Bergwerff ad ad ad

Slogblog


Het is weer zover. Er zijn vandaag geen jarigen die bekend genoeg zijn om een behoorlijk stukje aan te wijden. Dus daarom maar weer eens de katholieke heiligenkalender geraadpleegd voor een oplossing.

En jawel, ik vond de Heilige Koenraad van Parzham, een geestelijke die leefde van 1818 tot 1894. Hij verdiende zijn heiligverrklaring met het doen van goede werken en de opvang van pelgrims. In Beieren waar hij werd geboren en vandaag precies 124 jaar geleden is gestorven.

Zo moest ik op zoek naar een wielrennende Koen. Ik had gelijk drie namen paraat, of eigenlijk vier. Die vierde is Coentje Cooper, een leeftijdgenoot van mij die me als jongetje van een jaar of negen op de padvinderij dichterbij bij de door mij toen al aanbeden wielersport bracht.

Hij was namelijk een oomzeggertje van zowel Cas Kleefstra als van Gijs Cooper en dat waren in de jaren veertig en vijftig sterke amateurrenners. Coentje werd ook wielrenner, maar was niet goed genoeg om er zoveel jaar na dato een stukje van te braden.

Ook van Coen Boerman weet ik niet veel, behalve dat hij ooit een belofte was in de opleidingsploeg van Rabobank, maar al met wielrennen stopte voor hij naar de profs overstapte. Koen de Kort komt ook niet in aanmerking, wie meer over deze sympathieke cosmopoliet wil weten, moet deel III van mijn trilogie maar lezen.

Blijft over Koen Bouwman van wie ik vurig hoop dat hij dit jaar bij de grote mannen gaat doorbreken en in de Tour de France gaat debuteren. De renner van LottoNL-Jumbo, geboren in de Achterhoek, is namelijk een uitstekende klimmer.

Dat leidt ik af aan zijn optreden vorig jaar in het Critérium du Dauphiné waar hij én een etappe won én het bergklassement op zijn naam schreef. En de Dauphiné is een walhalla voor klimmers.

In de laatste etappe ging het nog bijna mis, hoewel hij vanaf kilometer één had geprobeerd in de vlucht mee te gaan. Maar de kleine kopgroep kreeg geen ruimte en toen hij terug was in het peloton ging een ander ploegje lopen dat geen strobreed in de weg werd gelegd.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 21 april 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BARONCHELLI, Gaetano (1952, ItaliŽ)
DUPR…, Victor (1883, † 07.06.1938, Frankrijk)
HELMINK, Judith (1983, Nederland)
ISAICHEV, Vladimir (1986, Rusland)
LANGE, Michael (1983, Verenigde Staten)
SCHACHL, Monika (1978, Oostenrijk)
VERSCHUREN, Piet (1921, Nederland)
YAKOVLEV, Sergei (1976, Kazachstan)
ISAYCHEV, Vladimir (1986, Rusland)
DELBAERE, Fien (1996, BelgiŽ)
LOON, Jordi van (1996, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 21 april 2018 0:00

Jean De Gribaldy (1922), burggraaf vanwege de afkomst van zijn familie uit de landadel van Piemonte, wat net zoveel zegt als de status van een huidige jonkheer in Nederland, is geboren op een boerderij in de Franse Jura.

Op zijn negende wist hij al dat hij wielrenner wilde worden. Dat was toen hij de Tourkaravaan met daarin Antonin Magne in de gele trui door zijn dorp zag komen.

Hij sloot zich aan bij de wielerclub van Besançon, waar hij in 1942 een clubrecord vestigde door in een uur een afstand van veertig kilometer en negenhonderd meter af te leggen op de plaatselijke wielerbaan.

Als prof reed De Gribaldy enkele jaren voor Peugeot, voor Mervil en voor Terrot, maar erg opvallen deed hij als beroepsrenner niet.

In de Ronde van Marokko liep hij een ernstige vorm van dysenterie op en al in 1954 hing hij na een ongeluk de fiets aan de wilgen om in zijn woonplaats een fietsenwinkel te beginnen. Daar maakte hij een einde aan toen hij de kans kreeg ploegleider te worden.

Als zodanig is De Gribaldy is veel bekender geworden dan als wielrenner. Hij had een goede neus voor talent. Zelden kwam dat zo goed tot uitdrukking als toen hij in 1983 aan de vooravond van Luik-Bastenaken-Luik van 1983 Steven Rooks een contractje gaf.

De Noord-Hollander was bij Raleigh door Peter Post ontslagen, omdat hij in koers had geweigerd een wiel af te staan aan kopman Gerrie Knetemann. De Gribaldy werd beloond voor zijn vertrouwen in het jonge talent, want Rooks won La Doyenne met glans.

Een groep met onder andere Kuiper, Anderson, Fignon en Roche joeg twintig kilometer achter hem aan, maar liepen geen meter op hem in.
... Lees meer
Door Otto Beaujon, 20 april 2018 12:00

Ik vraag met wel eens af waarom de ouders van de beroemde Nederlandse deejay Armin van Buuren hun zoon die voornaam hebben gegeven? Was vader Van Buuren soms een wielerliefhebber?

Als dat zo is, dan is die naamgeving toch een wat laat eerbetoon, want zijn zoon werd op eerste kerstdag 1976 geboren en toen was de in de jaren vijftig vermaarde pistier Armin Von Büren al vijftien jaar met wielrennen gestopt.

Het zal wel toeval zijn en zo beroemd als de deejay internationaal is, zo beroemd is zijn bijna naamgenoot uit Zwitserland nooit geweest. Von Büren was wel een flonkerend wielertalent, maar dat heeft hij vrijwel uitsluitend op de baan te gelde gemaakt.

Hij had er alles voor mee. Gesoigneerde good looks en dan in die mooie zijden truitjes, helwitte sokjes vaak aan de zijde van Hugo Koblet de man die als Pédaleur de Charme door het leven ging.

De twee moeten de vrouwen voor het uitkiezen hebben gehad, vermoed ik zo. Een glamour koppel dat overal kon starten omdat het goed was voor busladingen bezoekers. Daar wilden de baandirecteuren van toen de portemonnee wel voor trekken.

Het koppel Koblet-Von Büren (foto 2) won zeven zesdaagsen en de andere zes op de erelijst van Armin Von Büren behaalde hij met andere landgenoten als Jean Roth, Walter Bücher en Oskar Plattner.

Slechts één overwinning in een SIX behaalde Von Büren met een niet-Zwitser. Dat was onze landgenoot Gerrit Schulte en dat was in 1957 in Zürich. Dat was nadat Schulte’s vaste partner Gé Peters met wielrennen was gestopt en de Bossche Reus met wisselende partners reed.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 20 april 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BELLIN, Maurizio (1982, ItaliŽ)
DI LORENZO, Gianni (1948, ItaliŽ)
GROENENDAAL, Frank (1966, Nederland)
GROEZEN, Jelle van (1980, Nederland)
HAYMAN, Mathew (1978, AustraliŽ)
HERTOG, Fedor den (1946, † 12.02.2011, Nederland)
HOOGZAAD, Herman (1946, Nederland)
ISASI FLORES, IŮaki (1977, Spanje)
J÷RGENSEN, Jonas Aaen (1986, Denemarken)
MCNELLIS, Carmen (1980, Verenigde Staten)
MONTERO, Luciano (1908, † 00.08.1993, Spanje)
POSTHUMA, Jelle (1990, Nederland)
QUILFEN, Bernard (1949, Frankrijk)
SCHETS, Steve (1984, BelgiŽ)
STANDAERT, Hansjorg (1984, BelgiŽ)
SUIJKERBUIJK, Jos (1929, † 01.02.2015, Nederland)
VON B‹REN, Armin (1928, Zwitserland)
WOLFF, Joop de (1909, † 11.12.1934, Nederland)
MOSCON, Gianni (1994, Spanje)

of ons op deze datum ontvielen:
BEAUGENDRE, Omer (1883, † 20.04.1954, Frankrijk)
CINELLI, Cino (1916, † 20.04.2001, ItaliŽ)
SCHEPERS, John (1944, † 20.04.1995, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 20 april 2018 0:00

CYCLISME 61

door de redactie van L’Équipe

Cyclisme 61 is een jaarboek zoals die er altijd zijn geweest in de geschiedenis van de wielersport. Deze is uit het jaar 1961 en het is een kwartaaluitgave. Iedere drie maanden leverde de redactie van het door Jacques Goddet opgerichte sportblad weer een exemplaar af.

Deze is van het eerste kwartaal 1961. Het beschrijft dan ook hoofdzakelijk wielerfeiten uit de laatste maanden van 1960 met heel veel aandacht voor de grote Jacques Anquetil. Na het afscheid van Louison Bobet, het verongelukken van Roger Rivière en het verblijf van Poulidor in de wachtkamer was Anquetil de enige Franse kandidaat voor eeuwige roem.

Behalve over actuele zaken bericht deze uitgave ook over onderwerpen die toen aan de orde waren. Anno 1960 was dat bijvoorbeeld het toelaten van merkenploegen in de Tour de France, de wielerwedstrijd die destijds nog door L’Équipe samen met Le Parisièn werd georganiseerd.

De organisatie van de Tour was fel tegen merkenploegen en koesterde de landenformule. De organiserende kranten vreesden ten onrechte een enorme omzetdaling omdat de merkenploegen niet meer aan het patriottisme van de Fransen zou appelleren.

De merkenbelangen liepen echter dwars door het landensysteem heen en zo kon het gebeuren dat Nederlandse en Belgische renners op kop sleurden als de concurrenten van Anquetil waren ontsnapt, omdat de sponsor van Anquetil hun salaris betaalde.

In 1962 is de Tour pas overstag gegaan, nadat de inrichters van alle andere grote koersen de merkenformule al hadden omarmd. Maar anno 1960/1961 was de kogel nog niet door de kerk en daarom is deze uitgave een eerbetoon aan de Franse nationale ploeg.

Die heeft tussen 1930 en 1961 heeft bestaan en een groot stempel op de Tour heeft gedrukt. Met legendarische namen als André Leducq, Charles Pélissier, Antonin Magne, Georges Speicher, Roger Lapébie, Louison Bobet en Jacques Anquetil.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 19 april 2018 12:00

Hugo Scrayen was een begenadigd tijdrijder en achtervolger. Na een amateurcarrière met vele imposante overwinningen debuteerde de renner uit het Limburgse Wintershoven in februari 1963 bij de profs.

In het Savelkoul armbandtoernooi. Dat was destijds een vast onderdeel van de vrijwel wekelijkse wielerprogramma’s in het altijd uitverkochte Antwerpse sportpaleis.

Het kledingmagazijn Savelkoul loofde ieder jaar een grote prijs uit voor de renner die over een heel winterseizoen de beste achtervolger was.

Het werkte zo: twee renners, waarvan één de winnaar was van het toernooi het jaar ervoor, begonnen en de winnaar kon dan door andere renners uitgedaagd worden. De winnaar van die strijd kon op zijn beurt worden uitgedaagd, enzovoort, enzovoort.

Zo kwamen er steeds sterkere uitdagers. Peter Post was er enkele jaren lang heer en meester in en hij kreeg in februari 1963 een debuterend profje tegenover zich, die hij wel even zou opvreten. Maar het liep onverwacht anders.

Niet Hugo Scrayen, maar Peter Post werd opgevreten en na 3.750 meter van de vijf af te leggen kilometers zelfs ingelopen. Scrayen had daarmee gewonnen, maar hij reed gewoon door in een verschroeiend tempo.

Toen de vijf kilometers waren afgelegd stond de chronometer op 5 minuten en 59 zes/tiende seconde, een nieuw wereldrecord. Een ongelooflijke prestatie waarvoor het publiek minutenlang bleef juichen en applaudisseren.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 19 april 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BUCCIERO, Antonio (1982, ItaliŽ)
COLLI, Daniele (1982, ItaliŽ)
DONADELLO, Emiliano (1983, ItaliŽ)
EGYED, Nikki (1982, AustraliŽ)
EST, Klaas van (1928, † 08.07.2009, Nederland)
HOSSAY, Pascal (1987, BelgiŽ)
KIRCH, Rosane (1976, BraziliŽ)
KLOOT, Jacques van der (1941, Nederland)
LOPEZ, Belen (1984, Spanje)
LUIJKX, Daan (1966, Nederland)
MARTINEZ CASTILLO, Josť (1978, Spanje)
MUTSAARS, Ronald (1979, Nederland)
ROSSI, Andrea (1979, ItaliŽ)
SCARSELLI, Leonardo (1975, ItaliŽ)
STEEN, Toon van der (1955, Nederland)
VAN ASBROECK, Tom (1990, BelgiŽ)
VAN IMPE, Kevin (1981, BelgiŽ)
MINALI, Riccardo (1995, ItaliŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
HAAN, Jo de (1936, † 19.04.2006, Nederland)
LYKKE JENSEN, Palle (1936, † 19.04.2013, Denemarken)
MAYE, Paul (1913, † 19.04.1987, Frankrijk)
NEFFATTI, Ali (1895, † 19.04.1974, TunesiŽ)
PANCERA, Giuseppe (1901, † 19.04.1977, ItaliŽ)
QUENTIN, Maurice (1920, † 19.04.2013, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 19 april 2018 0:00

De Brabander Jos van Aert herinneren we ons vooral als een goede renner die in de jaren negentig een gewaardeerde kracht was in de PDM-ploeg met toppers als Erik Breukin, Steven Rooks, Gert-Jan Theunisse, Raùl Alcala en anderen.

Met zijn dunne klimmersbeentjes was de bescheiden Jos in staat om zijn kopmannen tot ver in de finale bij te staan. Hoewel het eigenlijk een wonder was dat hij ooit prof is geworden, want hij had al een beroep.

Hij had een akkerbouwbedrijf annex tuinderij, weinig tijd om te trainen, maar liet als amateur staaltjes hardfietsen zien waarmee hij zich in de kijker reed. Onder andere bij Berten De Kimpe, de kogelronde ploegleider van de Hitachi-ploeg.

‘Hij reed al vaak in België, waar hij na zijn huwelijk met een Belgisch meisje ook was gaan wonen. Hij was er opgevallen als een fanatiek amateurtje dat graag in de aanval ging. Hij combineerde zijn wieleractiviteiten toen nog met zijn bedrijf’, staat in deel III van de trilogie van Fred te lezen.

Ik citeer nog even verder: ‘Het telefoontje van Berten De Kimpe, de ploegleider van Hitachi, kwam op een heel ongelegen moment, want hij had de akkers volstaan en er moest geoogst worden. Het had voor de hand gelegen om De Kimpe te bedanken voor het aanbod.

Jos was al te veel wielrenner om het niet te willen proberen. Een gesprek met zijn vader en met Els zijn vrouw bracht de oplossing. Zij zouden het bedrijf runnen en hij zou proberen zover mogelijk te komen.

Hoewel hij pas een paar jaar wielrenner was, kon hij bij zijn overstap naar de profs best een aardige erelijst overleggen. Behalve de al genoemde zege in de Triptique Ardennais, werd hij derde in de Ronde van Joegoslavië, een zware etappekoers waarin hij de koninginnenrit won.

Daar klopte hij de latere Girowinnaar Pavel Tonkov op kwaliteit. Hij oogde als een echt klimmertje. 64 kilo schoon aan de haak bij een lengte van één meter 78. Met van die dunne beentjes waarmee hij de cols op kon dansen in de hemelse cadans van een geboren klimmer.

In het eerste jaar was het vooral wennen en een plaatsje in de hiërarchie van de ploeg veroveren, maar in het tweede jaar ging het beter en behaalde hij mooie resultaten, als een derde plaats in de Grote Prijs Wallonië.

In de Ronde van Italië verraste hij met een dertigste plaats in de eindstand, terwijl hij daarnaast van grote waarde was voor de ploeg. Het was wellicht niet zo verstandig van de ploegleiding om hem daarna ook de Tour te laten rijden.

Het was dan ook niet verwonderlijk dat hij in de twaalfde etappe dodelijk vermoeid de pijp aan Maarten gaf. Verstandig met renners omgaan had in die tijd geen prioriteit in Belgische ploegen.
... Lees meer
Door Henk Theuns, 18 april 2018 12:00

Maxim Iglinskiy is de oudere broer van Valentin Iglinskiy, beide geboren in Astana, de hoofdstad van Kazachstan en de naam van hun beider sponsor. De broers zijn heel verschillende renners.

Valentin was vooral bekend als sprinter die heel wat etappezeges op zijn naam heeft gebracht, terwijl Maxim veel minder heeft gewonnen en het vooral van zijn klimvaardigheden moet hebben.

Maxim debuteerde in 2005 bij de profs met een overwinning in een etappe in de Ronde van Duitsland. Hij reed toen voor de Spaanse ploeg Domina Vacanze. Een jaar later werd hij in de kleuren van Team Milram kampioen van zijn land.

Dat was een prestatie die hij in 2007 herhaalde als lid van de Astana-ploeg. In datzelfde jaar manifesteerde hij zich ook als een uitstekende klimmer door de koninginnenrit in de Dauphiné Libéré te winnen.

Zijn status als bergoprijder bevestigde hij in 2008 toen hij een zware bergrit won in de Ronde van Romandië en bovendien het bergklassement pakte in de Ronde van Zwitserland. De meeste indruk maakte hij in de slotkilometers van de Montepaschi Strade Bianche.

Dat is een lastige voorjaarskoers in Toscane waarin hij in 2010 vooruit was met de Zweed Thomas Lovkvist, de Australiër Mick Rogers, de Canadees Ryder Hesjedal en de Italianen Filippo Pozzato en Francesco Ginanni.

De finale van deze 1.1 koers speelde zich dat jaar af op een bochtig parcours dat op en af gaat. Heel moeilijk om steeds de goede versnelling te pakken en op z’n voordeligst uit de bochten te komen.

Lovkvist had die koers in 2009 al eens gewonnen en leek met Pozzato de beste papieren te hebben, maar Rogers nam het initiatief. Hij demarreerde in de laatste kilometer en alleen Lovkvist en Iglinskiy konden hem volgen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 18 april 2018 9:00

« Vorige 1 2 3 ... 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 ... 1108 1109 1110 Volgende »