Slogblog


 

© T&T Tekst & Traffic

“De grootste uitschieter van Gerrit de Vries is het behalen van goud geweest op de 100 kilometer ploegentijdrit in Colorado Springs. Het gouden kwintet van 1986 bestond verder uit Tom Cordes, John Talen en Rob Harmeling. Stuk voor stuk talentvolle jongens, die zich helaas niet in de luwte konden ontwikkelen. Zij moesten direct aan de bak voor de kopmannen, want een jonge renner bracht nu eenmaal geen punten voor het FICP-klassement mee. In die periode werd het talent niet gekoesterd, maar afgejakkerd tot ze zwarte sneeuw voor ogen hadden. De stoere Fries uit Oldeberkoop zette nog een opmerkelijke prestatie neer in de Ster van Bessèges van 1990 door de vierde etappe te winnen met een voorsprong van 4 minuten na een solo van 140 kilometer! Hij reed toen voor de Buckler-ploeg en daar heb ik nog een mooi shirt van met zijn naam erin. Deze fiets is van de Histor-ploeg uit het seizoen 1994. Hij had een tweejarig contract, maar het is maar één jaar geworden, omdat de sponsor er plotseling mee ophield, nadat de Belgische sprinter Wilfried Nelissen zwaar gevallen was. Hij was het namelijk die ...

Door Fred van Slogteren, 13 maart 2007 10:00

Gianni MOTTA (1943, Italië)

Een blonde Italiaan, ze zijn zeldzaam. Gianni Motta was door zijn afwijkende haarkleur erg populair in de laars. Met Felice Gimondi samen vormde hij in de jaren zestig de voorhoede van het Italiaanse wielerpeloton. Motta barstte van het talent en hij reed een mooie erelijst bij elkaar, maar hoofdzakelijk in Italië. Het was toen heel gebruikelijk dat Italiaanse renners hun brood vooral in Italië verdienden. Daar waren heel wat koersen te betwisten in een lekker klimaatje en over fraaie wegen. Waarom zou je je dan afbeulen op de kasseien van het Noorden? Zwitserland was ver genoeg. En zo won Gianni Motta de Ronde van Lombardije, de Giro, de Ronde van Zwitserland en die van Romandië. En verder een hele reeks van die Italiaanse semi-klassiekers. Hij kwam slechts twee keer naar de Tour. De eerste keer in 1965 en hij werd derde achter Gimondi en Poulidor. Dat schept verwachtingen maar hij kwam pas zes jaar later terug en toen was zijn hoogtepunt voorbij. Hij stopte al toen hij pas 31 jaar was. Hij was een renner die al op heel jonge leeftijd grote overwinningen behaalde, want toen hij Lombardije won was hij nog maar 21. Meer renners die op heel jonge leeftijd grote koersen winnen, haken jong af. Atletisch hebben ze nog grote mogelijkheden, maar geestelijk kunnen ze het vaak niet meer opbrengen. In Nederland hadden we ook zo’n renner. Evert Dolman. Maar dat is een ander verhaal.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 13 maart 2007 0:00

“Op deze maandag de laatste aflevering in het kader van de zesdaagsen. Nu het wegseizoen eindelijk weer goed op gang is gekomen, verlaten we het winterspektakel. De laatste historische zesdaagse eindigde op woensdag 12 maart 1952 in Parijs. Winnaars werden de Belgen Achiel Bruneel en Rik Van Steenbergen (foto). Van Steenbergen, ook wel Rik I genoemd ter onderscheiding van collega en rivaal Rik van Looy, was een bijzondere coureur die tot zijn 43e aan de top meedraaide. Men heeft berekend dat hij 1645 zeges behaald zou hebben, waaronder 40 zesdaagsen. Hij was prof tussen 1942 en 1966. Op de weg werd hij drie maal wereldkampioen, won hij twee maal de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix en de Waalse Pijl en een maal Parijs-Brussel en Milaan-San Remo. Hoewel hij geen ronderenner was won hij vier ritten in de Tour, vijftien in de Giro en zes in de Vuelta. Aan het slot van zijn carrière reed hij nog samen met een jonge Eddy Merckx, die op 29 april 1965 prof werd.

Bij zijn afscheid in december 1966 zaten 24.000 fans in het Sportpaleis van Antwerpen. Na zijn actieve carrière kwam het beruchte zwarte gat. Alcohol, slechte vrienden en een breuk met zijn vrouw waren er het gevolg van. Hij besefte op tijd dat het zo niet verder kon en hertrouwde met een Engelse. Tot aan zijn dood leidde hij een rustig leventje in Zoersel, in de mooie Belgische Kempen. Op 15 mei 2003 is hij in Antwerpen overleden.

In die zesdaagse van Parijs werden Gerrit Schulte en Gerrit Peters tweede en de Australiërs Alfred Strom en Reg Arnold derde. De twee Nederlanders wonnen in 1950 in Parijs en ze zouden dat ook in 1953 doen. De historie van de Zesdaagse van Parijs omvat de jaren 1913 tot en met 1989 met vele grote namen op de erelijst. Ook Nederlandse uiteraard, zoals ...

Door Fred van Slogteren, 12 maart 2007 10:00

Louison BOBET (1925, overleden 13.03.1983, Frankrijk)

Het toeval wilde dat ik op 13 maart 1983 in Frankrijk was. Bij Franse vrienden en die dag kwamen ter ere van het buitenlands bezoek vele vrienden van hen even langs. En dat betekent in Frankrijk meeëten. De essentie van het Franse sociale leven is met minimaal een man of twintig uren aan tafel. Bij ieder gerecht weer een ander wijntje en als La Grande Bouffe iets te veel wordt, dan is een piepklein glaasje Trou Normand voldoende om in de maaginhoud het gaatje te branden waar het volgende gerecht in past. En maar lullen en lachen en vrolijk zijn. Maar op die dertiende maart 1983 wilde de stemming er maar niet in komen. Er was iets vreselijks gebeurd. Een van Frankrijks grootste zonen was niet meer. Louison (Lowietje) Bobette het grote wieleridool uit de jaren vijftig was op 58-jarige leeftijd gestorven en heel Frankrijk rouwde die dag. Alle kranten hadden het bericht met grote koppen als het belangrijkste nieuws op de voorpagina en op de TV waren er tal van inderhaast ingelaste praatprogramma’s om het belang van Lowietje in alle details te bespreken. Als was de president overleden. Het geeft iets aan wat het betekent om in Frankrijk bekend te staan als iemand die de Tour de France heeft gewonnen. Dan heb je een welhaast goddelijke status, dan ben je het gewone volk ver ontstegen. Jan Janssen kan er over mee praten. Jan kan rustig in Antwerpen of Bergen op Zoom gaan winkelen zonder lastig gevallen te worden, maar in n’importe welke Franse stad dan ook wordt hij om de haverklap aangesproken en moet hij handjes schudden. Ik ben zelf eens met Joop Zoetemelk bij een wielerwedstrijd in Parijs geweest. Ze hadden hem niet snel in de gaten, want Joop heeft het talent er gewoner dan gewoon uit te zien. Maar toen hij eenmaal was gespot moest ook hij er aan geloven, tot een televisieoptreden aan toe. En Louison Bobet ervaarde dat honderdvoudig. Zijn optredens in het openbaar hadden iets van een filmster uit de jaren vijftig. Koninklijk, gesoigneerd, breed lachend en minzaam zwaaiend. Een grote renner, een imposante persoonlijkheid, een zijn oorsprong ver ontstegen bakkerszoon uit Bretagne. (Foto: archief T&T Tekst & Traffic)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 12 maart 2007 0:00

 

© Hans Middelveld

19 augustus 1945, iets meer dan honderd dagen na de bevrijding, werd er al weer een aantrekkelijk wielerprogramma gehouden in het stadion. Amsterdam zat nog vol met Canadezen en onderaan dit affiche staat de tekst: For Allied Expeditionary Forces, entrance fee 75 cents. Een mooi gebaar jegens onze bevrijders: een korting van drie kwartjes voor een open zitplaats. Het zou best kunnen dat ik er als klein jongetje bij ben geweest, maar ik weet het niet meer. Wel herinner ik me zonnige zondagen kort na de oorlog waarop we met het hele gezin naar het stadion liepen om daar naar het wielrennen te kijken. Over de Baarsjesweg naar de Stadionweg, langs de banketbakkerswinkel waar we altijd een flensje aten, en dan naar het stadion. Volle rangen, blije mensen, prettige sfeer, mooie sport. Het affiche doet vermoeden dat ...

Door Fred van Slogteren, 11 maart 2007 10:00

Steffen WESEMANN (1971, Zwitserland)

Het is even wennen om Wesemann als Zwitser vermeld te zien. Hij is al dertien jaar profrenner en pas eind 2005 heeft hij de Zwitserse nationaliteit gekregen. Hij is met een Zwitserse vrouw getrouwd en de kans dat hij voor zijn nieuwe vaderland op de wereldkampioenschappen en bij de Olympische Spelen mag uitkomen, is veel groter dan als Duitser. Voor mij zal hij echter altijd een Duitser blijven, zo eentje die zich pas gewonnen geeft als de eindstreep is gepasseerd. Een knokker, een doordouwer die het toch vooral moet hebben van de zware voorjaarsklassiekers. Op zijn erelijst staat een dubbele victorie in de Ronde van Vlaanderen. Zowel in 2002 als in 2004 was hij de beste. Vooral in 2004 maakte hij indruk door de hele dag met alles mee te gaan en in de finale ook nog eens sterker te zijn dan Leif Hoste en Dave Bruylandts. Maar zijn grote reputatie als onverzettelijk krijger vestigde hij toch in de Vredeskoers. Maar liefst vijf keer zegevierde hij in deze loeizware etappewedstrijd met een hele reeks van grote winnaars. Behalve de Ronde van Vlaanderen eindigde hij ook enkele malen kort in Parijs-Roubaix. Wesemann wordt een dagje ouder, maar dat wil niet zeggen dat zijn ambities vervuld zijn. Hij heeft zich in zijn hoofd gezet om op de Olympische Spelen van 2008 in Peking te schitteren. Als 37-jarige hoopt hij daar nog een kunstje op te voeren. In het normale peloton moest hij al een stapje terug doen, want T-Mobile heeft zijn contract niet verlengd. Hij rijdt nu voor Team Wiesenhof en dat is een ProContinental formatie die alleen via een wildcard aan de grote ronden kan meedoen. Het is te hopen dat de Ronde van Vlaanderen goedgeefs is, want een tweevoudig winnaar aan de start is nog altijd een aanbeveling. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 11 maart 2007 0:00

Martin VAN DEN BOSSCHE (1941, België)

Nog geen half jaar geleden verscheen in België het boek ‘De mannen achter Merckx’. Het is een eerbetoon aan de knechten van de grootste Belgische renner aller tijden. Het gaat over zijn trouwe vazallen die hem jarenlang optimaal steunden. Zij deelden in zijn succes, zij werden goed betaald, zij wisten dat Eddy altijd voor ze zou zorgen, maar hun eigen erelijst bleef beperkt. Ik heb vaak gedacht: wat zijn dat voor mannen? Merckx koos geen koekenbakkers uit om hem te assisteren, want het waren stuk voor stuk klasbakken. Ze hadden in potentie allemaal een prachtige palmares kunnen realiseren, maar ze kozen voor een bestaan in de schaduw. Geen lui leventje, want er moest voor iedere overwinning van de Kannibaal keihard gebuffeld worden. Een van de beste van dat stel was Martin Van Den Bossche. Een sterk ronderenner en een heel goed klimmer. In potentie een rondewinnaar, maar zijn erelijst vermeldt slechts een enkele overwinning in kleinere koersen en een vierde plaats in de Tour van 1970 en een derde in de Giro in hetzelfde jaar. Hoe ver zou hij gekomen zijn als hij voor zijn eigen carrière had gekozen? We zullen het nooit weten, maar ik denk dat het er niet was uitgekomen. Het zijn veel meer factoren die de kampioen maken dan alleen de benen. Martin Van Den Bossche deed als renner misschien niet eens zo veel onder voor zijn patroon, maar hij miste diens verschroeiende eerzucht, dadendrang en leiderscapaciteiten. Tekenend voor de mannen van Merckx is dat ze voor het merendeel bij hun wielerpatroon in dienst traden, toen die na zijn loopbaan een fietsenfabriek begon. Er zijn vele knechten, maar er kan er maar een de baas zijn. En daar heeft iedereen vrede mee. Niemand heeft Martin Van Den Bossche dan ook ooit horen klagen.

Door Fred van Slogteren, 10 maart 2007 0:00

 

© Otto Beaujon

“Eén van de intrigerendste fietsmerken uit mijn collectie is La Perle. Volgens mijn aloude kaartsysteem heb ik in totaal drie balhoofdplaatjes van dit merk. Alle drie in Wallonië gevonden en ook alle drie van onmiskenbaar Belgische snit. Ontwerpers werden tachtig jaar geleden minder op hun huid gezeten als anderen zich benadeeld of geplagieerd voelden. Ze hebben dan ook onbekommerd een koningskroon boven het beeldmerk (een wiel) gezet, en links en rechts een leeuw, zoals het een koninklijk wapenschild betaamt. Verder heb ik een foto uit 1911 van een ...

Door Fred van Slogteren, 9 maart 2007 10:00

Francisco MANCEBO PEREZ (1981, Spanje)

Vorig jaar moest ik in juni voor een blad een voorbeschouwing schrijven over de Tour de France 2006. Het blad is nooit verschenen en dat is maar goed ook. Mij werd namelijk gevraagd vijf favorieten voor het podium te kiezen en ik koos Basso, Ullrich, Vinokourov, Valverde en Mancebo. Ik baseerde mijn keus voor Mancebo op diens regelmaat en zijn steeds beter wordende prestaties in de Tour en de Giro. Hij had weinig gewonnen maar hij was altijd mee van voren en hij sloop als het ware naar het erepodium, zonder echt op te vallen. Geen schoonheid op de fiets met die rare scheve zit, maar toch een heel goede coureur. Mijn voorspelling sloeg achteraf nergens op. Niet alleen ontbraken Landis en Pereiro in mijn selectie, maar voor er ook maar een meter was gereden waren vier van de vijf al uitgeschakeld. De namen van Basso, Ullrich en Mancebo kwamen voor in de administratie van dokter Eufemio Fuentes en hoewel dat op zich niets bewijst, werden de heren door hun respectieve ploegbazen van deelname aan de Tour uitgesloten. Vinokourov mocht ook niet starten omdat zijn ploegleider Manolo Saiz werd betrapt toen hij met bovengenoemde dokter zat te smoezen terwijl er onder tafel een koffer met tienduizenden euro’s van eigenaar wisselde. Sponsor Liberty Seguros trok zich direct uit de wielersport terug en Vinokourov zat zonder ploeg. Valverde was de enige die van start ging maar zijn optreden was door een zware val in een van de eerste etappes van korte duur. Hoe het ook zij, Francisco Mancebo maakte direct bekend met wielrennen te zullen stoppen. Daar is hij echter op teruggekomen, want hij tekende een contract bij de Spaanse ploeg Relax-Gam. Wat hij daar gaat klaarmaken, moet worden afgewacht, maar hij heeft een flinke stap teruggedaan. Hij zal in ieder geval in de Giro en de Tour ontbreken, maar wellicht kan hij in de Vuelta aantonen dat hij het scheef zitten nog niet is verleerd. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 9 maart 2007 0:00

DE RONDE VAN FRANKRIJK 1938
 

door de sportredactie van Het Laatste Nieuws

 

“Er zullen heel veel verzamelaars zijn die jaloers op me zijn vanwege dit boekje. Het is namelijk bloedzeldzaam. Het is uitgekomen in 1938 en het is – zoals de Belgen dat noemen – een album. Het gaat – hoe kan het ook anders – over de Ronde van Frankrijk van 1938. Etappe na etappe wordt beschreven. Bij elke ritbeschrijving vier tot vijf foto’s en de uitslag, met de eerste twintig aankomenden. Verder natuurlijk per dag het algemeen klassement en het ploegenklassement. Echt gedegen Vlaams journalistiek werk en dat konden ze echt goed. Het boek is uitgegeven door Uitgeverij Kindergeluk te Brussel, met steun van Het Laatste Nieuws,. De naam van de uitgever doet vermoeden dat die uitgeverij niet gespecialiseerd was in sportboeken, maar de naam van Het Laatste Nieuws stond toen al ...

Door Fred van Slogteren, 8 maart 2007 10:00

« Vorige 1 2 3 ... 1092 1093 1094 1095 1096 1097 1098 1099 1100 1101 1102 ... 1183 1184 1185 Volgende »