederland moeilijk aan te komen was. Tal van renners uit Brabant, Limburg en Zeeland, maar ook uit Amsterdam, fietsten daarom regelmatig naar Antwerpen.

Ze kochten er tubes en van die mooie geblokte sportkousen die ze onder de knickerbocker droegen de toen gebruikelijke kleding om te gaan trainen. Een dikke wollen trui met hoge kraag en een alpinopet completeerden de outfit. Iedere zichzelf respecterende renner droeg in die tijd kleding van het merk Alex Sport.

Bij het grote publiek is De Boevere vooral bekend geworden als dernygangmaker. Hij was jarenlang de vaste entraineur van Gerrit Schulte en daarna van Peter Post. Het duo Post-De Boevere verbeterde in de jaren zestig met regelmaat alle records die er achter de derny te behalen waren.

De Boevere was als gangmaker ook jarenlang actief in Bordeaux-Parijs, de monsterkoers die grotendeels achter de derny werd afgelegd. Na het afscheid van Post heeft De Boevere nog jaren met andere renners gereden, onder meer met Theo Verschueren de in Zeeuws Vlaanderen geboren Belgische renner.

Zijn toenmalige collega Noppie Koch omschreef hem eens als een fanatiek baasje die heel kien was op zijn materiaal. Daar mocht niks aan mankeren en dat ding liep dan ook altijd als een naaimachientje.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 10 juni 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BECKAERT, Albert (1910, † 29.05.1980, BelgiŽ)
BEURSKES, Harry (1945, Nederland)
BOMANS, Carlo (1963, BelgiŽ)
DEBUSSCHERE, Maxim (1986, BelgiŽ)
FRISCHKORN, William (1981, Verenigde Staten)
GERARD, Arnaud (1984, Frankrijk)
JUN, Lars (1987, Nederland))
KOOIJ, Vincent van der (1977, Nederland)
KOOL, Bram (1937, † 11.06.1990, Nederland)
KREWER, Paul (1906, † 00.00.2000, Duitsland)
LINTON, Arthur (1872, † 23.07.1896, Groot BrittanniŽ)
MARZANO, Marco (1980, ItaliŽ)
MOREELS, Eddy (1950, BelgiŽ)
NAVAS CHICA, David (1974, Spanje)
NEDERLOF, Lex (1966, Nederland)
RANA FUENTES, Ivan (1979, Spanje)
ROTMAN, Luc (1956, Nederland)
SCHIPPER, Jos (1951, Nederland)
SCODELLER, Gilbert (1931, † 13.04.1989, Frankrijk)
VLIMMEREN, Mario van (1958, Nederland)
SARREAU, Marc (1993, Frankrijk)
POST, Jermaine (1992, Nederland)
BIZHIGITOV, Zhandos (1991, Kazachstan)

of ons op deze datum ontvielen:
BOCKOM, Hans (1907, † 10.06.1981, Nederland)
CIPRIANI, Mario (1909, † 10.06.1944, ItaliŽ)
DIOT, Emile (1912, † 10.06.1940, Frankrijk)
JOLY, Victor (1923, † 10.06.2000, BelgiŽ)
PESENTI, Antonio (1908, † 10.06.1968, ItaliŽ)
Door Fred van Slogteren, 10 juni 2018 0:00

Reisgidsen

Nog even dit, voor ik ’t vergeet,
de reisgidsen zijn uit,
maar niet, zoals u die verwacht,
één fenomeen krijgt alle aandacht,
’t is maar dat u het weet.

En amusant te zien, hoe de gidsen
zo verschillen,
de een heeft prachtige platen,
‘n kalender en ‘n miniboek,
de ander zoekt het in de vorm,
maar de echte reisgids, die is zoek.

Ja, er zijn wat aanbiedingen,
een weekendje Vendée,
een fietstocht met z’n twee
naar de Galibier,
en warm aanbevolen
een dagje Parijs/Champs-Elysées.

Ook ontbreken de verhalen niet,
over vreugde en verdriet,
over mannen op Franse wegen,
en met een beetje geluk
komt u ze in Luchon
of Carcassonne nog tegen.

De goede verstaander begreep het al lang,
de Tour-specials zijn uit,
de komende weken van levensbelang,
Procycling of Wieler Revue,
misschien iets voor u?

© Nol van ‘t wiel
... Lees meer
Door Nol van 't Wiel, 9 juni 2018 12:00

Zijn gloriejaar beleefde de in Berlijn geboren Rudolf Wolke als amateur in het jaar 1927. Hij won toen vijf etappes en het eindklassement van de Ronde van Duitsland. Hij werd vervolgens tweede in het wereldkampioenschap op de weg voor amateurs achter de Belg Jean Aerts, die acht jaar later ook wereldkampioen bij de profs zou worden.

In Nederland is de naam Rudolf Wolke echter in het geheugen blijven hangen omdat hij winnaar was van Olympia’s Tour, die in 1927 de derde editie beleefde. De allereerste editie van deze ronde werd in 1909 gehouden. Het was toen een etappekoers met drie ritten en een rustdag. Winnaar werd Chris Kalkman uit Steenvliet.

Ondanks een flink tekort op de exploitatie besloot het bestuur van de Amsterdamse wielervereniging ASC Olympia een jaar later weer van start te gaan en nu werd de Vinkevener Adri Bellersen winnaar. Daarmee stopte de reeks, want de regel werd ingevoerd dat er in Nederland op de openbare weg geen wielerwedstrijden mochten worden gehouden en tussen 1914 en 1918 woedde er in Europa een verschrikkelijke oorlog.

Pas in 1927 durfde het bestuur van ASC Olympia het weer aan om een Ronde van Nederland voor amateurs te organiseren, ondanks het nog steeds geldende verbod. Misschien zijn wij in Nederland wel zo goed in het gedogen omdat er zo veel onzinnige regeltjes bestaan.

Het was de eerste keer met internationale deelname want er stonden naast veertig Nederlanders ook zestien Duitsers en wat Zwitsers en Luxemburgers aan de start. De Duitsers werden gesponsord door destijds beroemde rijwielmerken als Opel en Diamant en het ontbrak hen aan niets.

Zo won Rudolf Wolke deze ronde, die vier etappes telde en totaal 800 kilometer duurde, met overmacht. Tweede werd Janus Braspennincx, telg uit een fameus Brabants wielergeslacht. Ik heb in de jaren vijftig en zestig in het blad Wielersport regelmatig over die derde ronde van Olympia gelezen, omdat ook ene Evert Lammers op de deelnemerslijst stond.

Na zijn wielercarrière werd Evert wielerjournalist en hij tooide zich met het pseudoniem Evert van Mokum, omdat zijn werkgever had verboden om naast zijn baan ander betaald werk te verrichten. Zijn deelname aan Olympia’s Tour werd zijn waterloo als wielrenner, want hij liep een zware verkoudheid op. Die resulteerde in een longontsteking en een langdurig verblijf in een ziekenhuis.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 9 juni 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BERDOS, Oleg (1987, MoldaviŽ)
FR÷HLINGER, Johannes (1985, Duitsland)
GENT, Hennie van (1935, Nederland)
GESLIN, Anthony (1980, Frankrijk)
GHYSELINCK, Tine (1989, BelgiŽ)
HORST JR., Piet van der (1939, Nederland)
INDURAIN LARRAYA, Prudencio (1968, Spanje)
KIPPING, Chris (1946, Nederland)`)
KOZUBEK, Stanislav (1980, TsjechiŽ)
KUSTERS, Yvo (1986, Nederland)
MUNOZ BANON, David (1979, Spanje)
ROMOLI, Marina (1988, ItaliŽ)
MARTIN, Guillaume (1993, Frankrijk)
DUQUENNOY, Jimmy (1995, BelgiŽ)
GAFINOFITZ, Rotem (1992, IsraŽl)
WILLIAMS, Stephen (1996, Groot BrittanniŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
CLERE, Rťgis (1956, † 09.06.2012, Frankrijk)
DE VLAEMINCK, Philibert (1919, † 09.06.1997, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 9 juni 2018 0:00

De fiets is maar een van de vele producten die het Zweedse industrieconcern Husqvarna in zijn lange geschiedenis heeft gemaakt. Huskvarna (met een k in plaats van een q)is een klein stadje dat deel uitmaakt van de gemeente Jönköping.

Het ligt in een soort Ardennenlandschap met rivieren en watervallen in het zuiden van Zweden. Watermolens werden er gebruikt om het eerste Zweedse staal te smeden en in 1689 werd de smederij Husqvarna de officiële wapensmid des konings.

De geschiedenis van het concern is terug te vinden in het Husqvarna fabrieksmuseum (www.husqvarnamuseum.se), gevestigd op de plaats waar ooit bovengenoemde watermolen stond.

Opvallend is dat het museum de fiets als eerste product toont, nog vóór de motoren, wapens, allerlei producten van gietijzer, potten en pannen, naaimachines, motorzagen, grasmaaiers, jachtgeweren en nog veel meer producten.

Al die producten zijn misschien wel bekender geworden dan de Husqvarna fietsen. Rond 1900 kwamen de eerste fietsen uit de fabriek en een halve eeuw lang organiseerde het bedrijf als promotiemiddel voor het fietsen een wedstrijd annex toertocht van 2000 kilometer over de gehele lengte van Zweden.

Van Haparanda in het uiterste zuiden naar Ystad in het hoge noorden. Er was een wedstrijdgedeelte voor wielrenners, maar ook een toertocht voor de sportieve recreatiefietser, die de afstand desgewenst mocht uitsmeren over meerdere vakanties.
... Lees meer
Door Otto Beaujon, 8 juni 2018 12:00

Zijn bijnaam was: ‘de man met de zware voet’ en dat betekent in het jargon van de zesdaagsen dat je dan onvermoeibaar en ononderbroken het tempo kunt dicteren, waardoor het voor de andere koppels bijna onmogelijk is om te demarreren,

De Zwitser Walter Bücher was in de jaren vijftig een vertrouwde verschijning op de Europese winterbanen waar zesdaagsen werden verreden. Hij reed meestal met zijn in Frankrijk geboren landgenoot Jean Roth.

Die keuze voor de baan was in die tijd niet zo gek, omdat daar veel te verdienen was. Dat wil niet zeggen dat hij op de weg geen carrière had kunnen maken, want bij de amateurs realiseerde hij een mooie erelijst met zijn tweede plaats in de klassieker het Kampioenschap van Zürich als hoogtepunt.

Bücher startte in 66 zesdaagsen en hij won er elf. Negen daarvan met Roth en de andere twee met de Australiër Reginald Arnold en zijn landgenoten Armin Von Büren en Oscar Plattner. Die laatste twee namen gelden voor één, want zijn zege met hen in 1956 was in Parijs, waar toen met trio’s werd gereden. Op foto 2 zien we Bücher (rechts) in actie met Hugo Koblet, een andere vermaarde Zwitser.

Zesdaagsen rijden was zijn nevenberoep op de piste, want Walter Bücher was in de eerste plaats een succesvol stayer. Vrijwel zijn hele profloopbaan die van 1950 tot en met 1962 duurde, behoorde hij tot de top van dat merkwaardige wereldje vol haat en nijd, combines en matchfixing, meestal door de gangmakers georganiseerd.

Daarin excelleerden in zijn tijd vooral de Fransen en de Duitsers omdat in die landen veel winterbanen lagen en je als buitenlander startgelegenheid vaak in natura moest betalen door de zege aan een stayer uit het thuisland te laten.

Die wijsheid heb ik van wijlen Jan Pronk, die als Nederlander hetzelfde moest doen om in Duitsland en Frankrijk een goede boterham te kunnen verdienen. Bij de wereldkampioenschappen werd wel eens met open vizier gestreden en zo kon het gebeuren dat Walter Bücher in 1958 de beste van de wereld was.

Dat was in Parijs en hij versloeg daar de Spaanse geweldenaar Guillermo Timoner en onze populaire landgenoot Woutje Wagtmans, die in de nadagen van zijn carrière nog wat geld als stayer verdiende.

De zege van Bücher was zeker geen verrassing, want in 1955, ’56, ’57 en ’59 stond hij ook al op het erepodium met drie keer een tweede en één derde plaats. In eigen land was hij in die periode niet te verslaan met vijf nationale titels als gevolg.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 8 juni 2018 12:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BRENNAUER, Lisa (1988, Duitsland)
B‹CHER, Walter† (1926, Zwitserland)
CORAZZA, Martina (1979, ItaliŽ)
CROWIN, Sťbastien (1983, BelgiŽ)
MEYER, Travis (1989, AustraliŽ)
NAGENGAST, Marcel (1969, Nederland)
OORSCHOT, Dirk van (1962, Nederland)
ROJAS GIL, Josť Joaquin (1985, Spanje)
SOLLEVELD, Gerrit† (1961, Nederland)
STERCKX, Kathleen (1975, BelgiŽ)
HERMANS, Ben (1986, BelgiŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 8 juni 2018 0:00

Het was weer slikken toen ik vanmorgen te horen kreeg dat Arie den Hartog in de afgelopen nacht zijn laatste adem had uitgeblazen. Natuurlijk, ik wist dat hij aan de rolstoel gekluisterd was na een herseninfarct.

Een paar weken geleden had ik hem met zijn vroegere collega Huub Harings nog opgezocht in zorgcentrum Sterrebosch aan de rand van het witte stadje Thorn waar hij verpleegd werd. Er waren bij dat bezoek vele wielerherinneringen opgehaald.

En bij het afscheid werd de afspraak gemaakt om over enige tijd weer terug te keren. “Leuk,” zei Den Hartog toen, “dan kunnen we misschien een terrasje pakken, want die zijn hier in Thorn genoeg.”

Helaas, het heeft niet zo mogen zijn. Den Hartog liet familie, vrienden, kennissen én Limburg – waar hij al meer dan vijftig jaar woonde – achter zich voor de reis naar de eeuwigheid.

Eddy Beugels en Evert Dolman, de anderen met wie hij in 1968 tot in Parijs aan de zijde was gebleven van Jan Janssen bij diens Tourzege, waren al eerder het hiernamaals binnengereden

Arie den Hartog, opgegroeid in het Zuid-Hollandse Zuidland, leerde ik kennen toen ik in het begin van de jaren zestig als jong journalist aan de slag ging. Hij verwierf bij de amateurs al een paar tickets voor WK’s, met name in 1962 (Salo) en ’63 (Ronse).

In eerstgenoemde plaats, aan het Gardameer, stond hij ons, de vaderlandse pers, te woord met tranen in de ogen. Er had, was zijn vaste overtuiging, méér ingezeten dan de derde plek die hij veroverd had achter de Italiaanse winnaar Renate Bongioni en de als tweede geëindigde Deen Ole Ritter.

In het WK van 1965, hij was toen al aan zijn tweede jaar als prof bezig, was er zelfs helemaal geen podiumplaats voor hem weggelegd (hij werd ’slechts’ zevende) omdat het niet tot een degelijke samenwerking was gekomen met landgenoot Peter Post.

Die had volgens Arie vooral de Duitser Rudi Altig niet willen dwarsbomen. Overigens, Altig werd tweede achter de Engelsman Tom Simpson.

Buiten de gemiste WK-kansen fietste Arie den Hartog tóch een prachtige erelijst bijeen. Hij schreef onder meer als eerste Nederlander Milaan-San Remo op zijn naam. Dat gebeurde in 1965 toen hij als lid van een Franse fabrieksploeg twee Italiaanse concurrenten, Adorni en Balmamion, in de sprint te snel af was.

In 1967 werd hij ook triomfator van de Amstel Gold Race, opnieuw deel uitmakend van een Franse formatie, want Den Hartog reed bijna zijn gehele carrière in een merkenteam uit dát land. Pas in de nadagen van zijn rennersbestaan kwam hij uit voor Caballero, een Nederlandse formatie.
... Lees meer
Door Wiel Verheesen, 7 juni 2018 21:00

DE T VAN VONDEL

door Jules Deelder

Ik heb een groot deel van mijn arbeidzame leven mijn geld verdiend met het adviseren van bedrijven over de wijze waarop ze zich aan hun klanten dienen te presenteren als onderdeel van klantenbinding.

Ze af en toe eens uitnodigen en in de watten leggen om ze over je nieuwe producten te vertellen en verder aangenaam bezig te houden met spijs en drank. En natuurlijk met goede sprekers, meestal bekende en beroemde mensen. In die hoedanigheid heb ik heel wat Bekende Nederlanders leren kennen die op zo’n dag met een lezing of een act de klantenkring vooral aan het lachen moesten maken.

Op een man als Pim Fortuyn kon je voor veel geld altijd een beroep doen en ook Jules Deelder heeft eens voor een klant van mij opgetreden. Zelden zo gelachen, hoewel zeker tien mensen voortijdig de zaal verlieten vanwege het grove taalgebruik van de nachtburgemeester van Rotterdam.

Samen met zijn onafscheidelijke gabber Ger Saks - de man heet niet zo, maar Deelder noemde hem zo omdat hij met een mooie melancholieke toon de saxofoon bespeelt - voerde Jules een show op waarbij zijn woorden en invallen als mitrailleurvuur de zaal in werden geschoten. Prachtige man.

Jules heeft een hele reeks boeken en dichtbundels op zijn naam staan en ik heb dit boek uitgekozen omdat hij daarin Deelderiaans de Rotterdamse wielrenner Wim Koopman beschrijft. Of niet, want in het hoofdstuk Kinderspel gaat het meer om diens coach en begeleider Tinus de Bruin.

Of die echt heeft bestaan dan wel aan het brein van Deelder is ontsporten is niet belangrijk, maar hij wordt opgevoerd als iemand die voor de oorlog in de Amerikaanse zesdaagsen mannen heeft begeleid als Piet van Kempen, Janus Braspennincx, Jan Pijnenburg, Piet Moeskops, Gerard Leene en Klaas van Nek.

Toen de SIX in Amerika na de oorlog niet meer van de grond te tillen was en in Europa het wegrennen steeds belangrijker werd, raakte de belangstelling van De Bruin voor het wielrennen, op een laag pitje.

Tot hij in zijn eigen Rotterdam Wimpie Koopman ontdekte. Een natuurtalent, die hij de fijne kneepjes van het wielervak leerde. De baansport laten herleven en bloeien als nooit tevoren werd sindsdien zijn missie, Met nieuwe vedetten, nieuwe kampioenen …
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 7 juni 2018 12:00

« Vorige 1 2 3 ... 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 ... 1126 1127 1128 Volgende »