Slogblog


Op zaterdag 14 oktober a.s. wordt in Bolderberg-Zolder de 5de Voetbal en Wielerruilbeurs gehouden in de Kajoba Sporthal. De zaal is gelegen 100 meter achter de kerk van Bolderberg en is bereikbaar via de autoweg E314 Brussel-Aken, afrit 27, linksaf richting Hasselt (ca. 1 km).
Toegang bezoekers tussen 09.00 en 12.30 uur. Toegangsprijs € 2,50.
Ongeveer 60 standhouders uit binnen- en buitenland bieden over 200 meter tafellengte allerhande attributen aan met voetbal en wielrennen als thema: ...

Door Fred van Slogteren, 21 september 2006 9:40

Andrei KIVILEV (1973, overleden 11.03.2003, Kazachstan)

Ik zou wel eens willen weten waarom er zoveel goede wielrenners uit Kazachstan komen. Ik zou het niet weten. In ieder geval kon Andrei Kivilev het ook. Hij kwam in 1998 naar West-Europa waar hij een contract kreeg bij Festina, de grote Franse wielerploeg die in datzelfde jaar in de Tour werd ontmaskerd als grootgebruiker van epo-producten. Geen prettige ambiance voor een beginnende profrenner. Toch bleef Kivilev twee jaar bij de ploeg en maakte toen de overstap naar AG2R. Een jaar later, in 2001, tekende hij voor Cofidis en dat werd het jaar van zijn doorbraak. In de maand juni reed hij een sterke Dauphiné, waarin hij als vijfde eindigde en een goede week daarna zegevierde hij in de Route du Sud, een driedaagse etappewedstrijd in Zuid-Frankrijk met veel klimwerk in de Pyreneeën. Het bleek een perfecte opmaat voor de Tour de France, waarin Andrei wederom sterk reed. In de achtste etappe was hij mee in een succesvolle ontsnapping die meer dan een half uur voorsprong opleverde. Kivilev stond in de top van het klassement en daar kon hij zich tot het eind handhaven. Hij eindigde als vierde, net naast het podium. Het seizoen 2002 was iets minder succesvol, maar zijn toekomst zag er nog steeds rooskleurig uit. In 2003 startte hij in Parijs-Nice. In de tweede etappe kwam hij ten val en hij liep een schedelbreuk op omdat hij geen helm droeg. Een dag later overleed hij in het ziekenhuis. De UCI reageerde verstandig en stelde per direct het dragen van een helm verplicht. Zijn landgenoot en vriend Alexandre Vinokourov leek ontroostbaar, maar hij had nog voldoende moraal om diezelfde uitgave van Parijs-Nice winnend te beëindigen. Hij droeg zijn overwinning aan zijn overleden vriend op. Glorie en drama, het gaat in de wielersport hand in hand. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 21 september 2006 0:00

Marc Wauters, de sympathieke Belgische coureur heeft vanmorgen tijdens de training zijn sleutelbeen gebroken en dat betekent een voortijdig einde aan een mooie carrière, die zich voor negen jaar heeft afgespeeld in dienst van Rabobank. Marc had zijn afscheid al aangekondigd en aan het eind van dit seizoen zou hij er mee stoppen. Door die breuk is dat nu iets eerder. Marc Wauters had als wielrenner grote kwaliteiten, maar die heeft hij jarenlang ondergeschikt gemaakt aan het belang van zijn werkgever. Vooral Erik Dekker heeft veel aan De Soldaat te danken. Het hoogtepunt van zijn carrière beleefde hij in de Tour de France van 2001 toen hij op de derde dag in Antwerpen de gele trui veroverde. Die avond werd ... in het perscentrum van de Tour mijn boek over Jan Janssen gepresenteerd en de volgende morgen zag ik Marc aan de start. In het geel. Hij zag er zielsgelukkig uit en ik besefte hoe fantastisch het moet zijn als een renner die daar niet voor geselecteerd is eens zo’n onderscheiding krijgt. Hij reed die dag in het geel door ...

Door Fred van Slogteren, 20 september 2006 19:16

© Henk Theuns

“Ton Ketting was een ondernemer uit de Achterhoek die in de jaren zeventig jarenlang een amateurploeg heeft gesponsord. Met veel succes want heel wat bekende renners die later grote profs zijn geworden zijn bij Ketting begonnen. Een jaar of wat hebben ook twee professionals op de loonlijst gestaan bij Ketting. Dat waren de stayer Cees Stam en de wegrenner Jan Aling. Stam een vijftal jaren tot hij onderdak kreeg bij zijn latere werkgever AGU. Ik meen zelfs dat hij met de naam Ketting op zijn kleding nog een of twee keer wereldkampioen is geworden. De Drent Jan Aling heeft maar één seizoen als prof in het shirt van Ketting gereden, nadat hij als amateur een van de sterren van het team was geweest. Er had qua talent meer uit Jan moeten komen, maar dan moet je wel een beetje geluk hebben en dat heeft hij niet gehad. Jan is elf jaar beroepsrenner geweest en dat heeft hem niet gebracht wat hij er misschien van heeft verwacht. Ik heb er misschien wel meer voldoening aan overgehouden dan hij, want ik heb dit mooie blauwe truitje bij hem gescoord. Nog bedankt Jan.

Tot volgende week!”

Henk Theuns

Door Fred van Slogteren, 20 september 2006 10:00

Marcel KINT (1914, overleden 23.03.2002, België)

In 1998 heb ik hem eens geïnterviewd. In zijn huis, annex rijwielgroothandel in Kortrijk. Hij was toen 83 jaar en nog volop aan het werk samen met Marcel junior, zijn zoon en diens vrouw die de administratie deed. De aanleiding voor het gesprek was het feit dat de wereldkampioenschappen dat jaar in Nederland werden gehouden en dat er iedere maand in Wieler Revue een oud-wereldkampioen(e) van Nederlandse of Belgische huize aan het woord moest komen over zijn of haar prestatie van damals. Omdat het van Marcel Kint al zo lang geleden was (1938) dat hij in Valkenburg de beste van de wereld werd, dook ik eerst in het archief van een krant die toen ook al bestond. Ik vond het summiere wedstrijdverslag na enig zoeken, want in die tijd was sport een onbeduidende bijzaak in het wereldnieuws. Toch kreeg ik na het lezen van het berichtje veel respect voor de Belg, alsmede voor de Zwitsers Egli en Amberg en onze landgenoot Piet van Nek, die in die volgorde over de finish kwamen. De wedstrijd was zo zwaar geweest dat er slechts zeven renners finishten. Ik was achteraf erg blij dat ik dat verslag had opgeduikeld, want Kint wist het allemaal niet meer. Ik las hem bijna het hele stukje voor, maar er ging geen belletje rinkelen. Ook zijn overige successen, die ik op een blocnotevelletje had verzameld hoorde hij met belangstelling aan alsof het over iemand anders ging. Wat hij zich nog wel helder kon herinneren waren zijn armoedige jeugdjaren. Zijn moeder overleed toen hij nog een kind was en zijn vader was zo arm dat hij de zorg voor de kinderen overdroeg aan oma Kint die het ook maar moest zien te redden met drie keer niks. Op zijn twaalfde kreeg de latere wereldkampioen een baantje bij de draadfabriek van Bekaert, waar hij op zijn achttiende ontslagen werd omdat hij te oud was. Zo werd Marcel Kint coureur, uit pure noodzaak. Hij had de mazzel dat hij veel talent had, maar de pech dat hij wereldkampioen werd aan de vooravond van de tweede wereldoorlog. Die trui heeft hem geen frankske opgeleverd. Wel een eretitel: FLANDRIEN! Een echte!

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 20 september 2006 0:00

Hij heet Jean Marie Dedecker en die man is al weken wereldnieuws in België. In Nederland is de hype rond deze man nog nauwelijks doorgedrongen, maar gisteravond was hij te gast in het programma Holland Sport. Het is allemaal begonnen met een interview in het Belgische programma Actua-TV. Daarin beweerde Dedecker dat drie Belgische toprenners op dopingkuur zijn geweest in Italië om zich daar à raison van 24.000 euro te laten prepareren. Hij weigert namen te noemen, dus is iedereen aan het gissen geslagen, want zoveel toprenners heeft België nu ook weer niet. De renners die zich tot die categorie mogen rekenen zijn dus allemaal verdacht, want ...

Door Fred van Slogteren, 19 september 2006 12:22

© T&T Tekst & Traffic

“Ik heb maar één Raleigh-fiets en dat is er nog niet eens één in het rood-geel-zwart zoals de fietsen van de TI-Raleigh-ploeg van Peter Post uit de jaren zeventig en tachtig. Die ploeg won in die periode zo’n beetje alles wat er te winnen was en drukte een onuitwisbaar stempel op het internationale profwielrennen. En het maakte niet uit wie er won, want ze wonnen allemaal en om de haverklap. De mooiste overwinning was natuurlijk die van Joop Zoetemelk in de Tour de France 1980. Joop won de beide tijdritten, maar ook Raas (3x), Lubberding, Oosterbosch, Priem en Knetemann wonnen etappes. En de ploeg won ook nog eens de twee ploegentijdritten, want daarin was TI-Raleigh jarenlang onverslaanbaar. Elf etappezeges voor één ploeg. Dat is bij mijn weten nooit meer gepresteerd.
Het materiaal was ...

Door Fred van Slogteren, 19 september 2006 10:00

Damiano CUNEGO (1981, Italië)

Deze blonde Italiaan wordt vandaag 25, maar hij ziet er niet ouder uit dan een jaar of 18. In 2004 verbaasde hij de hele wielerwereld door als 23-jarige in één seizoen zowel de Giro d’Italia als de Ronde van Lombardije te winnen. En dan vergeet ik nog zijn zeges in de Ronde van Trentino en die van de Apennijnen. Zo’n entree op het hoogste niveau hadden de tifosi niet meer gezien sinds Giuseppe Saronni. Uiteraard werden er direct grote verwachtingen aan hem verbonden, maar in de twee seizoenen die sindsdien zijn verstreken heeft de renner uit Verona het maar gedeeltelijk kunnen waarmaken. In 2005 stelde hij meer dan teleur, maar achteraf bleek hij een klieraandoening onder de leden te hebben. 2006 verliep tot nu toe veel beter. Hij won wederom de Ronde van Trentino en met zijn derde plaats in Luik-Bastenaken-Luik behoorde hij gelijk weer tot de favorieten voor het winnen van de Giro. Dat lukte niet, want hij werd slechts vierde. Die plaats viel op zich niet tegen, maar wel de 18 minuten achterstand op winnaar Basso. De bovengenoemde Giuseppe Saronni is teammanager bij Lampre, de ploeg van Cunego. Misschien heeft Beppe veel van zichzelf herkend in de jonge Damiano. Saronni werd als jeugdig talent veel te vroeg uitgemolken en zijn carrière werd niet wat het beloofde, ondanks een prachtige palmares. Daarom gebood Saronni voorzichtig met Cunego om te gaan. Zo ging Damiano dit jaar voor het eerst naar de Tour om er ervaring op te doen en meer niet. Hij presteerde echter boven verwachting, want hij reed constant in de voorste linie en in de etappe naar l’Alpe d’Huez werd hij tweede. In de eindstand werd hij twaalfde en hij pakte bovendien het jongerenklassement, door een voor zijn doen sterke tijdrit te rijden. Het heeft hem kennelijk moraal gegeven, want hij heeft zijn ambities voor de komende twee jaar al bekendgemaakt. Volgend jaar wil hij wederom de Giro winnen en in 2008 komt hij naar Frankrijk met maar één doel: de gele trui in Parijs brengen. We zullen zien. (Foto: © Cor Vos)
Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 19 september 2006 0:00

Ik had het hem zo graag gegund. Adri van Houwelingen, de sympathieke ploegleider van Rabobank, die met lege handen gisteren in Madrid arriveerde. Twee weken geleden vertelde hij me nog dat er van zijn negenmansploeg zeven in staat moesten zijn om een etappe te winnen. Een week later corrigeerde hij zich zelf met de mededeling dat een eventueel succes alleen nog door Rasmussen gerealiseerd kon worden. Twee dagen later ging ook de Deen ziek naar huis en was alle hoop op een Rabo-succesje vervlogen. Maar gisteren in de laatste kilometer van deze Vuelta in de straten van Madrid was er even hoop. Het pak breed uitgewaaierd stormde op de finish af en plotseling maakte zich een Rabo-trui los. Het zag er veelbelovend uit, want Pedro Horrillo (foto), de Spanjaard die tot nu toe alleen maar in de buitenwereld is opgevallen omdat hij ook leuk kan schrijven, was bezig geschiedenis te schijven. Helaas was hij niet tegen het verzameld sprintgeweld opgewassen en het hele pak denderde over hem heen. Zabel won.
Adri, bedankt voor je medewerking aan deze weblog. Volgend jaar beter en het scheelt een slok op een borrel als je Freire erbij hebt. (Foto: © Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 18 september 2006 11:02

Lance ARMSTRONG (1971, Verenigde Staten)

Iemand die zeven keer op rij de Tour de France wint, heeft een unieke prestatie geleverd die misschien nooit meer verbeterd zal worden. Daar heb ik zeker respect voor, maar ik heb niet zo veel met Lance Armstrong. Dat zal hem een zorg zijn en ook zijn talloze fans zullen er niet van wakker liggen, maar ik voel dat zo. Het is voor een wielerliefhebber niet leuk als de wedstrijd aller wedstrijden begint en je weet voor 99 procent zeker wie er gaat winnen. Dat is ons wielerliefhebbers zes keer overkomen. Dat was ook zo in de tijd van Merckx, zult u tegenwerpen maar van Merckx kon je nog genieten. Die ging in de aanval en als hij het op zijn heupen had dan ging hij er in een bergetappe met vijf cols al in het begin vandoor. Hij stampte die vijf cols zichtbaar lijdend in een verschrikkelijk tempo omhoog en aan de finish was de schade voor de rest enorm. Hij was superieur en dat liet hij ook zien. Hinault had dat in mindere mate ook, maar Indurain en Armstrong volgden een andere tactiek. Als superieure tijdrijders legden zij in de ritten tegen het horloge de basis voor hun overwinning en in de bergen controleerden ze. Ze namen daar nooit het initiatief en ze verdedigden alleen maar. Bij Indurain wist je dat hij niet beter kon, maar Armstrong kon het wel. Dat zag je als Ullrich, Pantani, Beloki of Basso in de aanval gingen dan kwam Armstrong uit zijn schulp en dan liet hij zien dat hij op dat kleine koffiemolentje tot veel in staat was. Dat heet efficiency en daar was Armstrong een meester in. En verder hoop ik dat er eens een eind komt aan het gespeculeer over zijn vermeende dopinggebruik. Renners die gestopt zijn en die nooit zijn betrapt moet je met rust laten. En ik ken weinig oud-renners met veel geld die zo veel goeds doen voor de mensheid. En dat mag ook wel eens gezegd worden over de vandaag 35 jaar wordende Lance Armstrong. (Foto: © T&T Tekst & Traffic)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 18 september 2006 0:00

« Vorige 1 2 3 ... 1100 1101 1102 1103 1104 1105 1106 1107 1108 1109 1110 ... 1155 1156 1157 Volgende »