Slogblog


Jens VOIGT (1971, Duitsland)

Ik heb het al vaker op deze blog geschreven, Jens Voigt is een renner naar mijn hart. Een onvermoeibare aanvaller. Geen coureur die in de grote ronden een goed klassement kan rijden, want met zijn 1 meter 92 en een gewicht van 77 kilo is hij etwas zu schwer voor het hooggebergte. Maar in het middengebergte kan hij goed mee. Hij is een van de laatste Duitse coureurs die in hun jeugd nog gedrilld zijn in het sportsysteem van de DDR. Als amateur won hij de Vredeskoers en dat beloofde veel. Maar door militaire dienst duurde het tot zijn 26e voor hij prof werd. Na een jaar bij een onbeduidend ploegje te hebben gereden, werd hij ontdekt door Roger Legeay destijds ploegleider van Gan Mercier. Door een transfer naar Crédit Agricole brak hij door en hij leerde daar veel van zijn ploeggenoot en buurman Stuart O’Grady, want Jens woont met zijn Franse vrouw Stéphanie al jaren in Zuid-Frankrijk. Hij bouwde geen geweldige erelijst op, want hij was vooral een voorbeeldige ploegmaat. Bjarne Riis heeft meerdere malen bewezen dat hij in staat is om er bij renners die tegen de top aanzitten nog dat beetje extra uit te halen en daar is Jens een goed voorbeeld van. Dit seizoen werd het beste uit zijn carrière, want hij won een etappe in de Tour de France en met drie etappezeges op indrukwekkende wijze de Ronde van Duitsland. Die gewonnen Touretappe is achteraf gezien van beslissende betekenis voor de afloop geweest. Het was die warme zaterdag en er ontstond een kopgroep die van geletruidrager Floyd Landis alle ruimte kreeg. Vooral door het beulswerk van Voigt werd een grote voorsprong opgebouwd. Voor hem zelf maakte dat niet veel uit, maar voor medevluchter Oscar Pereiro Sio wel. Die stond op bijna een half uur achterstand ergens in de twintig, maar aan het eind van de door Voigt gewonnen etappe had hij het geel te pakken. Over twintig jaar zal bijna niemand het meer over Floyd Landis hebben, maar wel over Oscar Pereiro. Want die staat in de geschiedenisboekjes als Tourwinnaar en dat is different cake. Of dan nog algemeen bekend is wie Jens Voigt was, moeten we afwachten. Een wereldtitel zal zeker helpen. (Foto: © Philip van der Ploeg)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 17 september 2006 0:00

Alexandre VINOKOUROV (1973, Kazachstan)

Als alles gaat zoals verwacht dan wordt Alexandre Vinokourov op zijn verjaardag definitief winnaar van de Ronde van Spanje 2006. En reken maar dat dat gaat gebeuren, want de nu 33-jarige Kazach was de afgelopen dagen een klasse apart. Hij startte niet als favoriet, maar naarmate de Vuelta vorderde kwam de grote vorm. En zie, Vinokourov lijkt sterker dan ooit tevoren. Ook mentaal moet hij zijn gegroeid na dit aanvankelijk desastreus verlopen seizoen. Hij stapte eind vorig jaar van T-Mobile over naar Liberty Seguros en hij liet weten alles op de Tour te zullen zetten. Zijn voorbereiding was ongetwijfeld perfect, maar hij geraakte onbedoeld – en wellicht onschuldig want ik geloof niemand meer – in de neerwaartse spiraal die zijn ploegleider Manolo Saiz in gang zette. Op persoonlijke titel regelde hij een nieuwe sponsor vanuit zijn vaderland, toen verzekeraar Liberty Seguros nog langer weigerde haar reputatie afhankelijk te maken van sjoemelende wielrenners, ploegleiders en ploegartsen. De Tour moest hij laten schieten, maar hij wist direct waar hij zijn revanche wilde halen. In de Vuelta natuurlijk. Hij startte als outsider, zo slim had hij zijn campagne voorbereid. Maar hij won twee etappes en in de laatste week sloeg hij genadeloos toe. Hij heeft in eigen land voldoende losgemaakt om een oliemagnaat te bewegen om Kazachstan voor eens en voor altijd op de kaart te zetten. Onder de naam van de hoofdstad van dat grote en zeer onbekende land is er een formatie in wording die volgend jaar wel eens de sterkste ploeg in het ProTour-circuit zou kunnen zijn. Met een opengetrokken blik Kazachstanen onder aanvoering van de bonkige Vino. Met zeer veel olie en gas in de bodem is het land op weg naar status en rijkdom. De nouveau riche in het voormalige Sowjetrijk is bezig de West-Europese sport over te nemen. Of dat een gelukkige ontwikkeling is moeten we afwachten, maar bij Astana is die machtsgreep wel gebaseerd op kwaliteit. De kwaliteit van die kleine renner met dat grote witblonde hoofd, die al jaren als grootkapitalist in het westen woont. Met het geld van zijn suikeroom en de kracht van de Kazachstaanse wielertop zou de jarige van vandaag wel eens de Armstrong van morgen kunnen zijn. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 16 september 2006 0:00

© Otto Beaujon

“Favorit is een oud Tsjechisch fietsmerk. Het was jarenlang de ‘hofleverancier’ van de aloude wielerclub van Brno (in de Habsburgse tijd: Kaiserlicher Fahrradverein Brunn). Favorit heeft vele kampioenen op de fiets gezet, die op de wielerbaan van Brno groot geworden zijn. Naast baanfietsen en wegfietsen heeft Favorit in de jaren vóór 1989 ook cyclocrossfietsen gemaakt. Maar ook stadsfietsen en hele mooie, goed afgewerkte klassieke ‘Engelse’ modellen met ...

Door Fred van Slogteren, 15 september 2006 10:00

PROFS

door Hugo Tack

“Dit is een boek van drie centimeter dik. Een pil. Het is geschreven of beter samengesteld door Hugo Tack. Dat is een spoorwegarbeider uit Izegem. Tack is een enorme wielerliefhebber en hij vond dat er behoefte was aan een boek waarin alle renners staan die ooit prof zijn geweest. Dus vanaf 18 zoveel tot nu. Iedere renner staat er in met zijn achternaam, voornaam, geboortedatum, sterfdatum, nationaliteit en van wanneer tot wanneer ze als prof actief waren. Een schitterend naslagwerk omdat je in no-time de ...

Door Fred van Slogteren, 14 september 2006 10:00

Francesco CASAGRANDE (1970, Italië)

Een van de beste Italiaanse renners van het laatste decennium. De middelste van drie fietsende broers was verreweg de beste van de familie. Hij was een sterk ronderenner die onder andere de Ronde van Zwitserland, de Tirreno Adriatico, De Ronde van het Baskenland en de Ronde van Romandië op zijn erelijst heeft staan. In de grote rondes kwam hij iets te kort voor de top hoewel hij zowel in de Tour, de Vuelta als de Giro bij de eerste tien is geëindigd. In de ronde van zijn land was hij zelfs een keer tweede. Dat was in 2000 toen hij op de laatste dag de leiderstrui aan zijn landgenoot Stefano Garzelli moest afstaan. In het eendags werk kon hij ook behoorlijk uit de voeten en dat blijkt uit het feit dat hij twee keer de Clasica San Sebastian op zijn naam schreef, alsmede de Waalse Pijl. Dat is weliswaar het kleine zusje van La Doyenne, maar die is o zo lastig, al is het maar vanwege die steile wand waar die koers op finisht. Inmiddels is Casagrande gestopt met de wielersport, kwaad als hij was omdat zijn ploeg niet goed genoeg werd bevonden om aan de Tour deel te nemen. Als consequentie daarvan heeft hij zich helemaal teruggetrokken uit de belangstelling en woont hij nu met zijn vrouw Debora op een wijngaard. Dat past wel een beetje bij deze altijd wat nors kijkende Florentijn die meerdere malen op doping is betrapt. Hij zat daarvoor een keer een schorsing uit van negen maanden, maar hij kwam daarna gewoon weer terug aan de top. Nou ja, bijna top, want een groot huis staat vaak in de schaduw van een toren.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 14 september 2006 0:00

Robert MILLAR (1958, Groot Brittannië)

De Schot Robert Millar is een heel goede coureur geweest. Hij was zestien jaar beroepswielrenner en in die periode reed hij voor zes verschillende ploegen. Hij heeft niet heel veel gewonnen, want als specifieke klimmer waren niet veel wedstrijden geschikt voor hem. Voor de grote ronden kwam hij net iets te kort. Tweede plaatsen in de Giro en de Vuelta zijn natuurlijk mooie klasseringen, maar hij werd toch nooit als een echte favoriet gezien voor een eindzege. In de kleinere rittenkoersen werd er wel altijd rekening met hem gehouden. Zijn belangrijkste zegepraal is dan ook de Dauphiné Liberé in 1990.
In meerdere opzichten is Robert Millar een buitenbeentje. In de eerste plaats was hij een echte klimmer uit een land dat – bij mijn weten - nooit klimmers van betekenis heeft voortgebracht. En dan bedoel ik niet Schotland, maar Groot Brittannië. In de tweede plaats was hij een aparte omdat hij vegetariër was (of is). Tot grote ergernis van Peter Post die twee jaar zijn baas was. Zijn laatste wapenfeit in het anders zijn dan anderen dateert van recenter datum. Robert Millar heeft zich een aantal jaren geleden tot vrouw laten transformeren en hij gaat nu door het leven als Roberta. Dat was aanleiding voor veel hilariteit in de wielerwereld. Zelfs Joop Zoetemelk maakte er een grap over: “Dat had hij eerder moeten doen, want bij de vrouwen had hij vast veel meer gewonnen.”

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 13 september 2006 0:00

“We zijn de afgelopen week twee man kwijtgeraakt, Menchov en Boogerd. Van Michael wisten we dat hij de Vuelta waarschijnlijk niet uit zou rijden omdat hij hier is ter voorbereiding op het WK, het Kampioenschap van Zürich en de Ronde van Lombardije. Menchov kon het gewoon niet meer opbrengen om zich te pijnigen. Het is geen mentaal wrak, maar de verzadiging is er. Zo’n jongen denkt: mijn seizoen is geslaagd, de doelen die ik gesteld had zijn bereikt en dan is het moeilijk steeds weer die pijngrens op te zoeken om nog iets extra’s te bereiken. Ik heb daar wel begrip voor omdat het voor een kopman veel moeilijker is om ...

Door Fred van Slogteren, 12 september 2006 14:55

“Ik heb het altijd jammer gevonden dat TVM gestopt is met het sponsoren van een grote wielerploeg. Het is natuurlijk wel begrijpelijk na al die ellende in 1998, maar het blijft jammer. Ik heb ergens gelezen of gehoord dat de transportverzekeraar in de wielersport wil terugkeren, maar zeker weet ik het niet. Misschien kan iemand daar eens op reageren. De TVM-renners reden op Gazelle-fietsen. Stalen fietsen gemaakt van de uiterst dunwandige Reynolds 731 buizen. Het verhaal gaat ...

Door Fred van Slogteren, 12 september 2006 10:00

Oscar CAMENZIND (1971, Zwitserland)

Michael Boogerd wil over iets minder dan twee weken graag wereldkampioen worden en hij is dan ook weer een van de favorieten voor de titelstrijd in Salzburg. In 1998 was hij er al eens heel dichtbij. In eigen land nog wel op het geliefde parcours van de Hagenees rond de Cauberg. Hij reed met groot gemak in de kopgroep, waaruit de winnaar tevoorschijn zou komen. Het wachten was op zijn demarrage. Maar Boogie kreeg op het moment suprème een lekke band en een redelijk onbekende Zwitser kon die dag alles. Hij reed zo maar bij renners vandaan als Armstrong, Bartoli en Van Petegem. Dat kan niet waar zijn, dacht ik, toen ik er naar zat te kijken, maar het was waar. Helemaal onbekend was die Camenzind nou ook weer niet, want hij had bij het WK van 1996 al sterk gereden en mooie klasseringen behaald in de Giro, maar dat hij zo goed was wist ik niet.
Met een soort stofbril op zijn neus en zwart bemodderd door het slechte weer leek hij op een mijnwerker en met het Glück Auf op de lippen danste hij solo voor het laatst de Cauberg op om in Valkenburg zegevierend over de streep te komen. 47 jaar na Ferdi Kübler was hij de derde Zwitserse wereldkampioen. Een week later won hij ook de Ronde van Lombardije met hetzelfde machtsvertoon en ook hier kon een sterke Boogerd het niet van hem winnen. In de rest van de twaalf maanden dat hij wereldkampioen was, leek de vloek van de regenboogtrui op hem van toepassing. Eenmaal bevrijd van het tricot won hij nog wel de Ronde van Zwitserland en Luik-Bastenaken-Luik, maar niet meer met die overtuiging van Valkenburg. In 2004 werd hij betrapt op het gebruik van epo. Hij wachtte de gevolgen niet af, maar zette per direct een punt achter zijn carrière. Opgeruimd staat netjes, dacht ik, en ik zag weer die beelden op mijn netvlies van een huilende Michael Boogerd, die op 11 oktober 1998 de sterkste was van de kopgroep. Zal er ooit nog wel een Nederlander wereldkampioen worden?
(Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 12 september 2006 0:00

“In de krant van donderdag 11 september 1975 stond een triest bericht. De Franse beroepswielrenner Jean Claude Misac (foto) was aan een hartaanval overleden. Hij viel tijdens de training in Bar sur Aube al na drie kilometer van zijn fiets. Toen de hulpdiensten enige minuten later arriveerden was Misac reeds overleden. Misac, geboren op 27 oktober 1948, reed twee maal de Tour de France (1974–47e/1975–65e). Hij reed in het seizoen 1975 voor de Gan-Mercier ploeg en was toen ploeggenoot van onze landgenoten Joop Zoetemelk, Gerrie Knetemann, Gerard Vianen, Kees Bal, Jan van Katwijk en Jo Vrancken.

Precies één jaar later verbeterde Fred Rompelberg op de baan van het Italiaanse Monteroni het ...

Door Fred van Slogteren, 11 september 2006 10:00

« Vorige 1 2 3 ... 1101 1102 1103 1104 1105 1106 1107 1108 1109 1110 1111 ... 1155 1156 1157 Volgende »