Slogblog


De Tour is ten einde. Hij eindigde zoals hij begonnen was met een zege voor Thor Hushovd. Voor de elfde keer in 21 jaar stond er vanmiddag een Amerikaan in het.geel. Drie keer Greg LeMond, zeven keer Lance Armstrong en nu dus Floyd Landis. Hoe verschillend ook, met hun innovatieve instelling en winnaarsmentaliteit hebben ze de Europese wielercultuur danig verstoord. Met weinig in getal hebben ze de revolutie gepreekt en beweging gekregen in de verstarde Europese wielerwetten. LeMond was de man die het materiaal en de beloning van de renner met succes ter discussie stelde, Armstrong veranderde de manier van koersen en leerde ons dat een stoemper uit de klassiekers zich met veel wilskracht en doorzettingsvermogen kan transformeren tot een lichtvoetige klimmer en een ronderenner. Wat Landis aan het cyclisme gaat toevoegen moeten we ...

Door Fred van Slogteren, 23 juli 2006 20:07

Vandaag is het 23 juli en de laatste dag van de Tour. Het geeft me altijd een wat melancholiek gevoel van ‘voorbij zijn’. Die gigantische familie van renners, begeleiders, organisatoren, juryleden, journalisten en andere volgers, die drie weken door Frankrijk is getrokken met alle vreugde en verdriet die bij de Tour hoort, valt uiteen en ieder gaat zijns weegs. “Tot volgend jaar! In 1977 en 1978 was het niet anders, alleen was De Kneet er nog bij en dat gemis versterkt de melancholie van deze zondag. Waarom begin ik over Gerrie? Omdat deze uitzonderlijke man in de bovengenoemde jaren op 23 juli etappewinnaar was. In 1977 was dat de eenentwintigste en voorlaatste rit van Montereau naar Versailles en in 1978 de laatste etappe van Saint Germain en Laye naar de Champs Elysées in Parijs. In 1977 zocht Joop Zoetemelk die dag naar eerherstel. Hij was diep vernederd door het dopinggeval dat hem tien strafminuten opleverde, waardoor hij uit de top van het klassement verdween. Hij ging er vandoor met de Fransman Michel Laurent en Gerrie wipte mee. Gedrieën bouwden zij een leuke voorsprong op en in Versailles waren Jopie (foto Cor Vos) en Laurent geen partij voor De Kneet. Een jaar later was hij in de laatste rit vooruit met ploeggenoot Henk Lubberding, de Belg Martens en Fedor den Hertog. De Kneet was geen supersprinter, maar in een ploegje aankomen was een kolfje naar zijn hand en zo won hij op de steentjes van de beroemdste boulevard ter wereld zijn tweede etappe in de Tour van 1978.
De zieligste jarige vandaag is Rik Verbrugghe (1974), die precies een week geleden een ernstige val maakte waarbij hij zijn been op meerdere plaatsen brak. De Franstalige Belg startte zeven maal in de Tour en in 2001 won hij de vijftiende etappe. De Bask David Etxebarria (1973) is eveneens jarig en hij won in 1999 twee etappes. De Elzasser Roger Hassenforder (1930) viert vandaag zijn 76e verjaardag. De huidige hotelhouder won tussen 1955 en ‘59 acht ritten waarvan vier in 1956. Fabien Galateau (1913) won zowel in 1938 als in 1939 een etappe en deze Fransman overleed op 23 september 1995.
Eddy Merckx won op 23 juli 1972 de tijdrit rond Versailles over 42 kilometer.

Tot morgen!”

Jan Houterman

Door Fred van Slogteren, 23 juli 2006 10:00

Eindelijk een etappe, waarvan de uitslag door velen is voorspeld. Op Honchar staat als tijdrijder geen maat, maar dat Landis zijn naaste concurrenten zou aftroeven was geen verrassing. Echt makkelijk ging het niet want een renner in het geel kan altijd meer. Maar uiteindelijk moest Pereiro buigen. Klöden reed ook een geweldige race en die Duitser zal zich wel voor zijn kop slaan dat hij Landis donderdag zo makkelijk liet gaan. Maar ja, achteraf kijk je een koe in zijn hol, zei De Kneet al. Rabobank mag deze Tour afsluiten met een zeer positief saldo. Vier etappeoverwinningen, de bolletjestrui en een zesde plaats in het eindklassement, het is een prachtig resultaat. Maar er zit meer in en dat moet er volgend jaar maar eens uitkomen. Morgen de feestetappe naar de Champs Elysées.
Bij Studio Sport hebben ze een nieuwe presentator. Ik weet zijn naam niet, maar toen hij in de voormiddag aankondigde wat we allemaal die middag te zien zouden krijgen, maakte hij een mooie uitglijder. Hij zei na het aankondigen van het liveverslag van de tijdrit: “En om half zes zijn we van het wielrennen af, want dan begint de afscheidswedstrijd van Dennis Bergkamp.” Die jongen zal het nog ver brengen.

Door Fred van Slogteren, 22 juli 2006 20:30

“De Tour nadert zijn einde en in veel jaren was hij op 22 juli al afgelopen. Daarom beperkt het aantal Nederlandse successen op deze datum zich tot één. In 1978 won Jan Raas de eenentwintigste etappe van Epernay naar Senlis. In de buurt van Parijs, dus heel normaal. Niet zo normaal is dat Jan Raas toen nog in de strijd was. Hij beleefde zijn hoogtepunten in de Tour doorgaans in het eerste gedeelte voor de karavaan de bergen bereikte. Op dat punt ging hij meestal huiswaarts. Van de zes keer dat hij startte reed hij de Tour slechts twee keer uit. In 1978 was hij heel succesvol. Hij won de proloog in Leiden en de eerste etappe die naar St.Willebrord ging. Daar veroverde hij de gele trui en daar maakte Cor Vos deze foto. Aan het eind van de ronde was het dus nogmaals raak. Raas had altijd een persoonlijke knecht die nooit van zijn zijde week. Cees Priem is dat jaren geweest, maar in 1978 was dat nog de kleine Belg Wilfried Wesemael. Die lanceerde de Zeeuw in Senlis zo goed dat een supersprinter als Freddy Maertens er niet van terug had. Een dag later was de Tour voorbij en Jan Raas eindigde als 24e in het algemeen klassement.
De jarige vandaag is de Italiaan Giovanni Battaglin (1951). Die won weliswaar nooit een etappe, maar in 1979 was hij wel zesde in de eindstand en winnaar van het bergklassement.
Eddy Merckx liet op 22 juli geheel verstek gaan.

Tot morgen!”

Jan Houterman

Door Fred van Slogteren, 22 juli 2006 10:00

Een café of wegrestaurant is voor mij vaak een afspreekplaats. Als je te vroeg bent kan het gebeuren dat je aan het tafeltje naast je onbedoeld en ongewild een gesprek afluistert. Dan verbaas je je vaak over de inhoud. Gebabbel, gebabbel, gebabbel. Het gaat nergens over. Daar moest ik aan denken toen ik vanmiddag van Nederland 2, naar Eurosport, naar de Belg en weer terug zapte. De daar presenterende duootjes zijn totaal vergeten dat ze daar zitten om koersinformatie te geven en meer niet. Dat kan de geoefende kijker doorgaans ook zelf zien, omdat hij de deelnemerslijst naast zich heeft liggen en de klassementen. De heren zouden zich moeten beperken tot de informatie waarover de kijkers niet beschikken en die sec doorgeven. Zoals ze die krijgen via Mathieu Hermans of een andere nieuwsvergaarder in de koers. Maar dat gebeurt niet. De koppels Dijkstra-Ducrot, Nelissen-Willemsen en Wuyts-Declerq zeveren oeverloos door ten faveure van … elkaar. Ze voeren debatjes en ze zijn de kijker totaal vergeten. Bij vijf van de zes gaat het dan nog over wielrennen, maar de zesde – Herbert Dijkstra – voorziet ons bij het passeren van iedere kerk, brug, kasteel of rots van toeristsche informatie. Tot in de laatste kilometers toe. Het is niet te geloven. Wie die duopresentatie ooit heeft ...

Door Fred van Slogteren, 21 juli 2006 17:42

“21 juli 1953 is een datum die bij de laatste dagen van de Tour hoort. Het klassement is doorgaans gemaakt en het is tijd voor renners die nog niet aan de bak zijn geweest om een ritje te pakken of hun positie in het algemeen klassement op de valreep nog te verbeteren. Dat gold in 1953 ook voor Woutje Wagtmans toen hij op 21 juli aan de zeventiende etappe Monaco-Gap begon. Hij had nog volop kansen op een mooie klassering en samen met zijn ploeggenoot Gerrit Voorting ging hij op jacht naar etappewinst. Ze kregen de oude Gino Bartali mee die ook nog geen succes had behaald. Maar tegen de twee Nederlanders had Il Vecchio geen schijn van kans en de immens populaire Woutje greep zijn eerste etappezege. Er zou er enkele dagen later nog één volgen en Olijke Wout eindigde in het algemeen klassement op de vijfde plaats, destijds de beste prestatie ooit door een Nederlander in de Tour geleverd.
21 juli 1968 is voor de Nederlandse wielersport een historische datum. Op die prachtige zondag won Jan Janssen (foto Cor Vos) in de tweeëntwintigste en laatste rit van Melun naar Parijs als eerste Nederlander de Ronde van Frankrijk. Dat was een tijdrit over 55 km en het was tevens de eerste keer dat de NOS (toen nog NTS) een live verslag uitzond. Geen wielerliefhebber, die die dag heeft meegemaakt, zal het ooit vergeten, maar de NTS was nog niet aan dat soort sportieve hoogtepunten gewend. Nadat zeker was dat Janssen gewonnen had en enkele korte beelden van zijn intens geluk waren uitgezonden, verscheen de omroepster in beeld die lieftallig lachend meedeelde dat het nu tijd was voor een kerkdienst in Noordwijkerhout. Gelukkig zijn die tijden voorbij en de keren dat de NOS snel moet terugschakelen is er altijd nog de Belg die traditioneel alle tijd neemt, want wielrennen is daar cultuur.
21 juli is in de familie ...

Door Fred van Slogteren, 21 juli 2006 10:00

En weer was deze dag met geen pen te beschrijven. Ik had het tot nu toe niet zo op Floyd Landis. Wat hij afgelopen zaterdag presteerde om zonder slag of stoot de gele trui aan Pereiro te schenken, begrijp ik niet en zijn finale op l’Alpe d’Huez nog minder. En toen hij gisteren dramatisch ten onder ging door een hongerklop, dacht ik vilein: zo weer een favoriet minder. Maar kijk vanmiddag rijdt hij zo weg bij alle concurrenten alsof hij wat tijd wilde winnen voor een sanitaire stop. Hij reed zo naar de kopgroep, bleef even hangen en ging toen alleen verder met Sinkewitz in zijn wiel. Toen die er ook af was, begon zijn strijd om terug te komen in de top van het klassement. Hij reed kilometers virtueel in het geel tot in het peloton de CSC’s gingen rijden. Landis moest inleveren, maar gaf verder geen krimp. Hij zegevierde in Morzine en hij staat nu op een halve minuut derde in het klassement. Van mij mag hij de Tour winnen, want wat hij vandaag gepresteerd heeft, heeft nog niemand gepresteerd. Zelfs Merckx niet en ...

Door Fred van Slogteren, 20 juli 2006 17:57

“Zes keer was een landgenoot in het verleden op 20 juli succesvol. De eerste keer in 1955. De toen 22-jarige Amsterdammer Daan de Groot debuteerde dat jaar in de Tour. Hij werd als een groot talent beschouwd, maar het is er niet helemaal uitgekomen. Hij was het grote kind dat maar niet volwassen wilde worden. Enkele uitschieters op zijn palmares herinneren echter aan zijn grote mogelijkheden. Het meest aansprekend is zijn monstersolo in de dertiende etappe van Millau naar Albi in de Tour van 1955, vandaag precies 51 jaar geleden. Met een voorsprong van 21 minuten kwam hij veel te vroeg – Jan Cottaar had nog lang geen verbinding met Hilversum – in Albi aan. In allerijl werd de verbinding tot stand gebracht en Cottaar maakte – naar eigen zeggen - de moeilijkste reportage uit zijn carrière, want nadat hij het verloop van de etappe had geschetst en de winnaar had geïnterviewd moest hij iets van een kwartier vol praten over een etappe waarin behoudens de solo van De Groot niets gebeurd was.
Het duurde lang voor er op 20 juli wederom Nederlands ...

Door Fred van Slogteren, 20 juli 2006 10:00

Niemand die het verloop van deze etappe had kunnen voorspellen. De fantastische zege van Rasmussen uitgezonderd. Toen dat Deense zevenmaandskind in de eerste kilometers ging lopen en twee goede partners meekreeg, was ik er redelijk van overtuigd dat hij ver kon komen. Maar de finale? Ongekend, om met Rini Wagtmans te spreken. Er is de laatste dagen veel gezegd en geschreven over een verbond tussen Rabobank en Discovery Channel. Maar als daar ooit sprake van is geweest dan valt dat in het niet bij de omvang van de slag waar iedereen vandaag in leek te zitten, behalve Rabobank. Landis had duidelijk steun van zowel T-Mobile als Caisse d’Epargne. Tot de geletrui door een hongerklop – hoe is het mogelijk? – volledig geparkeerd kwam te staan. Even wist niemand wat te doen, maar toen sloeg de vlam in de pan. Maar die arme Menchov had zijn kruit toen al verschoten en hij kon niet volgen. De Rus is een krachtklimmer die duidelijk moeite heeft met tempoversnellingen. Bovendien is hij niet in de vorm van Spanje. Hij hield wederom de schade beperkt, maar hij lijkt me kansloos voor het podium.
Wat Sastre in de slotklim liet ...

Door Fred van Slogteren, 19 juli 2006 19:46

“Op de datum van gisteren waren de Nederlandse successen in het verleden bescheiden. Slechts drie maal won een landgenoot op 18 juli in de Tour de France. Vandaag ziet het er wat dat betreft een stuk fraaier uit. Negen Nederlandse renners behaalden tussen 1953 en 2000 een ritzege in de belangrijkste wedstrijd van het jaar, waarvan drie op l’Alpe d’Huez en twee in Lausanne.
De eerste – zoals hij zo vaak ergens de eerste in was – was Wim van Est die in het succesjaar 1953 de zestiende etappe won van Marseille naar Monaco. Zijn ploeggenoten Gerrit Voorting en Jan Nolten hadden al een rit op hun naam geschreven en daar wilde Wimme niet voor onder doen. Bij de bevoorrading, toen iedereen even was afgeleid, knalde hij er tussenuit en hij gebruikte de lange afdaling naar de kust om veel snelheid te maken. Met 75 kilometer per uur wiekte hij omlaag, de wereld tonend dat hij wel degelijk kon dalen en sturen. Met twee minuten voorsprong arriveerde hij solo in het rijk van prins Rainier, toen nog een veelbegeerde vrijgezel.
Gerard Vianen (foto) was in de jaren zestig en zeventig een meesterknecht en toen hij in 1974 van start ging had hij er al vijf Tours op zitten. Hij reed dat jaar in dienst van Joop Zoetemelk, de kopman van de Franse Gan-Mercier ploeg. Dat betekende, zoals Knetemann meerdere malen heeft beweerd, dat hij soms ook zijn eigen gang kon gaan want Joop was geen veeleisende werkgever. Voor Vianen kwam de ...

Door Fred van Slogteren, 19 juli 2006 10:00

« Vorige 1 2 3 ... 1119 1120 1121 1122 1123 1124 1125 1126 1127 1128 1129 ... 1163 1164 1165 Volgende »