Slogblog


Alfred Strom en Reginald Arnold waren in 1948 twee jonge Australische amateurwielrenners. Ze kwamen naar Europa om met een Australische ploeg mee te doen aan de Ronde van Engeland.

Na afloop besloten ze te blijven om hun geluk in Europa te beproeven. Ze vonden een kamertje in Londen en van daaruit probeerden ze een contractje te bemachtigen voor baanwedstrijden.

Dat viel niet mee, want Engeland was in die tijd nog geen wielerland, zoals tegenwoordig. Ze kwamen er achter dat ze in België meer kans zouden maken en ze verkasten naar Gent. Daar konden ze dagelijks trainen in ’t Kuipke, het kleine sportpaleis in de derde stad van België.

Ze wonnen daar gelijk de eerste wedstrijd waar ze als amateurs aan deelnamen. Althans zo leek het. Strom ging als eerste over de meet, maar werd gediskwalificeerd na een protest van de Belg Spelte. Strom had in triomf beide handen in de lucht gestoken en dat mocht niet.

In de ochtenduren verdienden ze de kost in een textielfabriek en ’s middags trainden ze. Het was geen vetpot, maar het waren leuke, spontane jongens en van Oscar Daemers, de matchmaker van ’t Kuipke, kregen ze kansen om zich te tonen.

Ze werden prof en verdienden jarenlang een goede boterham als sterke tweeëenheid en samen met koppels als Van Steenbergen-Severeyns, Schulte-Peters en Koblet-Von Büren maakten ze de dienst uit.

Ze waren een goed koppel omdat de locomotief Strom onvermoeibaar was in de jachten en Arnold als snelle flyer Arnold het in de sprints vaak kon afmaken.

In 1952 werden ze door de baandirecties uit elkaar gehaald, om de macht van de sterkste koppels te breken. Ze bleven ook onafhankelijk van elkaar succesvol. Vooral Reginald Arnold, die vandaag zijn 92ste verjaardag viert, met vooral de Italiaan Nando Terruzzi als maat.

Arnold behaalde in zijn carrière zestien zesdaagsenzeges, waarmee hij op de 37ste plaats staat in het zesdaagsenklassement aller tijden, dat nog steeds wordt aangevoerd door Patrick Sercu met 88 overwinningen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 9 oktober 2018 9:23


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BITTINGER, René (1954, Frankrijk)
BLINK, Joost van den (1979, Nederland)
CASERO MORENO, Rafael (1976, Spanje)
DIGNEF, Antoine (1910, † 09.04.1991, België)
GEROSA, Mauro (1974, Italië)
GUILLEN MONTANO, José (1977, Spanje)
KESSEL, Egon van (1985, Nederland)
KOOLE, Rob (1970, Nederland)
SPÜHLER, Willy (1941, Zwitserland)
VIVIER, Jacques (1930, Frankrijk)
GUYOT, Romain (1992, † 03.03.2016, Frankrijk)
STIJNS, Kyara (1995, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
DE BAERE, Karel (1925, † 09.10.1985, België)
DELEDDA, Adolphe (1919, † 09.10.2003, Frankrijk)
TERRYN, Charles (1921, † 09.10.2003, België)
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 9 oktober 2018 0:00

In mijn terugblik op deze rubriek in de laatste weken van de Slogblog ben ik vandaag aangeland bij 8 oktober 2007. Elf jaar geleden en het is verbazingwekkend hoeveel er al niet meer in je geheugen zit.

Ik schreef toen over de klimkoers Dwars door Lausanne die destijds bestond uit een rit in lijn en een tijdrit. Joop Zoetemelk (foto 1) won vanaf 1975 vijf keer achtereen het eindklassement en, op de tijdrit van 1975 na, ook steeds beide ritten.

In 1978 vond de koers plaats op 8 oktober. De rit in lijn won Joop met twee tellen voorsprong op Giuseppe Perletto en vijf op Joseph Fuchs. Bernard Hinault, die eerder dat jaar zijn eerste Tour de France gewonnen had, verloor maar liefst veertien seconden.

In de middag moest Hinault in de tijdrit over dezelfde afstand twintig seconden toegeven, Perletto was nu derde op 41 seconden. Zoetemelk werd met deze resultaten overtuigend en voor de vierde keer winnaar van Dwars door Lausanne.

Oktober is de transfermaand in de wielersport. Peter Post (foto 2) lijfde 27 jaar (nu 38 jaar) geleden een groot Limburgs talent in. Jo Maas uit Maastricht. Maas had bij DAF bewezen goed te kunnen meekomen in de bergen en overtuigde Post ervan grote capaciteiten als ronderenner te hebben.

De Amstelveense ploegleider was ervan overtuigd dat Maas zijn top nog lang niet had bereikt. Hij kreeg de ruimte om in de toekomst nog veel beter te gaan rijden, maar hij moest zich daarvoor wel eerst aanpassen aan het keiharde Raleigh-systeem.

“Wij hebben een ploeg die altijd moet winnen. Het geeft niet wie wint. Jan Raas is daar een schitterend voorbeeld van, hij is de kopman maar zorgt er dikwijls voor dat anderen kunnen winnen.”

De transfer van Maas naar zijn eliteploeg had hij eerst met de kern van de formatie besproken. “Met Zoetemelk, Raas, Knetemann en Van der Velde, want zij moesten eerst hun fiat geven voordat ik iemand contracteer. Ze waren het ermee eens dat Jo een welkome versterking betekent.”

Jo Maas zou Post slechts één jaar dienen met een negende plaats in de Ronde van Romandië. De Limburger was ook eindwinnaar van de Ronde van België maar werd wegens dopinggebruik gedeklasseerd.” Maas was er kapot van, begreep het niet en zou daarna niet lang meer fietsen.
Op 9 oktober 1983 behaalde de Belg Ludo Peeters (foto 3) een van de laatste grote zeges voor de Raleigh ploeg van Peter Post. In 1984 zou het elektronikamerk Panasonic de hoofdsponsor van Post zijn.

Tien, voor het Nederlandse wielrennen unieke, jaren lang had Post Raleigh als geldschieter gehad. Meesterknecht Ludo Peeters, en niet kopman Jan Raas, won de Grote Herfstprijs.

Tegelijkertijd kreeg Post de hint mee hoe het klassiekerseizoen het jaar daarna zou verlopen. Van de zes renners in de kopgroep zouden er het volgende jaar drie deel uitmaken van de eerder die week officieel voorgestelde nieuwe ploeg Kwantum van Jan Raas.
... Lees meer
Door Jan Houterman, 8 oktober 2018 12:00

Jonathan Boyer komt de eer toe de eerste Amerikaan te zijn geweest die aan de Tour de France heeft deelgenomen. Dat was in 1981 en dat werd toen nog gezien als een grote bijzonderheid, want de wielersport was het privilege van Europeanen.

Van renners uit Italië, Frankrijk, Spanje, België, Nederland en Zwitserland. Met nog wat Scandinaviërs erbij, wat Duitsers en Oostenrijkers, een enkele Brit en Ier en een verdwaalde Portugees. Dat was met elkaar de voedingsbodem voor het internationale wielrennen.

Het IJzeren Gordijn was nog hermetisch neergelaten en de Europese landen erachter hadden op het gebied van de wielersport hun eigen wedstrijden, zeden en gebruiken, waar we slechts kennis van konden nemen (of niet) bij wereldkampioenschappen en Olympische Spelen.

Buiten ons continent kenden we slechts wat Australische coureurs, maar dat waren voornamelijk baanrenners. En toen was daar ineens Jock Boyer uit de Mormonenstaat Utah, die uitstekend Frans sprak, want hij arriveerde met zijn fiets al in 1973 in Frankrijk.

Hij vestigde zich in de omgeving van Parijs en in zijn Franse wielervereniging leerden ze hem kennen als een rustige diepgelovige jongen die het bij de amateurs bijzonder goed deed.

In vier jaar tijd behaalde hij 87 overwinningen en op basis van zijn prestaties kreeg hij in 1977 een contract bij BP Lejeune. Dat er in zijn vaderland ook aan wielrennen werd gedaan merkten we toen hij in 1980 de Coors Classic won.

Dat leverde hem een contract op bij de Renault-ploeg van kopman Bernard Hinault. Hij debuteerde in 1981 in de Tour de France en hij startte in totaal vijf keer in La Grance Boucle en reed ze ook allemaal uit.

Zijn beste prestatie leverde hij in 1983 toen hij als twaalfde in Parijs arriveerde. Een goede renner, maar geen topper zoals zijn landgenoten Greg LeMond en Lance Armstrong dat later wel zouden worden.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 8 oktober 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
COMPLOI, Martin (1975, Oostenrijk)
DONGEN JR., Wies van (1957, Nederland)
GROENEWOLD, Renate (1976, Nederland)
JEUDY, Aurore (1983, Frankrijk)
KOPPERT, Renť (1960, Nederland)
LOWE, Trent (1984, AustraliŽ)
RODRIGUEZ, Manolo (1926, Spanje)
VAN ROOY, Kenneth (1993, BelgiŽ)
GARFOOT, Katrin (1981, AustraliŽ)
MIRZA, Yousef (1988, Verenigde Arabische Emiraten)

of ons op deze datum ontvielen:
DE BACKER, Jos (1920, † 08.10.2002, BelgiŽ)
KRAMER, Frank (1880, † 08.10.1958, Verenigde Staten)
VRANCKEN, Jacques (1933, † 08.10.1988, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 8 oktober 2018 0:00

Na de fantastische strijd om de wereldtitel vorige week zondag, verviel de wielerwereld in een betrekkelijke stilte die pas gisteren doorbroken werd met de door Alessandro De Marchi gewonnen Ronde van Emilia.

Voor ons land was het enige verheugende dat Robert Gesink weer heeft meegedaan. De zoveelste comeback van deze buitengewone pechvogel. Ik hoop dat hij met een goede prestatie in Lombardije in de winter verder kan werken aan zijn wielertoekomst.

Qua ander nieuws was het vooral de week van aangekondigd afscheid. Alexander Pechtold natuurlijk, maar dat is geen sportman. Peter Schep is dat wel en zo zit de Nederlandse baansport ineens zonder coach, terwijl de selectie het zo goed doet.

Verheugender vond ik het feit dat André Bolhuis heeft aangekondigd vervroegd te zullen aftreden als voorzitter van de sportkoepel NOC*NSF. Het vertrek van Schep is jammer, maar die jongen kan zich maatschappelijk aanzienlijk verbeteren. Het opstappen van Bolhuis komt jaren te laat, maar gaat nu toch eindelijk gebeuren.

Bolhuis is een oud-hockeyer en was in die sport ooit een grootheid. Van de uitstraling en de drive van een topsporter is niets meer over. Ik heb hem bij een gelegenheid eens aangesproken op het feit dat de twee grootste Nederlandse wielrenners Jan Janssen en Joop Zoetemelk nooit zijn onderscheiden met de door de sportkoepel ingestelde Fanny Blankers-Koen Trofee, de hoogste sportonderscheiding die ons land kent.

Zijn antwoord verbijsterde me, want hij zei in zijn blauwe blazer met de kenmerken van een koninklijke onderscheiding dat hij daar nog nooit bij had stilgestaan. Terwijl er volgens mij in fysiek opzicht nauwelijks een grotere sportprestatie denkbaar is dan het winnen van de Tour de France.

Hij vertelde verder dat hij daar als voorzitter niets mee te maken had. De sportbonden dragen de kandidaten voor die aan de voorwaarden voldoen en de laatste vijf laureaten beslissen vervolgens wie het wordt. Dat een mailtje van de voorzitter altijd invloed heeft, besefte hij kennelijk niet. Het interesseerde hem niet.

Ik heb vijf jaar lang gelobbied om het voor Jan en Joop voor elkaar te krijgen en het is me gelukt door het aanspreken van Edwin van der Sar, het bellen van Rintje Ritsma en het mailen naar Anky van Grunsven en door via de slogblog en facebook onophoudelijk op dit verzuim te wijzen.

Dat wil zeggen half gelukt, want in 2015 is Joop Zoetemelk onderscheiden, maar Jan Janssen niet. Daarmee bepalen de vijf laatste laureaten dat de prestatie van Joop groter is dan die van Jan. Het is eerder andersom.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 7 oktober 2018 12:00

De Franse wielrenner Emile Bouhours werd geboren op 3 juli 1870 en was aldus een generatiegenoot van de Amsterdamse stayer Piet Dickentman met wie hij vele duels zou uitvechten.

Bouhours was in die periode een van de betere demifondmannen, die in iedere wedstrijd met zijn leven speelde. Hoewel hij in Berlijn een keer een bijna-doodsmak maakte, bereikte hij de eerbiedwaardige leeftijd van 83 jaar.

Bouhours was er als wielrenner al vroeg bij, want al op veertienjarige leeftijd reed hij wedstrijden in Normandië, waar hij geboren werd in een klein dorp met de naam Monnai.

Dat maakte hem misschien al vroeg geldbelust en na afloop van een wedstrijd voor jongeren incasseerde hij met graagte een prijs van vijf franken. Dat lekte uit en hij werd door de Franse wielerbond tot prof verklaard. Een jongen van veertien jaar!

Hij besloot de fiets aan de kant te zetten en ging in de leer bij een meester-meubelmaker. Toen hij dat vak beheerste begon hij op jeugdige leeftijd ook een meubelmakerij. Als hij dat was blijven doen dan hadden we nooit van hem gehoord had er niet zoiets als een wielerbacil bestaan.

Die zorgde ervoor dat het na een paar jaar begon te kriebelen en de fiets van zolder werd gehaald. Hij werd baansprinter en op dat onderdeel werd hij in 1896 wereldkampioen. Dat staat althans in zijn biografie, maar in de officiële statistieken kan ik zijn naam niet vinden.

Twee jaar later schakelde hij over op het wegrennen en in die discipline behaalde hij zijn belangrijkste overwinning. In 1900 won hij namelijk Parijs-Roubaix, door de Duitser Fischer en de Fransman Maurice Garin, de eerste winnaar van de Tour de France, te verslaan.

Nog datzelfde jaar ging hij zich toeleggen op de stayerij, een wielerdiscipline waar voor de Eerste Wereldoorlog goud geld in was te verdienen. Bouhours werd vier keer kampioen van zijn land en in 1900 werd hij derde bij het WK en twee jaar later nog eens tweede.

Ook won hij in 1898 het 'Gouden Wiel van Friedenau' en een jaar later - eveneens in Friedenau - de Zes Uur Race achter grote motoren. Tussen 1896 en 1903 won Bouhours in Duitsland zeventien stayerskoersen en dat heeft hem totaal 26.258 goudmarken opgeleverd.

Daarmee was je in die tijd gelijkwaardig aan een huidige miljonair in euro's. Als techneut gaf Bouhours het onderhoud van zijn fiets en ook van de gangmaakmotor niet uit handen. Dat deed hij zelf in een goed uitgeruste werkplaats.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 7 oktober 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BINDI, Emanuele (1981, ItaliŽ)
BRUINS, Regina (1986, Nederland)
DALING, Robin (1984, Nederland)
DE BIE, Rudy (1955, BelgiŽ)
IZAGIRRE, Gorka (1987, Spanje)
NOVIKOVA, Elena (1975, Rusland)
RUTTE, Antoon (1937, † 09.09.1979, Nederland)
SANTAMBROGIO, Mauro (1984, ItaliŽ)
SNELL, Harry (1916, † 08.05.1985, Zweden)
VERMEULEN, Jeff (1988, Nederland)
VOORT, Ben van de (1914, † 00.00.0000, Nederland)
MICHIELS, Killian (1994, BelgiŽ)
MEIJER, Gijs (1998, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
CONTE, Oreste (1919, † 07.10.1956, ItaliŽ)
Door Fred van Slogteren, 7 oktober 2018 0:00

Appelpuntje

De club vertrekt
om negen uur,
‘t is zonnig
maar wat zuur.

De vaart zit
er goed in
en ieder heeft
‘t naar z’n zin.

Halverwege de rit
een koffiestop,
altijd gezellig,
gewoon top.

‘Graag tien koffie
en twee thee
en breng voor ieder
een appelpuntje mee’.

De bediening zegt:
‘u heeft een strop,
de appelpuntjes,
die zijn op’.

De dames en heren
brullen in koor:
‘bedankt, maar wij
gaan er van door’.

Nol van ’t Wiel
... Lees meer
Door Nol van 't Wiel, 6 oktober 2018 12:00

De Limburger Jo Maas was een klasbak die net zo snel verdween als hij was opgekomen. Hij was redelijk onbekend toen hij in 1979 in de Tour debuteerde als lid van de sympathieke DAF-ploeg van Fred De Bruyne.

In de tiende etappe zat hij in de beslissende ontsnapping met de Belgen Ludo Peeters en Pol Verschuere. In dat gezelschap dichtte ik hem geen kansen toe, maar hij wist kort voor het einde weg te komen en hij won.

Hij stond direct hoog in het klassement, maar een dag later raakte hij, in kansrijke positie voor een topklassering, betrokken bij een valpartij. Daarbij kneusde de in Eysden geboren Maas zijn pols en hij verloor meer dan tien minuten.

Weg klassement. Zo leek het althans, maar hij bleef goed presteren en hij eindigde als zevende in Parijs. Een fantastische prestatie voor een debutant. Nederland had er weer een kansrijke rondenrenner bij, schreven de kranten.

Door een voedselvergiftiging in de aanloop naar de Tour kon hij een jaar later zijn prestatie echter niet herhalen, laat staan verbeteren. Peter Post haalde hem vervolgens naar Raleigh, destijds de uitverkoren formatie voor een talentvol wielrenner.

In de roodgeelzwarte kleuren van die ploeg won hij in 1981 de Ronde van België, maar hij werd uit de uitslag geschrapt na een positief plasje. Maas bezwoer van niets te weten en het voorval knakte hem mentaal.

De renner die altijd had geroepen dat hij direct zou stoppen, als hij gedwongen werd om doping te gebruiken, stond voor een raadsel. Hij werd nimmer meer de Jo Maas van 1979, ondanks nog een redelijke Vuelta in 1982.

Al een jaar later beëindigde hij vrij abrupt zijn carrière op 28-jarige leeftijd. Hij verdween in de anonimiteit, hij werd ICT’er bij het provinciaal Limburgse electriciteitsbedrijf en werd bijzonder bedreven in de nullen en de enen van het binaire stelsel.

Hij stapte over naar de gemeente Maastricht en in alle anonimiteit verzorgt hij al jaren de verbindingen rond de Amstel Gold Race, hoewel zelfs zijn collega’s daar niet weten wie die stille en rustige man is die alles op zo’n hectische dag perfect voor elkaar heeft.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 6 oktober 2018 9:00

« Vorige 1 2 3 ... 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 ... 1165 1166 1167 Volgende »