Slogblog


MAJOR TAYLOR
door Andrew Ritchie

“Er is geen enkele goede verklaring voor het feit dat het wielrennen als vrijwel enige sport vrijwel geen internationaal befaamde zwarte beoefenaren kent. Er zijn natuurlijk Afrikaanse wielrenners, maar die rijden vrijwel uitsluitend in hun eigen continent. In de jaren vijftig was er de Algerijn Zaaf die voor een van de mooiste anekdotes uit de wielergeschiedenis zorgde, maar verder moeten we het doen met een fenomeen uit een ver verleden. Dat was Marshall Walter Taylor, beter bekend als Major Taylor, op 8 november 1878 geboren in Indianapolis. Die kwam rond de eeuwwisseling als wereldkampioen (1899 Montreal) naar Europa om hier wedstrijden te rijden Het was een attractie. De meeste ...

Door Fred van Slogteren, 3 augustus 2006 10:00

Oscar PEREIRO SIO (1977, Spanje)

Hij stond op bijna een half uur en zo leek de man, die in de twee jaar daarvoor steeds als tiende in het klassement eindigde, op een hopeloze achterstand te staan. En toen was daar die krankzinnige 13e etappe op 15 juli. Van Béziers naar Montélimar over 230 kilometer in de bloedhitte. Niemand begreep er iets van dat Landis zomaar zijn gele trui weggaf aan zijn voormalige ploeggenoot. Maar het was niet Landis die weggaf en dom deed, maar de andere ploegen met kandidaten voor het klassement. Zij lieten een geduchte concurrent terugkomen in de top van het klassement en de Spanjaard zou in het verdere verloop van de Tour een belangrijke rol spelen. Dat was geen verrassing want vorig jaar had Pereiro zich ook al laten kennen als een geduchte aanvaller met veel inhoud. Nadat hij in de 15e etappe was geflikt door George Hincapie behaalde hij een dag later in Pau een bekeken overwinning die hem uitzicht bood op een toptien klassering. Hij kreeg twee dagen achtereen de prijs voor de strijdlustigste renner en daarom hadden de Menchovs, de Klödens en de Sastres beter moeten weten en de Phonaks een handje toe moeten steken om de voorsprong van Pereiro cs. niet zo groot te laten worden. Het is niet altijd lonend om al het werk maar door de gele trui en zijn ploeg te laten opknappen. Ik ben er van overtuigd dat we nog meer van Oscar Pereiro Sio zullen horen, al was het maar als de papieren winnaar van de Tour de France 2006. (© Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 3 augustus 2006 0:00

© Henk Theuns

“Alsaver-Jeunet was een bescheiden ploegje dat in 1975 een groot programma heeft gereden, waaronder de Tour en de Vuelta, want er was een link met De Gribaldy en met Frisol. Hoe dat precies zat weet ik meer, maar in de Miko-De Gribaldy-ploeg en in de Frisol-ploeg voor de Tour de France zaten renners die bij Alsaver op de loonlijst stonden. Het was een Belgische ploeg onder leiding van Lomme Driessens en Florent Van Vaerenbergh. Ton Vissers was er ook bij betrokken en zo had je drie kleurrijke mannen bij elkaar. Het rennersveld was minder kleurrijk hoewel het er in deze truitjes vrolijk uitzag. De bekendste namen waren Eric en Luc Leman en van Nederlandse zijde waren er ...

Door Fred van Slogteren, 2 augustus 2006 10:00

Angel ARROYO LANCHAS (1956, Spanje)

In deze dagen wordt nog wel eens de vraag gesteld of het eerder is voorgekomen dat een winnaar van de Tour de France na afloop op doping is betrapt. Het antwoord is nee. In de Ronde van Spanje is het wel gebeurd. Twee keer zelfs. De deklassering van Roberto Heras ligt nog vers in het geheugen, maar dat Angel Arroyo in 1982 hetzelfde overkwam zijn de meeste mensen wel vergeten. Een knappe renner deze Arroyo. In de Tour van 1983 lieten twee Spanjaarden zien dat ze meer konden dan klimmen, maar ook goed konden dalen en tijdrijden. Kortom het waren sterke klassementsrenners en dat waren we van Spanjaarden niet gewend. Ocaña wellicht uitgezonderd, maar dat was een Franse Spanjool. Die twee waren Pedro Delgado en Angel Arroyo die in die Tour tweede werd in het eindklassement. Hij introduceerde dat jaar ten overstaan van de TV-camera’s een nieuwe manier van dalen. Daarbij kwam hij ver uit het zadel, ging met zijn armen en borst op de stuurbocht liggen en legde het puntje van zijn neus vrijwel op de voorband. Het zag er spectaculair en gevaarlijk uit, maar hij ging sneller dan wie ook. Waar Delgado in de jaren daarna steeds beter werd en in 1988 zelfs de Tour zou winnen, daar had Arroyo zijn hoogtepunten al achter de rug. Hij bleef actief tot en met 1989, maar grote uitslagen heeft hij niet meer gereden. Hij is een beetje vergeten en toen in de laatste Tour iemand daalde als Arroyo, zei de Nederlandse commentator dat Delgado daar de uitvinder van was. Dat is bij deze gecorrigeerd.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 2 augustus 2006 0:00

“Magneet was de merknaam van een Nederlandse rijwielindustrie uit de vorige eeuw. Heel wat Nederlandse renners en gelegenheidsploegen van voor de tweede wereldoorlog en uit de jaren, veertig, vijftig en zestig zijn door Magneet gesponsord. Ze maakten handgemaakte frames en ik heb gehoord dat Jasper Bouma, de vermaarde framebouwer die voor bijna iedere racespeciaalzaak kaders op maat heeft gemaakt, bij Magneet het vak heeft geleerd. Dit is een speciale Magneet-fiets. Niet omdat het een baanfiets is, maar omdat er op de horizontale bovenbuis een sticker zit met de tekst: Zuid-Hollandse Wielerbaan Schiedam. De baan waarop met deze fiets is gereden bestaat al lang niet meer, maar de fiets wel. Waarschijnlijk het enige nog bestaande exemplaar en een ...

Door Fred van Slogteren, 1 augustus 2006 10:00

Ottavia BOTTECCHIA (1894, overleden 16.06.1927)

Een fantastische coureur die pas op zijn 27e jaar beroepsrenner werd. Dat was in 1922 en een jaar later debuteerde hij in de Tour de France, als lid van het fabrieksteam van Automoto een beroemd rijwielmerk. De kopman was het Franse idool Henri Pélissier, die dat jaar de Tour ook zou winnen. Bottecchia deed nauwelijks voor hem onder en werd tweede. Een jaar later domineerde de ‘Metselaar van Friuli’, zoals de bijnaam van Bottecchia luidde, de Tour van de eerste tot de laatste dag. In de dertiende etappe kwam zijn zege even in gevaar toen hij een zware val maakte door een overstekende hond. Het zag er ernstiger uit dan het was en Bottecchia kon zijn weg snel vervolgen. Hij was overigens niet de eerste renner die de gehele Ronde aan de leiding stond. Eerder presteerden Maurice Garin (1903) en Philippe Thijs (1914) dat ook. Bottecchia was wel de eerste die de gehele Tour in het geel reed, want de maillot jaune is pas in 1919 ingevoerd. Hij was ook de eerste Italiaan die de Tour won. Twee maal zelfs, want ook in 1925 werd hij winnaar. Zijn erelijst in de Tour met twee eerste plaatsen en een tweede uit vier starts is dan ook uitzonderlijk. In de Ronde van Italië was hij minder succesvol. Hij reed de Giro slechts één keer en eindigde als vijfde. Over zijn raadselachtige dood schrijft Peter Ravensbergen op 15 augustus a.s. een stukje in zijn rubriek Uit de stalling van Peter R. de Fiets.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 1 augustus 2006 0:00

© Otto Beaujon

"Edmond Gentil was de oprichter van Alcyon. Dit aloude merk (van 1902) verloor de slag in de jaren vijftig toen de kaars langzaam uit ging. De eigenaren verkochten het merk aan een Belgische groothandel en het ging moeilijk traceerbaar van hand tot hand. De naam van de oprichter, Gentil, bleek ook als merk gedeponeerd en kwam terecht bij Kessels, een gerenommeerde groothandel en fabrikant in Oostende. Het belangrijkste merk van Kessels was Main d’Or, maar hij had nog wel een dozijn andere in zijn assortiment. Waar Kessels vooral bekend door is geworden, is het feit dat hij voor een jonge Eddy Merckx maatfietsen bouwde.
De naam Gentil is ook om ...

Door Fred van Slogteren, 28 juli 2006 10:00

Sinds de uitsluiting, door hun eigen werkgevers, van Ullrich en Basso uit de Tour is er een discussie gaande wat we hier aan kunnen doen. Er zijn drie opties. Doorgaan met het huidige beleid, doping geheel vrij geven of de verantwoordelijkheid volledig bij de ploegen leggen. Na de zaak Landis ben ik van mening dat het laatste de voorkeur verdient boven de andere twee opties. Doorgaan met het bestaande beleid betekent dat we steeds weer geconfronteerd zullen worden met positieve gevallen. Voor het vrijgeven is veel te zeggen, maar dat krijg je er nooit door, omdat nationale wielerbonden ook te maken hebben met de wetgeving in hun land. Het is nu al zo, dat een bepaald medicament wel in België, maar niet in Frankrijk mag worden toegediend. Daarom lijkt mij de derde optie het meest doeltreffend. Als een renner positief is bevonden en de contra-expertise bevestigt dat, dan moet de ploeg een sanctie krijgen en in ernstige gevallen uitgesloten worden van de grote wedstrijden. Als die regel al had bestaan dan zou een ploeg als Phonak niet aan deze Tour hebben deelgenomen, vanwege recente dopinggevallen als van Hamilton en Camenzind. Die hebben bewezen dat deze fabrikant van gehoorapparaten horende doof is. Het zou betekenen dat de contracten die de sponsors met hun renners afsluiten vol komen te staan met eisen aan de renners die hen rechtstreeks in hun portemonnee raken. Dat is geen garantie dat de doping wordt uitgeroeid, maar wel dat de kans dat overtreders (renners én sponsors) er mee weg komen, minimaal is. En dat is het hoogst bereikbare als we het over schone sport hebben.

Door Fred van Slogteren, 28 juli 2006 7:31

We hebben een fantastische leuke en boeiende Tour achter de rug en iedereen heeft benadrukt hoe aantrekkelijk het is als het een keer niet zo voorspelbaar is. Er werd in de dagen erna nagenoten en de criteriums werden weer massaal bezocht, als teken dat ook het grote publiek het spektakel had gewaardeerd en er optimaal van genoten had. En toen kwam gisteren de desillussie met het bericht dat Tourwinnaar Floyd Landis positief was bevonden. Zoals ik in het begin van de Tour al heb geschreven: de renners die zich ondanks alles nog steeds blijven drogeren spelen met vuur. Uit eigenbelang brengen ze de toekomst van de hele wielersport in gevaar. Want als de sponsors het voor gezien houden, dan stort het hele kaartenhuis in elkaar. Een achtenswaardig bankiersinstituut als Rabobank – en hetzelfde geldt voor de andere banken, verzekeringsmaatschappijen en concerns die een reputatie hebben hoog te houden – kan het zich niet permitteren in één adem te worden genoemd met bedriegers en fraudeurs, ook al zijn hun eigen ploegen misschien schoon. Dat is het gevaar, want met het terugtreden van Rabobank is in Nederland de wielersport niet meer mogelijk. Dat is de angst die ik heb en die is sinds de zaak Fuentes en nu het geval Landis alleen maar groter geworden. Ondanks die geweldige Tour. (foto: © Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 28 juli 2006 7:18

IN DUE CONTRO IL TEMPO

diverse auteurs en samenstellers

"Dit boekje is er één uit de Italiaanse serie La Biblioteca del Ciclismo. In iedere uitgave van die serie wordt de geschiedenis van een of twee Italiaanse wedstrijden uitvoerig behandeld. Dat wil zeggen dat er een routekaart in staat, de volledige uitslagen en complete wedstrijdverslagen per jaar met enkele foto’s. Er wordt ook uitgebreid aandacht besteed aan de winnaars met een redelijk complete palmares met de data erbij. In dit exemplaar wordt de Trofeo Baracchi en de voorloper daarvan de Omloop van de provincie Milaan beschreven. Dat waren koppeltijdritten en de laatste Omloop van Milaan is in 1943 verreden en de eerste Trofeo Baracchi vond in 1949 plaats. Het ging eigenlijk in elkaar over, met dat verschil dat de Omloop van Milaan een puur Italiaanse aangelegenheid was, terwijl de Trofeo Baracchi is ...

Door Fred van Slogteren, 27 juli 2006 12:00

« Vorige 1 2 3 ... 1082 1083 1084 1085 1086 1087 1088 1089 1090 1091 1092 ... 1127 1128 1129 Volgende »