Slogblog


Dit truitje kreeg ik van Jacques Verbrugge, een naam die bijna veertig jaar na zijn enige Touroptreden niet zoveel meer zegt. Hij is een Nederbelg, zoals zoveel mensen in de grensstreek tussen Nederland en België met dat verschil dat er bij Jacques geen financiële bedoeling zit achter zijn emigratie.

Hij is maar kort beroepsrenner geweest en in dit shirtje nam hij in 1979 deel aan de Tour de France. Hij heeft er vreselijk afgezien en moest in de zeventiende rit de strijd staken vanwege aanhoudende buikloop. Het lichaam kon door tekort aan vocht uitgeput niet verder meer.

Hij had best wel talent, maar was van nature een bescheiden jongen die zich nog weleens de kaas van het brood liet eten. Het was Rini Wagtmans, ploegleider van de amateurploeg Union, die hem onder zijn hoede nam en hem leerde hoe hij moest koersen en hoe hij beter voor zichzelf kon opkomen.

Samen met ploeggenoot Jo Maas tekende hij een profcontract bij DAF Trucks, een Belgische ploeg met een Nederlandse sponsor. Ploegleider was Fredje De Bruyne, vermaard coureur uit de jaren vijftig en daarna een populair wielerverslaggever bij de Belgische televisie.

Waar Jo Maas in de Tour de France van 1979 iedereen verrastte door als zevende te eindigen in de eindstand, daar werd Jacques veroordeeld tot de taak van helper. Zo wordt zo iemand tegenwoordig genoemd, maar toen was het knecht of nog erger waterdrager, de letterlijke vertaling van het Italiaanse gregario.

Jacques deed het naar behoren en werkte zich het heen-en-weer voor de ploeg, maar met Parijs in zicht nekte de buikloop hem en hij kon naar huis. Zijn verdere loopbaan bestond uit het rijden van criteriums en kermiskoersen en eind 1980 zette hij een punt achter zijn wielercarrière.

DAF Trucks stopte met de sponsoring en er stond geen andere suikeroom bij Jacques op de stoep met een wapperend contract om bij het kruisje te tekenen. Hij vond een baan bij de chemische industrie van BASF in de Antwerpse haven bij de bedrijfsbrandweer en trouwde met Rose-Marie, een meisje uit zijn geboortedorp Putte.

Een merkwaardig dorp waar de grens dwars doorheen loopt. De ouders van Jacques waren de uitbaters van een kruidenierswinkeltje met twee kassa’s op de toonbank. Een voor guldens en een voor Belgische franken, want aan de overkant van de straat, nog geen tien meter ver, waren de mensen onderdaan van de koning der Belgen, Boudewijn.

Rose-Marie was een van hen, maar dat maakt in de liefde niks uit. Ze waren gelukkig die twee, want Jacques verdiende goed, maakte promotie en ze hielden intens van elkaar in het Belgische deel van Putte. Maar een wolk overschaduwde hun geluk, want er kwamen maar geen kindjes.

Toen tal van medische onderzoeken uiteindelijk uitwezen dat het er ook niet in zat, besloten ze een kindje te adopteren. In Nederland is dat een hele procedure die jaren kan duren, terwijl dat in België maar een paar maanden in beslag neemt. Zo besloot Jacques de Belgische nationaliteit aan te vragen en toen dat geregeld was kwam al snel het eerste kindje, een mooi bruin meisje uit India. Kort daarna kwam er een jongetje uit Guatemala bij en het gezin was compleet, dachten ze.
... Lees meer
Door Henk Theuns, 20 juni 2018 12:00

Jan van Dijk was in de jaren vijftig en zestig een veelzijdige wielrenner. Hij kon op de weg heel goed met de besten mee, was een zeer behoorlijke stayer en een hele goede veldrijder. De top heeft hij echter niet gehaald, maar dat was in die tijd sowieso moeilijk.

Hij had het gekund, want hij was een ontzettende doorzetter, maar hij kon niet kiezen. Als hij zich uitsluitend op het veldrijden had gericht dan had hij daarin wellicht de top gehaald. Maar specialiseren dat deed niemand in die tijd.

In januari 1965 won hij een veldrit in het Amsterdamse Bos en in het blad Wielersport schreven ze over hem: ‘Wie Van Dijk gadesloeg kwam onder de indruk van de stuurkunst en behendigheid die hij ten toon spreidde.’

Een paar weken later werd hij derde in het nationaal kampioenschap achter Cor Rutgers en Cock van der Hulst. Als stayer kon hij goed meekomen, maar stond hij nimmer op het podium bij het NK.

Zijn grootste verdienste als rolrijder is wellicht geweest dat hij zijn stayerfiets een keer uitleende aan Bert Boom. Om het een rondje of wat te proberen achter gangmaker Bruno Walrave. Na dat rondje kocht Boom zelf zo’n merkwaardige fiets en werd in 1969 wereldkampioen.

Zover heeft Jan van Dijk het niet gebracht en beroepsrenner is hij volgens mij niet geweest. Hij had voldoende zelfkennis om te weten dat hij daar – net als de meeste profs in die tijd – niet zou kunnen verdienen wat in de bloemenhandel mogelijk was.

Want daar meet een echte Lissenaar alles aan af. Toen hij stopte met wielrennen was het liedje Tulpen aus Amsterdam van Herman Emmink een grote hit in Duitsland en Jan begreep dat er bij onze Oosterburen goed geld was te verdienen. En dat was zo.

Toen ik hem voor het eerst ontmoette was hij al gepensioneerd, een charmante man die mooi kon vertellen over zijn jaren als wielrenner en in de bloemenhandel. Hij kwam op me over als een gesoigneerde oudere heer aan wie je zijn leeftijd niet afzag.

Hij zag er altijd uit om door een ringetje te halen en ik heb er eens bijgestaan toen hij zich een overhemd aanschafte. Dat vond hij, kritisch als hij was waar het mooie kleren betrof, een hele beslissing.

Er was na jaren van hard werken ook weer tijd om te fietsen en dat deed hij met veel passie en bijna iedere dag. Fietsen is gezond, maar je moet ook wel gezond blijven en dat heb je niet in de hand. Jan kreeg last van zijn hart en er volgde een zware operatie.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 20 juni 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BALLESTER MARTIN, Vincente (1980, Spanje)
HAAN, Sierk-Jan de (1981, Nederland)
VANTHOURENHOUT, Dieter (1985, België)

of ons op deze datum ontvielen:
GHIDINI, Gianni (1930, † 20.06.1995, Italië)
Door Fred van Slogteren, 20 juni 2018 0:00

Deze foto roept bij mij mooie herinneringen op. Niet omdat ik er bij was, want ik zat in het jaar 1959 in militaire dienst. Het was het jaar na de door Charly Gaul gewonnen Tour van 1958 en het Luxemburgse klimwonder was andermaal met de NeLux-ploeg op pad gegaan om dat kunststuk te herhalen.

Vier Luxemburgers en acht Nederlanders vormden dat jaar een sterke ploeg en deze twee mannen maakten er deel van uit. De renner links is Bram Kool en de ander is Pieter de Jongh. Kool reed zijn eerste en enige Tour en voor De Jongh was het de derde en laatste keer dat hij van de partij was. In de man links van Kool meen ik journalist Jan Liber te herkennen, destijds chef sport van Het Vrije Volk.

Ik heb me in beide heren grondig verdiept toen ik het eerste deel van mijn trilogie over de geschiedenis van ons land in de Tour schreef. Pieter vertelde me een bijna ongelooflijk verhaal en met de weduwe van Bram had ik eveneens een prachtig en emotioneel gesprek.

Het verhaal van Pieter dat hij nooit eerder aan iemand had verteld ging over zijn jeugd in oorlogstijd. De gevechten om de bevrijding van zijn dorp Made gingen niet ongemerkt voorbij. Sterker nog de jonge Pieter raakte levensgevaarlijk gewond en verloor zijn moeder en twee van zijn drie zussen. Een bizar en zeer dramatisch verhaal.

Ondanks zijn grote talent werd zijn beroepscarrière niet wat hij zich daarvan had voorgesteld. Hij stuitte op het wijdverbreide dopinggebruik in het peloton. Hij wilde daar absoluut niets van weten tot woede van zijn ploegleider en de soigneurs, die met hun dubbele agenda renners konden maken en breken.

Het verhaal van Kool is ook mooi. Hoewel hij bij de start radioverslaggever Jan Cottaar had laten weten Parijs te zullen halen (meneer Cottaar, al mot ik er op m’n knieën naar toe kruipeh, zei hij in plat Haags in de microfoon) eindigde de Tour voor hem in veertiende etappe, waar de bergen veel te hoog voor hem waren.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 19 juni 2018 12:00

‘Monsieur Dupont’ is in Frankrijk de spreekwoordelijke aanduiding voor een saai burgermannetje, dat onopvallend zijn gang gaat en in niets opvalt. Jacques Dupont kun je echter onmogelijk in deze categorie indelen.

Hij was niet alleen een goede renner, maar ook bijzonder veelzijdig gezien zijn successen op weg en baan. Wie goud wint als Olympisch deelnemer draagt die roem zijn leven lang mee. Zo ook Jacques Dupont die in 1948 in Londen tijdens de eerste naoorlogse spelen de opvolger werd van onze Arie van Vliet.

De Woerdense sprintcoryfee won in 1936 bij de laatste vooroorlogse spelen in Berlijn goud op het nummer 1 kilometer tijdrit met staande start. Dupont deed er met 1 minuut en 13,5 seconden anderhalve tel langzamer over dan onze landgenoot.

Van Vliet nam toen ook nog een zilveren plak mee naar huis en Dupont een bronzen. Hij reed namelijk ook de wegwedstrijd mee in het Windsor Park en hij eindigde als 17e. Zijn landgenoot José Beyaert won goud en een andere Fransman, Alain Moineau, eindigde als zesde.

Die drie Franse prestaties bij elkaar gerekend was goed voor de derde plaats in het landenklassement en daar werden in die tijd ook medailles voor gegeven.

Als amateur was Dupont in 1947 Frans kampioen in de achtervolging op de baan en in datzelfde jaar militair kampioen van zijn land op de weg. Nadat hij met goud en brons gelauwerd in zijn land was teruggekeerd kwam hij op de wielerbaan van Perpignan zwaar ten val.

Een schedelbreuk hield hem lang uit competitie, maar eenmaal terug bleek hij niets van zijn capaciteiten als renner te hebben ingeboet. Als prof behaalde hij drie grote successen.

In 1954 werd hij kampioen van Frankrijk op de weg en in 1951 en 1955 won hij Parijs-Tours. In dat laatste jaar versloeg hij in de laatste meters de Belg Fred De Bruyne en de Franse Pool Jean-Marie Cieleska.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 19 juni 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ARTEHORTUA BEDOYA, Dario (1983, Colombia)
BOILY, Eric (1987, Canada)
GRABSCH, Bert (1975, Duitsland)
MODOLO, Sacha (1987, Italië)
TACIAK, Mateusz (1984, Polen)
VAN LOOY, Katrien (1989, België)
VERMEULEN, Jack (1990, Nederland)
LOHUIS, Luuk (1997, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
HÖRMANN, Ludwig (1918, † 19.06.2001, Duitsland)
WULP, Tinus van der (1904, † 19.06.1979, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 19 juni 2018 0:00

Op de cover van het blad Wielersport stond eind juni 1970 de finishfoto van de strijd om de nationale titel bij de professionals, die op zondag 21 juni van dat jaar werd verreden in Helmond.

De wedstrijd was geen tintelend gebeuren, waar het weinige publiek enthousiast bij meeleefde. Integendeel, want de koers werd volledig beheerst door de renners van Caballero. Toch waren het geen renners van die ploeg die uiteindelijk om de titel sprinten, maar twee coureurs die als eenlingen waren meegemuisd in de kopgroep.

Het waren de Amersfoorter Peter Kisner (foto 2) en de Amsterdammer Harry Jansen die lengten voor de streekfavoriet Jos van der Vleuten om de titel spurtten en het was de op 1 september 1944 geboren Kisner die met een half wiel verschil aan het langste eind trok.

Daarmee was het laatste woord over deze titelstrijd niet gesproken. De pers was niet mals met zijn kritiek. ‘Leuk voor Kisner natuurlijk, die titel, maar een lachertje van de eerste orde. Het parcours was lang niet selectief genoeg, was de algemene klacht. De zwakke broeders konden tot ver in de finale blijven meedraaien. Kisner vond het best zo. Begrijpelijk. Maar de wielersport wordt met zoiets natuurlijk niet gediend.' Het haalde niets uit, want de KNWU trok zich niets van de kritiek aan..

Peter Ouwerkerk vroeg zich in Het Vrije Volk af wie die Peter Kisner dan wel was. ‘Ergens vaag in de herinnering leefde nog dat hij zich wel eens met Albert van Midden in koppelkoersen op de Hilversumse wielerbaan had vertoond. Als amateur had hij in criteriums 33 overwinningen behaald en medio 1969 een proflicentie aangevraagd.’

De nieuwe kampioen was bereid om uitleg te geven: “Ik kom uit Amersfoort en woon nu in België, daarvoor vier jaar in Zeeuws Vlaanderen. Ik kreeg een contract bij Goldor Fryns, een Belgisch biermerk. Nee, ik hoef geen bier te verkopen, zoals andere jongens wel moeten.”

Hij liet verder weten van zijn ploegleider weinig kansen te hebben gehad. “Mijn ploegleider Firmin Verhest stelde me niet op in de voorjaarsklassiekers. Dom van hem, want ik ben de snelste van zijn stal. Daardoor heb ik nog maar drie profcriteriums gereden, een keer afgestapt en twee keer pech.”
... Lees meer
Door Jan Houterman, 18 juni 2018 12:00

De naam Fredy Budzinski zal weinigen nog iets zeggen. Zijn geboortedag ligt al 139 jaar achter ons en ook zijn overlijdensdatum is bijna een halve eeuw geleden. Toch zou u hem moeten kennen als u geen blog van de slogblog hebt overgeslagen en over een geheugen beschikt als een ijzeren pot.

Lang geleden is de geboren Berlijner op deze plaats al eens voorbijgekomen als de auteur van een van de boeken op de boekenplank van Wim van Eyle. Fredy Budzinski is namelijk veel bekender geworden als wielerjournalist en auteur van wielerboeken dan als wielrenner.

Toch is hij dat laatste wel degelijk geweest en zeker geen slechte. Op zeventienjarige leeftijd was hij al beroepsrenner en legde hij zich toe op het stayeren. Hij was een tijdgenoot van het fameuze duo Piet Dickentman en Mattheus Robl aan het prilste begin van de twintigste eeuw.

In die tweestrijd kon hij zich niet serieus mengen en misschien werd hij daarom wel gangmaker. Ook dat gaf op den duur geen bevrediging en dat had tot gevolg dat hij de actieve wielersport de rug toekeerde om er over te gaan schrijven. Hij raakte als journalist verbonden aan het toonaangevende wielerblad Radwelt, en binnen enkele jaren was hij er hoofdredacteur. Daarnaast was hij bestuurslid van het Deutsche Radfahrer Verband, een soort KNWU.

Radwelt kon het in de crisis van de jaren dertig niet bolwerken en Budzinski vond onderdak bij Illustrierter Radrennsport, de concurrent. Hij schreef er lange doorwrochte artikelen en ook zijn gedichten kwamen als een collega van Nol van ´t Wiel regelmatig in de kolommen van het blad terecht.

Als hoofdredacteur moest hij in 1936 zijn functie neerleggen, vanwege het feit dat hij met een joodse vrouw was getrouwd. Dat vonden de nazi’s niet zoals het hoort om het eens eufemistisch uit te drukken, en Budzinski verdween jarenlang in de anonimiteit van de onderduik.

Na de oorlog keerde hij als hoofdredacteur op zijn post terug. De jaren ondergronds bleek hij gebruikt te hebben om een aantal wielerbiografieën te schrijven over grootheden op twee wielen, als natuurlijk Dickentman en Robl, zijn voormalige tegenstanders.

Ook over Walter Rütt, Willi Arend en Gabriel Poulain schreef hij gedetailleerde werken evenals een levensbeschrijving van onze landgenoot John Stol, de eerste Nederlandse zesdaagsenrenner van wereldformaat.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 18 juni 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BAESTAENS, Vincent (1989, België)
BRANDLI, Nicole (1979, Zwitserland)
CLAEYS, Dimitri (1987, België)
DEBAETS, César (1892, † 20.11.1974, België)
FONTAN, Victor (1892, † 02.01.1982, Frankrijk)
GOOSSENS, Joline (1985, België)
GUTIERREZ CATALUNA, José (1974, Spanje)
KEOUGH, Jake (1987, Verenigde Staten)
SESMA SORBET, Daniel (1984, Spanje)
TUSLAITE, Daiva (1986, Litouwen)
VELDT, Lau (1953, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
ROBL, Thaddeus (1876, † 18.06.1910, Duitsland)
SAEZ MARZO, Ramon (1940, † 18.06.2013, Spanje)
Door Fred van Slogteren, 18 juni 2018 0:00

Na de Dauphiné zitten we nu in de afsluitende fase van de Ronde van Zwitserland met een grote kans dat er vanmiddag een Nederlander als winnaar wordt gehuldigd. Wilco Kelderman (foto 1) staat derde met een achterstand van 52 seconden op de klassementsleider.

Dat is de Australiër Richie Porte en de nummer twee is Nairo Quintana die 17 seconden op Porte achterstaat. Maar als Kelderman vandaag de benen heeft van de laatste tijdrit van vorig jaar in de Vuelta, kan het klassement zomaar op z’n kop gaan.

Dat wordt voor wieler- en voetballiefhebbers nog een hele puzzel want ik wil bepaalde wedstrijden van het WK voetbal ook zien en om tien voor vijf begint Duitsland tegen Mexico en dat wil ik ook niet missen. Om niet te spreken van Brazilië tegen Zwitserland, de wedstrijd die vanavond wordt uitgezonden.

Maar dan is Wilco Kelderman met hopelijk de overwinning in de Ronde van Zwitserland in zijn tas, al op weg naar huis. Zijn goede rijden is een indicatie dat hij na zijn sleutelbeenbreuk in de Tirreno Adriatico weer helemaal terug is en dat belooft wat voor de Tour de France.

Het is niet onmogelijk dat er eind juli vier Nederlanders bij de eerste tien in het eindklassement staan en daarvoor moeten we terug naar 1982 toen er ook vier landgenoten bij de eerste tien stonden met zelfs twee op het erepodium.

Joop Zoetemelk (2e), Johan van der Velde (3e), Peter Winnen (4e) en Hennie Kuiper (9e) zorgden toen voor een unieke prestatie die hopelijk op zondag 29 juli geëvenaard kan worden als Dumoulin, Kruijswijk, Mollema en Kelderman doen waarvoor ze naar de startplaats zijn afgereisd.

Over Hennie Kuiper gesproken, hij was afgelopen donderdag een van de vijftig genodigden om in Amsterdam een feestje te vieren met onze eerste Tourwinnaar Jan Janssen als middelpunt.

Als u binnenkort wandelend langs de Amsterdamse grachten over de hoofden van de vele toeristen een glimp van een rondvaartboot ziet langskomen, moet u niet vreemd opkijken als die boot de naam Jan Janssen draagt.

Daar ging het donderdag namelijk om, want Jan Janssen doopte de Jan Janssen die afgemeerd lag aan de achterkant van het Olympisch Stadion. In de stromende regen, waar niemand op gerekend had. Maar Jan hield staande op de voorplecht dapper vol en wij ook, hoewel we blij waren dat de fles champagne al bij de eerste poging uiteenspatte en we aan boord konden.

Voor een tocht door Amsterdam besprenkeld met sjampoepel en lekkere hapjes in aangenaam gezelschap. Zo had ik het genoegen aan een tafeltje te zitten met Toon van Driel, vermaard striptekenaar en wereldberoemd in Nederland en omstreken vanwege FC Knudde.

Al zou je het niet zeggen, Toon is over de zeventig, en hij is van plan de vele strips die hij voor diverse kranten en tijdschriften maakt (vijf per dag), te blijven leveren tot hij er bij neervalt. “Als ik zou stoppen gaat het op een draf naar het graf”, zei hij.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 17 juni 2018 12:00

« Vorige 1 2 3 ... 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 ... 1126 1127 1128 Volgende »