Slogblog


Donato ZAMPINI (1926, Italië)

Uit de Italiaanse stad Saronno in de provincie Varese komt niet slechts een overheerlijke amandellikeur, maar ook een renner die in de jaren vijftig meer door zijn collega’s werd gewaardeerd dan door het grote wielerpubliek. Donato Zampini had als belangrijkste eigenschap dat hij er altijd bij was, maar nooit opviel. Een goede renner, maar geen topper. Iemand die zijn gebrek aan wielertalent compenseerde met onmenselijke trainingen en een uitzonderlijke beroepsernst. Zijn collega’s en dan vooral zijn kopmannen waardeerden hem voor zijn nimmer aflatende steun en zijn gelijkmatige opgewekte karakter. Ze voelden zich veilig bij hem. Altijd bereid te werken en er nooit op uit om anderen te flikken. Een deel van zijn wielercarrière heeft hij in dienst gereden van Fiorenzo Magni en hij volgde de Leeuw van Monza in een voor die tijd nieuw avontuur: de extra-sportieve merkenploeg. Tot het midden van de jaren vijftig reden renners uitsluitend met reclame rond voor fietsmerken en fietsonderdelen. Het Duitse cosmeticamerk Nivea was de eerste extra-sportieve sponsor en behalve Magni en Zampini zaten er renners in de ploeg als Pierino Baffi en Carlo Clerici. Zampini bracht slechts enkele overwinningen op zijn naam, waarvan de Ronde van Sicilië de belangrijkste was. Hij werd voorts een keer tweede in Parijs-Nice en een keer vijfde en een keer zevende in de Ronde van Italië. Na zijn carrière begon hij een rijwielzaak in zijn woonplaats. Die winkel zou best ‘Zampini di Saronno’ kunnen heten.

Door Fred van Slogteren, 10 december 2006 0:00

Het is altijd prachtig om te zien als een sportman of sportvrouw na een zware blessure terugkomt aan de top. Maanden van keihard werken worden beloond met een grote overwinning. Honderden kampioenen uit het verleden waren haar voorgegaan toen Daphny van den Brand haar tranen de vrije loop liet na het behalen van de Europese titel veldrijden. Ze was van ver gekomen de Brabantse uit Zeeland. Maar de enorme inspanningen die ze zich had getroost om haar plaats aan de top te heroveren betaalden vanmiddag uit. En dat is een felicitatie waard voor de kleine veldrijdster met de vlechtjes. Het was een loodzwaar parcours en haar belangrijkste concurrenten Hanka Kupfernagel en Marianne Vos hadden duidelijk moeite met de blubber, maar Daphny maakte geen fout. Haar gezicht op het podium verried zowel opwinding als emotie en dat belooft wat voor de rest van het seizoen. (Foto: © Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 9 december 2006 20:11

Ondrej SOSENKA (1975, Tsjechië)

Een wielrenner die het werelduurrecord aanvalt kan rekenen op veel publiciteit. Als hij het ook nog verbetert dan bereikt zijn naam alle media van de wereld. Het overkwam Merckx, het overkwam Moser, het overkwam Obree en het overkwam Chris Boardman die tot en met 18 juli 2005 het record aller records in zijn bezit had. 49 kilometer en 441 meter had de Brit in een uur tijd onder zich weggetrapt. Op 19 juli 2005 evenaarde een vrij onbekende Tsjechische wielrenner de tijd van Boardman, terwijl er nog 19 seconden van het uur resteerden. 49 kilometer en 700 meter telde de elektronica toen de 60 minuten door de tijdwaarneming waren weggetikt. De plaats van handeling was de Olympische Krylatskoje wielerbaan in Moskou en de hoofdrolspeler was de toen 29-jarige Ondrej Sosenka uit Praag. Een fantastische prestatie die merkwaardig genoeg geen enkele aandacht kreeg in de wereldpers, op wat kleine berichtjes na. Dat betekent voor mij dat het Oost-Europese wielrennen nog altijd als een ondergeschoven kind geldt in de Westerse mediabelangstelling. Dat op dat moment de ... 

Door Fred van Slogteren, 9 december 2006 0:00

© Otto Beaujon

“Greg LeMond is recente geschiedenis. Wie precies de eerste Amerikaan is geweest die aan de Tour de France deelnam, is niet interessant. Feit is dat ze er ineens waren, de mannen van Seven-Eleven een grote Amerikaanse supermarktketen en ze droegen namen als Andy Hampsten, Bob Roll, Jonathan Vaughters en Greg LeMond. LeMond bleek de meest succesrijke van allemaal, want hij won drie maal de Tour de France en hij werd tweemaal wereldkampioen op de weg. Hij was de eerste Amerikaan die de Tour winnend afsloot en ook de eerste die wereldkampioen werd. Natuurlijk vonden de Tour-organisatie en de UCI het leuk om een ...

Door Fred van Slogteren, 8 december 2006 10:00

Charly GAUL (1932, overleden 06.12.2005, Luxemburg)

De wielersport kent kleine kampioenen, grote kampioenen en legendes. Die laatste groep is het geringst in omvang. Ze stammen allemaal uit het tijdperk van voor de uitgebreide TV-verslagen. Daarin kunnen we zelf zien hoe zwaar ze het hebben en hoe goed of minder goed ze zijn. Vroeger waren we afhankelijk van de journalisten die namens ons naar hun verrichtingen mochten kijken. Omdat ze het ook niet van minuut tot minuut konden zien, soms bijna helemaal niet, werd regelmatig de duim aangesproken om een mooi verhaal uit te zuigen. Er zal wel iets waar geweest zijn van de verhalen over Charly Gaul, die er op neer kwamen dat hij meer kon dan anderen als het goot van de regen en het stormde, onweerde, hagelde en wat nog niet meer aan natuurlijke ellende uit het grijze zwerk neerstriemde. Zo ontstonden mythologische verhalen die generatie na generatie aan elkaar doorverteld werden en er zijn slechts wat bibberige camerabeelden uit journaals om het tegen te spreken. Maar dat geeft niet, want ... 

Door Fred van Slogteren, 8 december 2006 0:00

ANTONIN MAGNE

door François Terbeen

“Een Franstalig boek dat in 1984 is uitgekomen naar aanleiding van het overlijden van Magne in 1983. Het is 290 pagina’s dik met vele foto’s. Antonin Magne is als renner en als ploegleider een enorme mannetjesputter geweest. Hij was voor de tweede wereldoorlog tweevoudig Tourwinnaar (1931 en 1934) en wereldkampioen (1936) en na de oorlog werd hij ploegleider van de ploegen van het vermaarde Franse fietsmerk Mercier. Hij startte tien keer in de Tour de France en hij eindigde negen maal bij de eerste tien. Hij was een redelijke klimmer en een superieur tijdrijder. Een zeer methodisch man, die ook als ploegleider grote successen heeft behaald met renners als Marcel ...

Door Fred van Slogteren, 7 december 2006 10:00

Fiorenzo MAGNI (1920, Italië)

Het wielerland Italië werd in de jaren veertig en vijftig beheerst door twee iconen die in aanzien op een voetstuk stonden zo hoog als de Eiffeltoren. Fausto Coppi en Gino Bartali verdeelden de tifosi in twee kampen. De Bartalisten waren aanhangers van de vrome, devote Roomse leer van Pius XII en de Coppisten hunkerden naar enige verlichting, waarin niet iedere stap door de plaatselijke Don Camillo werd gedecreteerd. De vermetele echtbreker Coppi was in het geniep hun held, terwijl ze zich in het openbaar lafhartig uitspraken voor de tachtig keer per dag biddende Bartali om bij de heilige maagd de zoveelste zege af te roepen. Qua romantiek een fantastische tijd, waarover Martin Ros nog kraaiend kan schrijven, maar als niet-gelovig-jongetje zocht ik mijn heil liever bij Fiorenzo Magni. Fiorenzo, zo wilde ik ook graag heten, maar we hadden alleen de eerste letter gemeen. Ongeveer tweehonderd meter lager dan de top van de Eiffeltoren stond mijn held in de publieke belangstelling en dat was altijd nog veel hoger dan mannen als Ronconi, Bevilacqua, Astrua en Minardi die toch ook een aardig stukje konden fietsen. Magni was mijn held, niet vanwege zijn uiterlijk, want met zijn kale kop met zo’n lullig haarrandje achterom de oren leek hij meer op mijn opa dan op een wielerheld. Magni waardeerde ik vanwege zijn temperament en zijn inzicht om een gegeven niet als een voldongen feit te aanvaarden. Een mens is op aarde om het talent dat hij heeft meegekregen zo goed mogelijk te gebruiken, hield mijn vader me al heel jong voor. En die Fiorenzo Magni uit dat mooie Toscane bracht die wijze les in praktijk. Als een van de eerste Italianen trok hij naar de voorjaarskoersen in het noorden van Europa om er de Leeuw van Monza te worden. Hij won drie keer Vlaanderens mooiste door over de kasseien te dokkeren en de stront op zijn lippen te proeven als een echte Flandrien. Geen Vlaming die moeite had met zijn superioriteit, want hij werd een van hen. Een paar jaar geleden las ik een interview met een joyeuze zakenman in zwierig maatpak, nog altijd aan het werk in het automobielbedrijf dat hij charmant maar met harde hand runt. Tegen de tachtig liep hij, maar op de foto’s zag hij er uit als een zestiger. Gewoon een tweede leven begonnen en daar ook weer een succes van gemaakt. Door zijn kale hoofd leek hij als actief wielrenner twintig jaar ouder dan hij was en nu leek hij twintig jaar jonger dan hij is. Hij zal zijn tegenslagen wel hebben gehad, zoals iedereen, maar dan was er altijd weer het karakter van de Toscaan van Vlaanderen om er zich doorheen te rammen.

Door Fred van Slogteren, 7 december 2006 0:00

“De twee grootste successen uit de fantastische wielercarrière van Steven Rooks zijn het winnen van Luik-Bastenaken-Luik in 1983 en het behalen van de overwinning in het bergklassement in de Tour de France van 1988. De bolletjestrui werd zijn deel en ik geloof dat het hele dorp Warmenhuizen toen met rode bollen is versierd, inclusief de gehele gevel van de plaatselijke kroeg. Steven was de eerste Nederlander die de bolletjestrui in Parijs bracht en zijn toenmalige maatje Gert-Jan Theunisse was een jaar later de tweede. Voor beide was de sleutel voor het winnen van die trui hun zege op ...

Door Fred van Slogteren, 6 december 2006 10:00

Mathieu CORDANG (1869, overleden 24.03.1942, Nederland)

Voor mij is deze Limburger de aartsvader van het Nederlandse cyclisme, omdat hij in mijn ogen veel meer heeft gepresteerd dan Jaap Eden, die algemeen wordt beschouwd als de man die voor het eerst de Nederlandse wielersport op de kaart heeft gezet. In 2005 ben ik met behulp van zijn kleinzoon Stan en mijn blogvriend Theo Buiting in de geschiedenis van Cordang gedoken en mijn bevindingen zijn in januari van dit jaar gepubliceerd in Wieler Revue. Hieronder een verkorte versie:

De wereldtitel van Mathieu Cordang uit 1895 staat in de statistieken vermeld bij de amateur-stayers. Er kwam toen echter nog geen motor aan te pas, want het motorrijwiel was toen nog maar net uitgevonden en verkeerde nog in een experimenteel stadium. Cordang en zijn tijdgenoten werden wel gegangmaakt, maar door vijf renners op een quintuplet. Dat was een vijfpersoonsfiets en de renners die er op zaten konden met elkaar natuurlijk een veel hogere snelheid ontwikkelen dan een renner alleen. Die reed daar dan heel dicht achter om maar zo min mogelijk wind te vangen, waardoor hij dezelfde snelheid kon bereiken.
Overigens is die wereldtitel niet het belangrijkste wapenfeit van Cordang geweest. Zijn allergrootste prestatie ...

Door Fred van Slogteren, 6 december 2006 0:00

“Als er in een quiz gevraagd wordt naar een Italiaans fietsenmerk, zal Viner waarschijnlijk niet als eerste genoemd worden, want heel erg bekend is het merk niet. Mensen die mij kennen, weten dat ik een groot liefhebber ben van de Italianen uit Pistoia. Met Italianen bedoel ik natuurlijk Italiaanse fietsmerken. Ik weet dan ook redelijk veel van de historie van de meeste Italiaanse merken die uit dat Mekka van de Italiaanse fietsenindustrie komen. Maar van de geschiedenis van Viner is me niet zo heel veel bekend. Zo zou ik bijvoorbeeld niet weten waar de wereldkampioenssticker op slaat die op deze blauwe Viner met gele belettering is geplakt. Die mag er alleen op zitten als op dat merk een ...

Door Fred van Slogteren, 5 december 2006 10:00

« Vorige 1 2 3 ... 1111 1112 1113 1114 1115 1116 1117 1118 1119 1120 1121 ... 1182 1183 1184 Volgende »