Slogblog


Zit ik daar tevreden te zijn over het feit dat ik al die jaren dat de slogblog bestaat er aan mee heb mogen werken door Fred elke week een foto van een van mijn truitjes te sturen met een telefoonnummer van de wielrenner die het gedragen heeft, wordt ik zelf gebeld.

Door Fred met de vraag wat mijn dierbaarste truitje is. Hoe haalt hij het in zijn hoofd. Heb je iets van vijfduizend van die dingen, ik tel ze niet eens meer zoveel zijn het er, en dan zo’n vraag. Ik zou het niet weten.

Ik heb er zoveel die me dierbaar zijn van kleine en van grote renners. Van beroemde en van onbekende coureurs. Van renners van heel lang geleden en van renners die nog maar net aan hun carrière zijn begonnen. Er zijn prachtige bij, maar ook foeilelijke waar je ogen pijn van doen.

En als ik nu ga noemen wat mijn dierbaarste truitje is dan haal ik me misschien de woede op de hals van (oud)renners die van mening zijn dat hun truitje mijn meest dierbare moet zijn omdat het gelinkt is aan een mooie overwinning of een bijzonder wielerfeit.

Maar ja, die Fred is onverbiddelijk want hij is niet iemand die een ‘nee’ accepteert. Vraag het maar aan Jos Schipper en Jan van Wijk, oud-Tourrenners die niet aan zijn boeken wilden meewerken, maar uiteindelijk toch overstag gingen, omdat die terriër maar bleef bellen en het bijna op stalken ging lijken.

Dus als ik met zijn denkbeeldige pistool tegen mijn slaap gedrukt er toch een moet noemen is het de Peugeottrui, die ik enkele jaren geleden van Helen Hoban kreeg. Ze is getrouwd met de oud-coureur Barry Hoban, maar daarvoor was ze de echtgenote van de betreurde Tommy Simpson.

De renner die in de beklimming van de Mont Ventoux in de Tour van 1967 het leven liet, droeg misschien wel mijn meest dierbare truitje. Vanwege het dramatische verhaal van Tommy, het beroemdste slachtoffer van de wielersport en van zijn eigen ambitie. Maar ook vanwege het feit dat ik het moest komen halen bij de Hobans, ergens ver weg verstopt in Wales, een van de vier Angelsaksische landen die met elkaar het Verenigd Koninkrijk vormen.

Ik werd er allerhartelijkst ontvangen en zal dat bezoek niet gauw vergeten. Maar vooral omdat ik dit bijzondere truitje kreeg. Major Tom was heel lang de beste Britse coureur aller tijden, tot hij na het millennium links en rechts is ingehaald door Wiggins, Froome en de broertjes Yates. Die winnen zomaar grote rondes, de droom die Tommy jarenlang heeft nagejaagd, een jacht die hij met de dood heeft moeten bekopen.

Als ik in de biografie van Jan Janssen, prachtig geschreven door Fred, lees en herlees hoe die laatste ogenblikken van Tommy waren, staat het kippenvel weer op mijn armen. Zo diep gaan voor je idealen is maar weinigen gegeven. Eigenlijk ken ik er maar twee: Simpson en Janssen, zoals ook in dat boek is te lezen.

Zo het is er uit, laat de kritiek maar komen. Om die kritiek te pareren verklaar ik hierbij plechtig in mijn laatste bijdrage dat elk truitje in mijn verzameling me dierbaar is, maar ik ben mens genoeg om toch mijn voorkeuren te hebben.
... Lees meer
Door Henk Theuns, 12 december 2018 12:00

In januari 2006 won Thomas Rabou de Ronde van Siam. Ik had nog nooit van hem gehoord en ook over de wielersport in dat verre werelddeel wist ik niet veel. Een maand later zat ik tegenover hem in zijn ouderlijk huis in Schijndel.

Een frêle jongen van 22 jaar die een zeer goede prestatie had neergezet, want die ronde vereiste echt wel de nodige klasse en klimtalent om die überhaupt te rijden, laat staan te winnen. Het was een leuk gesprek met een van ambitie barstende jonge renner die vooral in zijn element is als de weg omhoog loopt en liefst zo steil mogelijk.

Later in dat jaar zag ik hem bezig in een criterium in mijn woonplaats Zeist en hij was met voorsprong de meest strijdlustige renner die slechts de snelle criteriumspecialist Ronald Roos moest laten voorgaan.

Hij fietste zich als lid van de Marco Polo-ploeg keer op keer in de kijker en in 2007 kreeg hij een contract bij de continentalploeg van Rabobank. Hij was van plan die langverbeide kans met twee handen aan te grijpen, maar in 2007 kreeg hij de Ziekte van Pfeiffer.

Het kostte hem het hele seizoen en kennelijk zat het diep in zijn lijf, want ook 2008 hield niet over. Weliswaar behaalde hij een overwinning in een Spaanse rittenkoers, maar dat was geen resultaat om je werkgever echt te behagen. Toch kreeg hij ook in 2009 weer een kledingpakket van Rabobank uitgereikt.

Hij behaalde diverse ereplaatsen maar een overwinning zat er niet in en Thomas moest op zoek naar een nieuwe ploeg. Die vond hij in Amerika waar Team Type 1 hem wel wilde hebben. Een continentalteam dat een louter Amerikaans programma reed.

Thomas koos domicilie in Atlanta en reisde vervolgens van hot naar her om overal in de states criteriums te rijden en enkele etappekoersen. In de Tour of California van 2010, won hij het bergklassement en zijn naam haalde alle kranten. 

Hij reed toen bij Team Type1 maar de aandacht ging niet in de eerste plaats niet naar Thomas uit, want de ploeg beschikte over een heuse vedette. In 2005 was de Spanjaard Francisco Mancebo nog vierde in de Tour en derde in de Vuelta.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 12 december 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ALESSIO, Veronica (1987, ItaliŽ)
BAKKER, Cor (1900, † 14.06.1979, Nederland)
BECKER, Christina (1977, Duitsland)
BOER, Sophie de (1990, Nederland)
BRINKHOFF, Herman (1947, Nederland)
ERRANDONEA, Josť-Maria (1940, Spanje)
GRYSOLLE, Sylvain (1915, † 19.01.1985, BelgiŽ)
LADAGNOUS, Mathieu (1984, Frankrijk)
LUBBERDING-GRIEP, Corina (1961, Nederland)
SANTESTEBAN GONZALEZ, Ane (1990, Spanje)
SCHEPERS, Eddy (1955, BelgiŽ)
SLENTER, Kaj (1990, Nederland)
SOEK, Julia (1990, Nederland)
SPRING IN 'T VELD, Joost (1985, Nederland)
STIPHOUT, Addy van (1986, Nederland)
TREIER, Grete (1977, Estland)
VALEN, Anita (1968, Noorwegen)
VAN DEN EECKHOUT, Kevin (1983, BelgiŽ)
VELDE, Johan van der (1956, Nederland)
LEDAGNOUS, Matthieu (1984, Frankrijk)
JANSSEN, Adriaan (1995, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 12 december 2018 0:00

Dit is mijn laatste bijdrage aan de slogblog en ik wil tot besluit een fiets bespreken die me misschien wel het meest aan het hart ligt. Het is de fiets waarmee ik van 1986 tot en met 1988 de wereld ben rondgefietst.

Die wereldreis heb ik gemaakt op een Gazelle Randonneur Trophy en dat is niet zo maar een fiets. Het is een kameraad, een lotgenoot zelfs die ik jaren heb verwaarloosd. Een beetje vergeten zelfs tot hij na jaren tevoorschijn kwam onder de berg racefietsen die ik in de loop der jaren heb verzameld.

Hij stond onder het afdakje in de tuin, bedekt met een dikke laag stof en spinrag. Omdat het wrakke bouwsel op instorten stond, moest er eindelijk iets aan gedaan worden en veertien noodlijdende fietsen kwamen na verwijdering van dekzeilen tevoorschijn.

Ondanks die zeilen waren ze jarenlang blootgesteld geweest aan de elementen en wel zodanig dat het voor de andere dertien racefietsen te laat was en ik die naar de schroothoop kon brengen. Maar mijn Gazelle heeft het als enige overleefd en ik schaam me nog steeds dat ik zo slecht voor mijn gabber van toen heb gezorgd.

Maar zo gaat dat helaas als je een huis vol racefietsen hebt, waar je als gezin van vier personen omheen moet zien te leven. Wat ik daarmee vrouw en dochters heb aangedaan daar heb ik het liever niet over, wel dat er uiteindelijk een oplossing voor mijn verzamelwoede is gekomen en we nu weer over het volledige huis kunnen beschikken.

Aan mijn oude gabber zit een heel verhaal vast. Hij is opgebouwd door fietsenmaker Theo Baartman uit Rotterdam-Zuid. Met Theo besprak ik voor de reis uitgebreid welke onderdelen er op moesten. Toen de fiets klaar was en ik aan mijn reis van tienduizenden kilometers kon beginnen was ik voor het onderhoud op mezelf aangewezen en ben ik ook een volleerd fietsenmaker geworden.

Toen ik weer terug was, bedacht ik dat ik iets met die kennis moest gaan doen. Ik had grote waardering gekregen voor het merk Gazelle en besloot de stoute schoenen aan te trekken om mijn ervaringen persoonlijk aan de heer Breukink, directeur van de Koninklijke Gazelle in Dieren, te gaan overbrengen.

Ik stapte met mijn fiets op de trein om in Dieren met de fiets aan de hand bij Gazelle binnen te stappen. Ik vroeg de heer Breukink te spreken. Een gok, want zo’n man is natuurlijk drukbezet. Maar ik had geluk na een paar minuten stond ik tegenover hem en zaten we even later in het directiekantoor waar hij uitgebreid de tijd nam om naar mijn avonturen te luisteren.

We raakten haast niet uitgepraat, want de vader van Erik was een charmante empatische man die vol belangstelling echt allesover mijn reis wilde weten. Toen het gesprek teneinde was vroeg hij of hij nog iets voor me kon doen. Ik overwon mijn terughoudendheid en vroeg of ik bij Gazelle kon komen werken op de afdeling Research & Development, omdat ik mezelf bekwaam genoeg achtte om over verbeteringen van een fiets mee te denken en te oordelen.

Breukink lachte en sprak de volgende woorden: “Beste Peter, ik zou je direct in dienst nemen, want je zou een aanwinst zijn voor ons bedrijf. Er is echter één maar en dat ben je zelf. Je bent een avonturier en ik vrees dat als je een paar maanden hier werkt en je plaats hebt veroverd, het toch weer gaat kriebelen en je weer de wijde wereld in trekt op je Gazelle randonneur.”
... Lees meer
Door Peter Ravensbergen, 11 december 2018 12:00

De Fransman Lucien Teisseire uit het achterland van de Franse Rivièra, was net na de Tweede Wereldoorlog een van de beste renners van zijn land. Een onderscheiding op zich, want de Fransen hadden toen nog al wat kampioenen in de aanbieding.

Even zo uit het hoofd: Bobet (nog heel jong toen), Robic, Gauthier, Geminiani, Goasmat, Mahé, Diot, Caput, Fachleitner, Idee, Vietto (al heel oud toen) en ga zo maar door.

Teissiere was een sterke allrounder, die ondanks zijn stevige lichaam goed kon klimmen, maar ook op het vlakke zijn mannetje stond en die er ook nog een sprintje uit kon draaien als het zwaar was geweest.

En zwaar was het in die jaren altijd, al was het alleen maar vanwege de toestand van de kapotgebombardeerde wegen en bergpaden. Om een indruk te geven van zijn veelzijdigheid, hij won een keer Parijs-Tours, eindigde kort in Milaan-San Remo en Parijs-Roubaix, maar won ook de Dauphiné Libéré.

Hij startte acht keer in de Tour de France en reed ze allemaal uit. Zijn beste klassering was een zesde plaats in 1948 en hij won vier etappes. 1948 was zijn topjaar. Niet alleen vanwege die zesde stek in de Tour, maar ook vanwege zijn verrichtingen in het WK van dat jaar.

Dat werd voor het eerst na de oorlog in Nederland gehouden en de twee grote favorieten waren de Italianen Fausto Coppi en Gino Bartali. Die waren echter elk naar Valkenburg gekomen om er voor te zorgen dat de ander geen wereldkampioen zou worden.

Ze waren zo vastbesloten dat ze bereid waren hun eigen kansen, en die van de renners die hun koers op hen afstemden, daarvoor op te offeren. En toen werd het in de finale uiteraard prijsschieten voor de rest van het deelnemersveld.

Na een spervuur van uitlooppogingen en demarrages bleven er uiteindelijk vier renners voorop. Dat waren de Belgen Stan Ockers en Briek Schotte en de Fransen Apollinaire Lazarides en Lucien Teisseire.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 11 december 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BODROGI, Laszlo (1976, Hongarije)
CONTRERAS CA—O, Carlos Alberto (1973, Colombia)
DAJKA, Jobie (1981, † 07.04.2009, AustraliŽ)
DAY, Ben (1978, AustraliŽ)
DOHMEN, Mathieu (1952, Nederland)
GROEN, Arnoud van (1983, Nederland))
KNEGT, Gerben de (1975, Nederland)
RIEDESSER, Patrick (1975, Oostenrijk)
SANDBRINK, Jan (1944, † 03.11.2015, Nederland)
SIGNEGO, Alessio (1983, ItaliŽ)
STYBAR, Zdenek (1985, TsjechiŽ)
VAN LANCKER, Robert (1946, BelgiŽ)
VAN POUCKE, Michael (1983, BelgiŽ)
VERSLUIS, Arie (1948, Nederland))
VILJOEN, Chrissie (1976, Zuid Afrika)
WEISSINGER, Renť (1978, Duitsland)
LAPORTE, Christophe (1992, Frankrijk)
LINDENBERG, Jim (1996, Nederland)
LINDENBURG, Jim (1996, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
KOOT, Kees (1923, † 11.12.2007, Nederland)
WOLFF, Joop de (1909, † 11.12.1934, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 11 december 2018 0:00

Mijn ordners bevatten behalve heel veel wielertijdschriften ook talloze programmaboekjes van de koersen in binnen- men buitenland die ik in mijn leven heb bezocht. Van heel simpel, een paar gestencilde A4-tjes tot prachtige full colour exemplaren. Ik kies er willekeurig een uit. Een fraai uitgevoerd rood-wit-blauw boekje gedateerd 22 juni 1980, toen de nationale titelstrijd voor de profs op de weg werd verreden in het Zuid/Limburgse Geulle.

Ik schreef daarover eerder op de slogblog: ‘Als een van de veertigduizend toeschouwers bij de nationale kampioenschappen 1980 in Geulle wist ik bij voorbaat al dat de nieuwe kampioen in het legendarische rood-geel-zwarte TI-Raleigh shirt zou rijden. Maar wie zou door ploegleider Peter Post naar voren zou worden geschoven om aan het eind van de dag de rood-wit-blauwe trui aan te kunnen trekken?’

Speaker Chris Delbressine riep al in het begin van de wedstrijd dat Post die dag Johan van der Velde, Gerrie Knetemann en Joop Zoetemelk als troeven zou uitspelen en naarmate de koers werd het duidelijk dat de Raleighs een gigantisch overwicht hadden.

Ze waren met zes man vertegenwoordigd in de kopgroep van zestien, die zich na ruim honderd kilometer had geformeerd. Raas, Knetemann, Pronk, Van der Velde, Wijnands en titelverdediger Lubberding hadden af te rekenen met het koppel Jo Maas en Hans Langerijs van de DAF-ploeg en de eenlingen Kuiper, Pirard, Jonkers, Maassen, Schipper, De Rooij, Lammertink en Adri van Houwelingen.

De grote afwezige in die groep was Zoetemelk. Die was al sinds een sleutelbeenbreuk in de Ronde van de Middellandse Zee op zoek naar de juiste vorm en had die een week voor de Tourstart nog steeds niet gevonden. In de 23ste ronde demarreerde Ad Wijnands uit de kopgroep.

De Maastrichtenaar bereikte een maximale voorsprong van een minuut en veertig seconden. Pas in de 29ste ronde begon de groep achter hem onrustig te worden. Het was Jos Schipper die achter de uitloper aanging. Van der Velde, Raas, Van Houwelingen en De Rooij volgden in zijn spoor.

Nadat Wijnands was ingelopen, leek Johan van der Velde te gaan lossen. Hij liet een gaatje vallen, maar zette toen aan en ging erop en erover. In no-time had de Brabander een voorsprong van twintig seconden te pakken. Zijn voorsprong liep met steun van de Raleighs snel op en het was duidelijk dat de rest voor de tweede plaats reed. In zijn rood-wit-blauwe trui zou Johan in de weken daarna een groot aandeel hebben in de Tourzege van Joop Zoetemelk (foto 2).
... Lees meer
Door Jan Houterman, 10 december 2018 12:00

Vandaag precies vier jaar geleden overleed Gerard Vianen aan leukemie. Ik herinner me die dag als was het gisteren. Ik had met zijn dochter afgesproken dat ik die dag bij Gerard op bezoek zou gaan, maar in de ochtend belde ze me dat het niet meer hoefde.

Gerard was die ochtend overleden en dat feit bezorgt me nog altijd een schuldgevoel, omdat ik natuurlijk eerder een afspraak had kunnen maken. Niet dat Gerard een dikke vriend van me was, maar we kenden elkaar redelijk goed.

Hij was een goede renner, maar geen topper. Ik woonde in de jaren zeventig een ‘dorpie verder,’ zoals dat heet. In ons geval hij in Kockengen en ik in Wilnis. We kwamen elkaar weleens tegen op de racefiets. Ik wist wie hij was, maar voor hem was ik toen nog een anonieme fietstoerist.

Ik reed meestal met een ploegje van tussen de vier en acht man en omdat we dat elke avond deden en steeds hetzelfde rondje almaar sneller aflegden, hadden we het gevoel dat we als dertigers onze roeping hadden gemist en wielrenner hadden moeten worden in plaats van voetballer, tennisser en in mijn geval basketballer.

Op een avond waren we weer lekker bezig met de kop onder het stuur en borend in de wind van het Groene Hart, toen we achter ons een tikkende derailleur hoorden van een fietser die er langs wilde. Dat op zich vonden we al een gotspe, want wij waanden ons Merckx of Zoetemelk, zonder dar hardop te durven zeggen.

Geen idee hoe hard we gingen, want er bestonden nog geen computertjes voor op het stuur, maar die eenzame fietser passeerde ons alsof we stilstonden. Handjes op het stuur en met de woorden Gan Mercier op zijn rug passeerde ons Gerard Vianen himself.

In het voorbijgaan, zei hij zonder hijgen, “Zo jongens, lekker weertje voor een tochtje, hè,” alsof hij in een luie stoel zat en over koetjes en kalfjes praatte. Na die woorden werd hij razendsnel een stip aan de horizon om in de kortste keren uit zicht te verdwijnen.

Dat was een geestelijke dreun van jewelste als je alles zit te geven om dat tempo vol te houden en er komt iemand langs die zonder overmatige inspanning zoveel harder fietst. Gevoelens van bewondering en deceptie streden om voorrang en ik vond dat fietsen ineens niet meer zo leuk.

Dat laatste gevoel is gelukkig snel overgegaan, maar ik heb nooit meer het gevoel gehad dat er aan mij een groot wielrenner verloren is gegaan. Later leerde ik Gerard kennen en heb ik hem dit verhaal verteld. Hij moest er om grinniken en hij plaagde me er bij iedere ontmoeting mee.

Gerard was een prachtkerel die als beroepsrenner een mooie carrière heeft gehad met als hoogtepunt die etappezege in de Tour de France in 1994. Het was in de laatste week en de bergen hadden de renners achter zich gelaten toen Gerard intuïtief aanvoelde dat het nu of nooit was.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 10 december 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ARM…E, Sander (1985, BelgiŽ)
CAZZOLA, Maria (1987, ItaliŽ)
CHERRO MOLINA, Javier (1980, Spanje)
DE CLERQ, Angelo (1991, BelgiŽ)
GHISALBERTI, Sergio (1979, ItaliŽ)
LEONET IZA, Iker (1983, Spanje)
LONGHO BORGHINI, Paolo (1980, ItaliŽ)
PLAGENZI, Marika (1987, ItaliŽ)
RODRIGUEZ GARCIA, Angel (1981, Spanje)
ZAMPINI, Donato (1926, ItaliŽ)
HENAO, Sergio Luis (1987, Colombia)
ZIJL, Melvin van (1991, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
MITHOUARD, Fernand (1909, † 10.12.1993, Frankrijk)
MORETTINI, Mariano (1931, † 10.12.1990, ItaliŽ)
Door Fred van Slogteren, 10 december 2018 0:00

Het was de week waarin de nominaties bekend werden gemaakt voor de sportman, de sportvrouw, de sportploeg en de sportcoach van het jaar en zoals ieder jaar was niemand het er mee eens. Het is een jaarlijks weerkerend gezeur net als de zwartepietdiscussie en het ge-emmer over de zomertijd en de wintertijd.

De eerste die erover begon was Raemon Sluiter die als coach is genomineerd maar het vreemd vindt dat zijn pupil Kiki Bertens dat niet is. Zij slaat immers die aces en dropvolleys en niet hij. Dat is een punt.

Vervolgens kwam Sven Kramer vertellen dat het allemaal flauwekul is, want het is sowieso appels met peren vergelijken, want wat is een grotere prestatie: die van Ireen Wüst of die van Kiki Bertens? Ook een punt.

Ireen Wüst, schrijft een dag later Jaap de Groot in De Telegraaf. Die heeft goud gewonnen en Bertens heeft voorlopig nog geen grand slam toernooi op haar naam geschreven. Net als Tom Dumoulin de Tour en de Giro in 2018 niet heeft gewonnen en Epke Zonderland wel wereldkampioen werd. Eveneens een punt.

Op de sociale media emmert de discussie verder en als het festijn straks weer voorbij is, heeft niemand het er nog over. Weggezet op de zolder van ieders brein om het 't volgend jaar weer tevoorschijn te halen en er opnieuw van alles van te vinden, maar het nooit eens te zijn met wat wordt voorgesteld.

Iedereen in Nederland (lijkt het wel) is kwaad over het afschaffen van het raadgevend referendum, maar als er nou iets geschikt is om een volksraadpleging aan te wijden is het wel de verkiezing van de Sportman van het Jaar.

Dan is er wel manipulatie mogelijk, want dan worden er weer stemmen geronseld. Toen ik op de middelbare school zat, zat er bij mij in de klas een jongen die bokste. Hij heette Nico en hij is later nog kampioen van Nederland geworden in het middengewicht maar toen ik hem jaren later eens tegenkwam wist hij niet meer wie ik was.

Dat kon ik me nog voorstellen, maar niet dat hij zijn eigen naam niet meer wist. Punchdrunk, heette dat officieel, vrij vertaald had hij teveel klappen op z’n kanus gehad. Maar toen op school wist hij het wel en hij ronselde de hele school om een briefkaart in te vullen (die hij gefrankeerd uitreikte) om op Pedro Klijssen te stemmen.

Dat was in die tijd de regerend Nederlands kampioen in het halfzwaargewicht. Mijn boksende schoolvriend had veel invloed en zo werd Pedro Klijssen achtste in de strijd om sportman van het jaar te worden. Ik was er toen ook nog een beetje trots op dat ik aan dat succesje had meegewerkt.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 9 december 2018 12:00

« Vorige 1 2 3 ... 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 ... 1182 1183 1184 Volgende »