Slogblog


Richard Bukacki (1946)

Het cyclisme kent een aantal kwalificaties die een renner in een bepaalde categorie plaatsen. Zo zijn er de kopman en de knecht, de klimmer en de daler, de sprinter en de tijdrijder, de veldrijder en de zesdaagserenner en er is ook nog de kermiscoureur. We hebben er in Nederland meerdere gehad, maar de allergrootste met een gigantische erelijst is ongetwijfeld Richard Bukacki geweest. 36 overwinningen boekte deze Zeeuwsvlaming en tientallen tweede, derde en andere ereplaatsen. Toch is hij niet echt bekend geworden bij een groot publiek en dat komt omdat hij hoofdzakelijk in België reed en vrijwel uitsluitend kermiskoersen betwistte. Eén keer liet hij zich verleiden tot het rijden van de Ronde van Spanje en hij behaalde drie ereplaatsen in de eerste vlakke ritten. Toen de weg omhoog ging lopen ging hij ijlings terug naar zijn natuurlijke werkterrein: Vlaanderen. En hij reed alleen goed als de draaimolens draaiden en de echte kermismuziek werd gespeeld. Een merkwaardig fenomeen deze Bukacki over wie ik na zijn afscheid in 1982 nooit meer iets heb vernomen.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 23 mei 2006 0:00

"Vandaag ga ik in mijn terugblik terug naar de jaren tachtig en natuurlijk komt de Ronde van Italië heel prominent voorbij, want we deden in die jaren heel aardig mee met renners als Erik Breukink, Johan van der Velde en Jean-Paul van Poppel.
In 1980 was er bijzonder nieuws op 23 mei. Bernard Hinault was het slachtoffer van een heuse Italiaanse combine en hij werd door de 22-jarige Roberto Visentini, de playboy van het peloton en zoon van een rijke begrafenisondernemer, uit de leiderstrui gereden. De zevende etappe naar Orvieto werd gewonnen door Silvano Contini die zich in de slotfase de sterkste toonde. Visentini werd zevende op 11 seconden. Hinault bevond zich met alle Italiaanse favorieten in het peloton, dat in de laatste 40 kilometer een achterstand opliep van ruim vier minuten. De Italiaanse renners, inclusief de vedetten Moser en Saronni, weigerden enig werk te doen om het gat met de dertien vluchters te dichten. Bernard Hinault zakte naar plaats acht in het klassement met 2 minuut 58 achterstand op Visentini. In etappe 13 raakte Visentini de trui kwijt aan zijn landgenoot Panizza. Drie dagen voor de finish in Milaan zette Bernard Hinault alsnog orde op zaken en legde hij de basis voor zijn eerste Giro-zege. Visentini werd uiteindelijk negende op ruim 20 minuten.

Een jaar later won de ...

Door Fred van Slogteren, 22 mei 2006 10:00

Thijs Verhagen (1981)

Hij was twintig jaar toen hij in 2002 wereldkampioen werd in het veldrijden bij de beloften. De Belgen waren al net zo oppermachtig als nu en zij hadden er helemaal niet op gerekend dat zo’n kaaskop in hun eigen Zolder de wereldtitel afsnoepte van hun favorieten Commeyne en Jakobs. Richard Groenendaal toonde diep respect voor zijn provinciegenoot uit Erp die zich niet door het samenwerkende Belgenduo in het pak liet steken. “Hij is net een terriër”, zei Groenendaal bewonderend. Kort daarna had ik een gesprek met hem en het viel me op hoe goed die jonge jongen zijn succes kon relativeren. Die eigenschap zal hem goed van pas gekomen zijn in de jaren die volgden. Want Thijs kreeg last van vermoeidheidsverschijnselen. Hij was niet meer vooruit te branden en een lange reeks onderzoeken volgden. Hij is nog steeds niet terug en zijn laatste uitslag dateert van 2003. Ja, zo kan het ook gaan in het leven. De wereld ligt voor je open en dan grijpt het noodlot in. Sterkte Thijs en een prettige verjaardag. (© Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 22 mei 2006 0:00

De Waalse Pool

Van de week weer een pikant verhaaltje uit de Giro in de Volkskrant. Over Marc Sergeant die in de bus duikt bij zijn oude strijdmakker Johan Bruyneel. Gewoon om even de fietspomp te lenen, denk ik dan. Maar de story insinueert een mogelijk nieuw monsterverbond tussen twee machtsblokken. L’histoire se repète. Ik moet dan weer onwillekeurig terugdenken aan die Vuelta van ’89 toen de Colombianen nog niet echt gewend waren aan het Europese beroepsrennerswereldje, waarin het niet alleen belangrijk is om hard te kunnen fietsen. Zeker zo wezenlijk is het om te weten wanneer je de pedalen wat gezwinder rond moet duwen. Voor de gemiddelde Colombiaanse sportjournalist is het licht aan het eind van de tunnel dan nog ver weg. Pedro Delgado geeft aan ‘den eenvoudigen Russischen traktorbestuurder Ivan Ivanov ‘ in gesloten couvert het adres van zijn kruidendokter en gelijk is half Zuid-Amerika in rep en roer. Omkoping. Corruptie, moord en brand. Redenen genoeg voor een staatsgreep. Hoe is het mogelijk! Redelijk naïef toch, om te veronderstellen dat voor het vertrek even 'n envelopje met 2500 dollar overhandigd wordt. Wat de Colombiaanse persmuskieten nog niet in de peiling hebben, is artikel 1 van de ongeschreven wetten van het cyclisme. Daarin staat dat bij onverschillig welke afrekening dan ook, pottenkijkers nooit welkom zijn.

Een van de betere lokaliteiten is nog altijd: het café. Sociaal knooppunt. Je komt er voor een enkel glas, 'n goed gesprek. Of zoiets. Bijzondere aantrekkingskracht had ...

Door Fred van Slogteren, 21 mei 2006 10:00

Rik Reinerink (1973)

Ik had er nog nooit van gehoord. Van Harbrinkhoek, de woonplaats van Rik. Het is een vlek iets ten Noord-Oosten van Almelo. Een gebied dat veel sterke renners heeft voortgebracht. Rik Reinerink is er ongetwijfeld één van, want hij heeft een aantal behoorlijke overwinningen op zijn naam gebracht. Een beer van een vent. Bijna twee meter lang en met zo’n agressief ogende kale kop boven een vriendelijk gezicht. Een paar maanden geleden werd hij gepresenteerd als een van de twee kopmannen van de Skil-Shimano-ploeg, samen met Aart Vierhouten. Aart heb ik in de voorjaarsklassiekers en semi-klassiekers regelmatig in het voorste gelid gezien, maar Rik niet. Een tweede plaats in de GP Herning in Denemarken was het enige dat ik in dit jaar van hem heb kunnen vinden. Wat is er met Rik aan de hand? Weet iemand dat?

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 21 mei 2006 0:00

Marco van der Hulst (1963)

Deze renner was als amateur een subtopper, maar goed genoeg om het bij de beroepsrenners te proberen. Dan moet je het treffen als je bij een ploeg komt. De ploegleiding moet je een kans willen geven en dat was bij Marco niet het geval. Roger Swerts, de ploegleider van de Skala-ploeg had niet veel fiducie in de Haarlemmer en Van der Hulst kwijnde weg. Daarna kwam hij bij de ADR-ploeg, waarin Greg LeMond een jaar daarvoor zijn wederopstanding had beleefd. Het werd een dramatisch jaar en Marco werd opgepikt door Albert Stofberg van de Spaanse ploeg Caja Rural. De twee lagen elkaar niet en wederom kwijnde Marco weg. Zijn vriend Jelle Nijdam deed een goed woordje voor hem bij Raas en zo kreeg Marco na vijf jaar in het profpeloton eindelijk een contract bij een goede ploeg. Buckler selecteerde hem echter niet voor het grote werk en met wat incidentele succesjes op zijn naam beëindigde hij in 1992 zijn carrière.

Door Fred van Slogteren, 20 mei 2006 0:00

In de Ronde van Italië speelt Nederland helaas geen enkele rol. Rabobank gebruikt de op één na belangrijkste rondrit van het jaar als training voor de arrivé’s en als stage voor enkele jongeren. Die opvatting resulteert in anoniem meerijden, hoewel Theo Eltink en Alexandre Kolobnev deze week even zichtbaar waren. Maar de Giro is nog niet gedaan en misschien komt er nog een onverwachte uitschieter. Gelukkig zijn er nog enkele Nederlanders in koers en Addy Engels heeft vandaag een puike prestatie geleverd met een tweede plaats in een etappe die zwaarder was dan voorspeld. De Drent is bezig aan een goed seizoen en hij heeft laten zien dat hij niet ten onrechte door Patrick Lefevere naar QuickStep is gehaald op een moment dat zijn carrière op een dieptepunt zat. Bravo Addy, ik hoop dat je de smaak te pakken hebt en we dit jaar nog meer van je te zien krijgen. (© Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 19 mei 2006 21:42

© Otto Beaujon

“Ondanks de kop boven dit stukje, ditmaal geen balhoofdplaatje, maar een medaille uit een ver verleden. Alle verzamelaars hebben een kleiner of groter slagje van de molen. Een paar jaar geleden, het was nog in de gulden-tijd, kreeg ik een tip: een weduwe in Haarlem had honderden wielerfoto’s uit de oude doos en ze wilde er van af. En inderdaad, ze had achttien dikke fotoalbums boordevol met foto’s uit de jaren vijftig, zestig en zeventig. De gebundelde verzameldrift van wijlen haar echtgenoot. Er was alleen iets merkwaardigs aan die foto’s. Op iedere kiek ontbrak het hoofd van de hoofdpersoon. Een tikje luguber. De man had met een nagelschaartje steeds zorgvuldig de belangrijkste renner op de foto onthoofd. Waarom was ...

Door Fred van Slogteren, 19 mei 2006 10:00

In Wieler Revue 6 is volop aandacht voor de eerste week van de Giro d’Italia. Het begin van de Giro in het Waalse deel van België leverde gelijk al een aantal verrassingen op, zoals de gebroken knie van Alessandro Petacchi en de vroege machtsgreep van Ivan Basso op de Passo Lanciano. In 2002 maakte Addy Engels furore in de Giro door in een zware bergrit als 10e te finishen. Twee jaar later hing zijn loopbaan aan een zijden draadje, afgedankt door Rabo en op een dood spoor bij BankGiroLoterij. Patrick Lefevere raapte hem op en Engels keerde bij QuickStep ineens weer terug in het grote werk. ,,Ik heb weer plezier in het fietsen'', zegt hij in Wieler Revue, dat samen met het eveneens in de Giro aanwezige Belgische klimtalent Wim Vanhuffel naar diens Ridley racefiets keek. Maar er is ook leven buiten de Giro, bewijst een interview met Leontien van Moorsel, wiens nieuwe leven hectischer is dan ooit. Wieler Revue sprak ook met haar pupil Suzanne de Goede, die onder haar leiding in Leontiens sportieve voetsporen hoopt te treden. Verder zijn er verslagen van Rund um den Henninger Turm en de Ronde van Romandië, alsmede interviews met Michele Scarponi, Linus Gerdemann, ex-renner Luc Suijkerbuijk en Rabo-dokter Jan-Paul van Mantgem. Tenslotte worden de overleden oud-renner Jo de Haan en de bekende speaker Joop Kruijssen herdacht. En op de poster staat ProTour-leider Alejandro Valverde.

Door Fred van Slogteren, 18 mei 2006 13:37

Meest opvallende constatering na de klassiekers in april is dat de jonge renners het vaandel hebben overgenomen van de anciens. Alle winnaars, op Hushovd (28) na, behoorden tot de generatie van de vroege tachtigers, die wij al ruim anderhalf jaar geleden in ons kerstnummer uitvoerig aan u voorgesteld hebben. Met daarbij de keiharde voorspelling dat ze binnenkort de macht in het peloton zouden grijpen. De lezers van dit blad waren dus gewaarschuwd! En het aardige is dat de talenten over vele landen gespreid zijn: Zwitserland (Cancellara), België (Boonen), Italië (Cunego), Luxemburg (Schleck), Spanje (Valverde), Duitsland (Sinkewitz), Oostenrijk (Eisel), Australië (Rogers) en gelukkig ook Nederland (Dekker) geven de Nieuwe Golf kleur. Eigenlijk blijft alleen Frankrijk, het al een tijdje kwakkelende wielerland van weleer, een beetje achter. Maar wie weet hoe een jongen als Anthony Geslin, vorig jaar al de nummer 3 van het WK in Madrid zich nog ontwikkelt. Een groot deel van de huidige toppers komt trouwens voort uit het prestigieuze Mapei-jongerenproject, een speeltje van de industrieel Giorgio Squinzi en Patrick Lefevere. Met renners als Cancellara, Pozzato, Eisel, Kohl, Davis, Bodrogi, Rogers, Petrov en Clerc heeft het klasje van Squinzi bewezen dat ze goed bij de les was. Laten we hopen dat de Nederlandse groeidiamantjes van de Rabo-opleiding zich net zo naadloos kunnen aanpassen als hun buitenlandse generatiegenoten.

Door Fred van Slogteren, 18 mei 2006 13:28

« Vorige 1 2 3 ... 1197 1198 1199 1200 1201 1202 1203 1204 1205 1206 1207 ... 1230 1231 1232 Volgende »