Slogblog



Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
FLAHAUT, Denis (1978, Frankrijk)
GUNS, Fons (1929, Nederland)
JEKER, Fabian (1968, Duitsland)
LOPEZ SANCHEZ, Josť Carlos (1985, Spanje)
MALFAIT, Geert (1953, BelgiŽ)
RIBEIRO, Sergio (1980, Portugal)
RODRIGUEZ BARROS, Emilio (1923, † 21.02.1984, Spanje)
SUNDERLAND, Scott (1966, AustraliŽ)
VAN DER SANDE, Tosh (1990, BelgiŽ)
VAN GOOLEN, Jurgen (1980, BelgiŽ)
RESTREPO VALENCIA, Jhonatan (1994, Colombia)

of ons op deze datum ontvielen:
HEEREN, Wout (1933, † 28.11.1996, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 28 november 2018 0:00

Na een zeer lange zomer vol met mooie zomerse dagen zitten we nu in de aanloop naar de winter. De wegrenners genieten van de rust na een lang seizoen en er zijn alleen nog wat wedstrijden in het verre Azië.

Kortom, de tijd is aangebroken voor de veldrijders en de zesdagencoureurs. ‘Zesdaagsencoureurs’ zou correct Nederlands zijn, maar de renners zeggen zesdagencoureurs en het is hun vak en hun wereld en daarom pas ik mij aan.

Niet dat je er veel van merkt dat de zesdaagsecarroussel weer draait, want de pers is allang niet meer geïnteresseerd in de ‘Mannen van de Nacht’, zoals de heren vroeger werden genoemd toen ze voor een dergelijk evenement nog 144 uur aaneen in touw waren.

Deze foto dateert uit die tijd en we zien een van de merkwaardigste koppels dat ooit in een zesdaagse is opgetreden. Het gaat hier om de Belg Rik Van Steenbergen en de Deen Palle Lykke Jensen.

Twee bekende zesdagenrenners uit de jaren zestig en daarom een foto zoals die in die tijd regelmatig van zesdagenkoppels werden gemaakt. Want er waren renners die altijd met dezelfde partners reden en er waren renners die een partner kregen toegewezen van de matchmaker.

Zo reed Van Steenbergen in die jaren meestal met zijn landgenoot Miel Severijns en Palle Lykke altijd met die andere Deen, Freddy Eugen. Maar om commerciële reden werden ze in 1965 in de Zesdaagse van Bremen aan elkaar gekoppeld. Wat was die commerciële reden?
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 27 november 2018 12:00

Loes Gunnewijk, vandaag 38 jaar geleden in Groenlo in de Achterhoek geboren, is een echte sportvrouw. Een boerendochter die de opleiding Sport & Bewegen met succes heeft afgerond en tot en met 2015 een succesvol wielrenster was.

Ze begon pas in 2001 echt met wielrennen, nadat ze jaren met het schaatsen was bezig geweest. Het was de bedoeling dat ze enkele wedstrijden ging rijden als voorbereiding op het schaatsseizoen, maar de bijzaak werd als snel hoofdzaak.

Door het koersen begon ze haar mogelijkheden als wielrenster te ontdekken en al spoedig was ze wielrenster in plaats van schaatsster. En met succes want ze bouwde een prachtige erelijst op met vele overwinningen.

Een kleine greep: Loes was wereldkampioen tijdrijden bij de studenten en was twee keer kampioen van Nederland op de weg. Verder won ze zilver en brons bij het WK ploegentijdrit met haar ploeg Orica-AIS, de laatste formatie waar ze voor reed.

Daarvoor reed ze achtereenvolgens voor Vrienden van het Platteland, Team Flexpoint en Nederland Bloeit. Sterke ploegen waar ze met een enorme drive haar plaats veroverde.

Loes won etappes in onder meer de Ronde van Italië, de Tour de l’Aude, de Holland Ladies Tour en de Santos Womens Cup van welke koers ze ook het eindklassement op haar erelijst schreef.

In haar laatste jaar als wielrenster volgde ze de cursus ploegleider en kon na haar afscheid gelijk beginnen bij Orica-AIS, de Australische formatie waar ze als wegkapitein haar laatste jaren voor reed.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 27 november 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
CHICCHI, Francesco (1980, ItaliŽ)
ERKELENS, Cees (1889, † 07.01.1959, Nederland)
GUTIERREZ PALACIOS, Josť Ivan (1978, Spanje)
KILUM, Roman (1981, Verenigde Staten)
LEUNG CHI YIN, (1981, HongKong)
MOINEAU, Julien (1903, † 14.05.1980, Frankrijk)
MOREELS, Sammy (1965, BelgiŽ)
OSINSKI, Marcin (1983, Polen)
PEDRAZA MORALES, Walter (1981, Colombia)
PUCINSKAITE, Edita (1975, Litouwen)
SCHUR, Jan (1962, Duitsland)
VELGHE, Bart (1978, BelgiŽ)
VRANCKEN, Jacques (1933, † 08.10.1988, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
GOMMANS, Piet (1914, † 27.11.1998, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 27 november 2018 0:00

De Tour rijden is maar voor weinigen weggelegd. Sinds 1936 bemachtigden slechts 251 landgenoten een startbewijs voor het grootste wielerevenement van het jaar. Bijna al die gelukkigen zijn middels een prachtige biografie beschreven in het epos in drie delen Als je de Tour niet hebt gereden van Fred van Slogteren.

Een prachtig cadeau voor in de schoen of onder de kerstboom dat je hierboven kunt bestellen. Om dan onder diezelfde kerstboom weg te dromen bij de vaak heroïsche verhalen in de onbereikbare wereld van een monument als de Tour de France.

Gelukkig kent de wielersport ook monumenten die voor veel meer mensen zijn weggelegd. Elk jaar treden hordes toerfietsers in de voetsporen van hun helden over de parcoursen van Parijs-Roubaix, Milaan-San Remo, Ronde van Vlaanderen en Luik-Bastenaken-Luik.

Toerclub Le Champion voorzag al in 1984 in de behoefte door het creëren van een klassiekerbrevet. De destijds dertien meest bekende klassiekers konden nagefietst worden. In de jaren tachtig van de vorige eeuw was ik zelf ook zo’n toerfietser die de Nederlandse fietspaden wel gezien had en in jeugdige overmoed ook wel eens de Koppenberg, de Poggio of zo’n verschrikkelijke kasseistrook in de Noord-Franse hel wilde bedwingen.

In vier afleveringen beschreef ik mijn ervaringen tijdens het bedwingen van de monumenten. Want ze betekenden voor mij net zo veel als Parijs-Roubaix voor Niki Terpstra, Milaan-San Remo voor Hennie Kuiper, de Ronde van Vlaanderen voor Jan Raas en Luik-Bastenaken-Luik voor Steven Rooks.

Misschien wel het meest trots was ik op Parijs-Roubaix die ik in 1987 op mijn toerfietspalmares zette. Dat was op zondag 8 juni dat ik kennismaakte met de Hel van het Noorden. In alle vroegte begaf ik mij met duizenden anderen naar de startplaats waar ik een stempel op mijn kaart kreeg.

Het was ideaal weer, weinig wind en een heldere hemel. Na de start begonnen zich al spoedig groepen te vormen. Na een kilometer of tien belandde ik in een groep die in een mum van tijd aangroeide tot een man of honderd. In rap tempo ging het over licht glooiende asfaltwegen naar de eerste controlepost in Noyon. Daar stond het Franse leger klaar met koffie en koeken.

Na een korte pauze kon ik weer in een peloton aansluiten. Ook deze groep groeide gestaag en ik hoefde me, midden in de groep, niet overmatig in te spannen. Na Noyon begon het parcours te heuvelen. Kleine maar gemene heuvels waar de meesten toch een 52x21 voor nodig hadden.

In Beaurevoir, bij de tweede controle had ik nog steeds 32 kilometer gemiddeld per uur op de teller staan. “Over vijftien kilometer gaat het beginnen”, beloofde een Belg me duidend op de eerste kasseistroken. Ik besloot alleen te gaan fietsen, want op de kasseien moet je goed voor je uit kunnen zien om gaten in het wegdek te ontwijken.

De Belg had gelijk, maar over de eerste kasseistrook van 1300 meter lengte was nog redelijk te doen. Er zaten geen gaten in. De tweede strook zou echter een van de slechtste van de hele dag blijken. 2600 meter pure ellende. Kuilen, waarvan de meeste vol water lagen door de regen die de dag ervoor was gevallen.

De spleten tussen de keien waren soms twee banddiktes breed. Links en rechts werd er gevallen, want wie onzeker is gaat onherroepelijk onderuit. De slecht onderhouden asfaltweg die volgde was een verademing, maar de volgende kasseistrook diende zich al weer aan.
... Lees meer
Door Jan Houterman, 26 november 2018 12:00

In 2007 heb ik Raymond Kreder eens geïnterviewd. In zijn ouderlijk huis in het Zuid-Hollandse Zevenhuizen. Een dorp in het Groene Hart en het interview was bedoeld voor een boekje ter promotie van de Ronde van het Groene Hart.

Raymond was toen zeventien jaar en kwam op mij over als een wat verlegen puber. We zaten samen aan de grote tafel in de huiskamer, terwijl zijn ouders op de bank belangstellend meeluisterden en af en toe zijn antwoorden wat aanvulden als die wat ultrakort waren.

Het was een huis vol met racefietsen, want Raymond had in Michel en Stefan nog twee wielrennende broers en dan is zo’n krappe doorzonwoning al snel een fietsenstalling. Hij gold als het grootste talent van de drie al had hij in zijn volle neven Dennis, Wesley en Sander Kreder nog meer concurrenten met dezelfde achternaam.

Raymond had ook al een aardige erelijst met de overwinning in Parijs-Roubaix bij de junioren als belangrijkste zege. En verder was het zijn grootste wens om een beroemde profwielrenner te worden. Het trainingsrondje in het Groene Hart wees uit dat hij er in de voorbereiding naar dat ideaal niet met de pet naar gooide.

We zijn inmiddels elf jaar verder en Raymond Kreder is wel al jaren beroepswielrenner, maar de grote ambitie van toen heeft hij nog niet waargemaakt. Hij reed in dit bijna voorbije jaar voor de Japanse continentalploeg Team Ukyo en dat is toch wat anders van Garmin, waar hij in 2010 zijn profcarrière begon.

Vijf jaar reed hij voor de formatie van Jonathan Vaughters tot zijn contract niet meer werd verlengd en hij onderdak vond bij Team Roompot, waar hij tot en met 2017 onder contract stond. En nu dus bij Team Ukyo, een ploeg die hoofdzakelijk in Azië koerst.

Daar won Raymond etappes in de rondes van Tochigi, Thailand en Korea en won hij de puntenklassementen in de rondes van Korea en Hainan. Ik kan de waarde van die overwinningen niet echt beoordelen, maar ik denk niet dat je het kunt vergelijken met Europese wedstrijden.

In negen profjaren heeft Raymond slechts één grote ronde gereden. Dat was de Ronde van Spanje in 2012 die hij als 172ste beëindigde. Ook in de klassiekers heeft hij geen potten gebroken. Hij heeft ze wel bijna allemaal gereden maar er staat geen top-tien-notering op zijn naam.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 26 november 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BASSO, Ivan (1977, ItaliŽ)
BOER, Menno de (1984, Nederland)
CLOSE, Alex (1921, † 21.10.2008, BelgiŽ)
JEROME, Vincent (1984, Frankrijk)
MOLLEMA, Bauke (1986, Nederland)
SLUIS, Ab (1937, Nederland)
SWART, Carla (1987, Zuid Afrika)
THORSEN, Daniel (1986, AustraliŽ)
VEILLEUX, David (1987, Canada)
VICHOT, Arthur (1988, Frankrijk)
WUURMAN, Joop (1935, † 20.12.2015, Nederland)
PEYSKENS, Dimitri (1991, BelgiŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
BARTH…L…MY, Albert (1906, † 26.11.1988, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 26 november 2018 0:00

Ik ga het vandaag niet hebben over de opmerkingen van Roger De Vlaeminck naar Mathieu van der Poel, want daar is al genoeg over gezegd. Ook de aanstaande verkiezing van De renner van het Jaar laat ik aan me voorbij gaan. Verder is er van het wielerfront niets te melden en daarom heb ik een Gouwe Ouwe van Jan van der Horst uit de archieven gehaald.

Het brouwsel van Ti-ta-tovenaar

Joop Captein gold in de wielerwandelgangen van de jaren vijftig en zestig als een megatalent. De jofele Amsterdammer woonde in de Spaarndammerbuurt boven slagerij Piet Verpoorten, de zwager van een van mijn vrienden.

In de winter gingen wij na het schaatsen op de Jaap Edenbaan iedere week even bij die slagerij langs om vleeswaren op te halen. Ik heb Joop in die jaren nooit zelf ontmoet maar veel over hem gehoord, dus het beeld wat ik van hem had was helemaal van horen zeggen.

Een vrolijke flierefluiter die dagelijks van kroeg naar kroeg trainde en aan iedere hand wel een mooie meid had. Zonder bovenmatige inspanning won hij koers na koers in de eindsprint, omdat hij zo snel als het weerlicht was.

Zelf sportte ik als een bezetene en zag er desondanks mager en bleekjes uit. Volgens een bewaard gebleven doktersbriefje was ik echter zo gezond als een vis en men hoefde voor mij dan ook niet in de bioscoopzalen rond met de BIO-bus.

Mijn vader werkte bij de Hoogovens en daar vlak in de buurt in Velsen praktizeerde dokter Rolink. Hij noemde zich sportarts en topsporters uit het hele land liepen zijn deur plat. Mijn vader regelde dat ik als ‘beginneling’ eens bij hem op het spreekuur mocht komen.

De wachtkamer zat vol toen ik er binnenstapte en tergend langzaam naderde het moment dat ik aan de beurt zou zijn. Ik rekende uit dat het nog wel een uur zou duren voor de deur van de spreekkamer voor mij zou opengaan.

Bladerend in oude Margrieten en Viva’s zat ik op de houten bank mijn ongeduld te verbijten toen er vier opgeschoten branieschoppers luidruchtig binnenkwamen. De Amsterdamse wielrenners namen plaats en ik herkende meteen Joop Captein als een van hen, omdat hij het over zijn overwinning in de Belgische Elfstedenronde had.

Die bleke dunne jongen naast hem heette Henk van Campen (foto 2), die ik later op de Amsterdamse stadionbaan als stayer aan het werk zag. ‘De Vlieg’ werd hij genoemd, vanwege zijn geringe lichaamsgewicht.

Het verhaal ging dat hij tijdens de training eens van zijn fiets was gestapt om de grote stadiondeur dicht te schuiven, bang als hij was dat de tocht hem achter de motor vandaan zou blazen.

Toen de spreekkamerdeur weer openging, keek de dokter in het rond en wenkte de vier Amsterdammers binnen te komen. Mij en de andere patiënten liet hij weten nog even geduld te hebben, want deze heren moesten even voor. Niemand durfde te protesteren.

Toen ik na nog een goed uur wachten eindelijk naar binnen mocht, volgde een vluchtig onderzoek. Met de goede raad verder te gaan met flink oefenen kreeg ik een recept mee. Daarmee kon ik bij de apotheek natriumfosforzuur en vitamines C+B afhalen om dat iedere dag op te lossen in een glas uitgeperst sinaasappelsap vermengd met warme melk.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 25 november 2018 12:00

Dat was even schrikken toen ik op maandag 15 oktober het bericht las dat dat Steven de Jongh was gevonden nadat hij urenlang vermist was geweest tijdens een stukje fietsen in Spanje.

Wat er precies is gebeurd is onbekend, want de Noord-Hollandse oud-prof kan zich niets van het ongeluk herinneren. Het kan zijn dat hij uit de bocht is gevlogen, maar het kan ook dat hij onverhoeds is aangereden door een auto omdat ter plekke remsporen zijn gevonden.

Het belangrijkste is dat Steven het heeft overleefd en dat het weer goed met hem gaat. Hij fietst weliswaar niet meer, maar is nog steeds een belangrijke factor in het peloton als ploegleider van Trek-Segafredo.

Als wielrenner heeft hij een fraaie erelijst bij elkaar gefietst met mooie overwinningen als twee keer Veenendaal-Veenendaal, eveneens twee keer Kuurne-Brussel-Kuurne, de E3 Prijs Harelbeke, Nokere Koerse en het Kampioenschap van Vlaanderen. Mooie koersen die als semi-klassiekers te boek staan.

Hoewel altijd loyaal aan zijn ploeg, ging het in 2005 na het Nederlands kampioenschap in Rotterdam behoorlijk mis met zijn lotsverbondenheid. Hij kreeg in de finale van zijn toenmalige ploegmakkers van Rabobank niet de steun die hij verdiende, anders had er ook een Nederlandse titel op zijn palmares gestaan.

Van de overgebleven Rabo’s in de finale had hij in de laatste honderden meters zou met zijn snelle benen de beste papieren hebben gehad, maar zijn collega’s verzuimden het vereiste treintje te maken om Steef eventjes vakkundig te lanceren om hem daarna in het rood-wit-blauw te laten verpakken.

Van dat verzuim maakte Léon van Bon toen dankbaar gebruik om voor de tweede maal Nederlands kampioen te worden. Ik zie nog hoe Steven zijn fiets woedend tegen de verhoging aansmeet waarop het erepodium was geplaatst. Hij kondigde direct zijn vertrek aan bij Rabobank waar hij altijd voor iedereen had klaargestaan.

Hij kwam bij Quick-Step terecht om daar na een wat moeizaam begin zijn mooiste jaren te beleven. Hem werd in België vaak verweten dat het zijn schuld was als Tom Boonen een keer niet won, maar die kritiek verstomde langzamerhand toen Boonen onvoorwaardelijk in hem bleef geloven. En met veel succes.

Als ploegleider bij Team Sky maakte hij kennis met de hypocrisie die de beroepswielersport vaak kenmerkt. Na een oproep om dopinggebruik toe te geven, dacht hij aan de keren dat hij als wielrenner had gezondigd wat niet strookte met de opvoeding van zijn moeder die hem met de paplepel had ingegoten dat je nooit moet liegen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 25 november 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BOVAY, Steve (1984, Zwitserland)
DORREN, Ruben (1989, Nederland)
ENNEKENS, Stijn (1984, BelgiŽ)
HOEKSTRA, Henk (1939, Nederland)
KOERSEN, Egbert (1950, Nederland)
KOREN, Kristjan (1986, SloveniŽ)
LAMBERTS, Marcel (1985, Nederland)
OOSTLANDER, Sander (1984, Nederland)
PANNEKOEK, Jorg (1989, BelgiŽ)
RAMAKERS, Frits (1936, Nederland)
SOLER ROMAGURA, Angelino (1939, Spanje)
SWEET, Corey (1976, AustraliŽ)
WAUTERS, Jean (1906, † 15.04.1989, BelgiŽ)
WESTPHAL, Carlo (1985, Duitsland)
ZANTEN, Wouter van (1987, Nederland)
LANG, Pirmin (1984, Zwitserland)
M‹LLER, Andreas (1979, Duitsland)
O'CONNOR, Ben (1995, AustraliŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
BELLENGER, Romain (1894, † 25.11.1981, Frankrijk)
PUTTEN, Mike van der (1986, † 25.11.2015, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 25 november 2018 0:00

« Vorige 1 2 3 ... 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 ... 1177 1178 1179 Volgende »