ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Slogblog


Op zijn 28ste verjaardag werd zijn geboortedag in België uitgeroepen tot een nationale herdenkingsdag en droeg hij de bijnaam De Groote met ere.

Marcel Buysse was letterlijk en figuurlijk inderdaad een groot coureur, maar zoveel eer komt hem nou ook weer niet toe. Op 11 november gedenken onze zuiderburen de dag dat de verschrikkelijke Eerste Wereldoorlog in een wapenstilstand eindigde.

Met zijn bijnaam onderscheidden zijn fans hem in het eerste kwart van de vorige eeuw van zijn jongere broer Lucien, Tourwinnaar van 1926, die algemeen De Kleine werd genoemd. Dit vanwege zijn geringe gestalte in vergelijking tot Marcel, die veel forser oogde.

Marcel was de oudste van vier fietsende broers en hij zette de toon voor de Buysses met een reeks van successen. Zo won hij de Ronde van Vlaanderen in 1916; eindigde hij als vierde en derde in de Tour de France.

De Tour van 1913 had hij eigenlijk moeten winnen, want hij was dat jaar met voorsprong de sterkste, wat onder meer blijkt uit het feit dat hij toen zes etappes op zijn naam schreef. De sterkste wint echter wel vaak, maar niet altijd.

Zo ook Marcel Buysse, die zoveel pech te verstouwen kreeg dat niet hij maar zijn landgenoot Philippe Thys met de hoogste eer ging strijken.

In zijn streven desondanks die Tour te winnen, vergde Marcel Buysse zoveel van zichzelf dat kenners beweren dat hij daarmee zijn sterke lijf sloopte en hij nooit meer het niveau van voor 1913 bereikte.

Ook beweren (boze) tongen dat de oudste Buysse meer kracht dan koersinzicht bezat en dientengevolge nogal eens dom koerste. Het zijn statements uit een ver verleden en er leeft niemand meer die deze bewering kan beamen of ontkennen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 11 november 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BLASON, Sara (1988, ItaliŽ)
BOERMAN, Coen (1976, Nederland)
BONO, Matteo (1983, ItaliŽ)
BUYSSE, Marcel (1889, † 03.10.1939, BelgiŽ)
DE NUL, Johnny (1955, BelgiŽ)
DUMOULIN, Tom (1990, Nederland)
FEDI, Matteo (1988, ItaliŽ)
GROOT, Daan de (1991, Nederland)
HEBIK, Martin (1982, TsjechiŽ)
IRIARTE GARRO, Francisco Javier (1986, Spanje)
LE DISSEZ, Andrť (1929, Frankrijk)
WEST, Leslie (1943, Groot BrittanniŽ)
WOLSINK, Jelle (1995, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
BEGHETTI, Oreste (1926, † 11.11.2004, Frankrijk)
CHAUMARAT, Albert (1925, † 11.11.2013, Frankrijk)
COONE, Jef (1934, † 11.11.2002, Nederland)
NORET, Jean (1909, † 11.11.1990, Frankrijk)
PAVESI, Eberardo (1883, † 11.11.1974, ItaliŽ)
SOLARO, Bart (1939, † 11.11.2015, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 11 november 2017 0:00

De rijwielgroothandel Hartje KG in Hoya, een kleine stad in de Duitse deelstaat Nedersaksen, bestaat al 120 jaar en is nog altijd actief op de markt van fietsen, fietsonderdelen en race-accessoires als bijvoorbeeld wielerkleding.

Het zijn niet altijd florissante tijden voor het bedrijf geweest, want in 1973 heeft de onderneming een doorstart gemaakt, vermoedelijk na een noodzakelijke reorganisatie.

Met een moderne bedrijfsvoering heeft Hartje KG zich sindsdien ontwikkeld tot een degelijke leverancier van goede gebruiksfietsen en e-bikes. Hoewel ze voor 1973 ook die markt bediende, maken racefietsen geen onderdeel meer uit van het assortiment.

De industriestad Hoya, gelegen aan de rivier de Weser is het hart van een gebied waarin per traditie veel industrie is gevestigd met daarbij tal van fietsenfabrieken. De meeste daarvan bestaan niet meer of hebben, net als Hartje, de activiteiten sterk uitgebreid.

Binnen een straal van vijftig kilometer rondom Hoya waren of zijn nog fabrieken actief, zoals Quakenbrück (Kynast, ooit Duitslands grootste), Oldenburg (Derby Cycle, Focus, Rixe), Cloppenburg (Kalkhoff), und so weiter.

Het merk Prinzenrad, met het hier afgebeelde balhoofdplaatje, is door Hartje KG gedeponeerd in 1904, maar vermoedelijk al eerder gebruikt. Het materiaal van het plaatje is aan de randen, vermoedelijk een zilverlegering, wel zes millimeter dik.

Het mocht wat kosten, want op dit pronkstuk uit de collectie fietsen van Hartje KG reed ook Der Kronprinz. Dat sloeg natuurlijk op Wilhelm van Pruisen, de oudste zoon en beoogde troonopvolger van Der Kaiser.

Maar toen zijn vader Wilhelm II als hoofdrolspeler in de Eerste Wereldoorlog in 1918 werd gedwongen om na de wapenstilstan, morgen precies 99 jaar geleden, af te treden en de republiek werd uitgeroepen had het geen zin meer Prinzenrad als merk te laten bestaan.
... Lees meer
Door Otto Beaujon, 10 november 2017 12:00

André of Andreas Leliaert herinner ik me als een stayer uit de naoorlogse jaren veertig en het begin van de jaren vijftig. Dat sprietige witblonde mannetje was destijds de beste Belgische stayer.

Vanwege die status was hij regelmatig van de partij als er in het Olympisch Stadion wedstrijden waren om er de strijd aan te binden met gelauwerde demi-fond-mannen als Walter Lohmann, Henri Lemoine, Raoul Leseuer, Elio Frosio en onze eigen Jan Pronk.

Die waren meestal te sterk voor hem, maar hij werd overal gecontracteerd omdat hij Belg was. België had drie winterbanen en daar werden regelmatig wedstrijden achter grote motoren georganiseerd.

Daar werden de bovengenoemde stayers voor hoge startgelden gecontracteerd en daarom mocht Leliaert en ook zijn landgenoot Gust Meuleman als tegenprestatie meeëten uit de welgevulde ruif van de Duitse en Franse wielerbanen.

Dat klinkt wat negatief, maar de in Brugge geboren pistier was geen koekenbakker. In het WK van 1951 liet hij zien dat hij tot veel in staat was, maar tegen de combine van het Nederlandse duo Pronk/Bakker was hij niet opgewassen.

Hij werd toen tweede achter Jan Pronk en dat was internationaal zijn beste prestatie. In 1949 was hij achter de grote motor kampioen van België, waarna hij in 1951 en 1952 genoegen moest nemen met de derde plaats.

In de titelstrijd om de regenboogtrui beten Leliaert, maar ook Lohmann, Lemoine en Leseuer zich stuk op Kees Bakker die met een ronde achterstand op Pronk alle belagers van zijn landgenoot niet liet passeren. Zo kon Jan Pronk vrijwel ongehinderd naar de wereldtitel rijden.

Later werd het verboden om als gedubbelde renner strijd te leveren met renners die er langs wilden, maar toen was dat volkomen reglementair. Jan Pronk heeft me eens verteld dat hij Bakker in de trein terug naar Nederland redelijk voor heeft betaald.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 10 november 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ALBERTS, Jos (1961, Nederland)
BRUESSING, Jules (1949, Nederland)
CERUTI, Roberto (1953, ItaliŽ)
DíANIELLO, Antonio (1979, ItaliŽ)
DEHAES, Kenny (1984, BelgiŽ)
ELDEREN, Toon van (1929, Nederland)
FOGNINI, Fausto (1985, ItaliŽ)
GANDINI, Simona (1988, ItaliŽ)
HUPOND, Thierry (1984, Frankrijk)
KERSTEN, Jaap (1934, Nederland)
LEMBO, Eddy (1980, Frankrijk)
MAERTENS, Marc (1959, BelgiŽ)
MINALI, Nicola (1969, ItaliŽ)
NEKKER LACOTA, Mie (1988, Denemarken)
NELISSEN, Danny (1970, Nederland)
NOVIKOV, Nikita (1989, Rusland)
PINTARELLI, Daniela (1983, Oostenrijk)
PROTIN, Robert (1872, † 04.11.1953, BelgiŽ)
RAYNAUD, Andrť (1904, † 20.03.1937, Frankrijk)
SARTASSOV, Andrej (1975, BraziliŽ)
TEKLEHAIMANOT GIRMAZION, Daniel (1988, Eritrea)
TXURRUKA ANSOLA, Amets (1982, Spanje)
VANHEULE, Bart (1983, BelgiŽ)
WAGTMANS, Wout (1929, † 16.08.1994, Nederland)
ZOONS, Jan (1946, Nederland)
KOPECKY, Lotte (1995, BelgiŽ)
DOOL, Jens van den (1998, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
AESCHLIMANN, Georges (1920, † 10.11.2010, Zwitserland)
GROEN, Bennie (1945, † 10.11.2015, Nederland)
ZIEGE, Otto (1926, † 10.11.2014, Duitsland)
Door Fred van Slogteren, 10 november 2017 0:00

TOURKOORTS

door Peter Ouwerkerk

Dit is een boek uit 1996 en het eerste of een van de eerste boeken die Peter Ouwerkerk aan de Nederlandse wielerbibliotheek heeft toegevoegd. Het is een verslag van de 25 Tours die hij er in 1996 had opzitten.

Eerst als wielerverslaggever van wijlen Het Vrije Volk en daarna van het in het Algemeen Dagblad opgegane Rotterdams Dagblad. Met die overname was Peter het absoluut niet eens.

Als een Herman Bode après la lettre schreed hij aan het hoofd van een met opruiende spandoeken getooide optocht over de Coolsingel om in te breken in de aandeelhoudersvergadering, waar de overname bedisseld werd.

Daar sprak hij met luide stem zijn verontwaardiging uit. Dat hij daarna niet meer welkom was in de redactieburelen spreekt vanzelf en sindsdien is Peter freelancer, die druk als een klein baasje met van alles en nog wat bezig is.

Hij heeft inmiddels een mooie reeks werken op zijn naam staan al dan niet in samenwerking met andere journalistieke Tourveteranen. Een stapel stoeptegels waarmee hij in Heerjansdam zijn eigen Hall of Fame kan leggen.

Dit boek vind ik niet zijn beste. Hij doet daarin van jaar tot jaar verslag van wat hem toen opviel en beroerde, maar als wielerliefhebber heb ik het destijds met gemengde gevoelens gelezen.

Hier schreef iemand die te veel insider was – en dat ook wilde zijn – en te weinig wielerliefhebber. Dat hij de sport zeer bemint, neem ik direct aan, maar zijn scepsis over de donkere hoekjes van het professionele cyclisme hoef ik als lezer niet te weten.

Daar zijn kranten voor. De ware wielerliefhebber wil zich verdrinken in de heroïek van de koers, de tactiek van de helden en niet over de duistere kanten, waarvan hij in dit boek soms de essentie vergeten blijkt te zijn.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 9 november 2017 12:00

Het zal je maar gebeuren dat je na een diagnose van een cardioloog te horen krijgt dat er niets met je aan de hand is om kort daarna bij een stukkie hardlopen op het strand in elkaar te zakken als gevolg van een hartstilstand.

Het overkwam Paul Haghedooren en de kleine stoemper uit Waregem kon het niet navertellen. Hij was dertien jaar beroepsrenner en hij had meer wilskracht dan talent.

Daarmee realiseerde hij een alleszins redelijke carrière met als hoogtepunt het Belgisch kampioenschap in 1985. In de sprint versloeg hij regerend wereldkampioen Claudy Criquielion en Rudy Dhaenens, die vijf jaar later wereldkampioen zou worden.

Hij won in datzelfde jaar nog de Grote Prijs Pino Cerami en dat was het wel zo’n beetje. Hij werkte alle Belgische ploegen van zijn tijd af en hij was steeds consciëntieus met zijn vak bezig en een toegewijde helper om voor de kopmannen te werken.

Dat waren over het algemeen renners die maar eeen tikkie beter waren dan hij. Ook Haghedooren ontkwam niet aan een dopingaffaire toen in 1989 een te hoge testosteronspiegel bij hem werd aangetoond.

Hij werd een half jaar geschorst, maar na een uitgebreid medisch onderzoek kon hij bewijzen dat zijn eigen lijf verantwoordelijk was voor de onbalans in zijn hormoonhuishouding.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 9 november 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BURG, Germ van der (1977, Nederland)
GALDOS ALONSO, Aitor (1979, Spanje)
GALVIN, David (1981, Verenigde Staten)
HORRING, Lars (1987, Nederland)
MILNE, Shawn (1981, Verenigde Staten)
ORDOWSKI, Volker (1973, Duitsland)
PARRA CELADA, John Fredy (1974, Colombia)
PASSUELO, Giuseppe Walter (1951, ItaliŽ)
PLATERINGEN, Andrť van (1991, Nederland)
VERMEIREN, Pierre (1917, † 30.08.1986, BelgiŽ)
WIGBOLD, Juliette (1986, Nederland)
WREGHITT, Chris (1958, Groot BrittanniŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
BUYSSE, Cyriel (1896, † 09.11.1994, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 9 november 2017 0:00

In de drie grote ronden die dit jaar zijn verreden, zag je na ieder succes van de Sunweb-ploeg een oudere man bij de triomferende renner. Of het nou Dumoulin, Kelderman, Matthews of Barguil was, hij was prominent in beeld zonder op te vallen. Een kunst op zich.

Het was zijn taak om alle vragen van de opdringende pers in goede banen te leiden en iedere journalist zijn moment te guinnen. Hij doet dat voortreffelijk. Bennie Ceulen, de perschef van de Sunweb-ploeg doet dat werk al toen de ploeg nog Skil-Shimano heette.

Bennie Ceulen is zelf ook wielrenner geweest. Geen grote, maar in het midden van de jaren zeventig blies hij zijn partijtje in het profpeloton aardig mee. In 1975 debuteerde hij bij de Franse ploeg Gitane. Een jaar later reed hij voor de Belgische ploeg van Maes Pils met het Duitse Rokado als medesponsor. Daar hield hij dit truitje aan over.

Willy en Walter Planckaert en André Dierickx waren de bekendste renners in die ploeg en de omvangrijke Berten De Kimpe was ploegleider. In zijn twee seizoenen is Bennie zonder overwinningen gebleven, maar in het leven dat daarna kwam is hij uitgegroeid tot een belangrijk man in de Nederlandse wielersport.

Na zijn carrière werd Bennie sportjournalist en als oud-coureur kende hij de sport van binnen uit. Dat is een groot voordeel, dat de meeste van zijn collega’s niet hebben. Het is niet voor niets dat mannen als Fred De Bruyne en Jean-Marie Leblanc gezaghebbende journalisten zijn geworden. Bennie daarentegen is meer locaal gericht en erg Limburgs gebleven, maar hij heeft mooie dingen gedaan.

Zo was hij de eerste journalist die de mensenschuwe Charly Gaul tot een interview wist te bewegen. De grote verdienste van Bennie voor de Nederlandse wielersport zit echter in het feit dat hij de ambassadeur in Nederland is van ASO, organisator van onder meer de Tour de France.

Dat houdt in dat hij in Parijs steeds een warm pleitbezorger is voor Nederlandse steden die de Tour willen ontvangen. En als dat gebeurt dan is het Bennie die die locatie volledig inventariseert, de hotels en alle andere faciliteiten selecteert. Hij is in die functie direct verantwoordelijk aan Christian Prudhomme.
... Lees meer
Door Henk Theuns, 8 november 2017 12:00

Vandaag wordt een van de grootste wielrenners uit de Nederlandse wielerhistorie 65 jaar. Jan Raas won in de jaren zeventig en tachtig dertien klassiekers, tien Touretappes en nog veel meer en hij werd in 1979 wereldkampioen.

Hij was daarna jarenlang een succesvol ploegleider en behaalde met toppers als Frans Maassen, Jelle Nijdam, Edwig Van Hooydonck en anderen vele successen, tot hij met zijn renners rechts werd ingehaald door de epo.

Middenin deze ellende kreeg Jan de kans om met heel veel geld van Rabobank het hele Nederlandse wielrennen op de schop te nemen. Dat resulteerde in het Rabobank Wielerplan, met niet alleen een WorldTour ploeg maar ook opleidingsploegen en in samenwerking met de KNWU ook het jeugdwielrennen.

Als algemeen directeur van deze organisatie heeft hij het niet goed gedaan, omdat hij een strijd moest leveren die hij op voorhand niet kon winnen. Met meerdere tekortschietende partijen zoals de bank, de renners, de ploegleiding, maar vooral Jan Raas zelf.

Ik heb in 2009 zijn biografie geschreven, maar dat was achteraf gezien eigenlijk te vroeg. De grote vraag die ik in dat boek niet kon beantwoorden was natuurlijk waarom het met Jan Raas en de Rabobank uiteindelijk is misgegaan.

Ik wist het niet, kon er toen geen vinger achter krijgen omdat de hoofdrolspelers (Rabobank en Raas) de kaken stijf op elkaar hielden. Tot op de huidige dag. Maar er waren getuigen die ik toen te weinig heb bevraagd. Zoals de renners en de ploegleiders.

Voor mijn boeken over de geschiedenis van Nederland in de Tour de France heb ik de Rabo-renners van toen, die de Tour hebben gereden, mogen interviewen over hun leven en wielercarrière. En ook over hun jaren onder de hoede van Jan Raas.

Zonder specifieke beschuldigingen te uiten ontstond bij mij langzamerhand het beeld hoe het er in die ploegen zo rond het millennium aan is toegegaan. En hoezeer Jan Raas, verklaard tegenstander van doping, daarin zijn rol speelde.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 8 november 2017 9:00

« Vorige 1 2 3 ... 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 ... 1078 1079 1080 Volgende »