ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Slogblog


Niemand die het verloop van deze etappe had kunnen voorspellen. De fantastische zege van Rasmussen uitgezonderd. Toen dat Deense zevenmaandskind in de eerste kilometers ging lopen en twee goede partners meekreeg, was ik er redelijk van overtuigd dat hij ver kon komen. Maar de finale? Ongekend, om met Rini Wagtmans te spreken. Er is de laatste dagen veel gezegd en geschreven over een verbond tussen Rabobank en Discovery Channel. Maar als daar ooit sprake van is geweest dan valt dat in het niet bij de omvang van de slag waar iedereen vandaag in leek te zitten, behalve Rabobank. Landis had duidelijk steun van zowel T-Mobile als Caisse d’Epargne. Tot de geletrui door een hongerklop – hoe is het mogelijk? – volledig geparkeerd kwam te staan. Even wist niemand wat te doen, maar toen sloeg de vlam in de pan. Maar die arme Menchov had zijn kruit toen al verschoten en hij kon niet volgen. De Rus is een krachtklimmer die duidelijk moeite heeft met tempoversnellingen. Bovendien is hij niet in de vorm van Spanje. Hij hield wederom de schade beperkt, maar hij lijkt me kansloos voor het podium.
Wat Sastre in de slotklim liet ...

Door Fred van Slogteren, 19 juli 2006 19:46

“Op de datum van gisteren waren de Nederlandse successen in het verleden bescheiden. Slechts drie maal won een landgenoot op 18 juli in de Tour de France. Vandaag ziet het er wat dat betreft een stuk fraaier uit. Negen Nederlandse renners behaalden tussen 1953 en 2000 een ritzege in de belangrijkste wedstrijd van het jaar, waarvan drie op l’Alpe d’Huez en twee in Lausanne.
De eerste – zoals hij zo vaak ergens de eerste in was – was Wim van Est die in het succesjaar 1953 de zestiende etappe won van Marseille naar Monaco. Zijn ploeggenoten Gerrit Voorting en Jan Nolten hadden al een rit op hun naam geschreven en daar wilde Wimme niet voor onder doen. Bij de bevoorrading, toen iedereen even was afgeleid, knalde hij er tussenuit en hij gebruikte de lange afdaling naar de kust om veel snelheid te maken. Met 75 kilometer per uur wiekte hij omlaag, de wereld tonend dat hij wel degelijk kon dalen en sturen. Met twee minuten voorsprong arriveerde hij solo in het rijk van prins Rainier, toen nog een veelbegeerde vrijgezel.
Gerard Vianen (foto) was in de jaren zestig en zeventig een meesterknecht en toen hij in 1974 van start ging had hij er al vijf Tours op zitten. Hij reed dat jaar in dienst van Joop Zoetemelk, de kopman van de Franse Gan-Mercier ploeg. Dat betekende, zoals Knetemann meerdere malen heeft beweerd, dat hij soms ook zijn eigen gang kon gaan want Joop was geen veeleisende werkgever. Voor Vianen kwam de ...

Door Fred van Slogteren, 19 juli 2006 10:00

Het mooie van sport is de onvoorspelbaarheid. De geluiden waren tot vanmiddag heel optimistisch. Boogerd wint op l’Alpe d’Huez, Menchov het geel en Rasmussen de bolletjestrui. En als het een beetje meezit dan pakt de vader van Marco Freire in de laatste dagen nog het groen van McEwen af. Maar we staan gelukkig weer met twee benen op de grond. Michael werd op ruim vier minuten gereden, Menchov had zijn laatste grammetjes energie nodig om de schade tot een minuut beperkt te houden en De la Fuente nam in het bergklassement nog meer afstand van Rasmussen. Dat komt allemaal omdat Rabobank voor slechts één objectief heeft gekozen. Denis Menchov in het laatste geel in Parijs. Dat legt de ambities van Boogerd en Rasmussen aan banden. Knechten moeten ze en dat is volstrekt normaal. Menchov is nog steeds niet kansloos. Hij had een mindere dag en misschien vlindert hij morgen wel over de Galibier. Wie zal het zeggen? Misschien is het wishfull thinking, ingegeven door het gedrag van Landis. Hij pakt geen verantwoordelijkheid en laat anderen het werk doen. Het grote lichtpunt van vandaag vond ik het optreden van Frank Schleck, het talent uit het groothertogdom Luxemburg. Dat kleine landje was ooit een grote wielernatie dat twee keer zoveel Touroverwinningen behaalde als Nederland. François Faber, Nicolas Frantz en Charly Gaul zullen vanuit de wielerhemel met genoegen naar het optreden van de zoon van Johnny Schleck hebben gekeken. En Michael Boogerd heeft zeker niet gefaald. Die jongen heeft groots gepresteerd, maar hij is wel gewoon Boogie die vorige week toevallig een superdag had. Zo’n dag waarvan Jan Janssen mij eens vertelde dat hij die in zijn hele carrière maar twee keer is tegengekomen. Het is alleen jammer dat mensen daar altijd conclusies aan verbinden.

Foto: Philip van der Ploeg

Door Fred van Slogteren, 18 juli 2006 20:23

“Vandaag is misschien wel de belangrijkste dag uit de Tour de France van dit jaar. Met geen mogelijkheid is te voorspellen wie aan het eind van de middag bovenop l’Alpe d’Huez de winnaar zal zijn. Er is in Nederland veel optimisme dat die winnaar wel eens Michael Boogerd zou kunnen heten. Daarom heb ik maar eens gekeken of 18 juli in het verleden een geluksdag voor Nederland was. Ik vond helaas slechts drie landgenoten die op die datum zegevierden en dat is in vergelijking tot andere data niet echt veel. Maar de geluksfee heeft zich nooit veel aangetrokken van de geschiedenis. Ze gaat haar eigen weg en Boogie lijkt er klaar voor. Ik gun het hem in ieder geval van harte.
Onderweg mogen zijn gedachten ter stimulering best teruggaan naar 1976 toen ...

Door Fred van Slogteren, 18 juli 2006 10:00

“Op 17 juli 1938, vandaag dus 68 jaar geleden, won de oudste van de gebroeders Van Schendel de tiende etappe van Perpignan naar Narbonne. Het was maar een kort ritje van 63 kilometer in de ochtenduren en ’s middags was er nog een rit. Ook daarin eindigde Antoon van Schendel kort, zodat hij winnaar werd van het klassement over de beide delen en zijn eindtijd en van alle anderen werd in het algemeen klassement verwerkt. Zo werd dat in die tijd gedaan.
In 1971 debuteerde Jan Krekels (foto Cor Vos) in de Tour en op 17 juli werd hij winnaar van de negentiende etappe van Blois naar Versailles. Krekels was een goede renner met een sterk eindschot en hij had al diverse ereplaatsen bereikt. Hij had een dag eerder al moeten winnen toen hij als lid van een tienmanskopgroep een paardenbaan opdraaide, waar hij een piste had verwacht. Hij was even in verwarring en dat was genoeg om te verliezen. De winnaar was Jean-Pierre Danguillaume. Een dag later was er geen verwarring bij Krekels en voluit spurtend won hij nu de sprint van een elfmanskopgroep net voor … juist ja, Danguillaume.
Op 17 juli 1978 won ...

Door Fred van Slogteren, 17 juli 2006 10:00

In de laatste overgangsetappe van Montélimar naar Gap bleken de ploegen hun lesje van gisteren geleerd te hebben. Niet alleen de ploeg van Pereiro bleek bereid de koers te dragen, maar ook de QuickSteps en de jongens van Liquigas zag ik in de tweede helft van de etappe op kop rijden in een flink tempo. Volgens Maarten Ducrot was het een soort strafwerk dat de ploegleiders hun renners hebben opgelegd na de merkwaardige vertoning van gisteren. Het leek eerst een kopie van die rit te worden toen zes renners van zes verschillende ploegen de handen ineensloegen en eendrachtig samenwerkten om ook een grote voorsprong te pakken. Maar bij ruim vijf minuten zeiden de QuickSteps: HO en we zagen Steven de Jongh en Bram Tankink weer op kop van de groep, alsof ze een sprint van Boonen aan het voorbereiden waren. Ze kregen de kopgroep net niet te pakken. De zes waren er nog maar twee, na de spectaculaire valpartij waarvan Cañada en Verbrugghe slachtoffer werden en Kessler na zijn salto over de vangrail de reis nog kon voortzetten, maar in het peloton. De twee die uiteindelijk overbleven – Mario Aerts werd nog gelost – mochten het samen uitvechten met de groep in de straten van Gap als een grote stofzuiger in de nek. Pierrick Fedrigo (foto: Cor Vos) won van Commesso, de Napolitaan met het voorkomen van een Joegoslavische huurmoordenaar. Verder viel het sterke rijden van Boogerd op. Die heeft er enorm veel zin in. En de andere Rabo’s? Ze zien er ontspannen uit op een mokkende Freire na. Maar als zijn kindje er is zal die Spanjool ook wel opknappen.

Door Fred van Slogteren, 16 juli 2006 20:03

Ik vind Maarten Ducrot (op de foto van Cor Vos samen met Herbert Dijkstra) een kundig commentator. Zijn uitleg vanmiddag waarom diverse ploegen ineens gingen rijden was voor mij heel aannemelijk en ik zou zelf die conclusie niet getrokken hebben. Maar er zijn ook dingen die hij niet moet zeggen. Zoals vanmiddag na de valpartij, waar Rik Verbrugghe het belangrijkste slachtoffer van werd. Het zicht van de camera werd hem (en ons) ontnomen door een aantal fotografen. Dat zijn bewonderenswaardige mannen, die in de Tour misschien nog wel harder werken dan de renners. Ik heb Cor Vos vorig jaar eens na afloop in de perszaal gezien en ik had hem bijna geadviseerd om snel zijn bedje op te zoeken. Ze werken zeker harder dan de commentatoren van de televisie die hun werk op één plaats doen. Erg comfortabel zal het niet zijn in zo’n hokje bij de finish, zeker niet in dit weer, maar wat die fotografen allemaal voor truken moeten uithalen om een mooi plaatje te scoren, staat daarmee in geen enkele verhouding. Ze verzorgen net als Maarten de nieuwsvoorziening. Dat is hun vak. En dan bestaat Maarten het om verontwaardigd uit te roepen: ‘Wat doen die fotografen daar?’ Die deden hun werk, Maarten, net als jij dat doet. Daarom foei, je gaat je toch niet de spreekwoordelijke arrogantie van de NOS aanmeten, waar men wel eens denkt belangrijker te zijn dan de renners. Het zal wel een faux pas zijn, want zo ken ik Maarten Ducrot niet.

Door Fred van Slogteren, 16 juli 2006 16:53

Gisteravond zat er een koppel wereldkampioenen aan tafel in Studio Sportzomer. De een was wereldkampioen wielrennen en de ander wereldkampioene judo. En ze waren duidelijk zichtbaar een liefdespaar, Peter Schep en Edith Bosch (foto: www.edithbosch.nl). Hoewel ik die avond liever twee experts aan tafel had gehad om die krankzinnige etappe van gisteren eens diepgaand te analyseren, waren de twee goed voor een leuk gesprek. Volgens Smeets waren ze een uniek koppel. Er zijn tal van voorbeelden bekend van topsporters die voor elkaar vallen, maar dan is het altijd uit dezelfde sport. Logisch, want topsport is a way of living met een heel beperkte kijk op de rest van de wereld. Edith en Peter (foto Cor Vos) hebben elkaar tijdens de Olympische Spelen leren kennen, want dat is de gelegenheid waar de top van de hele sportwereld eens per vier jaar bij elkaar komt. Je schrikt je iedere keer weer te pletter als je hoort hoeveel condooms er in het Olympisch Dorp worden geconsumeerd.

Peter en Edith zijn niet ...

Door Fred van Slogteren, 16 juli 2006 11:41

Enkele dagen geleden was Marc Lotz te gast in de Smeets Show op de late Touravond. In die dagelijkse Mart-promotie is er een soort prijsvraag wie de beste vraag stelt. Die kwam die keer van een meneer die vroeg of het normaal is dat je ‘zakie’, zoals Smeets het formuleerde, na enige tijd over een racezadel te hebben gehangen gaat slapen? Iedereen die wel eens een racefiets heeft beklommen kent dat dooie gevoel, waarbij je je de eerste keer afvraagt of je ooit nog wel kinderen zult kunnen verwekken of misschien nog wel erger ooit nog zult kunnen klaarkomen. Smeets deed nogal lacherig en er schoot mij een passage uit een interview met hem in gedachten. Hij – de grote kenner – had nog nooit op een racefiets gezeten, bekende hij eens. Ik vond dat toen net zo gênant als wanneer een generaal had opgebiecht nooit een geweer te hebben afgeschoten. En dan ken je natuurlijk dat klotegevoel niet daar tussen je benen, waarover we ons – volgens Marc Lotz – geen zorgen hoeven te maken. Evenmin als Smeets weet wat een renner – en ook een toerfietser - voelt als de weg met tien procent omhoogloopt. Zijn gaste van gisteravond – judoka Edith Bosch – wist het intussen wel en misschien weet zij inmiddels ook wel iets over het gevoel in het vrouwelijk zakie, waarover Leontien van Moorsel eens bekende: ‘dat zij het mutske behoorlijk had stukgereden op weg naar haar eerste Tour Féminin zege’. En misschien wist Dalida het wel dubbel, want van haar ging altijd het gerucht dat ze een verbouwde vent was. Buenos noches!

(© Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 16 juli 2006 10:47

"Ik heb tot mijn spijt Wim van Est nooit persoonlijk ontmoet. In 2001 was dat bijna gebeurd, maar dat is op het laatste moment niet doorgegaan. Wim van Est was een legende, een Tourlegende, en dat werd hij op 17 juli 1951 toen hij in het ravijn van de Col d’Aubisque viel. Die dag is de dag ervoor, toen hij als eerste Nederlander de gele trui veroverde, gaan overschaduwen. Een legendarisch verhaal dat onder meer uitgebreid is beschreven in het boekje ‘Wim van Est, zijn hart stond stil’. De rit waarin hij de gele trui pakte was de twaalfde etappe van Agen naar Dax en Van Est – een aanvaller pur sang – stond bij de start veertiende in het algemeen klassement. Er ontstond een kopgroep van tien man en die realiseerde een voorsprong van meer dan twintig minuten. Als best geplaatste in het klassement kwam Wimme heel dicht bij de leiderstrui, maar de bonificatie die hij op de sintelbaan van Dax opstreek gaf de doorslag. Hij won voor Louis Caput, Jacques Marinelli en ploeggenoot Gerrit Voorting. Na het finishen van het peloton werd IJzeren Willem in het geel gehesen en de gevolgen van dat feit zijn met geen pen te beschrijven. Nederland stond sportief op de wereldkaart en voor het eerst was er in ons land sprake van Tourkoorts. Het is al weer heel wat jaren geleden dat een Nederlander de gele trui droeg, maar de Tourkoorts is gelukkig altijd gebleven, al was het in mindere tijden wel eens een waakvlammetje.
De hierboven beschreven dag heeft ...

Door Fred van Slogteren, 16 juli 2006 10:15

« Vorige 1 2 3 ... 1046 1047 1048 1049 1050 1051 1052 1053 1054 1055 1056 ... 1089 1090 1091 Volgende »