Slogblog


De profronde van Kortenhoef was in mijn belevenis een van dé klassiekers onder de na-Tourse criteriums. Tijdens de hoogtijdagen van het Nederlandse profwielrennen omzoomden vele tienduizenden toeschouwers jaarlijks het parcours in het aan de rand van het Gooi gelegen dorp.

Op zaterdag 1 augustus 1981 was ik zelf een van de 35.000 toeschouwers die getuige waren van de zege van Gerrie Knetemann. Het was zijn collega Hennie Kuiper die de basis legde voor de zege van De Kneet.

Kuiper was in de slotfase door een lekke band een ronde achterop geraakt, maar dat weerhield hem er niet van aan te sluiten bij een kopgroepje van vijf renners dat zich juist had losgemaakt uit de greep van het peloton.

Ondanks herhaalde waarschuwingen van de jury om de wedstrijd te verlaten trapte Kuiper driftig mee bij de vijf leiders Knetemann, Lammertink, Lubberding, Schipper en de Belg Fons De Wolf.

Sterker nog, twee ronden voor het einde plaatste Kuiper een demarrage die door Knetemann werd beantwoord. Op die manier werd de pupil van Peter Post in een zetel naar de winst gedragen. “Door het lawaai had ik niet verstaan wat de speaker tegen Kuiper had geroepen”, zei De Kneet na afloop.

“Ik wist niet precies wat er gaande was. Ik wilde geen enkel risico nemen en daarom ben ik er meteen achteraan gesprongen toen Kuiper, wegsprong”. Jos Schipper werd tweede. Fons De Wolf won de sprint van de drie renners, die Knetemann en Schipper in de slotfase achter zich hadden gelaten.

De Ronde van Kortenhof werd tussen 1960 en 1988 jaarlijks georganiseerd door de legendarische oud prof Geurt Pos en zijn onafscheidelijke gabber Cees Schouten. Mede door hun uitstekende contacten slaagden ze erin om jarenlang grote renners aan de start te krijgen.

Zoetemelk, Raas, Knetemann, Kuiper, Roche, Delgado en vele anderen lokten in de jaren zeventig en daarna grote aantallen bezoekers. Pos en Schouten besloten met het criterium te stoppen toen ze van oordeel waren dat de profs er met de pet naar gingen gooien.

“Het kost ons geen enkele moeite om hier in het dorp voldoende geld op te halen voor de ronde. Maar ik verdom het om veel geld uit te geven aan lieden die daar niet voor willen werken. Vroeger, toen Raas nog de baas was van het peloton, werden er uiteraard ook vooraf afspraken gemaakt, maar de meute ging wel als één lang uitgerekt lint door de straten.

Er werd gereden. Vroeger had je combines van drie, vier man. Tegenwoordig is het peloton één grote combine. Zolang de mentaliteit niet verandert, komt er geen 34ste Ronde van Kortenhoef.”
... Lees meer
Door Jan Houterman, 13 augustus 2018 12:00

In België was het jarenlang heel erg, nadat Eddy Merckx afscheid had genomen. Elk talentje dat zich onderscheidde, al was het slechts in de Omloop van Sint-Jezus-Eyk, moest er aan geloven. Die werd groot geschreven.

Het was een soort heimwee. Jarenlang had de wielerpers zich uitsluitend op het fenomeen Merckx gericht en toen was hij er ineens niet meer. Het was een gevoel van: wat moeten we nu? Hoe moet het leven verder zonder Eddy?

Maar gelukkig was daar Willems of Schepers of Van Calster of De Wolf of hoe ze verder mochten heten, om je aan vast te klampen. Het legde een enorme druk op die jonge talenten om de nieuwe Merckx te moeten zijn en het werd dan ook steeds een teleurstelling.

Hetzelfde zagen we in Frankrijk na het afscheid van dat andere fenomeen: Bernard Hinault. Ook hier werden jonge talenten groot geschreven of anders gezegd: verzopen voor ze de zee hadden gezien.

Een van die talenten – en het was een groot talent – was Pascal Lino. Hij reed enkele jaren bij de profs, maar zijn zeges in de Ronde van Europa en een etappe in het Criterium International bleven nog onopgemerkt.

In de Tour de France van 1992 kwam de doorbraak. In de etappe naar Bordeaux pakte een kopgroep zeven minuten. Onze landgenoot Rob Harmeling won de etappe, maar Lino greep de gele trui. Hij behield dat kleinood maar liefst elf dagen en hij bracht het Franse volk daarmee in een euforie.

De opvolger van le Blaireau was opgestaan. In de tweede Alpenrit naar Sestrière was Claudio Chiapucci ongenaakbaar. Il Diabolo had ook de gele trui gepakt als zijn landgenoot Bugno niet de jacht had georganiseerd, waardoor Claudio net binnen bereik bleef van Miguel Indurain, de fietsende computer uit Baskenland.

In het door Bugno georganiseerde geweld moest Pascal Lino capituleren. Hij eindigde als vijfde in het algemeen klassement en hij werd de eeuwige belofte, wiens naam slechts op ‘Hinault’ rijmt maar meer ook niet.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 13 augustus 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BOSLAND, Dirk-Jan (1913, † 02.08.1991, Nederland)
BUYSSE, Marcel (1920, BelgiŽ)
BUYSSE, Jules (1901, † 31.12.1950, BelgiŽ)
GALPARSORO MARTINEZ, Dioni (1978, Spanje)
HOWSON, Damien (1992, AustraliŽ)
LEPLA, Jeroen (1990, BelgiŽ)
LIEBREGTS, Jan (1919, † 00.00.2003, Nederland)
LINDGREN, Johan (1986, Zweden)
NEYT, Maurice (1928, † 20.02.2006, BelgiŽ)
PANKOKE, Gunther (1925, Duitsland)
RICCI, Mario (1914, † 22.02.2005, ItaliŽ)
SKELDE, Michael (1973, Denemarken)
SLIPPENS, Ton (1970, Nederland)
VAN STAEYEN, Michael (1988, BelgiŽ)
GIBBONS, Ryan (1994, Zuid-Afrika)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 13 augustus 2018 0:00

In de week van de Europese kampioenschappen timmerden onze landenoten en landgenotes behoorlijk aan de weg. In positieve maar ook in negatieve zin. Met acht keer goud, drie keer zilver en drie keer brons presteerde ons land boven verwachting. Zowel op de weg als op de baan.

Het hadden natuurlijk negen gouden plakken moeten zijn, maar de belachelijke manier waarop de Nederlandse dames afgelopen zondag de overwinning weggaven, is voer voor psychologen. Excuses te over na afloop, maar ik denk dat er met alle successen van de afgelopen jaren wrevel en afgunst in de selectie is geslopen.

Het is maar speculeren wat ik hier doe, maar anders begrijp ik niet waarom met name Marianne Vos in de laatste kilometers vol aan het peloton ging sleuren, terwijl Van der Breggen in vrijwel gewonnen positie met een halve minuut voorop lag.

Weliswaar met een Italiaanse maar daar zou ze in de sprint geen kind aan hebben gehad. Het deed pijn aan je ogen om te zien hoe knullig de dames het goud uit handen gaven. Gelukkig maakten ze met goud en zilver veel goed in de tijdrit. Zo kenden we ze weer.

Op de baan deed Kirsten Wild voor de zoveelste keer wat er van haar verwacht werd. Met twee gouden en een bronzen plak keert zij met opgeheven hoofd in Nederland terug. Hetzelfde geldt voor sprinter Jeffrey Hoogland. Wat een knaap, wat een poten, wat een zuivere snelheid.

Vanmiddag is de wegwedstrijd voor de mannen op een parcours in de straten van Glasgow. Ik ben benieuwd wat Mathieu van der Poel daar gaat presteren tussen de groten van het internationale wegrennen. Wat maakt Poeleke II en Poupoeleke III klaar tegen mannen als Sagan en Van Avermaet? We gaan het zien.

Vrijdagmiddag was ik met vele wielervrienden aanwezig bij de crematie van Henny Marinus in Amsterdam-Osdorp. Ik had niets voorbereid om ook iets over Henny te vertellen, omdat ik had verwacht dat er al genoeg sprekers zouden zijn, die allemaal min of meer hetzelfde zouden zeggen over die grote, kleine man die we allemaal in ons hart hebben zitten.

Maar dat viel tegen, alleen John van Ierland droeg een uit de mond van Henny opgetekende monoloog voor en met alle respect voor Van Ierland moet je dat voor een aula vol Amsterdammers niet doen. We kunnen allemaal het stemgeluid van Henny dromen en zijn Jordaanse tongval zit bij iedereen in de kop.

Om zijn tekst dan met de zachte g van een Brabander te horen citeren, is net zoiets als een Schot Engels horen spreken. De herinnering van Koos Tacx kwam beter over, want Koos liet de emotie bij het verlies van een ware vriend goed doorklinken.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 12 augustus 2018 12:00

In het laatste Slogblog Tourspel had ik Tejay Van Garderen in mijn team. Niet vanwege zijn prestaties en ook niet vanwege gekoesterde verwachtingen, maar vanwege zijn afkomst. Nationalistisch als ik in sportzaken denk, bestond mijn team van vijftien renners geheel uit landgenoten.

Het kwam net als vorig jaar goed uit dat het er vijftien waren die geselecteerd werden voor deelname. Maar toen Wilco Kelderman door een val in het NK moest afhaken, had ik een probleem.

Dus stelde ik Tejay Van Garderen op als vervanger, omdat hij een halve Nederlander is. Zijn vader Marcel emigreerde lang geleden naar de Verenigde Staten, trouwde met een Amerikaanse en werd vader van Tejay, een volbloed Amerikaan geboren in Tacoma in de staat Washington, in het uiterste noordwesten van de Verenigde Staten.

Dat is niet ver van Portland in de buurstaat Oregon waar oud-Tourrenner Frans Pauwels in de jaren vijftig neerstreek om na een korte carrière als pompbediende fietsenmaker te worden bij Kisslers Cyclery, waar ze tot zijn niet geringe verbazing ook Europese racefietsen verkochten.

Amerika was helemaal geen wielerland en toen hij na enkele jaren de kans kreeg de zaak van de heer Kissler over te nemen, greep hij die met twee handen en besloot tegelijkertijd het wielrennen er onder de aandacht te brengen.

Hij breidde de raceafdeling uit, richtte een wielervereniging op en ging wedstrijden organiseren. Zo ontstond er langzamerhand een wielercultuur in dat dunbevolkte deel van het immense land en van heinde en verre kwamen enthousiastelingen bij Pauwels een racefiets kopen.

In die cultuur is ook Tejay Van Garderen wielrenner geworden. Al vanaf zijn tiende jaar zit hij op het smalle zadel en toonde van meet af aan over veel talent te beschikken. Dat hij daarmee in die uithoek van de USA niet ver komt, werd hem al jong duidelijk en op zeventienjarige leeftijd dook zijn naam al op in Nederlandse koersen voor junioren.

In 2008 werd hij opgenomen in de opleidingsploeg van Rabobank en in datzelfde jaar won hij een etappe in de Tour de l’Avenir, waar hij als achtste in het klassement eindigde. Een jaar later deed hij mooie dingen in Olympia’s Tour, waarna hij een contract mocht tekenen bij HTC Columbia, de voortzetting van de in opspraak geraakte T-Mobile ploeg.

In 2012 werd hij opgenomen in de BMC-ploeg en kreeg zijn carrière vaart. Hij won dat jaar de jongerenklassementen in Parijs-Nice, het Internationaal Wegcriterium en zijn naam kreeg een bekende klank toen hij dat klassement ook in de Tour de France in de wacht sleepte. In het eindklassement werd hij vijfde.

Die plaats behaalde hij twee jaar later nog eens en hij won verder de eindklassementen in de Ronde van Califorië en de USA Pro Challenge, de laatste koers zelfs twee keer. Wat precies de oorzaak is weet ik niet, maar daarna heeft Tejay geen opzienbarende prestaties meer geleverd.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 12 augustus 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ALLOO, Mike (1985, Nederland)
BRAET, Vinnie (1991, BelgiŽ)
BRUGNAMI, Gianluca (1963, ItaliŽ)
DE PAUW, Moreno (1991, BelgiŽ)
DENIS, Camiel (1983, Nederland)
GAINCHE, Jean (1932, Frankrijk)
HAAN, Wouter (1991, Nederland)
HASSINK, Arne (1984, Nederland)
HELM, Christian (1982, Duitsland)
LOVATT, Mark (1971, Groot BrittanniŽ)
PHAKADZE, Omari (1944, † 21.05.1993, GeorgiŽ)
RENDERS, Sven (1981, BelgiŽ)
RENDERS, Jens (1981, BelgiŽ)
ROELS, Lode (1912, † 17.09.1984, BelgiŽ)
SANDIG, Madeleine (1983, Duitsland)
STREEL, Marc (1971, BelgiŽ)
CARDIS, Romain (1992, Frankrijk)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 12 augustus 2018 0:00

Theologiek

Hij verliet ooit de grond waarop zijn wieg stond,
was zelfs ’n tijdlang BELG,
-Ben Eerst Limburger Geweest-,
woont nu al jaren ‘oaver de Iessel’,
op de grens van Twente en ‘zijn’ Salland,
het land, waar hij zijn hart aan heeft verpand.

’t Was daar waar hij zijn columns schreef,
diepzinnig en doorwrocht,
verzameld in ‘Theologiek’,
zijn nieuwe boek,
dat ik bij Heusinkveld in Holten kocht
toen ik daar een lang weekend verbleef.

Ik las het boek en ontdekte er zijn ‘Leitmotiv’,
geschilderd op ’n kamerwand,
‘Herinner gisteren
Droom over morgen
Maar leef vandaag’,
was getekend: Theo de Rooij, Salland.

© Nol van ’t Wiel
... Lees meer
Door Nol van 't Wiel, 11 augustus 2018 12:00

Nu het nog maar twee jaar duurt aleer er weer Olympische Spelen zijn, vragen Europees kampioene Ellen van Dijk, wereldkampioene Annemiek van Vleuten en Nederlands kampioene Anna van der Breggen zich misschien bezorgd af wat Kristin Armstrong gaat doen.

De nu 43-jarige oud-renster uit Idaho heeft het namelijk gepresteerd om drie keer Olympisch kampioene te worden in twaalf jaar tijd en toen ze dat twee maal was geweest en met wielrennen was gestopt, haalde ze met zicht op de spelen van Rio haar fiets van zolder en ging weer in training.

Met als gevolg dat ze voor de derde keer de gouden plak in ontvangst mocht nemen. Er hebben ons inmiddels berichten bereikt dat ze al weer bezig is met de spelen van Tokyo in 2020, maar om Amerikaans tijdrittalent te trainen en te begeleiden om haar opvolging zeker te stellen.

Wie weet echter zeker dat het daarbij blijft? Als ze voor dat trainen en begeleiden haar fietsje weer beklimt komt de goesting misschien wel weer terug en voor je het weet krijgen onze toppers dan klop van een 47-jarige. Je moet er niet aan denken.

Het is misschien de meest gestelde vraag aan haar, nadat ze jarenlang heeft moeten ontkennen de echtgenote te zijn van Lance. Dat was in de tijd toen de zevenvoudige ex-Tourwinnaar getrouwd was met Kirsten, haar bijna-naamgenote.

Ik kom op die familiebanden omdat op de datum van vandaag ook Piet, de jongere broer van Wim en Klaas van Est, Jacques de zoon van Jean Stablinski en Gino de broer van Edwig Van Hooydonck geboren zijn. Die stonden ver in de schaduw van hun beroemde broer en vader, maar dat kun je in de verhouding tussen Lance en Kristin niet zeggen. De erelijst van Kristin staat in geen verhouding tot die van Lance, zelfs als we zijn geschrapte overwinningen meetellen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 11 augustus 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
AMPLER, Uwe (1964, Duitsland)
ANACONA, Winner Andrew (1988, Colombia)
BOERSMA, Jildert (1987, Nederland)
DIGGELMANN, Walter (1915, † 06.03.1999, Zwitserland)
EST, Piet van (1934, † 17.10.1991, Nederland)
KEMPER, Dieter (1937, Duitsland)
LLOYD, Daniel (1980, Groot BrittanniŽ)
STABLINSKI, Jacques (1956, Frankrijk)
TRAMPUSCH, Gerhard (1978, Oostenrijk)
VAN HOOYDONCK, Gino (1964, BelgiŽ)
DE TROYER, Tim (1990, BelgiŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
DELISLE, Raymond (1943, † 11.08.2013, Franrkijk)
Door Fred van Slogteren, 11 augustus 2018 0:00

Bij het horen of lezen van de merknaam Miele denk je aan wasmachines en stofzuigers in de hogere prijsklasse. Dat was en is al meer dan honderd jaar wat Miele wil zijn: leverancier van de beste huishoudelijke apparaten.

Opgericht in 1899 door Markus Miele (51,1% van de aandelen) en Richard Zinkann (49,9% van de aandelen) bestaat de bedrijfsleiding anno 2018 nog steeds uit een Miele en een Zinkann.

Van inmiddels al de vierde generatie met nog altijd hetzelfde marketingconcept als van de oprichters. In 2017 realiseerde het concern een omzet van 3,93 miljard euro. De Miele Groep omvat een dozijn bedrijven in Europa, waar professionele keukenapparatuur en industriële voedselverwerkingsmachines gemaakt worden.

Vanuit het dorpje Herzebrock in Westfalen (geen spoorlijn, geen elektriciteit) verhuisde Miele al gauw naar Gütersloh, een kleine industriestad in Nordrhein Westfalen, waar de hoofdvestiging nog steeds is gevestigd.

Tussen 1911 en 1913 werden er bij Miele zelfs auto's geproduceerd, naar schatting zo'n 140 stuks in totaal, die naar alle werelddelen zijn verkocht. Maar het was hun 'ding' niet, en ze hielden er weer mee op.

De enig bekende overgebleven Miele auto kwam in 1996 tevoorschijn in Noorwegen, en is prompt aangekocht door het Miele Museum. In 1916 opende Miele in Bielefeld een fietsenfabriek, een stad waar veel leveranciers van fietsonderdelen zijn gevetigd.

Ook voor de fietsen gold dat het topkwaliteit moest zijn om de merknaam Miele te mogen dragen. Daar voldeden de fietsen volledig aan en de volgende logische stap was in 1928 het produceren van lichte motorfietsen en na 1946 ook nog eens bromfietsen.

Miele sponsorde in 1929 een handvol Duitse wielrenners, onder andere de vermaarde stayer Walter Sawall (foto), maar ook hiervan bedachten ze later dat dat het eigenlijk niet bij het imago van het bedrijf paste.
... Lees meer
Door Otto Beaujon, 10 augustus 2018 12:00

« Vorige 1 2 3 ... 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 ... 1149 1150 1151 Volgende »