Slogblog


Robert MILLAR (1958, Groot Brittannië)

De Schot Robert Millar is een heel goede coureur geweest. Hij was zestien jaar beroepswielrenner en in die periode reed hij voor zes verschillende ploegen. Hij heeft niet heel veel gewonnen, want als specifieke klimmer waren niet veel wedstrijden geschikt voor hem. Voor de grote ronden kwam hij net iets te kort. Tweede plaatsen in de Giro en de Vuelta zijn natuurlijk mooie klasseringen, maar hij werd toch nooit als een echte favoriet gezien voor een eindzege. In de kleinere rittenkoersen werd er wel altijd rekening met hem gehouden. Zijn belangrijkste zegepraal is dan ook de Dauphiné Liberé in 1990.
In meerdere opzichten is Robert Millar een buitenbeentje. In de eerste plaats was hij een echte klimmer uit een land dat – bij mijn weten - nooit klimmers van betekenis heeft voortgebracht. En dan bedoel ik niet Schotland, maar Groot Brittannië. In de tweede plaats was hij een aparte omdat hij vegetariër was (of is). Tot grote ergernis van Peter Post die twee jaar zijn baas was. Zijn laatste wapenfeit in het anders zijn dan anderen dateert van recenter datum. Robert Millar heeft zich een aantal jaren geleden tot vrouw laten transformeren en hij gaat nu door het leven als Roberta. Dat was aanleiding voor veel hilariteit in de wielerwereld. Zelfs Joop Zoetemelk maakte er een grap over: “Dat had hij eerder moeten doen, want bij de vrouwen had hij vast veel meer gewonnen.”

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 13 september 2006 0:00

“We zijn de afgelopen week twee man kwijtgeraakt, Menchov en Boogerd. Van Michael wisten we dat hij de Vuelta waarschijnlijk niet uit zou rijden omdat hij hier is ter voorbereiding op het WK, het Kampioenschap van Zürich en de Ronde van Lombardije. Menchov kon het gewoon niet meer opbrengen om zich te pijnigen. Het is geen mentaal wrak, maar de verzadiging is er. Zo’n jongen denkt: mijn seizoen is geslaagd, de doelen die ik gesteld had zijn bereikt en dan is het moeilijk steeds weer die pijngrens op te zoeken om nog iets extra’s te bereiken. Ik heb daar wel begrip voor omdat het voor een kopman veel moeilijker is om ...

Door Fred van Slogteren, 12 september 2006 14:55

“Ik heb het altijd jammer gevonden dat TVM gestopt is met het sponsoren van een grote wielerploeg. Het is natuurlijk wel begrijpelijk na al die ellende in 1998, maar het blijft jammer. Ik heb ergens gelezen of gehoord dat de transportverzekeraar in de wielersport wil terugkeren, maar zeker weet ik het niet. Misschien kan iemand daar eens op reageren. De TVM-renners reden op Gazelle-fietsen. Stalen fietsen gemaakt van de uiterst dunwandige Reynolds 731 buizen. Het verhaal gaat ...

Door Fred van Slogteren, 12 september 2006 10:00

Oscar CAMENZIND (1971, Zwitserland)

Michael Boogerd wil over iets minder dan twee weken graag wereldkampioen worden en hij is dan ook weer een van de favorieten voor de titelstrijd in Salzburg. In 1998 was hij er al eens heel dichtbij. In eigen land nog wel op het geliefde parcours van de Hagenees rond de Cauberg. Hij reed met groot gemak in de kopgroep, waaruit de winnaar tevoorschijn zou komen. Het wachten was op zijn demarrage. Maar Boogie kreeg op het moment suprème een lekke band en een redelijk onbekende Zwitser kon die dag alles. Hij reed zo maar bij renners vandaan als Armstrong, Bartoli en Van Petegem. Dat kan niet waar zijn, dacht ik, toen ik er naar zat te kijken, maar het was waar. Helemaal onbekend was die Camenzind nou ook weer niet, want hij had bij het WK van 1996 al sterk gereden en mooie klasseringen behaald in de Giro, maar dat hij zo goed was wist ik niet.
Met een soort stofbril op zijn neus en zwart bemodderd door het slechte weer leek hij op een mijnwerker en met het Glück Auf op de lippen danste hij solo voor het laatst de Cauberg op om in Valkenburg zegevierend over de streep te komen. 47 jaar na Ferdi Kübler was hij de derde Zwitserse wereldkampioen. Een week later won hij ook de Ronde van Lombardije met hetzelfde machtsvertoon en ook hier kon een sterke Boogerd het niet van hem winnen. In de rest van de twaalf maanden dat hij wereldkampioen was, leek de vloek van de regenboogtrui op hem van toepassing. Eenmaal bevrijd van het tricot won hij nog wel de Ronde van Zwitserland en Luik-Bastenaken-Luik, maar niet meer met die overtuiging van Valkenburg. In 2004 werd hij betrapt op het gebruik van epo. Hij wachtte de gevolgen niet af, maar zette per direct een punt achter zijn carrière. Opgeruimd staat netjes, dacht ik, en ik zag weer die beelden op mijn netvlies van een huilende Michael Boogerd, die op 11 oktober 1998 de sterkste was van de kopgroep. Zal er ooit nog wel een Nederlander wereldkampioen worden?
(Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 12 september 2006 0:00

“In de krant van donderdag 11 september 1975 stond een triest bericht. De Franse beroepswielrenner Jean Claude Misac (foto) was aan een hartaanval overleden. Hij viel tijdens de training in Bar sur Aube al na drie kilometer van zijn fiets. Toen de hulpdiensten enige minuten later arriveerden was Misac reeds overleden. Misac, geboren op 27 oktober 1948, reed twee maal de Tour de France (1974–47e/1975–65e). Hij reed in het seizoen 1975 voor de Gan-Mercier ploeg en was toen ploeggenoot van onze landgenoten Joop Zoetemelk, Gerrie Knetemann, Gerard Vianen, Kees Bal, Jan van Katwijk en Jo Vrancken.

Precies één jaar later verbeterde Fred Rompelberg op de baan van het Italiaanse Monteroni het ...

Door Fred van Slogteren, 11 september 2006 10:00

Graeme OBREE (1965, Groot Brittannië)

In juli 1993 werd de wielerwereld verrast met het bericht dat de Schotse amateurrenner Graeme Obree het negen jaar oude werelduurrecord van Francesco Moser had verbeterd met maar liefst 445 meter. Het record ging met 51 kilometer en 596 meter in de boeken van de UCI. Dat was overigens niet het bijzondere, want records zijn er om verbeterd te worden. Behalve het feit dat die Obree volslagen onbekend was, werden we vooral verrast door de fiets waarop hij reed en zijn ongebruikelijke fietshouding. Om een optimale stroomlijn te bereiken lag hij met zijn schouders op zijn handen die uiteraard het stuur beet hielden. Zo reed Obree op een gigantisch verzet naar zijn record. Het moeilijkste was, zo zei hij na afloop, het verdragen van de pijn door de onnatuurlijke houding die hij een uur lang moest volhouden. De fiets was door hem zelf gemaakt met onderdelen van een oude wasmachine, zo kwam in het nieuws. Het bleek slechts om wat lagers te gaan, maar het was een mooi verhaal. Lang heeft Obree niet van zijn record genoten, want nog geen week later werd hij onttroond door zijn landgenoot Chris Boardman. De Schot liet direct weten dat hij revanche zou nemen. Hij pakte dat jaar eerst de wereldtitel achtervolging (Boardman derde) en op 27 april 1994 verbeterde hij wederom het record aller records en bracht het op 52 kilometer en 713 meter. Kort daarna maakte de UCI een eind aan de records op merkwaardige rijwielen en zo werd de tijd van Eddy Merckx uit 1972 weer als record aangehouden. Boardman verbeterde die tijd als eerste op een goedgekeurde fiets en Graeme Obree verdween in de vergetelheid. Nog één keer kwam hij in het nieuws toen hij lijdend aan manische depressiviteit vlak voor kerst 2001 een zelfmoordpoging ondernam, die niet slaagde.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 11 september 2006 0:00

Van mijn goede vriend Hans Prakke ontving ik het volgende mailtje over de GerrieKnetemannClassic, dat ik hierbij integraal weergeef:

‘Een prachtige dag. Prima organisatie! En een mooi rondje!”Dat was het korte en krachtige commentaar van Gre Knetemann, die terugkeek op de toertocht door Noord-Holland die als eerbetoon aan haar overleden echtgenoot dit jaar voor het eerst werd georganiseerd.

Steven Rooks en Miriam Langedijk hebben een huzarenstukje geleverd.Een perfecte organisatie en dito voorbereiding leidde tot veel positieve voorpubliciteit en tevreden deelnemers achteraf. Tussen de 1500 en 2000 deelnemers mocht het duo verwelkomen. Goed uitgepijlde routes leiden de toerrijders langs historische Kneetplekken in Noord Holland. Met Start en Finish bij Motel Akersloot kon worden gekozen voor een rondje van 100 dan wel 150 km. Verloting, Kika-beren en eigen GerrieKnetemannClassic wielerkleding en het boek De Kneetstory te koop. Deel van de opbrengst uiteraard in de stijl van de Kneet voor Kika, het fonds Kinderen Kankervrij waarvan Kneet bij zijn leven zo’n hartstochtelijk ambassadeur was.

Wordt vervolgd in 2007!'

Hans Prakke

Zelf meegedaan, Hans?

Door Fred van Slogteren, 10 september 2006 11:55

Ik dacht dat alles wel zo’n beetje gezegd en geschreven was over het dopinggeval Landis, maar in het Belgische blad Cyclo Sprint van deze maand staat een interview met de uroloog Jo Stragier. Hij herhaalt wat andere medici al meermalen hebben gezegd dat de wederopstanding van Landis na die enorme inzinking nooit het gevolg kan zijn van een extreme toediening van testosteron. ‘Testosteron werkt op termijn, heeft zijn tijd nodig. In sommige gevallen tien weken.’ Hij gaat verder met het opsommen van de vier voordelen van het middel. ‘Eerst en vooral doet het ...

Door Fred van Slogteren, 10 september 2006 11:44

Filippo POZZATO (1981, Italië)

De Tour zal wel nooit gewonnen worden door een renner in het shirt van QuickStep. Het is een wereldploeg, maar helemaal toegesneden op het winnen van klassiekers en etappes. Met Boonen en Bettini in de gelederen ben je bijna verzekerd van enkele klassieke overwinningen per jaar. En als die twee niet meedoen of hun dag niet hebben dan is daar Pippo. De koosnaam van Filippo Pozzato, winnaar van de HEW Cyclassics 2005 en Milaan-San Remo 2006. Een echt winnaarstype, want het Italiaanse bravouremannetje maakt het regelmatig waar. Een echt showbinkie is hij, die de campings in zijn land zou hebben afgestroopt op zoek naar blonde schoonheden uit Noord-Europa, als hij geen wielrenner was geworden. Na zijn amateurtijd speelvogelde hij twee jaar bij Mapei, om vervolgens door Marco Ferretti bij Fassa Bortolo tot coureur te worden gekneed. Vol discipline kwam hij daarna bij Patrick Lefevere terug om als beschermde renner voor de overwinningen te gaan, die Boonen en Bettini om de een of andere reden hadden laten liggen. Erg geliefd is hij overigens niet in het peloton, want hij kan bijzonder irritant zijn en soms heel oncollegiaal. Pippo is een verwend supertalent, die zelfs in zijn eigen ploeg niet erg geliefd is. Maar dat wordt hem allemaal graag vergeven als hij weer een grote zege binnenhaalt. Dus geen kwaad woord over Pippo. (Foto: © Philip van der Ploeg)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 10 september 2006 0:00

Rik VAN STEENBERGEN (1924, overleden 15.05.2003, België)

Een groot kampioen en een van de beste renners aller tijden. Zeker de veelzijdigste, want Rik I (dit ter onderscheid van Van Looy, die Rik II werd genoemd) reed jarenlang zomer en winter zijn programma. Hij was een van de beste zesdaagserenners ooit en als de laatste er in februari opzat, dan buitelde hij zonder onderbreking de voorjaarskoersen in. Dan ging hij op topniveau door tot en met de najaarsklassiekers, waarna hij in oktober weer vol ambitie aan de eerste zesdaagse begon. In dat overladen programma reed hij drie keer de Tour, vijf keer de Giro en een maal de Vuelta. Hij won acht klassiekers en hij werd drie keer wereldkampioen. Hij reed 134 zesdaagsen, waarvan hij er veertig won. Hoe hij dat al die jaren heeft volgehouden is een raadsel. Hij was in ieder geval beresterk en een fantastische atleet om te zien, met de good looks van een filmster. De voormalige beenhouwersgast was op zijn twintigste al getrouwd en op zijn 38e opa. Dat zorgde voor een unieke combinatie, want het is bij mijn weten verder nooit voorgekomen dat een zesdaagserenner een koppel vormde met zijn schoonzoon. Dat was de Deen Palle Lykke Jensen met wie hij drie winterseizoenen reed. Van Steenbergen was een medisch wonder. Vrijwel iedere renner heeft een vergroot hart met een gemiddelde capaciteit van zo’n 1200 kubieke centimeter, twee keer zo veel als een gewoon mens die niet aan sport doet. Rik had een capaciteit van 1.700 cm3 en dat had voor hem als consequentie dat hij na zijn carrière nog jarenlang heeft moeten aftrainen. Of hij dat ook heeft gedaan, weet ik niet, want hij kreeg andere bezigheden. Na jarenlang in een vast ritme te hebben gezeten wist hij met tijd geen raad en door verkeerde vrienden raakte hij in de criminaliteit. Hij zag gelukkig zijn dwalingen snel in en keerde terug als eerzaam burger. Ter gelegenheid van zijn 75e verjaardag werd in 1999 een grootse huldiging georganiseerd en zijn heldendaden werden nog eens dik in de verf gezet. Bijna vier jaar later verloor België een van zijn grootste wielerzonen.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 9 september 2006 0:00

« Vorige 1 2 3 ... 1156 1157 1158 1159 1160 1161 1162 1163 1164 1165 1166 ... 1209 1210 1211 Volgende »