Slogblog


De baners van baancoach Peter Pieters doen het weer uitstekend bij de Europese baankampioenschappen in Kopenhagen. Gisteren won Jens Mouris (foto) goud op het onderdeel Endurance Omnium en daarna won Matthé Pronk zilver in de dernykoers. Later op de dag wonnen Danny Stam en Peter Schep zilver in de koppelkoers en tenslotte pakte Tim Veldt goud in het Sprintomnium. Een geweldig succes and it ain’t over yet. Maandag zag ik Jens Mouris bij de perspresentatie van de Amsterdamse Zesdaagse die a.s. maandag op de Velodrome van start gaat. Mouris rijdt daar met de Deen Marc Hester en toen hij door opperspreekstalmeester Cees Maas werd geïnterviewd, bleek hij niet alleen adrem te zijn, maar ook over humor te beschikken. Toen Maas in ‘Pierrevanostadetaal’ gewag maakte van de snel groter wordende beroemdheid van Jens, zei die relativerend dat hij inderdaad wereldberoemd was in zijn woonplaats Ouderkerk aan de Amstel. Ik zal dinsdagavond eens extra op hem letten. (Foto: © Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 13 oktober 2006 9:32

Gisteren werd bekend dat de schorsing van Ivan Basso door het Italiaans Olympisch Comité is beëindigd en dat hij weer mag koersen. Dan sta je wel even te kijken. In de dagen voorafgaand aan de Tour de France werd het vermoeden van een enorm dopingschandaal onthuld waar tientallen renners bij zouden zijn betrokken en nu blijkt het in het geval Basso niet aan te tonen. In de andere gevallen wel? De ploegen namen destijds direct de beslissing om de renners die genoemd waren uit hun Tourteam terug te trekken en zo bleef ook Basso in Italië achter. Bjarne Riis ging nog een stapje verder door de winnaar van de Giro te ontslaan. Nu laat Basso weten dat hij Riis gaat bellen. Ik snap dat niet. Die man moet toch woedend zijn? Hij overweegt zelfs nog in de Ronde van Lombardije te starten. Als ik hem was ging ik naar de beste advocaat van Italië en kon Riis voor mij de boom in. Je bent – kennelijk ten onrechte – 105 dagen geschorst geweest, je ploegleider heeft geen enkel vertrouwen in je getoond en dan ga je op hangende pootjes gauw weer koersen en het liefst in een CSC-shirt. Ik denk dat Basso in iedere ploeg met open armen wordt ontvangen, want hij is een potentiële Tourwinnaar. De beschuldigingen zijn niet te bewijzen en iemand is pas schuldig als zijn schuld bewezen is. Toch? Ik denk dat er heel wat is afgebeld, sinds de bekendmaking gisteravond. (foto: © Philip van der Ploeg)

Door Fred van Slogteren, 13 oktober 2006 8:29

Johan MUSEEUW (1965, België)

Een van de beste Belgische eendagsrenners aller tijden. De Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix waren zijn koersen en hij heeft ze allebei drie keer gewonnen. In Vlaanderen stond hij maar liefst acht keer op het podium en daarmee is zijn bijnaam De Leeuw van Vlaanderen bijna spreekwoordelijk. Hij won nog meer klassiekers en hij was ook twee keer winnaar van de wereldbeker. In 1986 was hij wereldkampioen, nadat hij een week eerder na afloop van Parijs-Tours had verklaard nooit meer op de fiets te zullen stappen. Hij had het gevoel enorm gefaald te hebben in de najaarskoers en Museeuw was mentaal kwetsbaar. Het was zijn vrouw Véronique die hem er van overtuigde dat het beter was zijn impulsieve verklaring in te trekken en als kopman van de Belgen naar Zwitserland af te reizen voor het WK in Lugano. Te vroeg, riepen de kenners, toen hij in de tiende ronde meemuisde met een groep van twaalf. Er zaten drie Zwitsers in die groep en die wilden voor eigen publiek eens wat laten zien. Daardoor werd een comfortabele voorsprong opgebouwd omdat alle sterke landen wel een mannetje vooraan hadden. Zo zaten de grote tenoren van het toenmalige peloton gevangen in de ploegentactiek en kon Museeuw het karwei afmaken. Het was eigenlijk niet zijn parcours en hij was allerminst favoriet, maar door slim te koersen en optimaal gebruik te maken van de verhoudingen in het peloton kon hij die dag de beste zijn. Hij stopte pas twee jaar geleden, maar hij is nog niet uit het nieuws. Museeuw’s naam werd genoemd toen de affaire Landuyt naar buiten kwam. Hij was al een half jaar gestopt toen hem een schorsing werd opgelegd van twee jaar. Hij mocht in die tijd geen enkele functie in de wielrennerij vervullen. Eind 2005 leek een veroordeling aanstaande, maar hij ging in beroep. Hoe het er nu mee staat weet ik niet, maar hij is nog regelmatig in beeld als PR-man van de QuickStep-ploeg waarvan hij enkele jaren geleden nog de dragende figuur was. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 13 oktober 2006 0:00

RAYMOND IMPANIS

door Marcel Grosjean

“Dit dunne boekje dateert uit 1953 en het is geschreven door Marcel Grosjean. Het is het eerste deeltje van een reeks met de titel Kampioenen en Vedetten en de hoofdpersoon is Raymond Impanis. Dat was een heel goede renner, die als zodanig niet de erkenning heeft gekregen die hij verdiende. De Belgische wielersupporters waren na de tweede wereldoorlog helemaal in de ban van het trio Van Steenbergen, Schotte en Ockers en ze hadden veel minder oog voor coureurs als Norbert Callens en deze Impanis. Dat lag deels ook aan henzelf, want vooral Impanis was een ...

Door Fred van Slogteren, 12 oktober 2006 10:00

Knut KNUDSEN (1950, Noorwegen)

Je kunt deze renner vergelijken met drie Nederlandse coureurs. Qua naam is hij natuurlijk de Noorse Jan Janssen. Hij heeft ook iets gemeen met Hennie Kuiper. Zowel Kuip als De Noorman werden in 1972 Olympisch kampioen. Hennie won de wegwedstrijd en Knut de 4 kilometer achtervolging. Het meest vergelijkbaar is hij echter met Roy Schuiten, want hij was net zo’n ongelooflijke tijdrijder als het onlangs overleden hardrijfenomeen. Ze schelen in leeftijd maar negen weken, ze waren allebei twee keer wereldkampioen in de achtervolging. Roy bij de profs en Knut bij de amateurs en hoewel ze ook wegwedstrijden hebben gewonnen excelleerden ze toch vooral in tijdritten en achtervolgingen. Pure hardrijders. Ze beleefden allebei ook hun beste jaren in Italië. Knudsen reed daar lang voor het supermerk Bianchi op de meest gereputeerde racefiets ter wereld. Het merk wordt vaak geassocieerd met die mooie kleur groen, waar Jan Ullrich enkele jaren geleden nog in reed, maar er is ook de blauwe periode geweest. Dat zag er zo kek uit dat zelfs die Scandinavische kop van Knudsen er perfect bij paste. Hoewel hij zijn hele profcarrière in Italië fietste is hij in eigen land nog steeds een grootheid. Ik vond op internet de kwalificatie: ‚Knut Knudsen er en legende i norsk sykkelhistorie’. Als ze dat van je zeggen heb je het volgens mij helemaal gemaakt.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 12 oktober 2006 0:00

© Henk Theuns

“Ik vind Robbie McEwen, van wie ik dit truitje heb, een artiest. Zoals een komiek alles ondergeschikt maakt aan de lach van de zaal, zo maakt Robbie al zijn kwaliteiten dienstbaar aan die ene jump, waarmee hij een heel peloton kan vloeren. Hij kan geweldig sturen, dat heeft hij op de BMX geleerd, hij heeft een geweldige souplesse en wendbaarheid, dankzij het feit dat hij op de baan is begonnen en hij is intrinsiek een hele goede wielrenner. Hij is veel meer dan een zuivere sprinter. Sprinters zijn wielrenners die het moeten hebben van ...

Door Fred van Slogteren, 11 oktober 2006 10:00

Uwe AMPLER (1964, Duitsland)

Eén van de beste renners uit de laatste periode van het Oost-Europese staatsamateurisme. Hij werd in Leipzig geboren en hij doorliep het gehele DDR-sportsysteem, dat vele kampioenen heeft voortgebracht. Zijn vader Klaus had hetzelfde meegemaakt en de naam Ampler staat al sinds 1963 op de erelijst van de Vredeskoers, de belangrijkste wielerwedstrijd voor een Oostblok-coureur uit die tijd omdat de grote West-Europese rondes en klassiekers voor hen verboden waren. Zoon Uwe voegde vier overwinningen aan die van zijn vader toe en samen evenaarden de Amplers het record van Steffen Wesemann, die vijf keer deze loeizware etappekoers wist te winnen. Uwe Ampler won nog veel meer. Hij was in de jeugdcategorieën twee keer wereldkampioen, voor hij in 1986 in Colorado Springs de regenboogtrui op de weg bij de amateurs veroverde. Ook was hij met drie Oost-Duitse collega’s – onder wie Mario Kummer de huidige ploegleider van T-Mobile – Olympisch kampioen op het onderdeel 100 kilometer ploegentijdrit. Na de val van de Muur kwam hij in 1990 in dienst bij PDM, de sterke Nederlandse ploeg met o.a. Breukink, Kelly en Alcala in de gelederen. Van Ampler werd verwacht dat hij voor die mannen zou knechten, maar dat zat niet in de aard van de Ossie. Toen in de Tour van dat jaar op l’Alpe d’Huez de beslissing leek te gaan vallen, had Breukink alle steun nodig van Kelly en Ampler die nog in zijn buurt waren. De Ier verzaakte niet, maar Ampler stak geen poot uit voor zijn kopman want hij was bezig met zijn eigen klassement. Ondanks een redelijk aantal etappeoverwinningen in kleinere koersen heeft Uwe Ampler zijn belofte bij de profs niet waargemaakt. Hij raakte later bij een dopingaffaire betrokken en hij werd een paria in het peloton toen hij de beschuldigende vinger wees in de richting van zijn ploegleider Godefroot. Er volgden jaren van gerechtelijke procedures die hij allemaal verloor en die hem heel veel geld hebben gekost. Hij onderbrak zijn carrière drie jaar lang en hij keerde terug in een onbekende Poolse ploeg. In die periode won hij voor de vierde maal de Vredeskoers. In september 2003 haalde hij nog een keer alle kranten door een vreselijk ongeluk waardoor hij in coma raakte. Ik heb niet kunnen vinden hoe het met hem is afgelopen, maar ik kwam wel een foto van hem tegen in een Milram-shirt. Op de site van deze ProTour formatie ben ik zijn naam echter niet tegengekomen. Weet iemand meer over Uwe Ampler en zijn tegenwoordige bezigheden? (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 11 oktober 2006 0:00

“Van Herwerden Wielersport in Voorburg is al sinds 1898 leverancier van handgemaakte wedstrijdframes. In de catalogus van 1983 lees ik dat ze jarenlang op zoek zijn geweest naar een locatie in Nederland waar ze 8000 frames per jaar konden maken. Die ambitie stuitte overal af op milieuvoorschriften die met name gelden voor het verchromen.
Toen ze er in eigen land niet uitkwamen zijn ze in het buitenland gaan zoeken en ze kwamen in contact met de Italiaanse framebouwer Tiziano Zullo. Exclusief voor Van Herwerden ging die Italiaan ...

Door Fred van Slogteren, 10 oktober 2006 10:00

Bart BRENTJENS (1968, Nederland)

Iemand die gek is van de wielersport is besmet met de wielerbacil, zegt men vaak. Dat wordt natuurlijk niet letterlijk bedoeld, maar overdrachtelijk. Toch was het bij Bart Brentjens een bacteriële vergiftiging die hem tot de wielersport bracht. Als sportieve jongen deed hij in zijn jeugd zowel aan voetballen als aan schaatsen. Wielrennen was iets wat zijn neef deed en die heette Frans Maassen. Op een dag deed Bart mee aan een partijtje ijshockey. De dertienjarige scholier hield er een blaar aan over. So what, doorprikken, pleister erop, over. Maar Bart liep er mee door en de blaar werd een ontsteking, een hardnekkige infectie die zich vastzette in zijn scheenbeen. En toen moest de chirurg er aan te pas komen. Na de ingreep volgde de revalidatie, want Bart moest vrijwel opnieuw leren lopen. Om de natuur een beetje te helpen leende hij een oude racefiets van Frans en hij ging aan de slag. Veel leuker dan voetbal en schaatsen, concludeerde hij al snel. Hij vroeg een licentie aan en hij ging koersen. Niet onverdienstelijk, maar niet echt goed want er moest ook gestudeerd worden aan de middelbare tuinbouwschool. Toen hij uitgestudeerd was begon hij een tuinderij. Hij was inmiddels overgestapt op een nieuwe tak van het wielrennen: het mountainbiken. Eigenlijk had hij er geen tijd voor, maar met een goede planning kon hij toch het bedrijf goed runnen en op niveau aan zijn sport doen. Maar toen hij echt doorbrak en het buitenland hem graag aan de start zag, moest-ie kiezen tussen de fiets en het gewas. Het werd de fiets en daar heeft hij nooit spijt van gehad. Hij werd wereldkampioen in 1995 en een jaar later de eerste Olympische kampioen in zijn sport. Hij wordt vandaag 38 jaar, maar hij denkt nog niet aan stoppen en je zou het niet zeggen, maar de bescheiden Limburger is in grote delen van deze aardkloot, wereldberoemd! (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 10 oktober 2006 0:00

"In het tweede weekend van oktober in het jaar 1975 hadden onze landgenoten er zin in om het seizoen succesvol uit te luiden. Vooral de vorige maand overleden Roy Schuiten deed van zich spreken. Hij won op indrukwekkende wijze de Grand Prix des Nations. Joop Zoetemelk werd tweede met een achterstand van maar liefst 4 minuut 29. Bernard Hinault eindigde, in zijn eerste profjaar, als zesde op meer dan 7 minuten.

Joop won vervolgens voor de eerste keer Dwars door Lausanne, een koers die hem bijzonder goed bleek te liggen. Eddy Merckx - in zijn nadagen maar nog steeds een topper - werd tweede. Joop had 16 tellen voorsprong.

In hetzelfde weekend won Aad van den Hoek de rittenkoers Ster der Beloften. Roy Schuiten won de tijdrit over 29,5 kilometer en Van den Hoek de slotrit. De 10 seconden voorsprong op de groep waren voldoende om Bernard Vallet uit de leiderstrui te rijden. Bert Pronk werd vijfde.
Een week later won Schuiten alweer een ...

Door Fred van Slogteren, 9 oktober 2006 10:00

« Vorige 1 2 3 ... 1141 1142 1143 1144 1145 1146 1147 1148 1149 1150 1151 ... 1201 1202 1203 Volgende »