Slogblog


Theo de Rooy (1957)

Hij komt in geen enkele opsomming van wereldkampioenen voor, maar toch is hij het geweest. Theo was in 1978 wereldkampioen bij de studenten. Ik dacht dat hij economie studeerde, maar daar heeft hij niet veel mee gedaan of het moet in zijn huidige functie zijn als voorzitter van de directie van Rabo Wielerploegen B.V. In 1980 werd Theo beroepsrenner en dat bleef hij elf jaar. Een goede subtopper die een keer de Ronde van Duitsland won en een keer 19e was in de Tour de France. In 1991 werd hij ploegleider bij de Panasonic-ploeg van Peter Post die als manager meer op de achtergrond ging functioneren. Toen Post na Panasonic en Novemail geen sponsor meer kon vinden, trad Theo in dienst bij Shimano. Dat zal niet de gelukkigste tijd van zijn leven zijn geweest, want hij nam direct ontslag toen Jan Raas hem benaderde om eerste ploegleider bij de Rabobank-ploeg te worden. Na het ontslag van Raas is hij nu de hoogste man bij de bankierende wielrenners. Een rustige, beschaafde man die bekwaam leiding geeft aan een geoliede organisatie. Hij wordt vandaag 49 dus hij kan nog jaren mee. (© Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 25 april 2006 0:00

“Op 24 april 1979 vond in Jerez de la Frontera de proloog plaats van de 34e Ronde van Spanje. De kranten wonden er geen doekjes om, Joop Zoetemelk was de grote favoriet om de Vuelta te gaan winnen. Hij was in vorm want in de seizoensstand stond hij op dat moment met acht overwinningen op een gedeelde tweede plaats met Roger De Vlaeminck en Jan Raas. Alleen het Belgische sprintkanon Noël Dejonckheere overtrof het drietal met elf zegepralen.
Joop maakte zijn favorietenrol direct waar, want met een tijd van 8 minuten en 16 seconden won hij de mini-tijdrit over 6,3 kilometer. Hiermee was hij maar liefst 14 seconden sneller dan Fons De Wolf, terwijl Michel Pollentier en Jan van Houwelingen 17 seconden moesten toegeven. Outsider Lucien Van Impe werd vijfde op 18 seconden. De toon was gezet.
Andere Nederlanders die aan het Spaanse avontuur begonnen waren, waren Adri van Houwelingen, Frits Pirard en Kees Bal. Volgende week meer over de Ronde van Spanje 1979.

Op 24 april 1981 eindigde in Brussel ...

Door Fred van Slogteren, 24 april 2006 10:00

Peter Steevenhaagen (1965)

Ook weer zo’n groot talent uit Haarlem, de stad waar volgens Jan Zomer het ene wielertalent na het andere opstaat en er geen een de absolute top bereikt. Zo ook deze Steevenhaagen. Herman Krott nam hem al jong op in zijn Amstel Bier-ploeg en daar deed hij veel internationale ervaring op. Hij kon aardig klimmen en had een goede tijdrit in de benen. In 1986 werd hij prof bij PDM en als 21-jarige debuteerde hij in de Tour op een 29e plaats. Zeven jaar later moest hij noodgedwongen stoppen omdat hij nergens meer een contract kon krijgen. Hij hoeft zich voor zijn palmares niet te schamen, maar hij heeft geen enkele aansprekende overwinning behaald. Na zijn carrière ging Peter Steevenhaagen in zaken. Hoe het nu met hem gaat, weet ik niet, maar misschien is er iemand die me kan bijpraten. (© Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 24 april 2006 0:00

Op de Côte de Sprimont gebeurde het. Joaquin Rodriguez probeerde het en Michael Boogerd reageerde. Getergd door de kritiek op de ploeg en over het gezeur dat een nieuwe generatie was doorgebroken en al het lekkers opeiste. Dit was zijn koers en hij ging mee. De afstand was niet al te lang meer en als die Barca mee zou werken dan was er een kans. De Italianen gingen eendrachtig in de achtervolging. Bettini, Basso, Cunego, Simoni, Di Luca werkten goed samen, maar Boogerd was ontketend. 45 seconden bedroeg de maximale voorsprong en daarna ging het slinken. De jacht werd hard gespeeld om op de Côte de Saint-Nicolas de sprong naar het duo te kunnen maken. Met nog 7 kilometer te gaan bedroeg de voorsprong nog maar 23 seconden. Op 5,5 kilometer kwam Perdiguero erbij. Drie man voorop en toen kwam ook Sinkewitz erbij. En toen was de droom voorbij. Twaalf man gingen het uitmaken met Boogerd er nog bij. In de laatste kilometers heeft iedereen het wel geprobeerd. En dan in de sprint is het net als woensdag Valverde. De eerste Spaanse winnaar van L-B-L. Michael Boogerd eindigde als vijfde. Om moedeloos van te worden. Door Michel Wuyts aangewezen worden als de sterkste man van het hele pak is mooi, maar koop er maar een brood voor. (© Cor Vos)

Voor de volledige resultaten:

http://www.cyclingnews.com/road/2006/apr06/lbl06/?id=results

Door Fred van Slogteren, 23 april 2006 16:44

Vliegende dokter in het hooggebergte

In de schaduw van de topsport zet hij grootse prestaties neer. De nodige trainingsarbeid hiervoor wordt gedaan tijdens vakanties, compensatie-uren of op een andere creatieve manier: als arts-assistent chirurgie bij het Boven Het IJ-Ziekenhuis is er niet altijd tijd voor. Spotten met de logica van de sport, en toch won Feike Loots de wintertriatlon van Assen, en werd hij vijfde in de Marmotte, een van de zwaarste klimkoersen in Frankrijk.

Hij zou de laatste zijn die zich zelf een goede wielrenner noemt, om dat tegelijk, met zijn uitslagen, tegen te spreken. Vijfde worden in de Marmotte is een prestatie die alleen door kenners op waarde wordt geschat. Want dan moet er eerst afgerekend worden met vier cols van de eerste categorie, én 3995 andere renners, onder wie profs, en topamateurs. De Marmotte finishen bij de eerste vijf, en ook nog een kogelharde tijdrit in de benen hebben, dan ligt de weg vrij voor een mooie wielercarrière. Feike (27) is een realist en hoeft niet lang over het antwoord na te denken. Hij is nu te oud maar ook te laat in aanraking met het cyclisme gekomen.
“Als klimmer en tijdrijder heb ik ...

Door Fred van Slogteren, 23 april 2006 11:40

Arie den Hartog (1941)

Ik ben al mijn hele leven wielerliefhebber, maar pas in 1996 heb ik mijn beroep van tekstschrijver/publicist gecombineerd met mijn hobby. Met Wieler Revue kwam ik overeen een rubriek te beginnen over Dé Dag van beroemde oud-wielrenners uit Nederland en België. Arie was mijn eerste hoofdpersoon in een reeks van 36 geschreven portretten. Ik zocht hem op in het Limburgse dorp Nieuwstadt en we hadden het in het kleine keukentje achter zijn fietsenwinkel over de dag dat hij Milaan-San Remo won. Ik vond hem een beetje een achterdochtige man, bang om te veel te zeggen. Toch mocht ik hem wel. Hij stak niet onder stoelen of banken dat Jan Janssen bepaald geen vriend van hem was, maar hij was wel zo genereus om zijn grote respect voor de wielrenner Janssen uit te spreken. Arie was een heel groot talent, die veel meer uit zijn carrière had kunnen halen als hij had gekund wat Janssen kon. Doorgaan tot de dood erop volgt. Jan Janssen had dat er desnoods voor over, Arie den Hartog niet. Dat maakt het verschil tussen een kampioen en een modale renner. Hoewel modaal? Arie won niet alleen Milaan-San Remo, maar ook de Amstel Gold Race. De huidige generatie Nederlandse renners zou er een moord voor doen.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 23 april 2006 0:00

Adrie van der Poel vind ik een onderschatte coureur, want met zijn palmares behoort hij tot de beste Nederlandse renners ooit. In de Top 100, die Jean Nelissen in 1999 samenstelde, staat hij op de veertiende plaats. Ik weet niet precies welke criteria ons Maastrichtse orakel gehanteerd heeft, maar ik denk dat hij alles wat in de Tour de France gepresteerd is dubbel heeft laten meetellen, anders zou Van der Poel veel hoger hebben gestaan. Op www.cyclingranking.com staat een andere ranglijst en daarin staat Poeleke tweede achter Joop Zoetemelk. Dat is volgens mij weer iets te hoog, maar het is wel reëler dan de klassering van Nelissen. In het boek ‘100 jaar wegrenners’ hebben Van Eyle en Burremans zeven pagina’s nodig om alle uitslagen van de slanke Brabander te rubriceren en dat is een van de langste vermeldingen in dat dikke boek. Maar ieder lijstje is arbitrair en daarom vertrouw ik meer op mijn eigen gevoel bij deze gedreven renner. Hij vertelde mij eens dat hij in de eerste vijf jaar van zijn ...

Door Fred van Slogteren, 22 april 2006 11:47

Jos Elen (1967)

Deze Brabander reed vier jaar bij de beroepsrenners in het shirt van Elro Snacks. Dat is het bedrijf van zijn vader. Hoewel Elen senior aanzienlijke bedragen in zijn hobby moet hebben gestopt is het nut ervan gering geweest. Jos werd een keer derde in de Draai van de Kaai, maar verder kwam hij in het stuk niet voor. Op wielersite.net kwam ik een uitspraak tegen van Albert Stofberg, de wielertrainer die zoveel betekende voor de carrières van Mathieu Hermans en Erwin Nijboer. Die stelt dat Jos Elen als renner wellicht verder gekomen zou zijn zonder de sponsoring van zijn vader. Zou kunnen, maar dan hadden er zo’n vijftien jaar geleden wel grotere sponsors moeten zijn om hem die kans te geven. Of had Stofberg hem toen misschien aan een contract bij een Spaanse ploeg kunnen helpen?

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 22 april 2006 0:00

In zijn tienertijd wees niets er op dat hij ooit een beroemde wielrenner zou worden. Hij was een jongetje dat een brommertje veel leuker vond dan een fiets. Roken, drinken, stappen met vrienden, dat soort werk. En natuurlijk rottigheid uithalen, waardoor iedereen zei dat hij opgroeide voor galg en rad. In 1975 nam hij voor de lol deel aan een wielerkoersje in zijn woonplaats Heerhugowaard. Op een geleende racefiets werd hij ongetraind en zonder voorbereiding derde. Pas twee jaar later had hij zelf een racefiets en weer een jaar later – op zijn achttiende – werd Steven Rooks lid van een wielervereniging. Zijn leventje als stapper ging echter gewoon door, hoewel hij er zo nu en dan blijk van gaf een groot wielertalent te zijn. Langzamerhand werd hij serieuzer en hij werd bij de Batavus-ploeg onder leiding van Piet Hoekstra in korte tijd een topamateur. De klasse droop er van af, maar qua instelling was hij een moeilijke jongen die regelmatig conflicten kreeg. In 1982 kreeg hij een ...

Door Fred van Slogteren, 21 april 2006 12:00

© Otto Beaujon

“De geschiedenis van Carlton Cycles gaat terug tot 1896 toen grootvader O’Donovan een fietsenfabriekje begon in het plaatsje Carlton, een voorstad van Nottingham. Later zou het bedrijf verhuizen naar Ilkeston, een andere wijk van Nottingham, en dat was de plek waar de beroemde Carlton racers in de jaren zestig, zeventig en tachtig vandaan kwamen. Carlton werd, zoals dat met meer dan tweehonderd andere fietsenfabrikanten al eerder gebeurd was, ingelijfd door Raleigh, en het bedrijf werd aangewezen als de specialist van de professionele racefiets. De grote mannen achter die ...

Door Fred van Slogteren, 21 april 2006 10:00

« Vorige 1 2 3 ... 1173 1174 1175 1176 1177 1178 1179 1180 1181 1182 1183 ... 1200 1201 1202 Volgende »