Slogblog


De wielerloopbaan van Marc Lotz is niet verlopen zoals hij dat voor ogen had. Hij was lang een waardevolle knecht was in de ploeg van Rabobank, die bijna elk jaar werd geselecteerd voor de Tourploeg.

In 2005 maakte Marc de overstap naar Quick-Step en ontdekte daar dat hij goed mee kon in de voorjaarsklassiekers. Hij werd zelfs tweede in de Brabantse Pijl en de kranten schreven over een nieuwe Lotsie. Een jongen met meer mogelijkheden dan iedereen voor mogelijk had gehouden.

Van teammanager Patrick Lefevere kreeg hij volop kansen, maar toen er op een dag twee politieagenten voor zijn Belgische voordeur stonden met de vraag of hij soms anabolen in huis had, zei hij nee, maar voegde er aan toe dat hij wel epo in de koelkast had liggen.

Zijn naam stond direct in alle kranten. Hij werd geschorst, kreeg een pittige geldboete en zegde zelf zijn contract bij QuickStep op. Een drama natuurlijk, want van de ene dag op de andere was deze aardige jongen brodeloos.

Hij vatte zijn studie weer op en stond onbevoegd voor de klas op een middelbare school. Hij voltooide zijn studie en kon toen bevoegd voor de klas staan, wat hij ook een aantal jaren heeft gedaan. Hij probeerde het nog even als wielrenner terug te komen, maar dat werd geen succes.

Hij had het geld dat hij bij Rabobank en Quick-Step had verdiend niet verbrast, maar er een kapitaal pand van gekocht in het centrum van Maastricht dat hij liet verbouwen tot een appartementencomplex.

Van de huuropbrengsten kon hij riant leven en op een dag stelde hij vast dat het avontuurlijke in hem nog kriebelde. Met instemming van zijn vriendin kocht hij een oude brandweerwagen en liet die verbouwen tot een luxe camper.

Daarmee vertrok hij met vriendin, hond en een baby op komst naar Afrika als het begin van een wereldreis. Ze zijn inmiddels al jaren onderweg en duiken af en toe weer in Limburg op om weer even bij te praten met familie en vrienden.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 19 oktober 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ALLEGRINI, Mirko (1981, ItaliŽ)
DEGLE, Stefanie (1986, Duitsland)
HERMES, Pascal (1978, Nederland)
KONING, Louis de (1967, Nederland)
PRONK, Jan (1918, † 15.03.2016, Nederland)
RADOCHLA, Steffen (1978, Duitsland)
RUIZ SANCHEZ, Josť (1980, Spanje)
SPADI, Manuele (1981, ItaliŽ)
VISSER, Adrie (1983, Nederland)
MOHORIC, Matej (1994, SloveniŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
KROTT, Herman (1930, † 19.10.2010, Nederland)
LEONI, Adolfo (1917, † 19.10.1970, ItaliŽ)
MAH…, Andrť (1919, † 19.10.2010, Frankrijk)
NOLTEN, Joop (1941, † 19-10-2011, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 19 oktober 2018 0:00

DE EERSTE RONDE VAN FRANKRIJK

door Raymond Clement

Dit is een alleraardigst boekje dat in 1980 is uitgekomen als een deeltje van een serie van tien boekjes bij uitgeverij De Sikkel in het Belgische Kapellen. Elk deeltje gaat over een grote gebeurtenis uit de recente geschiedenis.

De eerste Ronde van Frankrijk was zo’n gebeurtenis. Eigenlijk klopt de titel niet want het gaat in slechts dertig pagina’s over de eerste twee Tours.

Het boek is een fictief verslag van de samenspraken tussen de heren Henri Desgrange en Victor Goddet, de eerste organisatoren van de Tour de France. We lezen in spreektaal hoe het idee ontstond en hoe de heren het verder uitwerkten.

We proeven al lezend het enthousiasme als ze iets voor elkaar krijgen en de teleurstelling als iets niet lukt. Ze lachen, ze verwensen, ze maken ruzie, ze schelden elkaar beschaafd de tent uit en ze sluiten compromissen.

Eén ding is duidelijk we hebben te maken met twee onverbeterlijke optimisten die never nooit bereid waren het hoofd in de schoot te leggen en op te geven.

In het begin van de twintigste eeuw gebeurde er van alles in de wereld en zowel de ontwikkeling van de fiets als die van de auto namen een geweldige vlucht.

Overal werden wielerbanen gebouwd en zesdaagsen georganiseerd en de autoliefhebbers organiseerden monsterlijk lange tochten voor vehikels die nog geen dertig kilometer per uur haalden.

Over de autowedstrijd Parijs-Madrid raakten de kranten niet uitgeschreven en Desgrange en Goddet wilden daar de Ronde van Frankrijk per fiets tegenover zetten om als organiserende krant de concurrent (ook Parijs-Madrid werd door een krant georganiseerd) de wind uit de zeilen te nemen.

Die fietswedstrijd gans Frankrijk rond moest zo zwaar zijn dat de uitputting en het liefst ook het bloed van de krantenpagina’s zou spatten. Desgrange zegt dan ook ergens dat de Tour voor hem pas geslaagd is als er slechts één coureur levend aan de finish komt.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 18 oktober 2018 12:00

Het is vandaag weer zo’n dag dat ik mijn toevlucht moet nemen tot de katholieke heiligenkalender om in deze rubriek een wielrenner te portretteren. Zo kom ik uit bij Petrus van Alcántara, een Spaanse heilige uit de zestiende eeuw.

Bij de naam Petrus denk ik dan direct aan Peter Post (1933-2011), die stammend uit een goed katholiek nest, gedoopt werd met de namen Petrus Franciscus Maria. Je kunt hem best vergelijken met die oude Petrus, die volksmissionaris en boetepredikant was en een streng kloosterleven leidde.

Peter Post had als fietsende volksmissionaris het hele Antwerpse Sportpaleis aan zijn voeten als hij als fietsende boetepredikant zijn tegenstanders geselde. Om dat te kunnen leefde hij gedisciplineerd voor zijn vak als was het een streng kloosterleven.

Ik schrijf deze zinnen met enig enthousiasme op, omdat ik na de biografieën van Jan Raas en Jan Janssen, nu bezig ben met het actualiseren en van een nieuw einde voorzien van de biografie Karaktermens Peter Post, die ik in 1998 publiceerde.

Ik heb er daarom zoveel plezier in omdat ik door het schrijven van de trilogie Als je de Tour niet hebt gereden zoveel meer te weten ben gekomen over de man die zowel gerespecteerd werd als gevreesd en gehaat. Veel van wat ik toen niet wist, weet ik nu wel en ook de details van zijn dramatische einde zijn mij bekend.

Er gaat sinds Karaktermens Peter Post volledig was uitverkocht geen maand voorbij of iemand vraagt mij of het nog ergens te koop is. Ik verwijs ze dan naar bol.com waar nog weleens een tweedehands exemplaar te koop is.

Peter Post is de geschiedenis ingegaan als iemand die in tientallen jaren tijd een onverbiddelijk stempel heeft gedrukt op de wielersport. Altijd in een hoofdrol zijn doelen najagend.

Zijn erfenis is nog steeds terug te vinden in de wijze waarop de grote ploegen in de WorldTour zijn georganiseerd. Hij is de eerste geweest die een miljoenenploeg degelijk structureerde en zodanig inrichtte dat er haast niets mis kon gaan en er geen beletselen meer waren om te winnen.

Het ultieme doel van zowel de wielrenner Post als de ploegleider van die naam. Winnen, altijd winnen en al het andere was van minder belang. Als wielrenner ging hij daarbij tot het uiterste en spotte hij met zijn gezondheid en als ploegleider zag hij er niet tegenop vijanden te maken.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 18 oktober 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BRU PASCAL, Jon (1977, Spanje)
CARLSTR÷M, Kjell (1976, Finland)
CHAFER, Anna Sanchis (1987, Spanje)
CLARO, Tiago (1984, Portugal)
EST, Pierre van (1963, Nederland)
HACK, Piet (1926, † 00.06.1965, Nederland)
HEEREN, Wout (1933, † 28.11.1996, Nederland)
HERRERO LLORENTE, David (1979, Spanje)
HOWARD, Leigh (1989, AustraliŽ)
KOCJAN, Jure (1984, SloveniŽ)
MACHADO, Tiago (1985, Portugal)
NOTA, Martina (1989, ItaliŽ)
NOZAL VEGA, Isidoro (1977, Spanje)
SCHNIDER, Pascale (1984, Zwitserland)
TREBAITE, Ausrine (1988, Litouwen)
MACKAIJ, Floortje (1995, Nederland)
KOOISTRA, Marten (1997, Nederland)
RABE, Frits (1931, † 12.10.2017, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 18 oktober 2018 0:00

Jan Raas is na het beëindigen van zijn actieve wielerloopbaan in het bedrijfsleven langs diverse branches gegaan om sponsors voor zijn ploeg te vinden.

Voordat hij bij Rabobank bankier werd, zat hij bij Kwantum in de woninginrichting, bij SuperConfex in de mode, bij Heineken in het alcoholvrije bier en bij WordPerfect en daarna bij Novell in de automatisering.

WordPerfect kwam op zijn pad omdat de verkoop van dit Amerikaanse tekstverwerkingsprogramma in enkele Europese landen te wensen overliet. Die landen waren Frankrijk, Italië en Spanje, wielerlanden bij uitstek.

Met de verkoopcijfers is het allemaal wel goedgekomen, maar met de resultaten van de ploeg ging het in die periode hard bergafwaarts.
... Lees meer
Door Henk Theuns, 17 oktober 2018 12:00

Horst Oldenburg werd uit Duitse ouders in Polen geboren, een maand nadat Hitler met zijn legers dat land was binnengevallen en de Tweede Wereldoorlog een feit was. Vanwege de situatie vertrokken zijn ouders met Horst naar Berlijn waar hij opgroeide.

Toen die vreselijke oorlog in 1945 voorbij was, was zijn geboortestad door de geallieerden en de Russen in tweeën gedeeld en de zesjarige Horst was een Oost-Berlijner geworden.

Als tiener werd hij wielrenner en hij kwam in het straffe regime terecht van de Oost-Duitse sportscholen. Gustav Schur was zijn idool, maar het vrije westen lonkte.

Door er met Oostduitse selecties aan wedstrijden deel te nemen had hij kennisgemaakt met een cultuur waar je kon zeggen wat je wilde en dat leek hem aantrekkelijker dat de keiharde staatsdiscipline van Walter Ullbricht en zijn trawanten.

Horst besloot in 1961 naar West-Duitsland te verhuizen. Dat kon toen nog want de zo gehate muur werd pas later dat jaar gebouwd. Hij werd direct beroepsrenner en hij onderscheidde zich al snel als een sterk wegrenner.

Hij won de Grote Prijs Veith en Bohan-Tubize en hij debuteerde in de Tour de France. In de West-Duitse nationale ploeg met Hennes Junkermann en Manfred Donicke, die zich na zijn carrière zou onderscheiden als een fanatiek dopingjager.

Ook later bekend geworden zesdaagsenrenners als Sigi Renz en Dieter Kemper zaten in die ploeg en misschien hebben die Oldenburg wel enthousiast gemaakt voor het Sechstagenrennen.

Aan die Tour beleefde hij overigens weinig plezier, want in de zesde etappe kwam hij in een afdaling ten val en dat kreeg in Nederland veel aandacht omdat onze achter hem rijdende landgenoot Ab Geldermans de Duitser niet kon ontwijken.

Ze werden allebei per ambulance afgevoerd en het Touravontuur van Oldenburg was voorbij. Hij is nog een keer in de Tour teruggekomen, want hij combineerde in de rest van zijn loopbaan het wegrennen met de baan. Hij won op de weg twee keer Rund um Köln, een grote aansprekende koers en op de baan werd hij met Junkermann kampioen van West-Duitsland ploegkoers.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 17 oktober 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ARNOUTS, Anne (1989, BelgiŽ)
CHADWICK, Glenn (1976, AustraliŽ)
DOMINGUEZ LEMOS, Gustavo (1980, Spanje)
DYACHENKO, Alexandr (1983, Kazachstan)
EECKHOUT, Kevin (1989, BelgiŽ)
VZESNIAUSKAITE, Modesta (1983, Litouwen)
COSNEFROY, BenoÓt (1995, Frankrijk)

of ons op deze datum ontvielen:
BIDOT, Jean (1905, † 17.10.1986, Frankrijk)
EST, Piet van (1934, † 17.10.1991, Nederland)
PLATEL, Albert (1933, † 17.10.2013, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 17 oktober 2018 0:00

Dit keer geen herinnering aan een foto, maar aan een krantenknipsel uit 1954. Het werd mij gestuurd door Arjan Schuurman, een wielerliefhebber die nog wel eens in de archieven van Delpher zit te spitten en daar regelmatig juweeltjes opdiept.

Het artikeltje gaat over het bezoek dat de voltallige Tourploeg van 1954 bracht aan Leiden waar ze te gast waren in een pannenkoekenrestaurant in de Steenstraat om daarna een gratis knipbeurt te krijgen bij een gulle herenkapper daar in de buurt.

Met de verslaggever van het Leidsch Dagblad op de hielen lieten de Tourrenners zich die dag verwennen. Als tegenprestatie gingen ze na afloop van alle verwennerij naar het herstellingsoord Aardenburg in Doorn waar oorlogsgewonden werden verpleegd en gerevalideerd.

De acht renners (Hein ‘Tarzan’ van Breenen, Klaas en Wim van Est, Henk Faanhof, Jules Maenen, Jan Nolten, Thijs Roks, Jos Suijkerbuijk, Gerrit Voorting en Wout Wagtmans) werkten er gezellig aan mee en de stijl waarmee een en ander door de verslaggever is opgeschreven brengt je in gedachten terug naar die kneuterige jaren vijftig.

De smaakmakers waren voor de uitspraken natuurlijk Hein van Breenen en Wout Wagtmans, de humoristen van de ploeg. Van Breenen, de oudoom van Dylan Groenewegen wordt geciteerd. “Kom d’r gauw bij”, riep Tarzan in hoogmokums naar Wagtmans, terwijl hij met zijn vork in een enorme pannenkoek zat te prikken. “Ik ben je al vijf slagen voor”.

De verslaggever volgde de renners tot het einde naar de parkeerplaats en stelde daar niet zonder lichte jalouzie vast dat de heren wel veel moesten verdienen, vanwege de bolides waar ze in reden. Vooral de Porsche van Wagtmans had zijn belangstelling.

De mensen moesten in die tijd met de krant vermaakt worden, drong tot me door. Er was nog geen televisie, althans het merendeel van onze bevolking had er geen. Sociale media waren verre toekomstmuziek en kneuterigheid was troef.

Het werd me afgelopen vrijdag nog eens goed duidelijk hoezeer de tijd is veranderd toen ik na 64 jaar een ontmoeting had met Theo, een schoolvriend die al dertig jaar niet meer in Nederland woont. Met zijn schotel volgt hij aan de andere kant van de wereld alles in Nederland op de voet.

Zo namen we na de obligate herinneringen aan die voltooid verleden tijd de huidige politieke toestanden in ons land door en hij wist er alles van. Dat is ook weer wel wat waard, hoewel we dat de Turken en Marokkanen in onze samenlevingop last van Geert Wilders dienen kwalijk te nemen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 16 oktober 2018 12:00

Thorwald Veneberg is sinds mei van dit jaar directeur van de KNWU, een functie die hij tot voor kort combineerde met die van bondscoach. Bij de vorige maand gehouden wereldkampioenschappen in Innsbruck was hij als zodanig bijzonder succesvol.

Bij de vrouwen kwam hij met twee wereldkampioenen thuis en bij de mannen met een zilveren medaille, terwijl Tom Dumoulin in de wegwedstrijd met een vierde plaats net naast het eremetaal greep. Voorwaar de meest succesvolle bondscoach sinds jaren.

De Amsterdammer was voor hij bij de KNWU ging werken een veelbelovende wielrenner die als belofte in 2000 kampioen van Nederland was en daar een profcontract mee verdiende bij Rabobank.

Hoewel hij sterk reed in de Midi Libre kwam het er niet uit. Dat werd onder meer veroorzaakt door het feit dat hij zijn profbestaan combineerde met een studie bewegingswetenschappen en dat gaat moeilijk samen.

Hij had bovendien nogal wat pech en dat was er oorzaak van dat hij na twee contractverlengingen niet meer voor een derde in aanmerking kwam. Met de wet in de hand vond hij dat Rabobank hem een vast dienstverband had moeten aanbieden.

Het bleek een kansloze missie want het dienstverband van iemand met een jaarcontract in het bedrijfsleven is iets anders dan het contract van een profwielrenner met zijn sponsor. Het idee alleen al bezorgde hem de nodige reputatieschade.

Persoonlijk vond ik het maar een merkwaardige man toen hij enkele jaren geleden in de aanloop naar de Ronde van Midden-Nederland, waar ik samen met Harry Mater als VIP-gast voor was uitgenodigd, bij ons aan tafel kwam.

Dat hij mij niet bleek te kennen, vond ik niet erg, toen Harry hem vertelde dat ik de auteur was van het jubileumboek van de 75-jarige KNWU. Een mens kan niet alles weten. Dat hij geen idee had wie Harry was vond ik kwalijker en dat hij zich verder nogal arrogant en hautain gedroeg vond ik evenmin voor hem pleiten.

Ook hoorde ik hoe hij bij zijn aantreden als bondscoach nogal abrupt een eind had gemaakt aan de relatie met een mij bekende mekanieker die jarenlang als freelancer voor de KNWU had klaargestaan. Dat was ronduit schofterig.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 16 oktober 2018 9:00

« Vorige 1 2 3 ... 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 ... 1165 1166 1167 Volgende »