Slogblog


Wim SCHEPERS (1943, overleden 25.08.1998, Nederland)

Ik heb Wim Schepers één keer ontmoet zonder te weten dat hij Wim Schepers was. Ik had in 1996 op een zaterdagmorgen een afspraak met Harrie Steevens in het Limburgse dorp Meers, vlakbij Elsloo. Toen ik het adres had gevonden bleek er niemand thuis te zijn. Aan de overkant stond een man in zijn voortuin te werken. Leunend op zijn hark, zei hij: ‘Ze zijn boodschappen doen’. We maakten even een praatje en daarna ging ik in mijn auto zitten wachten op de familie Steevens. Toen ze arriveerden en ik met ze naar binnen ging, zwaaide Harrie even naar de man met de hark en hij zei tegen mij: ‘Dat is Wim Schepers, die kende ge toch nog wel?’ En of ik hem kende, want Wim Schepers was een sterke coureur geweest, wiens carrière is overschaduwd door enkele dopinggevallen. Zo liep hij in 1971 de tweede plaats mis in de Vuelta, omdat na afloop van die ronde in zijn plas iets verbodens werd gevonden. Het zal wel een amfetamineproduct zijn geweest, want dat was in die tijd de gesel van het peloton. Heel veel renners slikten dat al vanaf de jeugdrangen. Er was makkelijk aan te komen en je had er geen arts voor nodig. Je ging er geen meter harder van rijden, maar je had het gevoel dat je de wereld aan kon. En het is verslavend. Misschien dat het voor Schepers wel een stuk zelfvertrouwen betekende, maar hij zal toch ook altijd met angst hebben gereden om niet weer betrapt te worden. Naam in de krant, negatieve publiciteit en noem maar op. Zonder die troep had er veel meer uit zijn carrière gehaald kunnen worden, maar dat geldt voor zoveel renners uit zijn tijd en daarvoor. Zijn geliefde terrein was het middengebergte en dan vooral de Ardennen. Daar kon hij enorm goed uit de voeten en was hij door de allergrootsten moeilijk te kloppen. Daar had zelfs Eddy Merckx de handen vol aan hem. Toen ik bij Harrie Steevens klaar was, heb ik nog bij hem aangebeld want ik was toch in de buurt en ik had nog een leeg bandje. Er werd niet open gedaan. Zeker boodschappen doen.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 25 september 2006 0:00

Paolo Bettini is de nieuwe wereldkampioen en daar zullen niet veel mensen moeite mee hebben. De kleine Italiaan reed een fantastische finale, waarin hij zelf steeds de regie hield. Er waren in de squadra azzuri goede afspraken gemaakt, want ook Rebellin, Paolini en Ballan hadden kunnen winnen. Maar het werd Bettini en het is het hem – wat mij betreft – van harte gegund. De Belgen hebben heel wat minder slim gekoerst dan de Italianen door alles op Boonen af te stemmen. Ik heb de ex-wereldkampioen niet gezien, terwijl ik Bettini drie keer in de aanval heb zien gaan. Het was een zwaar parcours en veel renners zaten er in de finale doorheen, maar ook weer niet zo zwaar om sprinters als Zabel, McEwen en Boonen te elimineren. En de Nederlanders? Ondanks het gezeur van Smeets reden ze een sterke finale. Petje af voor Boogerd, Kroon en Löwik. Vijf man in de groep die voor de wereldtitel streed, want ook Tankink en Van Heeswijk finishten in de hoofdmacht. Het is de laatste jaren wel eens slechter geweest. Ook het harde werk van De Groot, Posthuma, Boven en Tjallingii verdient waardering. En de ceremonie protocollaire was kippevel. Zoals De Krekel zijn volkslied meezong en het geluk dat hij uitstraalde. Heerlijke middag, een wereldkampioenschap waardig. (Foto: © Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 24 september 2006 17:20

Gustave GARRIGOU (1884, overleden 28.01.1963, Frankrijk)

De verhalen uit de oertijd van de wielersport zijn vaak kostelijk om te lezen, omdat je ze absoluut niet meer kunt plaatsen in de tegenwoordige tijd. Zoals het verhaal van de vergiftiging van Paul Duboc in de Tour de France van 1911. Die werd gewonnen door Gustave Garrigou, die vandaag 122 jaar geleden werd geboren. Hij was een van de beste renners uit zijn tijd die van de 117 Touretappes die hij reed, er 96 keer bij de eerste tien eindigde. Hij won acht etappes en hij was al twee keer tweede, een keer derde en een keer vierde geweest toen hij in 1911 de schepping van Henri Desgrange won. Hoewel de renners in die tijd wel wat gewend waren werd Desgrange gezien als een beul die er van leek te genieten om de renners de meeste barre ontberingen voor te schotelen. Zoals in 1911 toen de Tour 5344 kilometer lang was, verdeeld over 15 etappes. 356 kilometer gemiddeld per etappe. De drie favorieten waren François Faber, Octave Lapize, die beide al een keer de Tour hadden gewonnen, en Gustave Garrigou. Ze waren nog ploeggenoten ook, dus zouden ze de buit wel onderling verdelen, was de algemene gedachte. Maar plots was daar Paul Duboc van een andere ploeg die in de Pyreneeën zomaar twee helszware etappes won. In de beklimming van de Aubisque kreeg Duboc een fles toegestopt waaruit hij gulzig een paar flinke slokken nam. Even verderop viel hij van zijn fiets en hij braakte het vocht uit dat rattengif bleek te bevatten. Voor de supporters van Duboc was het zonder enig bewijs direct duidelijk: dit had Garrigou op zijn geweten. Ze zouden hem in Rouen, de woonplaats van de vergiftigde, wel even een lesje leren. Hoewel Duboc snel opknapte, nam Desgrange geen risico met Garrigou. In de 12e etappe van La Rochelle naar Brest kwam de karavaan door Rouen, maar de supporters konden Garrigou niet tussen de renners ontdekken. Logisch, want hij was onherkenbaar gemaakt met een donkere bril, andere kleding en een overgeschilderde fiets. De snor hoefde er niet af want die hadden bijna alle renners. Zo won Garrigou de Tour en Duboc werd tweede. Een van de mooste verhalen uit de Tourgeschiedenis.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 24 september 2006 0:00

Hoeveel kracht zit er in een meisje van negentien jaar? Het is niet te geloven wat Marianne Vos vanmiddag presteerde. Fantastisch. Twee keer in de laatste ronde in de aanval en dan nog een bekeken finale rijden en ze er in de sprint allemaal opleggen. Negentien jaar en in één jaar zowel wereldkampioen veldrijden als wereldkampioen op de weg. Gefeliciteerd Marianne en ook Chantal Beltman en Johan Lammerts! Dit succes had Nederland nodig. (Foto: © Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 23 september 2006 17:55

Vanmiddag wordt in Salzburg het WK voor vrouwen verreden en Nederland heeft een sterke ploeg aan de start staan. Ik belde bondscoach Johan Lammerts en hij gaf de volgende prognose.

“Ik heb er goede hoop op. Als je naar de afgelopen periode kijkt dan geeft dat hoop. We hebben met de nationale selectie vorige week in Toscane gereden en daar is Marianne Vos tweede geworden en Suzanne de Goede derde. Chantal Beltman rijdt ook goed, maar de uitschakeling van Mirjam Melchers is natuurlijk een enorme aderlating. Maar daardoor ben ik niet pessimistisch geworden. Er zijn zeker nog mogelijkheden. Ondanks dat het team jong is, denk ik toch dat we kansen hebben. Het zal niet makkelijk zijn en het zou best een Duitsland-Nederland kunnen worden, waarbij Duitsland de grote favoriet is. Wij hebben daarentegen een bredere selectie en een ...

Door Fred van Slogteren, 23 september 2006 11:23

Areke HASSINK (1981, Nederland)

Vader Arie was een van de beste amateurrenners die Nederland ooit gehad heeft. Hij is door gezondheidsproblemen nooit beroepsrenner geweest. Dat is jammer want als amateur was hij toppers als Raas, Knetemann en Schuiten regelmatig de baas. Na zijn carrière was de Achterhoeker nog lang actief bij de sponsoractiviteiten van Giant. Zo bleef het wielrennen een belangrijk gespreksonderwerp in het dorpje Zieuwent, waar Arie met zijn gezin woont. Dochter Areke en zoon Arne raakten dan ook volledig besmet met de wielerbacil. De 22–jarige Arne is een goede eliterenner die dit jaar voor het Fondas P3 team begon en gedurende het seizoen overstapte naar Ubbing-Syntec. Zijn drie jaar oudere zus Areke behoort inmiddels niet meer tot de beste vrouwen van Nederland. Ze maakte de PABO af en ze staat nu fulltime voor de klas en dat is moeilijk te combineren met een sportcarrière. Daarom is het wielrennen een beetje op het tweede plan gekomen. Ze kan terugzien op mooie jaren, waarin ze niet veel won, maar zich wel onderscheidde in de zwaardere koersen. Net als haar vader kan ze goed klimmen en moet ze het niet hebben van criteriums. Als kind zeurde ze haar ouders de kop gek om een racefiets en op haar tiende verjaardag stond de felbegeerde velo voor haar klaar. Ze miste het fanatisme van haar vader en het interesseerde haar aanvankelijk niets dat ze nauwelijks mee kon komen. Evert Nanninga en Monique Knol wisten wel uit haar te halen wat haar vader niet lukte. Ze kwam in selecties en ze behoorde jarenlang tot de top van Nederland. Dat ze er niet meer vol voor gaat, leid ik af aan de enige uitslag die ik dit jaar van haar kan vinden. Een 23e plaats in de Omloop van het Ronostrand. Misschien kan ze zelf dit stukje eens aanvullen en mij op onjuistheden betrappen. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 23 september 2006 0:00

© Otto Beaujon

"Weinig fietsmerken kunnen erop bogen dat ze zonder onderbreking hun honderdjarig bestaan vol gemaakt hebben. Eén daarvan is Batavus, dat in 2004 jubileerde. Tot ongeveer halverwege de ‘eeuw van Batavus’ was het bedrijf in Heerenveen klein en van nauwelijks meer dan plaatselijk belang. De eerste wielerploeg met Batavus-materiaal kwam in 1964 tot stand, toen Kees Pellenaars zijn Televizier-ploeg formeerde. Batavus had geen racemateriaal en daarom werd de Amsterdamse framebouwer Jasper Bouma (Jabo) gevraagd om ...

Door Fred van Slogteren, 22 september 2006 10:00

Giuseppe SARONNI (1957, Italië)

Toen Beppe Saronni met dispensatie van de Italiaanse wielerbond in 1977 bij de profs debuteerde won hij achter elkaar de ene na de andere wedstrijd in eigen land. Hij leek niet te stuiten en hij werd enorm opgehemeld. In augustus van dat jaar raakte de pas 19-jarige Lombardijn bij een valpartij betrokken en hij brak zijn sleutelbeen. “Dat is het beste wat hem dit jaar is overkomen”, sprak Eddy Merckx wijs. Twee jaar later won Beppe op 21-jarige leeftijd de Giro d’Italia. In de grijze oudheid van de wielersport hebben wel eens meer heel jonge renners een grote ronde gewonnen, maar na de tweede wereldoorlog is dat – bij mijn weten – niet meer voorgekomen. De Giro was zijn wedstrijd, want hij won hem twee keer, veroverde vier maal de trui van het puntenklassement, hij droeg 39 koersdagen de roze trui en hij schreef 26 etappes op zijn naam. Hij kon aardig klimmen, hij had een sterke tijdrit in de benen en hij was – en dat is een zeldzame combinatie – ook nog eens razendsnel. Die snelheid had hij ontwikkeld door als jong rennertje regelmatig op de Milanese Vigorellibaan te trainen. Zo leerde hij sprinten en met die vaardigheid kon hij zich in wedstrijden sparen omdat hij op zijn eindschot kon vertrouwen. Daardoor was hij onder collega’s niet zo geliefd. Toch is Saronni niet de campionnissimo geworden die velen in hem hebben gezien. Dat kwam door het feit dat hij jarenlang voor een Italiaanse ploeg reed waarvan de sponsor (de meubelindustrie Del Tongo) geen belangen in het buitenland had. Slechts eenmaal startte hij in de Tour. Dat was in 1987 en hij haalde het einde niet. Hij won in zijn carrière vier klassiekers, het Kampioenschap van Zürich, de Waalse Pijl, de Ronde van Lombardije en Milaan-San Remo. Zijn mooiste triomf is echter het wereldkampioenschap geweest in 1982 in Engeland. In een zinderende finale rekende hij af met LeMond en Kelly. Giuseppe Saronni is nu al weer een aantal jaren teammanager van de Lampre-ploeg.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 22 september 2006 0:00

De nieuwe wereldkampioen tijdrijden heet Fabian Cancellara en de Zwitser heeft ontzagwekkend uitgepakt in Salzburg. Dat mag je toch wel zeggen als je de resultaten ziet. De Amerikaan Zabriskie werd tweede op 1 minuut 29, Vinokourov derde op 1. minuut 49 en de Deen Vandborg derde op 1 minuut 53. De titelverdediger Michael Rogers moest 2 minuut 31 prijsgeven en de nummer twee van vorig jaar de Spanjaard Guttierrez zelfs 3 minuut 7. De Nederlanders kwamen er helemaal niet aan te pas. Stef Clement werd 24e op 4 minuut 16 en Joost Posthuma – die met zijn goede rijden in diverse tijdritten toch verwachtingen had gewekt - 42e op 6 minuut 37. En zo zien we dat onze landgenoten steeds verder wegzakken naar de middelmaat en Nederland ...

Door Fred van Slogteren, 21 september 2006 17:49

Over precies een week begint in Maastricht de eerste zesdaagse van het winterseizoen. Na een onderbreking van 19 jaar – wie herinnert zich niet het glorieuze afscheid van Joop Zoetemelk in de zesdaagse van Maastricht 1987 – is de stichting Euro Zesdaagse Maastricht er in geslaagd weer een SIX te organiseren. Die organisatie gaat in nauwe samenwerking met de club van Frank Boelé die ook verantwoordelijk is voor de organisatie van de zesdaagsen van Amsterdam en Rotterdam.
De Maastrichtse zesdaagse wordt gehouden van donderdag 28 september tot en met dinsdag 3 oktober in het Expositie- en Congrescentrum MECC en de organisatie is er in geslaagd een sterk deelnemersveld aan de start te brengen. De Zwitser ...

Door Fred van Slogteren, 21 september 2006 12:56

« Vorige 1 2 3 ... 1091 1092 1093 1094 1095 1096 1097 1098 1099 1100 1101 ... 1147 1148 1149 Volgende »