Slogblog


Lucien (Petit Breton) MAZAN (1882, overleden 20.12.1917, Frankrijk)

De laatste decennia is de wielersport in alle lagen van de bevolking geaccepteerd, maar er is een tijd geweest dat wielrenner worden in de publieke opinie gelijk stond aan je onder dieven- en moordenaarsvolk begeven. Horlogmaker Mazan, vanuit Bretagne naar Buenos Aires geëmigreerd, vond het dan ook maar niks dat zijn zoon Lucien belangstelling toonde voor een sport waar uitsluitend schorem aan meedeed. Niet dat het toenmalig beroep van zijn zoon zoveel beter was, want de jonge Mazan was tangodanser van beroep en ook artiesten behoorden in de publieke opinie tot het uitschot. Maar een tangodanser in Argentinië kon er nog net mee door. Lucien keerde terug naar zijn geboorteland en om zijn vader te misleiden nam hij de schuilnaam ‚Breton’ aan, waarmee hij zich voor wedstrijden inschreef. Toen er al een renner van die naam bleek te bestaan, maakte hij er Petit Breton van en die naam werd heel beroemd in de beginjaren van de twintigste eeuw. Het was dus geen bijnaam, want die luidde uiteraard l’Argentin. Hij won in Europa ...

Door Fred van Slogteren, 18 oktober 2006 0:00

“Ik heb vijf Flandria’s. Tussen de oudste en de jongste zit zo’n dertig jaar. Een van de bekendste merken uit Vlaanderen dat zo’n 25 jaar actief is geweest als sponsor van een grote wielerploeg. Het begon in 1962 toen de Tour de France van de landenformule overschakelde op merkenploegen. Faema-Flandria had toen een sterke ploeg gegroepeerd rond superkampioen Rik Van Looy. Er zaten ook twee Nederlanders in. Dat waren Piet van Est en Huub Zilverberg. De hoogtijdagen van de ploeg lagen in de jaren zeventig met renners als Maertens, Pollentier en Demeyer en later met de gebroeders De Vlaeminck, Leman en Joop Zoetemelk. De grote man achter het succes was Briek Schotte.
Bekend is ook ...

Door Fred van Slogteren, 17 oktober 2006 10:00

Jan van HOUT (1908, overleden 05.02.1945, Nederland)

De geschiedenis van Jan van Hout is het afgelopen jaar weer eens in alle kranten opgerakeld vanwege het monumentje dat op 15 mei van dit jaar in Valkenburg is onthuld. Bernard Hinault kwam er voor uit Frankrijk om dat samen met de weduwe Van Hout te doen en ik betwijfel of hij wist wie Jan van Hout was toen hij richting Nederland reed. Van Hout was helemaal niet zo’n bekend renner, toen hij in 1932 een aanval deed op het Nederlands uurrecord en daar nog in slaagde ook. Dat was in Tilburg en hij kwam tot een afstand van 42 kilometer en 282 meter. Hij dacht daarna regelmatig aan het werelduurrecord dat al sinds 1914 op naam stond van de Zwitser Oscar Egg. Het was de grote Piet van Kempen die hem wees op het nieuwe en razendsnelle houten baantje in Maasniel, een Limburgs dorp dat in 1959 door Roermond is ingelijfd. In de vooravond van 25 augustus 1933 ging hij van start, omdat het op dat moment volkomen windstil was. Hij slaagde glansrijk en hij bracht het record op 44 kilometer en 588 meter. 341 meter meer dan de afstand van Egg. De Zwitser bleek een slecht verliezer, want hij kwam vier dagen later met ene Maurice Richard op de proppen die in Sint Truiden het record met 189 meter verbeterde. Egg betwistte vervolgens de geldigheid van het record van Van Hout, nadat hij hoogstpersoonlijk de baan in Maasniel met een duimstok had nagemeten. Het werd een gehakketak van jewelste, maar de UCI deed geen moeite meer om de zaak tot op de bodem uit te zoeken, omdat het record toch al weer verbeterd was. Door de kinderachtigheid van Egg was de naam Van Hout ineens in heel Europa bekend en hij kon overal starten en hij kreeg hoge gages. In de oorlog ging hij met zijn vrouw in het verzet. Hij hielp tal van joodse mensen aan een onderduikadres tot hij werd verraden en zelf moest onderduiken. Enkele maanden voor de bevrijding nam hij het onderduiken wat al te letterlijk door een duik in het plaatselijke zwembad te maken. Hij werd gearresteerd en via de kampen Vught en Amersfoort kwam hij in het werkkamp Neuengamme terecht, waar hij net als tienduizenden anderen aan een onmenselijke behandeling is bezweken. Sindsdien is Jan van Hout het symbool van de Nederlandse sportman in verzet.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 17 oktober 2006 0:00

“Zondag 16 oktober 1977 reden twee landgenoten in Italië de Trofeo Baracchi, een koppeltijdrit over 100 kilometer. Deze wedstrijd bestaat niet meer, net als veel andere wedstrijden van het naseizoen niet meer bestaan. De laatste Trofeo Baracchi werd in 1990 gehouden. De wedstrijd was ooit een initiatief van Mino Baracchi als eerbetoon aan zijn vader, die een groot wielerliefhebber was. In 1991 werd de koers nog één keer gehouden, zij het als een individuele tijdrit als slotaccoord van de strijd om de wereldbeker van dat jaar. Daarna werd een fusie aangegaan met de Grand Prix des Nations. De laatste koppeltijdrit kende een Nederlands succes, Tom Cordes won met de Duitser Rolf Gölz. Verder was vanaf 1949 slechts één Nederlander succesvol en dat was Roy Schuiten. In 1974 met Francesco Moser en in 1978 met de Noor Knut Knudsen.
In 1977 was voor Schuiten met koppelgenoot Baronchelli slechts de vierde plaats weggelegd, terwijl Joop Zoetemelk met Freddy Maertens tweede werd. Winnaars werden de Zweed Bengt Johansson en de Italiaan Giuseppe Barone.

Op dezelfde dag reden elders in Italië de amateurs een koppeltijdrit om de Trofeo Valco, eveneens over ...

Door Fred van Slogteren, 16 oktober 2006 10:00

Thorwald VENEBERG (1977, Nederland)

Iedere keer als ik Thorwald zie moet ik aan Marije Randewijk denken, de wielersportverslaggeefster van de Volkskrant. Ze lijken op elkaar als broer en zus, maar dat is kennelijk nog niemand anders opgevallen. Hij wordt vandaag al 29 jaar en hij komt zo langzamerhand al in de herfst van zijn carrière. Op zijn site ontdek ik dat hij al heel lang bezig is, want er staat een foto op van een jongetje van een jaar of twaalf met een wielerpetje op en een shirt met daarop de naam van schoonmaakbedrijf Bram Broerse, dat in de jaren tachtig amateurploegen sponsorde. De carrière van Thorwald – bijnaam uiteraard El Torro – nam echter pas goed een aanvang in 2005 toen hij de Grote Scheldeprijs won. Hij reed al jaren bij Rabobank maar behoudens zijn zege in de Noord-Nederland Tour in 2004 was de belofte nog niet ingelost. Het zal deels wel te maken hebben gehad met zijn studie, want de geboren Amsterdammer is inmiddels afgestudeerd inspanningsfysioloog. In 2005 reed hij een opvallende Ronde van Italië, waarin hij in de eerste week een berg van de derde categorie als eerste bedwong en de bergtrui pakte. Aan het eind van de dag stond hij in alle drie de klassementen bij de eerste drie. Kort daarna moest hij na een val opgeven. 2006 is een regelrecht pechjaar geweest. In de Tirreno Adriatico kwam hij door een overstekende hond zwaar ten val en hij brak zijn sleutelbeen en schaambeen. Net genezen en bezig aan zijn terugkeer kreeg hij er de ziekte van Pfeiffer overheen, die hem voor de rest van het seizoen uitschakelde. Ik ben benieuwd of hij de draad volgend jaar weer kan oppakken met de wens dat hij verder van pech gevrijwaard zal blijven. Misschien dat Marije eens een vlammend stuk kan schrijven over zijn prestaties met wellicht een onthulling. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 16 oktober 2006 0:00

Het seizoen zit er op en de renners gaan genieten van een welverdiende vakantie. Het was een wielerjaar vol tumult met veel gelazer over dopingzaken. Althans daar gaan we van uit, want het blijft een vreemde zaak dat renners voor lange tijd op non-actief kunnen worden gesteld omdat hun naam voorkomt in de agenda van een verdachte arts. Daar moet internationaal maar eens goed over worden nagedacht. Als het streven van dopingjacht het elimineren van competitievervalsing is, dan kan het natuurlijk niet zo zijn dat de opsporingsmethodes juist tot competitievervalsing leiden. Als Basso en Ullrich onschuldig zijn, dan hadden we een heel andere Tour de France gezien met waarschijnlijk een andere winnaar.
Het nu afgelopen wielerjaar was het tweede met de ProTour-formule. Is die formule geslaagd? Voor mij is dat ...

Door Fred van Slogteren, 15 oktober 2006 12:25

Tom BOONEN (1980, België)

Het afgelopen wielerseizoen was voor Tom niet zo succesvol als het jaar 2005. Toen won hij in acht dagen tijd op superieure wijze de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix en aan het eind van een superzwaar seizoen ook nog de wereldtitel. Dit jaar was het allemaal iets minder en dat is volslagen normaal. Hij is fysiek helemaal volgroeid, maar mentaal kan het nog iets verbeteren. Door zijn overrompelende persoonlijkheid zou je wel eens vergeten dat hij nog niet helemaal op zijn top is. Hij heeft bijvoorbeeld nog te weinig ervaring met verliezen en hij heeft ook nog niet helemaal geaccepteerd dat hij nooit meer ongestoord even zichzelf kan zijn. Verder vind ik het jammer dat hij te veel op zijn sprint vertrouwt en te weinig zijn andere kwaliteiten uitspeelt. Gewoon in de finale van de anderen wegrijden, zoals hij vorig jaar in de Ronde van Vlaanderen deed. Hij wordt vaak vergeleken met Rik Van Looy, maar Rik II genoot het meest van zijn overwinningen als hij zijn tegenstanders had vernederd. Ze dood had gedaan, zoals hij dat formuleerde. Dat was voor hem het schoonste, de concurrentie dood doen. Daar genoot hij van op het moment dat hij zeker wist dat hij niet meer teruggepakt kon worden Dan balde hij de vuist en dan stroomde het geluksgevoel door zijn sterke lijf. Van Looy noemde dat ‚het beetje extra’. De Keizer van Herentals heeft heel veel gewonnen in zijn carrière, maar de mooiste overwinningen waren voor hem die waar hij alleen over de meet kwam. Ik hoop dat Tom Boonen dat met hem eens is, want Tommeke heeft te veel klasse om zich, met alle respect voor die twee, uitsluitend met Petacchi en McEwen te meten. Wat dat betreft is het jammer dat Bettini zijn ploeggenoot is. (Foto: Philip van der Ploeg)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 15 oktober 2006 0:00

Fellini had het bedacht kunnen hebben en er een meeslepend filmisch drama van hebben gemaakt. De man die nog geen twee weken geleden op uitbundige wijze wereldkampioen was geworden verloor enkele dagen later zijn broer. Zijn mentor die hem ooit op de fiets had gezet met de wijze raad van een mislukt coureur. Jij hebt talent, Paolo, jij moet de naam Bettini hooghouden en ik zal alles voor je doen om je te helpen. En dan, verteerd door verdriet, die zege pakken in de Giro di Lombardia op een manier die respect afdwingt. Ook naar zijn collega’s toe. Iedereen wist dat hij die overwinning vandaag begeerde om hem aan zijn broer op te dragen en dat gunde iedereen hem ook. Maar hoe zouden de laatste meters verlopen zijn als Bettini niet in de laatste klim was ontsnapt? Dan had er misschien een spel gespeeld moeten worden, waarvan niet iedereen de spelregels kende en dat wilde Bettini zijn collega’s niet aandoen. Hij was dan waarschijnlijk ook de snelste geweest, maar een sprint impliceert ook risico en dat wilde Il Grillo niet lopen. Niet vandaag althans, de dag van Sauro Bettini en de kleine wereldkampioen reikte in de laatste meters naar de finish luid snikkend naar de hemel, waar ook Federico Fellini met vochtige ogen toekeek. Net als ik trouwens. (Foto: © Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 14 oktober 2006 17:43

Floyd LANDIS (1975, Verenigde Staten)

Ik weet niet of hij er stiekem op gerekend heeft, maar Floyd Landis zal vandaag op zijn verjaardag geen absolutie als cadeau krijgen. Hij is een gevecht aangegaan voor eerherstel en dat gevecht zal meer inspanning vergen dan het rijden van de Tour de France en hem meer emotie kosten dan zijn excommunicatie uit de mennonietengemeenschap ooit zal hebben gevergd. De slagingskans van zijn missie, lijkt me nul, maar toch gaat hij moedig en grondig te werk, want hij publiceerde eergisteren op zijn website een honderden pagina’s tellend pleidooi om zichzelf te ontlasten. De beschuldigende vinger gaat vooral naar het Franse dopinglab in Châtenay-Malabry, waar zijn A- en B-staal zijn geanalyseerd. Het is een gevecht om details dat hij gedoemd is te verliezen. De enige hoop van Landis is dat er ooit een verstandig UCI-bestuur zal zijn dat het IOC kan overtuigen dat de dopinglijst herzien moet worden. Medicamenten die schadelijk zijn voor de gezondheid van de atleet of competitievervalsend werken moeten op die lijst blijven en al het andere – zeker die waar renners voor hun lichamelijk herstel behoefte aan hebben – moeten eraf. Harm Kuipers en nog een aantal wetenschappers bepleiten dat al jaren, maar in het Zwitserse Aigle zijn ze oostindischdoof. Zo lang de hoortoestellenfabriek van Phonak geen apparaatje op de markt brengt dat zelfs bobo’s tot horen brengt, zo lang zal Landis schuldig blijven. Dus niks op zijn verjaardag? Nee, waarom ook? Hij heeft net een nieuwe heup gekregen. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 14 oktober 2006 0:00

© Otto Beaujon

“De Mol, een bijnaam die tot mascotte verheven wordt? Wie zal het zeggen: de rijwielfabriek De Mol in Ossendrecht beleefde zijn gloriejaren onder leiding van Sjaan (Jean) Suijkerbuijk, geboren in 1906. Toen ik de bejaarde Suijkerbuijk in 1985 opzocht, wist hij niet meer waar de naam vandaan kwam. Zijn vader moet de fietsenfabriek rond 1900 opgericht hebben, maar de eerste melding in archiefstukken van de Kamer van Koophandel in Bergen op Zoom is pas van 1911. Volgens een oud-medewerker kwam de naam van ene Stan De Mol in Kapellen (België), van wie vader Suijkerbuijk het bedrijf overgenomen zou hebben. In 1932 bracht fietsenfabriek De Mol een Nederlandse ploeg naar ...

Door Fred van Slogteren, 13 oktober 2006 10:00

« Vorige 1 2 3 ... 1140 1141 1142 1143 1144 1145 1146 1147 1148 1149 1150 ... 1201 1202 1203 Volgende »