Slogblog


Stephen Roche, de Ierse wielrenner die in 1987 de drieklapper maakte door eerst de Giro, vervolgens de Tour en tenslotte het WK te winnen, is de vader van Nicholas Roche. Dat is bekend.

Minder bekend is dat Stephen een zuster heeft die Maria heet en die met een wielrenner trouwde. Dat was Neil Martin. Neil en Maria kregen een zoon en die noemden ze Daniel. Die werd ook wielrenner en een heel goede.

Danny werd geboren in de Engelse stad Birmingham en met zoveel wielergenen in de familie was de stap naar de koers een zeer logische. Hij groeide op in Engeland en stond lang voor de keus om óf als Brit óf als Ier door het leven te gaan.

Bij de junioren dong hij nog mee naar de nationale wegtitel van Groot-Brittannië. Hij won zelfs door Andrew Hill en Ian Stannard in de laatste meters te kloppen, maar koos daarna voor het geboorteland van zijn ouders.

Met een proflicentie op zak vertrok hij naar Marseille, waar hij lid werd van Vélo Club La Pomme Marseille wat tevens een bekende continentalploeg is, waar hij in werd opgenomen. Daar kwam hij onder de hoede van ploegleider Karl Zoetemelk, de zoon van Joop.

Bij die ploeg viel hij al snel op, want Danny Martin is een doldrieste aanvaller. In een afschuwelijke stijl vliegt hij er keer op keer in en met de taaiheid van een reptiel behaalde hij menige overwinning. Hij is van alle markten thuis, want hij is zowel sterk op het vlakke als in de bergen, zijn tijdrit is niet de slechtste  en bij een aankomst met een kleine groep is hij niet kansloos.

Zijn prestaties en uitslagen vielen op en met een stageplaats bij de Amerikaanse ploeg Garmin Slipstream stapte hij in 2007 de WorldTour binnen, wat toen nog ProTour heette. Er volgde een mooie carrière met overwinningen in de Tours des Pays de Savoie, de Route du Sud, de Ronde van Polen en de Ronde van Catalonië, allemaal etappekoersen.

Maar ook in het eendagswerk werd Danny iemand om rekening mee te houden. Zo won hij onder meer de Ronde van Toscane en topklassiekers als Luik-Bastenaken-Luis en de Ronde van Lombardije. Voor het grote rondewerk lijkt hij iets te kort te komen voor een podiumplaats, maar het zou niemand verbazen als hij dat nog een keer voor elkaar krijgt.

Hij heeft inmiddels twee keer de Giro gereden, zes keer de Tour en vijf keer de Vuelta. In de Tour eindigde hij drie keer bij de beste tien met een zesde plaats in 2017 als beste prestatie. In de Vuelta van 2014 werd hij zevende.

Na negen jaar voor de ploegen van Jonathan Vaughters te hebben gereden stapte hij in 2016 over naar Quick-Step. Bij die typische vriendenploeg van 'allen voor één en één voor ons allen', kwam hij minder uit de verf, want Danny Martin is een echt winnaarstype, die niet zo opofferingsgezind is als in die ploeg van iedereen wordt verwacht.

Als hij een gaatje ziet vliegt hij erin en zijn z’n gedachten maar bij één ding: winnen. Dat hij vaak sneuvelt voor de drempel van succes, deert hem niet want de volgende dag gaat hij weer. Net zo lang tot het een keer lukt.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 20 augustus 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
AURICH, Tjeerd van (1988, Nederland)
BERGMANS, Toni (1932, † 17.08.2013, Nederland)
BOS, Patrick (1987, Nederland)
BROEDERS, Gerrit (1990, BelgiŽ)
FOUCHARD, Julien (1986, Frankrijk)
GAUDIN, Damien (1986, Frankrijk)
HUIZINGA, Stefan (1984, Nederland)
KOSTER, Anouska (1993, Nederland)
LILL, Daren (1982, Zuid-Afrika)
MCKISSICK, Ian (1980, Verenigde Staten)
OVEREND, Ned (1955, Verenigde Staten)
SANDEN, Geert van der (1988, Nederland)
SHPILEVSKY, Boris (1982, Rusland)
SCHIP, Jan-Willem van (1994, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
BREURE, Maarten (1940, † 20.08.2014, Nederland)
OPEL, Fritz (1875, † 20.08.1938, Duitsland)
Door Fred van Slogteren, 20 augustus 2018 0:00

Het was de week van de Binck Bank Tour, de Ronde van de Benelux, hoewel Luxemburg ook dit jaar niet is aangedaan. En dat betreur ik zeer, want hoewel de Ardennen niet de Alpen zijn, zou daar toch het verschil kunnen worden gemaakt.

Vandaag is de laatste rit met een etappe die eindigt in Geraardsbergen van 209 kilometer door de Vlaamse Ardennen. Tenzij er iets onverwachts gebeurt wordt Matej Mohoric (foto 1) vanmiddag als winnaar gehuldigd.

De Sloveen van de Bahrein Merida ploeg maakte deel uit van de kopgroep die afgelopen woensdag tegen de verwachting in stand hield, wat hem de leiderstrui opleverde. In een etappekoers waar de etappes normaliter vrijwel dag na dag in een massasprint eindigen, was dat een bijzonderheid.

Het is wellicht genoeg, hoewel Michael Matthews, die met een halve minuut achterstand op de tweede plaats staat, nog iets zal willen proberen. Of de Roompot ploeg, die met de bewonderenswaardige Taco van der Hoorn in de top drie, het lont aan het kruitvat zal willen ontsteken acht ik eveneens waarschijnlijk.

Wat wel leuk was is dat behalve in de eerste etappe de sprinters telkens de loef werd afgestoken. Fabio Jakobsen greep de eerste etappe en ik verwachtte dat Dylan Groenewegen in de dagen erna wel een of twee keer dat voorbeeld zou volgen.

Of anders wel Marcel Kittel, maar telkens werd de eindsprint in de laatste kilometers ontregeld. Bijvoorbeeld de fraaie coup van Jasper Stuyven in Ardooie. Machtig mooi om te zien, ook al was Groenewegen na afloop teleurgesteld en kwaad.

De aangekondigde aanval van Lars Boom is tot nu toe uitgebleven en of die vandaag nog komt is de vraag. De Brabander beleeft een moeilijk seizoen. Een hartoperatie gaat je niet in de koude kleren zitten, maar fysiek is er niets meer dat hem tegenhoudt om vandaag vol in de aanval te gaan.

Om in ieder geval zijn nabije toekomst zeker te stellen, want ik geloof niet dat teammanager Richard Plugge staat te trappelen om het contract met Lars te verlengen. Boom heeft niet uit zijn uitzonderlijk talent en grote mogelijkheden gehaald wat er in zit en dat is ontzettend jammer.

Het is voor hem jammer dat hij geen crosser is gebleven, want in die discipline had hij een aantal jaren heer en meester kunnen zijn. Maar dat is een achterhaald station en hij had het nu ook afgelegd tegen het mentaal veel sterkere duo Wout van Aert en Mathieu van der Poel, die vorige week in het Europees kampioenschap weer liet zien hoe groot ze als wegrenner kunnen zijn als ze de keus hebben gemaakt.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 19 augustus 2018 12:00

Paul Maye die vandaag precies 105 jaar geleden werd geboren in Bayonne in Frans Baskenland, was een rappe. Veel van zijn overwinningen behaalde hij in de eindsprint en het is dan ook niet verwonderlijk dat hij drie keer de najaarsklassieker Parijs-Tours op zijn naam schreef.

In die tijd werden sprinters nog niet zo omgeven door hulp als heden ten dage en Maye moest in de koers zijn eigen boontjes doppen. Hij had veel inhoud en zo kon het gebeuren dat hij ook koersen kon winnen waar het niet op een eindsprint aankwam.

De specialist in een snelle koers als Parijs-Tours kon ook in een keienklassieker als Parijs-Roubaix goed uit de voeten. In 1945 wist hij de Hel van het Noorden zelfs te winnen door in de finale een van de beste Franse renners van dat moment, Lucien Teisseire af te troeven.

Paul Maye was geen man voor de Tour de France. Hij kwam wel zes keer aan de start, maar slechts één keer haalde hij Parijs. Met twee etappezeges, want hij was een rittenkaper met de makke dat hij de bergen niet overkwam.

Een soort Eddy Planckaert, zeg maar. Maye was ook twee keer kampioen van Frankrijk bij de beroepsrenners, nadat hij dat ook al eens bij de amateurs had gepresteerd en in het militair kampioenschap van zijn land.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 19 augustus 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
CRASTO, Jan de (1890, Nederland)
HAEX, Jos (1959, BelgiŽ)
HEYTENS, Kess (1986, BelgiŽ)
MARS, Laurent (1985, BelgiŽ)
MAYO DIEZ, Iban (1977, Spanje)
OLMO MENACHO, Antonio (1972, Spanje)
ONGENAE, Dirk (1953, BelgiŽ)
PAYMANS, Cees (1929, Nederland)
SCHULTING, Peter (1987, Nederland)
SEEUWS, Norbert (1943, BelgiŽ)
STEIGENGA, Sjoerd (1972, Nederland)
VALACH, Jan (1973, Slowakije)
VELDSCHOLTEN, Gerard (1959, Nederland)
VLAEMYNCK, Lucien (1914, † 14.06.1994, BelgiŽ)
GAVIRIA, Fernando (1994, Colombia)

of ons op deze datum ontvielen:
CECCHI, Ezio (1913, † 19.08.1984, ItaliŽ)
DE PAUW, Robert (1936, † 19.08.1968, BelgiŽ)
GLORIEUX, Raphael (1929, † 19.08.1986, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 19 augustus 2018 0:00

De Muur

Als ik hoor of lees over De Muur
denk ik niet aan literatuur,
maar aan Bretagne, Hoei
of Geraardsbergen,
daar waar renners hun verhaal schrijven
op de flanken van een wel heel steile muur.

In ‘Eigen Schuld en Boete’
vertellen Dumoulin en Geschke
over de malheur op ‘n Bretonse ‘Mûr’,
‘n luisterrijk verhaal, maar geen literatuur.

Kent u de fietsgids van Valverde,
waarin hij ons vertelt over zijn tocht
naar Hoei, de zes kapellen en De Muur
meesterlijk beschreven, maar geen literatuur.

‘De Muur, De Muur en anders niets’,
in deze lofzang bezingt ‘Der Fabian’
zijn liefde voor Geraardsbergens’ Muur,
’n dichterlijke loftrompet, maar geen literatuur.

Wie bouwt al deze verhalen om
in glad lopende zinnen, gevuld met
mooie woorden tot verkoopbare literatuur,
ja, de brave broederschap van uitgeverij De Muur.

© Nol van ‘t Wiel
... Lees meer
Door Nol van 't Wiel, 18 augustus 2018 12:00

Het komt niet vaak voor dat een renner op nog jonge leeftijd stopt en daar later spijt van krijgt. Teruggekeerd in het peloton blijkt hij dan vaak veel beter te zijn en bereikt hij alsnog wat hij in eerste instantie voor ogen had.

Het bekendste voorbeeld is Frans Verbeeck, die als een modale prof stopte en een jaar later in het peloton terugkeerde en als nog een veelwinnaar en een vedette werd.

Van latere datum is Serge Baguet (niet te verwarren met de Waalse wielrenner Serge Baquet 1934-1985) ook een voorbeeld. De zoon van oud-beroepsrenner Roger Baguet was een zeer goede amateur die in die categorie heel succesvol was.

Als prof kwam het er niet uit. Hij reed een aantal jaren voor Lotto, maar de doorbraak liet te lang op zich wachten. In 1996 kreeg hij geen contract meer en hij kwam onderdak bij het kleine Vlaanderen 2000.

Hij besloot na een jaar op een lager niveau te stoppen en hij werd dakdekker in het bedrijf van zijn schoonvader. Door dagelijks in weer en wind over daken te kruipen, besefte hij dat hij er misschien niet voldoende voor had gedaan om als wielrenner te slagen.

De goesting keerde terug en hij begon weer met koersen. In 2000 werd hij voor de tweede keer prof en weer kreeg hij een contract bij Lotto. Een jaar later won hij een Touretappe en daarmee ging zijn aanzien een stuk omhoog.

In 2005 beleefde hij zijn topjaar. Hij won twee etappes in de Ruta del Sol en hij werd Belgisch kampioen op de weg. Het leverde hem een contract op bij Quick-Step, maar daar heeft hij tot zijn spijt niet veel potten kunnen breken.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 18 augustus 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BAENS, Roger (1933, BelgiŽ)
BOER, Joris de (1989, Nederland)
HOONDERT, Peter (1961, Nederland)
KLOUCEK, Frantisek (1985, TsjechiŽ)
KVIST, Thomas Vedel (1987, Denemarken)
NEK, Piet van (1916, † 13.03.1961, Nederland)
R‹TTIMANN, Niki (1962, Zwitserland)
TEUTENBERG, Sven (1972, Duitsland)
VASSEUR, Cťdric (1970, Frankrijk)
VLIET, Jan van (1933, † 03.12.2014, Nederland)
Z÷FFEL, Roland (1938, Zwitserland)

of ons op deze datum ontvielen:
OOSTERBOSCH, Bert (1957, † 18.08.1989, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 18 augustus 2018 0:00

Honderd jaar geleden werden industriële producten nog weleens naar personen vernoemd, die algemeen bewonderd werden. Populaire vorsten, wetenschappers, politici, sportmensen kwamen daarvoor in aanmerking.

Voorbeelden te over, zoals Napoleon, Boerhaave, Bismarck, Wilhelmina, en Joubert. Die laatste naam verdient enige toelichting. Petrus Jacobus Joubert was een boer in Transvaal. Van Franse afkomst (Hugenoot), en naast het werk op de boerderij van zijn vader studeerde hij rechten.

Zijn bijnaam was op z’n Zuid-Afrikaans Slim Piet. Piet Joubert werd vice-president van Zuid Afrika, onder president Paul Kruger. Bovendien was hij generaal tijdens de Eerste Boerenoorlog (1880-1881).

Joubert overleed op 28 maart 1900 en zijn nabestaanden ontvingen de condoleances van de Engelse generaal Frederick Sleigh Roberts, zijn tegenstander in de oorlog, want zo gingen gentlemen in die tijd met elkaar om.

Joubert werd een held in Nederland, want De Willemien, onze koningin en het hele Nederlandse volk stonden achter de boeren in hun strijd tegen het perfide Albion, zoals het Verenigd Koninkrijk destijds vaak werd genoemd.

Het feit dat veel van die boerenleiders Nederlandse roots hadden, was daar nier vreemd aan en diverse van hen werden in ons land geëerd met een straatnaam. Zo is er in de Afrikaanderwijk van Rotterdan een Generaal Joubertstraat en de man zal ook wel in andere Nederlandse steden op soortgelijke wijze geëerd zijn.

Maar niet alleen in de stratenregisters komt zijn naam voor. Tijdens die Eerste Boerenoorlog, toen Joubert in ons land in het middelpunt van de belangstelling stond, werd er in Haarlem een fietsenfabriek opgericht met zijn naam als merknaam voor de producten. Die naam heeft meer dan een halve eeuw bestaan tot het bedrijf in 1937 failliet ging.

Het is opmerkelijk dat de naam Joubert niet door de geschiedenis is uitgepoetst. De reden is waarschijnlijk dat hij boer en soldaat was en geen politicus. Zo bleef hij buiten schot toen we na de Tweede Wereldoorlog wat genuanceerder tegen die boerenoorlogen gingen aankijken.
... Lees meer
Door Otto Beaujon, 17 augustus 2018 12:00

Filippo Simeoni werd in 1995 beroepsrenner en hij veranderde in de jaren daarna regelmatig van werkgever. Hij was geen grote renner, hoewel hij etappes won in de rondes van Spanje, Oostenrijk, Luxemburg en Qinghai Lake in China.

Ondanks die prestaties is hij vooral bekend geworden door dopingperikelen en de strijd die hij jaren voerde tegen de hypocrisie binnen het peloton. Hij haalde zich daarmee de woede op de hals van onder anderen Lance Armstrong.

Sinds hij daarmeee naar buiten kwam zag de Amerikaan er persoonlijk op toe dat Simeoni geen platte prijs meer reed in koersen waar hij zelf ook aan de start stond. Wat waren precies de feiten?

In 2001 werd de Italiaan voor zes maanden geschorst, nadat bij hem gebruik van epo was aangetoond. Voor de rechtbank van Bologna bekende hij schuld en daarmee was een schorsing onvermijdelijk.

De Italiaan heeft echter een sterk ontwikkeld rechtvaardigheidsgevoel dat hem ingaf dat het eigenlijk van de gekke was dat hij werd gestraft, terwijl de arts die het hem had geadviseerd en toegediend buiten schot bleef.

Daarom bracht hij de louche praktijken van de arts Michele Ferrari naar buiten. Dat resulteerde in een proces tegen de medicus, waar Simeoni als getuige optrad. Er werd een celstraf van veertien maanden geëist en een geldboete van 900 euro.

Een sluitend bewijs was echter niet te leveren en de arts werd vrijgesproken. Ferrari was in die tijd als ploegarts verbonden aan de US Postal formatie van Lance Armstrong en de Texaan was in het proces de belangrijkste getuige à décharge van de Italiaanse arts

Ondanks de vrijspraak bleef de naam van Ferrari evenals namen van andere artsen rondzingen. Simeoni had natuurlijk wel een punt toen hij stelde dat het niet de wielrenners waren die de medicamenten hadden ontdekt die prestatiebevorderend waren, maar de artsen.

De tijd van de peppilletjes uit de koffers van duistere medicijnmannen die zich soigneur noemden was definitief voorbij. Hun kwalijke plaats werd ingenomen door academisch gevormde lieden die een beroepseed hadden gezworen om de gezondheid van aan hun zorg toevertrouwde personen te bevorderen en te beschermen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 17 augustus 2018 9:00

« Vorige 1 2 3 ... 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 ... 1149 1150 1151 Volgende »