Slogblog


Roger Lapébie (1911-1996) en Guy Lapébie (1916-2010) waren broers. Zij kwamen uit Bayonne, in het uiterste zuidwesten van Frankrijk, en werden beide wielrenner.

Roger Lapébie (foto 2) heeft als beroepsrenner een enorme erelijst bij elkaar gefietst, met als hoogtepunten het nationaal Frans kampioenschap in 1933 en de eindzege in de Tour de France van 1937.

Weliswaar trok de sterke Belgische nationale ploeg rond favoriet Sylvère Maes zich vier dagen voor het einde van die Tour terug uit protest vanwege een reeks dubieuze beslissingen van de jury in het voordeel van Lapébie.

Daar kwam nog bij, dat op een van laatste koersdagen de spoorbomen dicht gingen tussen een kopgroep met Lapébie en een peloton met Maes, en wel héél lang dicht bleven zonder dat er een trein kwam.

Dat was voor Maes en de Belgische ploeg de druppel die de emmer deed overleopen en ze gingen naar huis. Zo kreeg Lapébie de gele trui in de schoot geworpen en zijn zege kwam de laatste vier dagen niet meer in gevaar. Misschien niet helemaal verdiend, maar hij was beslist geen slechte renner.

Hij was al eens als derde in de Tour geëindigd, hij behaalde er negen etappezeges en hij staat op de erelijst van Parijs-Nice. De overwinning in Parijs-Roubaix 1934 werd hem door de jury ontnomen omdat hij tijdens de koers tweemaal onreglementair van fiets gewisseld had. Kun je het zo zuur meemaken?

Aan zijn actieve loopbaan kwam een einde toen hij tijdens Bordeaux-Parijs 1939 zijn knie brak en twee jaar nodig had om te revalideren. Fietsen kon hij wel weer, maar daar was alles mee gezegd.

Hij opende datzelfde jaar een fietsenzaak in Bordeaux, met fietsen van het merk Lapébie die in de fietsenfabriek Mercier voor hem werden geproduceerd. Hij stortte zich daarnaast in nieuwe activiteiten.

Zoals de aanleg van tankstations met daarbij een restaurant zonder zich af te vragen of hij dat allemaal wel kon behappen. Niet dus en de hele boel ging failliet en Lapébie was al zijn geld kwijt.

Zo kon het gebeuren dat een winnaar van de Tour de France zijn verdere arbeidzame leven moest slijten als bouwvakker op de steiger. Broer Guy (foto 3) deed het met een veel mindere erelijst maatschappelijk veel beter.
... Lees meer
Door Otto Beaujon, 12 oktober 2018 12:00

´Hij rolt met zijn ogen en hij trilt als een kalkoen´. Die zin stond in 2004 in een artikel in de Franse krant Le Monde. Om wie het ging, stond er niet bij maar wel wie het telefoongesprek voerden, waarin die zin werd uitgesproken.

De toehorende partij was Philippe Boyer een voormalige baanrenner die in het metier bekend zou staan als handelaar in dopingproducten. De vrouw die de afgeluisterde zin uitsprak was ene Sandrine, de ex van de Australische coureur Baden Cooke.

Hoe Le Monde aan de tekst van dit afgeluisterde telefoongesprek is gekomen is niet bekend, maar de krant suggereerde overduidelijk dat Sandrine te maken had met iemand met afkickverschijnselen.

De band met Cooke lag voor de hand, hoewel de twee geen relatie meer hadden. Baden Cooke ontstak in woede toen hij het stuk in Le Monde las en stuurde er direct zijn advocaat op af.

Marc Madiot, zijn ploegleider bij Française des Jeux, verklaarde direct dat er niets bekend was van dopinggebruik bij zijn renner en de winnaar van de groene trui in de Tour de France van 2003 heeft ook nooit positief getest.

Boyer bekende het handelen in amfetamines, waarvoor hij al eens was veroordeeld en verklaarde dat de leveranties via Sandrine hadden gelopen en hij Cooke nooit persoonlijk had ontmoet.

Er is nooit meer iets van vernomen. Hoe het ook zij Baden Cooke was een knappe renner die in zijn profcarrière 57 overwinningen bij elkaar reed, waarvan dat puntenklassement wel de belangrijkste is.

Hij moest het vooral van zijn sprintkwaliteiten hebben en op zijn erelijst staan veel ritzeges. Niet alleen in de Tour, maar ook in de Ronde van Zwitserland en de Tour Down Under.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 12 oktober 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
AREKEEV, Alexandr (1982, Rusland)
BORGOGNONI, Luciano (1951, † 01.08.2014, ItaliŽ)
CARUSO, Damiano (1987, ItaliŽ)
DORST, Cees van (1944, † 22.03.2002, Nederland)
HINDELANG, Hans (1951, Duitsland)
LORMANS, Sander (1976, Nederland)
RUDENKO, Maksym (1979, OekraÔne)
SMITS, Chris (1921, † 02.01.2013, Nederland)
STEENSEN, Andrť (1987, Denemarken)
VERHOEVEN, Nico (1961, Nederland)
WINDEN, Stefan van (1989, Nederland)
LATOUR, Pierre-Roger (1993, Frankrijk)
VOROBYEV, Anton (1990, Rusland)
WOODS, Michael (1986, Canada)

of ons op deze datum ontvielen:
VANDENBROUCKE, Frank (1974, † 12.10.2009, BelgiŽ)
CONTELAAR, Frits (1922, † 12.10.2014, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 12 oktober 2018 0:00

DE GELE TRUI

door W. Hans

Willem Hans was een telg uit een Belgische familie van veelschrijvers die vanaf de jaren twintig tot ver in de jaren vijftig kinderboekjes heeft gemaakt over verschillende onderwerpen. In den beginnewas er net als in de bijbel de aartsvader Abraham Hans. Die had een zoon en een kleinzoon die zijn werk aanvulden en voortzetten en er was ook nog een Annie Hans.

Met elkaar hebben ze tientallen boekjes geschreven en ook uitgegeven voor A. Hans' Kinderbibliotheek, een andere activiteit van de familie. De stichter van al deze literaire activiteiten was Abraham Hans (1882-1939), een protestantse onderwijzer en freelance journalist bij Het Laatste Nieuws. Die heeft meer dan twintig titels op zijn naam staan van flinterdunne boekjes die niet zelden over wielrennen gingen.

Hij schreef voor 1922 de ene Vlaamse volksroman na de andere met broeierig klinkende titels als 'De liefdesavonturen van Keizer Karel' en 'Veerle, de schone beenhouwersdochter'. In 1922 begon hij de kinderbibliotheek en hij schreef wekelijks een dun boekje dat in die tijd gretig aftrek vond. Ik denk dat dit exemplaar uit die reeks geschreven is door zoon Willem, die als wielerliefhebber bekend stond.

Willem liet zich als veelschrijver evenmin onbetuigd en zijn wielerliefde uitte zich in titels als ´De hulp van den renner´, ´Ramon wint het´ en ´Schotte wereldkampioen´.

De gele trui is een jongensboek, waarin fictie en non-fictie door elkaar heen lopen. Het decor is de Tour de France van 1939 waarin het duel tussen winnaar Sylvère (beter bekend als Peer) Maes, de sterke Belg, en René Vietto, het idool aller Fransen, centraal staat.

Het wordt spannend verteld en het is echt geschreven voor jongens van een jaar of twaalf die dat in die tijd ongetwijfeld met rode koontjes van de spanning hebben gelezen, zoals ik zelf in de jaren vijftig onder de dekens met een knijpkat de stripboekjes van Dik Bos las.

Dit boekje dateert uit 1951 toen Vietto als coureur nog actief was en Maes de ploegleider was van de Belgische nationale équipe.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 11 oktober 2018 12:00

Over de wielercarrière van de Rotterdammer Jan Verveer is niet veel bekend. Als ik naar zijn erelijst kijk, dan staan er aardige resultaten op, zoals de Grote Prijs Floreffe in Wallonië en de Grand Prix Suze in Lille.

Verder vele ereplaatsen en het valt op dat hij veel in België heeft gekoerst. Ik denk dat hij daar ook woonde, gezien zijn latere activiteiten en het feit dat hij in Mechelen is overleden.

Jan Verveer was beroepsrenner van 1935 tot en met 1943 en uiteraard ook in Nederland actief. Zijn meest opzienbarende prestatie binnen onze landsgrenzen was zijn tweede plaats in 1937 in het Nederlands kampioenschap op de weg achter de vermaarde John Braspennincx, koning der kermiskoersers en keizer der smokkelaars.

Nummer drie was ook al zo’n onbekende, want wie weet nog wie de Hagenaar Fred Mostert was? Jan Verveer moest het hoofdzakelijk van het buitenland hebben en dat verklaart wellicht waarom hij twee jaar voor een Belgische en twee jaar voor een Franse sponsor heeft gereden.

Die Franse werkgever was de fietsenfabriek Helyett, in de jaren vijftig de materiaalsponsor van onder andere Jacques Anquetil. Jan was de negen jaar oudere broer van Thijs Verveer die eveneens beroepsrenner is geweest.

Thijs Verveer was in de jaren zestig korte tijd ploegleider van Trio Bubble Gum, een amateurploeg die geheel uit Rotterdammers bestond met het grote talent Evert Dolman als kopman.

Een van de renners was Berry Verveer, de zoon van Thijs. Berry is later in het soigneursvak terechtgekomen, wellicht in navolging van Gerrit Visser, de Rotterdamse soigneur die nauwe banden onderhield met de familie Verveer.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 11 oktober 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
CORTINOVIS, Alessandro (1977, ItaliŽ)
FAGNINI, Gian-Matteo (1970, ItaliŽ)
GELDEREN, Jan van (1922, Nederland)
KERS, Koos Jeroen (1986, Nederland)
KONECNY, Tomas (1973, TsjechiŽ)
LEE, Min Hye (1985, Zuid-Korea)
LESNA, Lucien (1863, † 11.07.1932, Frankrijk)
VANCOILLIE, Andrew (1979, BelgiŽ)
VILA ERRANDONEA, Francisco (1975, Spanje)
DEGRENDELE, Nicky (1996, BelgiŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 11 oktober 2018 0:00

Michel Cornelisse die dit truitje in de laatste jaren van de vorige eeuw heeft gedragen was een groot maar beperkt talent. De zoon van oud-profrenner Henk Cornelisse kon namelijk geen meter klimmen.

Hij is een Amsterdammer uit het boekje die na zijn wielercarrière andermaal zijn vader opvolgde als taxichauffeur. Zo eentje die met zijn in plat Mokums uitgesproken commentaar op de samenleving zijn passagiers maagkrampen van het lachen bezorgt.

Ook onder de collega-wielrenners was hij een getapte jongen en ze noemden hem Manke Nelis omdat hij het repertoire van deze eenbenige zanger uit The Shorts of London uit zijn hoofd kende en in de kleedkamers graag ten gehore bracht.

Met zijn beperkt talent reed hij voor ploegen als Superconfex, Panasonic en TVM, kreeg van Raas, Post en Priem niet veel kansen en beleefde zijn beste jaren in de kleuren van de Belgische ploeg La William in de jaren 1991 tot en met 1993.

Hij bleek namelijk een eminent kermiskoerser en daar heeft hij er in die periode een aantal van gewonnen. Dat hij meer kon (hoewel je de echte Vlaamse kermiskoers niet moet onderschatten) bewijst het feit dat er ook meer aansprekende overwinningen op zijn erelijst staan.

Zoals de etappekoers de Ronde van Luxemburg en de Vlaamse semi-klassieker Nokere Koerse. In dat soort wedstrijden kon hij zijn ei kwijt maar als er maar een heuveltje in het parcours zat, zakte hij door het peloton en moest onverbiddelijk lossen.

Na zijn wielercarrière werd hij gevraagd om als ploegleider bij een continentalploeg te gaan werken. Daar bleek hij over zowel empatische als pedagogische kwaliteiten te beschikken en dat sprak zich rond.

Het was Daan Luijkx die hem vroeg om in 2009 tweede ploegleider te worden bij zijn Vacansoleil-ploeg. Daar werd hij onder de renners bijzonder populair met de hierboven beschreven vaardigheden en vooral met zijn Amsterdamse humor waarmee hij ze meer dan eens over dode punten wist heen te helpen.

Maar Vacansoleil stopte na drie jaar en geen andere ploeg zat op Michel te wachten. Maar in 2014 was er plots een onverwachte aanbieding van de Zuid-Afrikaanse ploeg MTN-Qhubeka waar hij onder andere ging samenwerken met topsprinter Mark Cavendish.
... Lees meer
Door Henk Theuns, 10 oktober 2018 12:00

Gerrit-Jan Spenkelink was een rasechte Tukker uit Hengelo die op twee manieren naam heeft gemaakt in de wielersport. Als wielrenner was hij tussen 1939 en 1954 een middelmatige profrenner die, behalve het winnen van de Ronde van Dongen in 1939, geen uitzonderlijke prestaties op zijn naam heeft staan.

De Duitse bezetting zat zijn carrière natuurlijk danig in de weg en in de jaren na de oorlog was er geen droog brood te verdienen. Wel reed hij veel in Duitsland in de vele baanprogramma’s die daar werden verreden, met landgenoten als Harm Smits en Harry van de Kamp.

Hij is bij zijn toenmalige collega’s in de herinnering gebleven als de man met het busje. De eerder dit jaar overleden Piet de Vries vertelde me dat daar zijn pilletjes in zaten. “Voor de start pakte hij er één, stak die in zijn mond en zei: Die is voor Coppi.”

“Het volgende pilletje was dan voor Bobet en zo werkte hij alle toenmalige vedetten af. Tenslotte nam hij een handjevol uit het busje, sloeg die naar binnen, slikte en zei dan: “Voor de rest van het peloton”. Hij heeft dus nogal wat amfetaminen tot zich genomen zonder dat het zijn erelijst veel langer maakte.

Na zijn wielercarrière werd hij mekanieker. Hij begeleidde als zodanig vele jaren de selecties van de KNWU bij buitenlandse wedstrijden en hij heeft ook vele malen de Tour de France gedaan. Om in de winter in dienst van diverse koppels meestal alle zesdaagsen te doen.

Hij was een stugge man, eentje van weinig woorden. Zo herinneren zijn collega Johnny Krijnen en oud-renner Arie Hassink zich Jan Spenkelink, met wie ze jaren hebben opgetrokken, zonder veel van zijn privéleven te weten.

Krijnen leerde hem kennen toen hij als jonge mekanieker voor het eerst de Zesdaagse van Berlijn ging doen en zijn oudere collega om advies vroeg. Dat ging ongeveer zo: “Meneer Spenkelink?” “Wat mot-je?” “Weet u waar ik vanavond kan slapen?”. “Ga maar met mij mee”, was het stuurse antwoord.

Diep in de nacht voerde hij Krijnen mee naar een kamertje boven een café, waar iets stond dat op een bed leek. Daar hebben ze samen geslapen. De volgende morgen vroeg Krijnen waar hij kon ontbijten.

“Ontbijten? Eerst een biertje,” was het antwoord. Die stond beneden in de kroeg al klaar voor de stamgast, met een schnapps erbij als het equivalent van de Nederlandse kopstoot. Met zijn beroep had Spenkelink ook zijn verslaving ingeruild.

Na een paar van die combinaties naar binnen te hebben geslagen ging het zonder te eten naar de baan. Van het merkwaardige ontbijt van de routiné was, volgens Krijnen, die dag niets te merken, want Spenkelink werkte als een bezetene en uiterst punctueel.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 10 oktober 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BILLIET, Albert (1907, † 05.03.1977, BelgiŽ)
BRENTJENS, Bart (1968, Nederland)
CHALMEL, Andrť (1949, Frankrijk)
CLAES, Ronny (1957, BelgiŽ)
CORNU, Dominique (1985, BelgiŽ)
DE DECKER, Bjorn (1988, BelgiŽ)
DMITRIYEV, Valeriy (1984, Kazachstan)
LE DROGO, Ferdinand (1903, † 23.04.1976, Frankrijk)
LOOS, Gerrie (1921, † 31.05.1991, Nederland)
MARTANO, Giuseppe (1910, † 02.09.1994, ItaliŽ)
MOUSQUES, Nathalie (1987, Frankrijk)
NEK, Piet van (1885, † 14.04.1914, Nederland)
PALEO MOSQUERA, Alejandro (1981, Spanje)
PAUER, Karin (1978, Oostenrijk)
PIEDRA PEREZ, Antonio (1985, Spanje)
PIERINGER, Angelika (1969, Oostenrijk)
SCANLON, Mark (1980, Ierland)
SPENKELINK, Gerrit-Jan (1918, † ong, 91/92, Nederland)
VAN IMMERSEEL, Gert-Jan (1990, BelgiŽ)
GAUDU, David (1996, Frankrijk)

of ons op deze datum ontvielen:
AANDEWIEL, Piet (1892, † 10.10.1979, Nederland)
GUIMBRETI»RE, Marcel (1910, † 10.10.1970, Frankrijk)
MORELLI, Ambrogio (1905, † 10.10.2000, ItaliŽ)
Door Fred van Slogteren, 10 oktober 2018 0:00

Een van de oudste Rotterdamse wielerverenigingen, opgericht in 1910, is vernoemd naar Café Apollo waar men destijds samenkwam. Het was een hechte club wielerfanaten, maar in het begin van de jaren dertig kwam er heibel in de tent en dreigde de vereniging ten onder te gaan.

Het was een wijs besluit dat de strijdende partijen in 1934 uiteengingen. De ene groep ruziemakers behield de naam Apollo en de andere richtte een nieuwe vereniging op met de heldhaftige naam: De Rotterdamse Leeuw, kortweg DRL. Het beroemdste lid in de geschiedenis van deze vereniging is Jan Janssen geweest.

Janssen heeft ion zijn rijke loopbaan alles gewonnen wat er op zijn bucketlist stond. Met één uitzondering, want hij is nooit Nederlands kampioen geweest. Als lid van een Franse ploeg kon hij het nooit bolwerken tegen de machtsblokken van Televizier, Willem II en Caballero.

Toch heeft hij wel degelijk een rood-wit-blauwe trui in zijn wielergarderobe, want in 1971, in de nadagen van zijn carrière won hij met Eef Dolman, Wim Bravenboer en Sjef van den Burg voor De Rotterdamse Leeuw het Nederlands Clubkampioenschap.

De allereerste Rotterdamse wielervereniging was THOR, de afkorting van Tot Heil Onzer Ribbenkast, om aan te geven hoe gezond wielrennen als tijdverdrijf was. Het beroemdste lid van THOR was Mathieu Cordang (foto 2), samen met Jaap Eden de Godfather van het Nederlandse wielrennen.

Als je de heldendaden van deze Limburger leest dan waan je je in een stripboek. Iemand die wedstrijden met monsterafstanden won, ijzerstek was en een paar geweldige longen had, waarmee hij op zes meter afstand een kaars kon uitblazen. Een geweldenaar.

Ook de vermaarde wielervereniging RRC De Pedaalridders is in hetzelfde jaar als Apollo opgericht. De beroemdste leden van die club zijn ongetwijfeld Arie den Hartog, onder andere winnaar van Milaan-San Remo en vijfvoudig wereldkampioen stayeren Gaby Minneboo.

Vanwege de groene kleur van dit frame zou het een fiets van de Pedaalridders kunnen zijn geweest want de huurfietsen die al in de jaren zeventig bij die club in gebruik waren voor nieuwe leden die het wel eens wilden proberen, hadden diezelfde kleur.

In de jaren vijftig was de ruzie tussen Apollo en De Rotterdamse Leeuw al lang vergeten en ze besloten tot samenwerking. Zoals sommige gescheiden echtelieden na jaren van bezinning weer bij elkaar kruipen omdat liefde niet roest.

De hernieuwde verbintenis resulteerde uiteindelijk in een fusie, want in 1971 gingen beide clubs op in een nieuwe vereniging met de naam RWC Ahoy. Ahoy (kan het Rotterdamser?) is nog steeds een zeer bloeiende vereniging met tal van bekende renners op de ledenlijst. Ik noem slechts de wereldkampioene van 2017 Chantal Blaak.
... Lees meer
Door Peter Ravensbergen, 9 oktober 2018 12:00

« Vorige 1 2 3 ... 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 ... 1165 1166 1167 Volgende »