Slogblog


Frederik VEUCHELEN (1978, België)

Ik had nog nooit van hem gehoord toen ik op 22 maart jl. op Sporza de laatste kilometers zag van de semi-klassieker Dwars door Vlaanderen. Een eenzame renner in het shirt van Chocolade Jacques vocht een strijd om seconden uit met een achtervolgende groep onder aanvoering van Tom Boonen. In diens spoor reden Nico Eeckhout, Nick Nuyens en Robbie MacEwen, veel bekendere namen dan die van die verbeten strijdende renner voorop: Frederik Veuchelen. In het resumé hoorde ik dat die al na tien kilometer was ontsnapt samen met drie anderen. Het viertal bereikte een maximale voorsprong van ruim 18 minuten, maar daarna ging de vermoeidheid een rol spelen. Het langst had de Fransman David Boucher het volgehouden, maar met nog maar acht kilometer te koersen moest ook hij Veuchelen laten gaan. De Belg hield stand, maar het was nipt want bij het ingaan van de laatste kilometer had hij nog maar 20 seconden over en dat was net genoeg om niet door de ontketende groep Boonen te worden ingehaald. De volgende dag las ik ergens: ‘who the fuck is Frederik Veuchelen?’ Bij navraag bleek het om een afgestudeerde sportleraar te gaan die pas op zijn 22e jaar met de wielersport begon. Drie jaar later werd hij prof en in zijn eerste seizoen won hij twee ritten in de de lastige koers Triptique Ardennais. Verder won hij in zijn eerste profjaar de Ronde van Vlaams-Brabant en de Memorial Van Coningsloo. In de interviews die Veuchelen in de dagen na zijn opzienbarende solozege in Dwars door Vlaanderen gaf, beloofde hij een spoedige bevestiging. Het is er nog niet van gekomen, maar het seizoen is nog niet voorbij.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 4 september 2006 0:00

René PIJNEN (1946, Nederland)

Een groot talent, dat bij de amateurs tot de wereldtop behoorde. In 1967 werd hij derde bij het wereldkampioenschap op de weg en een jaar later behoorde hij tot het gouden kwartet (samen met Den Hertog, Zoetemelk en Krekels) van de Spelen van Mexico. Hij tekende een profcontract bij Willem II Gazelle en hij stelde zeker niet teleur. Vooral in de Ronde van Spanje kon hij goed uit de voeten. In drie starts won hij vier ritten, maar hij kwam tekort in het hooggebergte. Maar zelf vond hij het niks bij de profs op de weg. Urenlang lummelen in een gezapig tempo en dan een finale met zestig in het uur. Dat laatste paste wel bij zijn explosieve karakter, maar het eerste niet. Hij werd zesdaagsecoureur, want daar rijden ze constant een finale. En hij werd een kei in dat werk. Hij maakte nog net de periode Post mee en samen met Leo Duyndam leek de Amstelvener zo maar ineens twee opvolgers te hebben. Maar de twee pasten niet bij elkaar en René ging alleen verder. Met wisselende koppelgenoten reed hij in dertien winterseizoenen naar 72 overwinningen in zesdaagsen. Daarmee stond hij lang op de tweede plaats achter Patrick Sercu, maar hij is later ingehaald door Danny Clark. Aan zijn carrière kwam een abrupt einde door een aderbreuk in de buikholte. Vele uren vochten de chirurgen voor zijn leven en het lukte hen hem bij de levenden te houden, ondanks het feit dat hij twee keer klinisch dood was. Sindsdien houdt René zich bezig met zijn hotel in Bergen op Zoom en de projectontwikkeling van sporthallen in het zuiden van het land. Maar het meest geniet hij van het leven en dat is een eigenschap die hij deelt met mensen die de dood in de ogen hebben gezien. Sport speelt nog steeds een grote rol in zijn bestaan. Fietsen, tennissen, jagen, hij vindt het allemaal even leuk en hij is een tevreden mens met wie je een prettig, maar kritisch gesprek over de wielersport kunt voeren. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 3 september 2006 0:00

Tom STEELS (1971, België)

Het is moeilijk om in de geschiedenis van de Belgische wielersport een record te vinden dat niet op naam van Eddy Merckx staat. Tom Steels was vier keer kampioen van België bij de beroepsrenners op de weg en daarmee is hij alle Belgische kampioenen uit het verleden de baas. Hij is een knap renner met een vlijmscherp eindschot, waarmee hij een aantal jaren lang tot de topsprinters van de wereld behoorde. Hij won twee keer Gent-Wevelgem, een keer de Omloop Het volk, de Schaal Sels, Dwars door België en nog veel meer. In de Tour won hij negen ritten en in de Vuelta twee. Toch is hij het bekendst geworden door het incident met de bidon. Dat gebeurde in de Tour van 1997. De vlakke etappes werden ook toen al steeds beslist met massaspurts en de tenoren van dat vak staan dan strak van de zenuwen als ze nog geen rit gepakt hebben. Dan zijn ze niet zichzelf meer, denk maar aan Tom Boonen in de Tour van dit jaar. In 1997 was dat ook het geval met Tom Steels. Sprinten is kwakken uitdelen en krijgen en dat moet je accepteren. Maar toen Steels in de finale van de zesde rit een kwak kreeg van Moncassin was de maat even vol. In volle sprint pakte hij zijn bidon en smeet die met kracht naar de Fransman. Een levensgevaarlijke actie, waarvoor de Vlaming zwaar gestraft werd. Hij mocht direct zijn biezen pakken en huiswaarts keren. Hij had er veel spijt van en hij wist dat hij alleen eerherstel zou krijgen met zijn benen. Het jaar daarop won hij dan ook vier ritten. Maar al had hij alle etappes gewonnen dat verhaal van die bidon is aan hem blijven kleven en er is zelfs een lied over gemaakt. ‘Tom Bidon’ heette het en het werd overal gezongen waar Tom aan de start kwam. Hij kon er wel om lachen.
De laatste jaren gaat het een stuk minder met de snelle man. Dat heeft enerzijds te maken met een hardnekkige virusinfectie en een reeks blessures. Anderzijds is er natuurlijk het feit dat er bij zijn ploeg Davitamon-Lotto nog een supersprinter rijdt met de naam Robbie McEwen. Daarom verkeert Steels in zijn ploeg in een vergelijkbare positie als Erik Zabel bij Milram. Zabel liet eergisteren zien dat hij nog steeds kan winnen. Hopelijk kan Tom dat ook.
(Foto © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 2 september 2006 0:00

“Nee ik ben niet somber over de resultaten tot nu toe. Door de ploeg, waar we mee van start zijn gegaan, zijn de verwachtingen in Nederland wat hooggespannen geweest. Maar vanuit de ploeg is dat nooit de bedoeling geweest. Dat heb ik ook de vorige keer tegen je gezegd. Ik heb nooit gezegd dat we hier wel even een goed klassement zouden rijden, wel dat we een paar ritten gaan winnen. Met Freire erbij had ik ingezet op vier ritoverwinningen, maar een goed klassement van Menchov daar hadden we onze twijfels over. Hij is niet goed, dat is een feit en dat is een mentale kwestie. Er is een groot verschil met vorig jaar. Toen werd hij door ziekte in de Tour al snel afgeschreven en met rust gelaten en dit jaar stond er van dag één druk op die jongen. Dat is een wereld van verschil. Hij heeft in juni in de Dauphiné ...

Door Fred van Slogteren, 1 september 2006 21:33

© Otto Beaujon

“Mademoiselle Helyett was een Hongaarse danseres en fietsfabrikant André Trialoux was haar bewonderaar. Letterlijk betekent het Hongaarse woord helyett plaatsvervanger en meer specifiek luitenant in het leger. In het dagelijkse taalgebruik wordt het woord vaak gebruikt voor het begrip alternatief of ‘in plaats van’, suggesties die van alles aan de fantasie overlaten. Behalve een zwak voor aantrekkelijke en elegante vrouwen had Trialoux ook een warme belangstelling voor het wielrennen. Vanaf de oprichting van zijn bedrijf in 1934 was hij dan ook actief in de wielersport.
Helyett was niet veel meer dan ...

Door Fred van Slogteren, 1 september 2006 10:00

Franco BITOSSI (1940, Italië)

Hij was een tijdgenoot van Jan Janssen en een tegenstander van formaat. Een sterk coureur met een mooie erelijst. Hij won de Ronde van Zwitserland, de Tirreno Adriatico en de Ronde van Catalonië en verder het Kampioenschap van Zürich en de Ronde van Lombardije. En dan nog een hele reeks van die Italiaanse eendagskoersen met vrijwel uitsluitend Italianen als winnaars. In de grote ronden was hij eveneens succesvol, hoewel hij net iets te kort kwam om daar als grote kanshebber mee te doen voor het podium. Hij won 21 etappes in de Ronde van Italië en vier in de Tour de France. Dat kwam hoofdzakelijk door zijn snelheid, maar Bitossi kon ook klimmen. Hij won bijvoorbeeld drie keer de bergprijs in de Giro. In de Tour de France van 1968 was hij heel dicht bij de eindoverwinning, want hij behoorde tot de acht kanshebbers die op enkele dagen voor het einde, met heel kleine tijdsverschhillen de top van het klassement vormden. Maar Bitossi fixeerde zich liever op het puntenklassement en dat heeft hij ook gewonnen. Hij is de enige renner in de geschiedenis van de Tour die als winnaar van dat klassement een rode in plaats van een groene trui mee naar huis heeft genomen. Na één jaar werd het experiment met een andere kleur weer beëindigd en werd het groen in ere hersteld.
Bitossi had een uitzonderlijke bijnaam. 'Het dwaze hart' werd hij genoemd, omdat zijn hart bij grote inspanningen wel eens oversloeg. Een kwaal waar meer renners aan lijden, maar in het geval van Bitossi was het geen beletsel om door te gaan.
Aan het WK van 1972 zal de Florentijn niet graag terugdenken. In de finale was het peloton weer bij elkaar gekomen en vier kilometer voor het einde demarreerde Bitossi. Hij sloeg een behoorlijk gat, maar het peloton hield hem in het vizier. Er werd fel op hem gejaagd met enkele blauwe truien van zijn landgenoten op kop. Het was Marino Basso die enkele tientallen meters voor de streep langs Bitossi spoot en de wereldtitel greep. Zelfs Eddy Merckx liet zich over de zaak uit. Die had er die dag alles aan gedaan om zelf te winnen, maar toen hij hoorde dat Basso het was geworden, zei hij: “dat is spijtig, Bitossi zou een veel waardiger kampioen zijn geweest”.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 1 september 2006 0:00

In het gesprek dat ik een paar dagen geleden met Jacob Bergsma – perschef van Rabobank – had, zei hij dat de opleiding in het Rabobank Wielerplan er op is gericht om jonge renners op te leiden voor het ProTour-niveau. Dat wil echter niet zeggen dat er voor ieder talent ook plaats is bij de bank. De druk die er op de ProTour-ploegen staat om een zo breed mogelijke selectie te hebben in verband met het zware en verplichte ProTour-programma zorgt er voor dat er veel belangstelling is voor de Rabo-jonkies. Het bericht dat Tom Stamsnijder overgaat naar Gerolsteiner is dan ook geen verrassing.
Ik weet niet veel van die ploeg, maar ik twijfel er niet aan dan dat het een goed georganiseerde formatie is, waar ze jonge renners niet aan hun lot zullen overlaten. Shimano is ook materiaalsponsor van Gerolsteiner, dus vader Hennie zal wel weten waar Tom naar toe gaat. Ik ben benieuwd hoe Tom het in het lichtblauw gaat doen. (Foto: © Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 31 augustus 2006 16:38

100 JAAR WIELERSPORT

door Georges Matthijs

“Ik was jarenlang een groot fan van het Belgische sporttijdschrift SPORT 70. Het is geen specifiek wielerblad, maar er stond altijd een vaste rubriek in over wielrenners. Dat werd geschreven door Georges Matthijs, een man die we nu nog kennen als de stichter van de klassieker Gent-Wevelgem. Maar Matthijs had ook een vaardige pen en hij was een enorme verzamelaar van alles wat met de wielersport te maken had. Ik heb me laten vertellen dat ik het qua omvang mag vergelijken met mijn eigen verzameling. Het boek is een selectie uit die half-biografische stukjes in SPORT 70, want Matthijs was niet alleen geïnteresseerd in de renner, maar ook in de mens achter de renner. En dan wordt het interessant en dat is het nog steeds, hoewel veel van ...

Door Fred van Slogteren, 31 augustus 2006 10:00

Michiel ELIJZEN (1982, Nederland)

Eind vorig seizoen kreeg Michiel een aanbieding van de Franse ProTour-ploeg Cofidis en in goed overleg met Nico Verhoeven van het continental team van Rabobank heeft hij samen met Mathieu Heijboer voor de ploeg van de telefonische kredietverlener gekozen. Heijboer verhuisde direct naar Zuid-Frankrijk, maar Michiel besloot de kat uit de boom te kijken en niet zoveel in zijn leven te veranderen. Een verstandige beslissing, want het seizoen is tot nu toe uiterst ongelukkig voor hem verlopen. De jonge renner uit Culemborg is echter iemand die goed met tegenslag kan omgaan en voldoende veerkracht heeft om met de blik op oneindig succes te blijven nastreven. Hij zal in ieder geval geleerd hebben dat het in tegenstelling tot veel andere ploegen bij Rabobank heel erg goed geregeld is. Maar niet ieder talent dat door Nico Verhoeven is opgeleid kan in de eigen ProTour-ploeg terecht en het past in de missie van Rabobank om jong talent op te leiden voor een plaats in het ProTour peloton en dat hoeft dus niet per se Rabobank te zijn. Wat Cofidis met de twee Nederlanders van plan is, moet worden afgewacht. De wijze waarop ze de zwaar geblesseerde Jans Koerts vorig jaar behandelden doet het ergste vermoeden, maar dat kan meevallen. In ieder geval heeft Michiel de voeling met Rabobank niet verbroken. Integendeel er is nog regelmatig contact met Nico Verhoeven, een man die zijn pupillen op de voet blijft volgen, ook al zijn ze al jaren bij hem weg. Of dat er toe zal leiden dat Michiel weer op het vertrouwde nest terugkeert, is op dit moment niet aan de orde. Maar als dat wel zo is, dan zal er zeker niet moeilijk worden gedaan over zijn persoon, want Michiel is een buitengewoon aardige jongen, zo hoorde ik van Jacob Bergsma. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 31 augustus 2006 0:00

Gisteren is Toon Steenbakkers overleden. Een wielrenner van lang geleden uit de tijd dat ze de reservebanden nog kruislings om de schouders droegen en van die grote aluminium drinkbussen voor op het stuur. Rooie Toon werd hij genoemd en hij was de gabber van Gerrit Schulte. Ook tegenpolen, want de extraverte luidruchtige ex-Amsterdammer was in alles het tegendeel van de gemoedelijke, rustige Brabander. Hij liet echter niet over zich lopen, zeker als er na de koers afgerekend moest worden en de organisatie niet snel genoeg over de brug kwam. Hij was van 1939 tot en met 1953 beroepsrenner en hij pakte overal zijn prijsjes. Toen hij op 38-jarige leeftijd stopte had hij de keus om een café te beginnen of in de verzekeringen te gaan. Hij koos het laatste, leerde het vak en werd een goede verzekeringsagent. Op zijn 59ste vond hij het welletjes en hij ging van het leven genieten, onder andere op de racefiets. Het wielrennen heeft altijd een belangrijke rol in zijn leven gespeeld. Hij volgde het allemaal nog op de voet en vorige week heeft hij nog met genoegen gekeken naar de oude beelden van de eerste Ronde van Nederland toen die in 1948 - net als dit jaar de Eneco Tour - over de Afsluitdijk ging. Daar was Rooie Toon als deelnemer bijgeweest en in de tweede rit greep hij net naast de overwinning. Toon Steenbakkers is 90 jaar geworden. Mijn deelneming gaat naar zijn zoon en dochter, schoonkinderen, kleinderen, enzovoort. A.s. zaterdag wordt Toon Steenbakkers om 13.30 uur in Rosmalen gecremeerd. (Foto: archief Fam. Steenbakkers)

Door Fred van Slogteren, 30 augustus 2006 16:46

« Vorige 1 2 3 ... 1085 1086 1087 1088 1089 1090 1091 1092 1093 1094 1095 ... 1136 1137 1138 Volgende »