Slogblog


Theo BOS (1983, Nederland)

Als ik Theo zie rijden en vaak zie winnen denk ik altijd: doet hij dit over vijf jaar nog? Wereldkampioen worden of net niet of een Olympische plak winnen is hartstikke mooi en ook ik geniet daarvan, maar verder? Met enkele collegasprinters treedt hij in de wintermaanden op in het voorprogramma van zesdaagsen. Ik geloof echt wel dat hij daar waar voor zijn geld levert, maar ik vind het toch een nummertje opvoeren, een soort kermisattractie en dat is beneden zijn niveau. Ik had hem liever als topsprinter in wegkoersen gezien in competitie met McEwen, Boonen en Freire. Dat had hij volgens Gerrie Knetemann kunnen worden, als …
In 2003 had ik een gesprek met de toenmalige bondscoach over het begeleiden van wielertalent. Over Theo zei hij toen:
"Van Theo Bos weet niemand meer hoe goed die vent op de weg was. Ik toevallig wel. Die jongen werd door de Rabobank niet goed genoeg bevonden omdat hij het postuur van een klimmer niet had. Nou vraag ik je? Die jongen is gedwongen om op de baan te gaan fietsen. Als ik iets bij een ploeg te vertellen had, dan had ik hem gelijk een contract gegeven met de instructie: Theo ga jij volgend seizoen ook weer eens lekker op de weg fietsen. Het één bijt het ander toch niet?” Als dat verhaal klopt dan zou Theo Bos nu het sprintkanon zijn dat Touretappes en tal van andere koersen had gewonnen en nog zou winnen en daar wellicht veel meer sportieve satisfactie uithalen dan uit zijn optredens in de zesdaagsen. De tijd dat de stadions volliepen als een tiental grote sprinters op de affiches stond komt nooit meer terug. En behoudens de wereldkampioenschappen en de Olympische Spelen is Theo Bos veel te goed om een kermisattractie te zijn. Maar het is nog niet te laat, hij wordt vandaag pas 23. (© Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 22 augustus 2006 0:00

Gisteren een dagje in Eneco’s Tour Benelux geweest. De karavaan was neergestreken in Landgraaf. Een mooie maar merkwaardige gemeente waar je in de ene straat in Kerkrade bent en in een andere in Heerlen. Het vinden van de locatie waar de start en finish van de tijdrit was gelegen, was een behoorlijk zoekplaatje. Een tijdrit volgen is altijd leuk, omdat je alle renners een voor een langs je ziet gaan als ze solo aan de klus beginnen of over de finish komen. Ik heb altijd weer veel bewondering voor de speakers die in een doorlopende spraakwaterval van vele uren nooit in herhalingen vervallen en altijd iets interessants te melden hebben. Het klassement werd nog niet definitief gemaakt, maar etappewinnaar George Hincapie lijkt de belangrijkste kandidaat voor de eindzege.
Hulde ook voor de voortreffelijke organisatie van Henk van Mulukon en zijn staf. Zo in hartje Limburg kom je natuurlijk de nodige Limburgse coryfeeën uit het verleden tegen. Nestor Jefke Janssen (87) was er en verder Jan Nolten, Huub en Ger Harings, Jan Hugens, Jan Krekels, Henk Steevens, Patrick Strouken en die opsomming is vast niet compleet, want ik zal er wel een paar niet herkend hebben. Met Wim van Duivenbode, ooit de mentor van klasbakken als Gerben Karstens en Joop Zoetemelk, en tegenwoordig KNWU-consul in Limburg had ik het erover dat het raar en bedroevend is dat die prachtige provincie met zo’n rijk wielerverleden nauwelijks nog renners heeft die de naam van de provincie hoog houden. Max van Heeswijk is vrijwel de enige en dat is in en in triest. “Ze zijn hier gek van het wielrennen”, zei Wim “als ze maar niet zelf op de fiets moeten.” En zo is het, helaas. (© Philip van der Ploeg)

Door Fred van Slogteren, 21 augustus 2006 12:00

“Voor het in de herinnering terughalen van gebeurtenissen die in het verleden op 21 augustus hebben plaatgehad gaan we om te beginnen 31 jaar terug in de tijd. In Grave startte de Profronde van Nederland in 1975 met een ploegentijdrit over 3200 meter. En wat in de jaren erna een typisch Nederlandse specialiteit zou blijken was het toen nog niet. De Belgische Watney-Maes-ploeg met renners als Verbeeck, Verstraeten en Van Sweefelt was de sterkste, Frisol werd op 4 seconden tweede, IJsboerke derde en Gan Mercier met Joop Zoetemelk (die de ronde zou winnen) vierde. TI Raleigh werd slechts achtste hoewel ze met Jan Raas, Dietrich Thurau, Aad van den Hoek, Bert Pronk en Tino Tabak niet de minste renners in de gelederen hadden.
Het aansluitende criterium over 80 kilometer in de ...

Door Fred van Slogteren, 21 augustus 2006 10:00

Miel SEVEREYNS (1931, overleden 30.11.1979, België)

De in Schoten nabij Antwerpen geboren Miel Severeyns was een echte baanrenner die zijn geld tussen 1953 en 1970 voornamelijk verdiende in de zesdaagsen. Hij reed er 151, waarvan hij er 25 won. De meeste met Rik Van Steenbergen als koppelgenoot, een van de grootste renners aller tijden. Hoewel Severeyns klasse had, maar ook niet meer, werd hij aan de zijde van Rik I een grote. Dan kon hij meer dan zonder The Boss. Van Steenbergen had het vermogen bij zijn partners iets extra’s op te wekken, waardoor ze boven zich zelf uitstegen. Bij Miel Severeyns was dat heel duidelijk het geval, zo vertelde Peter Post mij, die eerst met Rik Van Looy en later met Fritz Pfenninger de grootste concurrent was van het duo Van Steenbergen-Severeyns. Peter herinnert zich hem ook als een prettige collega, die een geweldige inzet had. Het was een stille, rustige man die zich uitstekend thuisvoelde in de schaduw van Van Steenbergen voor wie hij door het vuur ging als het moest. Hij was heel gedisciplineerd en hij kon heel diep gaan. Post heeft nooit een zesdaagse met de Belg gereden, maar wel enkele koppelkoersen. ‘Die jongen was een heel goede ploegkoerser en hij is natuurlijk veel te jong overleden. Ik ben nog op zijn begrafenis geweest en daar waren heel veel mensen aanwezig. Ik mocht hem erg graag en ik was duidelijk niet de enige.’ (foto: archief Wim van Eyle)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 20 augustus 2006 0:00

Gerard VELDSCHOLTEN (1959, Nederland)

Deze aimabele oud-coureur uit Oldenzaal heeft de naam fysiek een fantastische coureur te zijn geweest, maar er zat geen kop op. Zo wordt Gerard al jaren weggezet als een domme renner. Ik heb dat altijd een belediging gevonden aan het adres van een coureur die in 1988 de Ronde van Romandië won. Dan kun je wel wat, want van Hennie Kuiper heb ik eens gehoord hoe zwaar die koers is. Zeker gezien de plaats op de agenda, heel vroeg in het seizoen als de Zwitserse Alpen nog lang niet klaar zijn om de vele wandel- en fietstoeristen een prachtige vakantie te bezorgen. Ook het feit dat hij in diverse andere rondes – inclusief de Tour en de Vuelta - altijd kort eindigde, spreekt in zijn voordeel. En verder? Ja, Gerard was een knecht, maar wat wil je als je in de topjaren van Zoetemelk, Kuiper, Raas en Knetemann beroepsrenner wordt en een plekje krijgt in de fameuze Raleigh-ploeg. Dan mocht je veel, maar geen kopman zijn. Wel zo nu en dan je kans gaan en dat heeft Gerard meer dan eens gedaan. Maar als er geknecht moest worden, dan stond hij er. In het boek Karaktermens Peter Post staat een mooie anekdote, die zowel een goed beeld geeft van Post als van Veldscholten. ‘Gerard Veldscholten had zich in een bergetappe weer eens helemaal uit de naad gewerkt voor de ploeg en hij was op grote achterstand geraakt. Het publiek was al naar huis toen hij tientallen minuten na de winnaar, uitgeput maar nog wel net op tijd, over de finish kwam. Iedereen was weg, maar Post stond nog op zijn laatste renner te wachten. Hij hielp Veldscholten zwijgend van zijn fiets en hij ondersteunde hem naar het hotel. Het was vertederend om te zien: de bezorgde vader met zijn uitgeputte zoon. Bij de soigneurskamer van Ruud Bakker aangekomen, realiseerde Post zich echter dat hij zich even in zijn kaart had laten kijken en hij draaide snel de knop om. Tegen Bakker zei hij vervolgens met een kille, afgemeten stem: “Hier heb je een dweil, maak er maar weer een renner van.”

Van Peter Post, Joop Zoetemelk en Hennie Kuiper hoef je geen denigrerende opmerking over Gerard te verwachten. Wel veel waardering!

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 19 augustus 2006 0:00

© Otto Beaujon

“Hero Cycles is een hele grote Indiase fietsenmaker. Dit jaar viert het bedrijf zijn 50-jarig bestaan, en tegelijkertijd hebben ze (met de notaris erbij) geturfd dat ze dit jaar hun 100 miljoenste fiets hebben gemaakt. In 1956 werd de Hero fietsenfabriek opgericht door de gebroeders Munjal, en de Hero Groep is nog steeds in handen van de familie Munjal. Sterker nog, de oudste broer Brijmohan Lall Munjal, is president van de raad van bestuur en hij geldt als de man met het hoogste inkomen van heel India, zoiets als hier Anders Moberg van Ahold. In de fabrieken in Ludhiana maken ze alles zelf: frames, spaken, ...

Door Fred van Slogteren, 18 augustus 2006 10:00

Cédric VASSEUR (1970, Frankrijk)

Het zou een leuke quizvraag zijn: ‘Peter Post besloot zijn loopbaan als ploegleider eind 1994. Dat is nu twaalf jaar geleden. Welke renners die nog voor Post hebben gereden zijn nog steeds actief?’ Ekimov zal menigeen roepen, maar die is aan zijn allerlaatse maanden als renner bezig. Het goede antwoord is Cédric Vasseur, die in 1993 als stagiair bij de Franse Novemail-ploeg reed, waarvan Post een overigens weinig succesvol sportdirecteur was. Voor de rest zijn de renners uit die ploeg allang gestopt, maar Vasseur is nog steeds actief en ook nog een van de beste Franse renners van dit moment. Hij wordt vandaag 36 jaar en daarom zal zijn carrière niet lang meer duren. Hij is een aanvallende renner die vaak in ontsnappingen te zien is. Dat leidt niet altijd tot succes, maar in de QuickStep-ploeg is hij een toegewijd en gewaardeerd helper. Hij komt uit een echt wielernest, want vader Alain was in de jaren zeventig een degelijk profrenner die een keer een etappe in de Tour won. Ook oom Sylvain was een goede coureur die in 1971 de Ronde van Luxemburg op zijn naam schreef. Het zag er lang niet naar uit dat Cédric in hun voetsporen zou treden, want hij studeerde op de universiteit voor ingenieur. De Nordist kon de wielerbacil echter niet weerstaan en toen de kans zich voordeed bij de grote Peter Post het vak te leren, hapte hij toe. Hij werd een goede, modale profrenner die zich vaak laat zien en bij tijd en wijle zijn prijzen pakt. De laatste overwinning van Cédric dateert echter al weer van 2004 en dat was een etappe in de Tour du Limousin. Hij heeft in zijn carrière nogal wat getobt met dopingperikelen. Eerst werd hij in 2001 48 uur geïnterneerd voor vermeend epo-gebruik. Zijn ploeggenoot Philip Gaumont gaf het toe, maar Vasseur niet. De onderzoeken waren toen nog niet zo nauwkeurig als nu, zodat hij vrijuit ging. Hij had zich weerbaar getoond en dat was hij weer toen hij een paar jaar later van cocaïnegebruik werd beschuldigd. Hij vocht dat aan door zijn haar te laten onderzoeken. Dat toonde zijn gelijk aan en later weer niet, waardoor hij een DNA-onderzoek liet doen om aan te tonen dat de positieve haren niet van hem waren. Hij kreeg gelijk en bewees daarmee onomstotelijk dat er soms bij dopingcontroles wordt gesjoemeld. Het heeft zijn motivatie kennelijk niet beïnvloed, want hij heeft inmiddels laten weten zijn carrière nog minimaal een jaar voort te willen zetten. (© Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 18 augustus 2006 0:00

Filippo SIMEONI (1971, Italië)

Deze coureur is al sinds 1995 beroepsrenner en hij veranderde in die jaren regelmatig van werkgever. Hij is geen grote, hoewel hij etappes won in de rondes van Spanje, Oostenrijk en Luxemburg en vorig jaar nog een rit in de Ronde van Qinghai Lake in China. Simeoni is veel bekender geworden door zijn dopingperikelen en de strijd die hij al jaren aanbindt tegen de hypocrisie binnen het peloton. Hij haalde zich daarmee de woede op de hals van Lance Armstrong himself, die er persoonlijk op toezag dat Simeoni geen prijs meer reed in koersen waar hij zelf ook aan de start stond.
Wat zijn de feiten? In 2001 werd Simeoni voor zes maanden geschorst, nadat bij hem epo was aangetoond. Voor de rechtbank van Bologna bekende hij schuld en daarmee was een schorsing onvermijdelijk. De Italiaan heeft echter een sterk ontwikkeld rechtvaardigheidsgevoel dat hem ingeeft dat het van de gekke is dat de renner gestraft wordt, terwijl de arts die het hem heeft geadviseerd en het heeft toegediend buiten schot blijft. Daarom bracht hij de praktijken van de arts Michele Ferrari naar buiten. Dat resulteerde in een proces tegen de medicus, waar Simeoni als getuige optrad. Er werd een celstraf van veertien maanden geëist en een geldboete van 900 euro, maar het bewijs kreeg men niet rond. De arts werd vrijgesproken. Hij was in die periode als ploegarts verbonden aan de US Postal formatie van Lance Armstrong en de Texaan was in die tijd de belangrijkste getuige à décharge van de Italiaanse arts. Toch blijft zijn naam rondzingen, evenals andere namen.
Ik doe hier geen uitspraken over Ferrari, maar Simeoni heeft een punt als hij stelt dat het niet de wielrenners zijn die de medicamenten ontdekken die wellicht prestatiebevorderend zijn, maar de artsen. De tijd van de peppilletjes uit de koffers van duistere medicijnmannen die zich soigneur noemen is voorbij. In plaats daarvan zijn er artsen die heel veel geld verdienen aan het begeleiden van renners. Om dit doeltreffend aan te pakken zou men niet alleen de renner moeten straffen, maar in de eerste plaats de sponsor onder wiens dekmantel dit allemaal plaatsvindt. Waarbij ik onmiddellijk aanneem dat bij de meeste ploegen de artsen zich uitsluitend bezig houden met de gezondheid van de renners en niet met andere zaken.
En wat Simeoni betreft: die wordt vandaag 35 jaar en hij rijdt voor Naturino Sapore di Mare. Dat klinkt in ieder geval erg gezond en van zeep ga je volgens mij niet harder rijden. Je wordt er wel schoon van en dat is toch het streven? Ja toch dokter?
(© Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 17 augustus 2006 0:00

Op 1 juli bij het begin van de Tour heb ik op deze weblog gesteld dat de renners met vuur spelen als ze willens en wetens doorgaan met het gebruik van verboden middelen. De wielersport drijft op de ruimhartige bedragen die grote multinationale ondernemingen in de sport pompen en als dank worden de namen van die suikerooms in verband gebracht met fraude en bedrog. Wat je ook over doping denkt en hoe je het probleem ook wil oplossen, epo, nortestosteron en al die andere rotzooi is verboden en er bestaan lijsten met middelen die je als sporter niet mag gebruiken.
Gisteren zei Mart Smeets in Twee Vandaag dat het ...

Door Fred van Slogteren, 16 augustus 2006 7:53

Arnaldo PAMBIANCO (1935, Italië)

Op 5 augustus schreef ik naar aanleiding van zijn geboortedag over de Rotterdammer Schalk Verhoef dat ik die in 1957 derde had zien worden bij het WK voor amateurs in Waregem. Achter de Belg Louis Proost, die de regenboogtrui mocht aantrekken. Van Proost en Verhoef is als prof niet veel vernomen, maar de man die op die kletsnatte dag tweede werd, ontpopte zich als beroepsrenner tot een grote. Arnaldo Pambianco won in 1961 de Ronde van Italië en dan ben je in de laars een idool voor het leven. Hij was een vriend en streekgenoot van Ercole Baldini en hij had een groot aandeel in de Olympische titel die Baldini in 1956 in Melbourne behaalde. Behalve de Giro won Pambianco in zijn carrière ook de Ronde van Sardinië, Milaan-Turijn en de Brabantse Pijl. Dat is een vrij bescheiden erelijst voor iemand met zijn capaciteiten, maar de man uit Romagna was een echte ronderenner die het van de regelmaat moest hebben. In de Giro die hij won, behaalde hij bijvoorbeeld geen enkele etappeoverwinning, maar hij eindigde wel elke dag kort en zo won hij de ronde met bijna vier minuten voorsprong op Jacques Anquetil, die toen op het toppunt van zijn roem stond. Ook een toprenner als Charly Gaul kon niet tegen zijn regelmaat op. Pambianco was niet het type van een vedette en daarom heeft hij de Tour en de Giro vaak in dienst moeten rijden van een kopman. In 1965 was dat de piepjonge Felice Gimondi die in het begin van die Tour onverwacht aan de leiding kwam en de steun van de hele Salvarini-ploeg opeiste. Voor de bescheiden Pambianco was dat geen probleem en hij verzette bergen werk voor zijn landgenoot, die de gele trui dan ook in Parijs bracht. (archief Wim van Eyle)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 16 augustus 2006 0:00

« Vorige 1 2 3 ... 1152 1153 1154 1155 1156 1157 1158 1159 1160 1161 1162 ... 1200 1201 1202 Volgende »