Slogblog


“Met bastaard-Italianen doel ik op de Italiaans klinkende merknamen waarmee veel racefietsen door het leven gaan en die overal ter wereld gebouwd kunnen zijn, behalve in Italië. Italië is de bakermat van de racefiets en waar het het bouwen van kwaliteitsframes betreft zijn er genoeg paradepaardjes te vinden met een uitzonderlijke kwaliteit en afwerking en oog voor detail. Er wordt wel eens beweerd dat elk Italiaans dorp zijn eigen framebouwer heeft. Je zou met gemak het hele alfabet kunnen vullen met echte Italiaanse merken. Ik heb er nogal wat, zoals trouwe lezers van deze rubriek weten. Ik heb echter ook een schuur vol met bastaard-Italianen. Ik heb daar niks tegen, want het zijn voor het merendeel fietsen van een goede kwaliteit, maar geen echte Italianen. Soms is de kwaliteit zo goed dat ik er in ...

Door Fred van Slogteren, 28 november 2006 10:00

Stephen ROCHE (1959, Ierland)

Mijn herinnering aan Stephen Roche is vooral mijn herinnering aan het jaar 1987. De mentaal kwetsbare en blessuregevoelige Ier zat dat jaar alles mee. Hij won de Giro, de Tour en als klap op de vuurpijl ook nog het wereldkampioenschap. De Belg Eddy Schepers was een ploeggenoot van Roche. Schepers was een van die talenten die na het afscheid van Eddy Merckx dreigde te bezwijken onder de verwachtingen, omdat hij als amateur de Tour de l’Avenir had gewonnen. De Belg twijfelde daardoor hevig aan zichzelf, want hij slaagde er maar niet in als prof door te breken. Tot er een telefoontje kwam uit Italië van Davide Boifava. Of hij er à raison van een gigantisch salaris iets voor voelde om als knecht van Roche voor Carrera te komen rijden. Schepers hapte toe en maakte kennis met de Ier. ‘Het was net zo’n twijfelkont als ik en het klikte tussen ons.’ De twee werden dikke vrienden, want hoewel Schepers zich zelf niet kon overtuigen van zijn kwaliteiten, slaagde hij er wel in om Roche over diens vele dieptepunten heen te praten. In de Ronde van Italië werd de kaart van de Carrera-formatie geheel op de andere kopman van de ploeg, Roberto Visentini gezet, maar Roche was in supervorm. In een zware bergrit toonde hij zijn grote klasse door van kop af iedereen los te rijden. Een kopgroep van zes ontstond en Visentini kon slechts aanklampen. Tot hij onvermijdelijk moest lossen. Boifava gebood Schepers zich af te laten zakken om Visentini weer bij de kopgroep te brengen. De Belg ging naast Roche rijden, en vroeg: ‘als gij nu zegt dat u voor mijn toekomst gaat zorgen, dan blijf ik bij u.’ Roche antwoordde: ‘Eddy ik zorg voor u.’ Die avond daalde de helicopter van de Carrera-directie op het gazon voor het hotel en de heren eisten dat Roche en Schepers hun koffers zouden pakken en direct vertrekken. Boifava weigerde met de vraag: ‘ge kunt de roze trui toch niet wegsturen?’ De directie haalde bakzeil en Roche won de Giro en vergaarde daardoor zoveel zelfvertrouwen dat hij ook in de Tour en het WK dat jaar de beste was. Het niveau van 1987 heeft hij nooit meer gehaald, maar in dat ene jaar heeft hij zich gelijkwaardig getoond aan de allergrootsten uit de geschiedenis van het cyclisme. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 28 november 2006 0:00

“Vandaag ga ik heel ver terug in de tijd, 78 jaar om precies te zijn. Op dinsdag 27 november 1928 eindigde de 11e editie van de Zesdaagse van Chicago. Winnaars waren de Amerikanen Jimmy Walthour en Franz Duelberg. De Fransen Alfred Letourneur en Paul Broccardo waren op 1 ronde tweede, de Amerikaan Anthony Beckman en de Italiaan Franco Giorgetti op 4 ronden derde. In het deelnemersveld zat ook een landgenoot en dat was de Amsterdammer Klaas van Nek (foto). Met de Italiaan Alfonso Zucchetti werd hij met 5 ronden achterstand verdienstelijk vijfde. Jammer van die achterstand want het koppel verzamelde ruim 400 punten meer dan de winnaars. Van Nek was in die jaren een zeer verdienstelijk baanrenner die regelmatig een zesdaagse reed. Hij schreef er slechts eentje op zijn naam; op 2 januari 1926 won hij samen met Piet van Kempen de Zesdaagse van Brussel. In januari 1986 zou Van Nek (geboren op 1 maart 1899) overlijden.

Van Kempen startte in meer dan honderd zesdaagsen. Zijn eerste overwinning boekte hij ...

Door Fred van Slogteren, 27 november 2006 17:00

Theo ELTINK (1981, Nederland)

Ik geloof dat Theo Eltink een laatbloeier is en dat het grote talent zich pas over een jaar of drie zal manifesteren als hij zich ontpopt als een van de betere klimmers van het internationale wielerpeloton. Hij wordt vandaag 25 en hij is nog steeds in ontwikkeling. Hij heeft nu enkele malen verdienstelijk de Ronde van Italië gereden en de Ronde van Spanje staat inmiddels ook op zijn ervaringslijst. Hij presteert, maar nog in de schaduw. Hij heeft grote mogelijkheden als klimmer, maar het is nog aanklampen. Twee jaar geleden probeerde Rasmussen het ook in de Tour met aanvallen. Hij ging voortijdig door het ijs, maar vorig jaar en dit jaar had hij zijn etappe gekozen. Hij had niets aan het toeval overgelaten en doelbewust ging hij voor de zege en het lukte hem. Ik denk dat Theo Eltink dat straks ook kan als hij zich helemaal focust op een bepaalde etappe. Het zou goed kunnen, want Eltink is ook een loner die meestal alleen traint en zijn grenzen opzoekt. Dus moeten we nog een beetje geduld met Theo hebben. Maar het lijkt me niet slecht voor zijn definitieve stap naar de top als hij volgend jaar de Tour rijdt. (Foto: © Philip van der Ploeg)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 27 november 2006 0:00

Het was in de jaren vijftig een jaarlijkse traditie om de Nederlandse Tourploeg te huldigen. De Locomotief-formatie van Kees Pellenaars. Zo ook in 1957 en ik vraag me af wie het toen verdiende om voor een goedgevuld stadion gehuldigd te worden. Er was er maar één die aanspraak op een huldiging kon maken en dat was Wim van Est. Die staat dan ook met grote rode letters op de affiche. Wimme werd achtste in het eindklassement en tweede in het puntenklassement. Etappes werden niet door de Nederlanders gewonnen, maar er was wel een tweede plaats voor Voorting en derde plaatsen voor De Groot en twee keer voor Wim van Est. De Nederlandse ploeg werd ook nog ...

Door Fred van Slogteren, 26 november 2006 10:00

Sinds een aantal jaren behoort het Spaanse koppel Galvez-Llaneras tot de topcombinaties in de moderne zesdaagse. Twee kleine donkere mannetjes die in een prachtige stijl over de baan vlogen en in de jachten tot de besten behoorden. Ze werden niet voor niets twee keer wereldkampioen ploegkoers. De laatste maal dit jaar in Bordeaux. Gisteravond op de slotavond van de Gentse zesdaagse gebeurde er een ongeluk. De Belg De Fauw kon in volle jacht het tempo niet meer volgen en stuurde iets omhoog. Daarmee raakte hij Galvez die hem net ging passeren. De Spanjaard werd gelanceerd en kwam met zijn borstkas vol op de balustrade terecht. Hij werd gereanimeerd, maar vitale organen waren dermate beschadigd dat er geen redden meer aan was. Kort daarna overleed de op 21 september 1975 in de nabijheid van Barcelona geboren Spanjaard. De zesdaagse werd uiteraard direct gestaakt.
Isaac Galvez Lopez was ...

Door Fred van Slogteren, 26 november 2006 8:00

Ivan BASSO (1977, Italië)

Ik vraag me wel eens af hoe die Ivan Basso zich nu voelt. Bezig met een mooie en geleidelijke ontwikkeling van zijn carrière met steeds betere resultaten. Tweede in de Tour van 2005, eerste in de Giro van dit jaar en na de abdicatie van King Lance ineens dé favoriet voor het winnen van de Tour. Dan wordt luttele dagen voor la Grande Boucle bekend dat zijn naam in de administratie voorkomt van een dubieuze Spaanse arts en zijn werkgever CSC trekt hem direct terug uit de Tourploeg. Even later wordt hij ook nog ontslagen en dan blijkt maanden later dat de Spaanse justitie hem niet gaat vervolgen omdat er geen spoor van bewijs te vinden is. Ik weet natuurlijk wel dat dit een puur juridische vaststelling is en dat Basso best een regelmatige klant van die Spanjool kan zijn geweest, want ik vertrouw echt niemand meer. Maar stel dat het allemaal niet waar is, hoe moet Basso zich dan voelen? Een keurige man zo te zien, naast het fietsen erg behept met vrouw en kindjes. Geen Italiaanse loverboy die achter de wijven aangaat, zodra hij de kans krijgt, maar een serieuze jongen met een zacht gezicht en een wat naïeve oogopslag. Het zou me niks verbazen als hij uit pure woede en onmacht elke week een racefiets van zo’n 15 mille in elkaar heeft geslagen, maar dat weet geen mens. Hij is nu weer onder de pannen bij Discovery Channel, maar hoe verwerkt hij dit? Ik zou het niet weten. Naar de rechter stappen is een optie, maar daar zal hij dan nog jaren lang geestelijk mee bezig moeten zijn en dat kan een renner zich niet veroorloven. Het enige dat hem te doen staat is het hele seizoen 2007 tot het zijne maken. Giro, Tour, Vuelta moet hij op zijn minst winnen. Met schone A- tot en met Z-stalen en dan denkt het gros van de mensen toch: ‘Ja het zal wel, waar rook is is vuur. Die Basso is een ordinaire slikker.’ Ivan Basso kan niets worden aangewreven, maar hij is door de Spaanse justitie en Bjarne Riis als renner tot levenslang veroordeeld en hij kan er niks aan doen. Misschien moet hij eens met de Klusjesman gaan praten. (Foto: © Philip van der Ploeg)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 26 november 2006 0:00

Het nieuws dat Tyler Hamilton na zijn schorsing gewoon weer kan gaan fietsen bij een ProContinental-team toont voor mij aan dat het anti-dopingbeleid van de UCI niet deugt. Ik keur het enerzijds niet goed dat renners, op basis van geruchten en voorbarige conclusies, wordt belet om hun vak uit te oefenen, maar ik keur het ook niet goed – en ik vind het zelfs abject – dat een renner, van wie is aangetoond dat hij zijn hele lichaamshuishouding structureel op het gebruik van epo heeft afgestemd door een door de UCI gelicentieerde ploeg, in dienst kan worden genomen.
Renners als Tyler Hamilton moeten voor het leven van de wielersport worden uitgesloten. Dan ben je als mondiale wielerunie geloofwaardig. We mogen gerust aannemen dat Tyler Hamilton vanwege zijn prestaties financieel onafhankelijk is. Een schorsing van twee jaar is voor een sportman niet leuk, maar Hamilton heeft er geen boterham minder om gegeten. De fraudeur ...

Door Fred van Slogteren, 25 november 2006 10:00

Steven de JONGH (1973, Nederland)

Ik heb hem wel eens goed bekeken toen hij ergens ginnegappend met collega’s aan de start stond. Een vrolijke kop boven een geblokt lijf met van die typische sprintersbenen. Turbodijen boven bolle kuiten waar de explosie van afstraalt. Hij won met zijn snelheid wedstrijden als Veenendaal-Veenendaal, de E3 Prijs en Kuurne-Brussel-Kuurne. Hij is dus een erkende rappe, maar ook weer geen McEwen, Boonen of Petacchi. Daardoor komt hij soms in een positie die hij niet verdiend. Bij het NK 2005 in Rotterdam had het Rabobank-collectief niet voldoende vertrouwen in hem om alles op zijn kaart te zetten. Er werd door tal van Rabo-truien positie gekozen in plaats van Steven eens goed te lanceren. Het gevolg was dat Leon van Bon een lange neus kon maken naar zijn voormalige collega’s. Steven baalde zichtbaar en er zal buiten gezichtsveld van pers en publiek behoorlijk zijn gegeeveedeet. Begrijpelijk en niet zonder gevolgen, want Steven maakte direct bekend dat hij bij de bank zou opstappen. QuickStep was er als de kippen bij om de al jaren in België wonende Noord-Hollander in te lijven. Een gastarbeider uit Alkmaar met een speciale opdracht. Hij zou de man worden die de god van België in de laatste honderd meter in ideale positie voor de eindzege moest brengen. Het lukte een aantal malen, maar in de Tour de France lukte het niet en de pers en heel België begon te morren over die miskoop, die keeskop. De ene keer had Steven te vroeg afgegeven, de andere keer niet goed positie gekozen of er was wel een andere kulreden. Voor de objectieve kijker was die keeskop echter weinig te verwijten, want het lag natuurlijk aan het wonderkind zelf. Een sprinter die niet wint wordt onzeker. Hij gaat aan zich zelf twijfelen en zakt mentaal door het ijs. Dat overkwam Tom Boonen in de Tour van 2006. Een belangrijke fase in zijn ontwikkeling, waardoor het volgend jaar wel weer beter zal gaan met het tandem Boonen/De Jongh. Steven wordt vandaag 33, dus is er nog genoeg eer te behalen. (Foto: © Philip van der Ploeg)

Door Fred van Slogteren, 25 november 2006 0:00

Klaus BUGDAHL (1934, Duitsland)

Hij was 22 jaar toen hij in het zesdaagsecircuit debuteerde in zijn geboortestad Berlijn en hij was 40 jaar toen hij zijn loopbaan afsloot als winnaar van de Zesdaagse van Zürich. Daar tussen won hij 37 zesdaagsen, met tal van partners want hij heeft nooit met iemand een vast koppel gevormd. Hij was een van de beste zesdaagserenners van zijn tijd en toen reden er mannen rond als Gerrit Schulte, Rik Van Steenbergen, Peter Post, Fritz Pfenninger, Dieter Kemper, Rudi Altig en Patrick Sercu. Hij was een renner met een grote inhoud die in de jachten onvermoeibaar was. Hij kon fantastisch temporijden en hij had een fabelachtig koersinzicht. Geen man om de boel op stelten te zetten, dat was meer het terrein van Post en Altig. Daarom werd hij meer gewaardeerd door zijn collega’s dan door het publiek, hoewel hij in de Duitse zesdaages altijd veel supporters had. Hij was nooit te beroerd om zijn ervaring en kennis met jonge renners te delen. Hij hielp ze en begeleidde ze als ze daarom vroegen en Patrick Sercu heeft meermalen bekend dat hij veel aan ‘Der Alte’ te danken heeft. Privé was hij een bescheiden man en niet iemand van de voorgrond. Hij had de naam gierig te zijn, omdat hij primair op de fiets zat om zijn schaapjes op het droge te krijgen en dat schijnt hem ook goed gelukt te zijn. Dat deed hij door gedisciplineerd zijn werk te doen en de rol te vervullen die van hem werd verwacht. Na zijn carrière is hij nog een poosje actief geweest als ploegleider van een Duitse ploeg met de naam Kotter. Maar verder wordt er niet veel meer van hem vernomen. Door zijn huwelijk verhuisde hij van Berlijn naar Wiesbaden en daar woont hij nog altijd. Peter Post noemt hem een van de intelligentste renners die hij in die tijd als collega heeft meegemaakt. De waardering van Post voor de Duitser is dan ook groot en dat is wederzijds, want samen bezoeken ze nog wel eens een zesdaagse in Duitsland, de bakermat van dit toch zo speciale wieleronderdeel.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 24 november 2006 0:00

« Vorige 1 2 3 ... 1085 1086 1087 1088 1089 1090 1091 1092 1093 1094 1095 ... 1154 1155 1156 Volgende »