ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Slogblog


Een saaie etappe met een leuke winnaar. Sylvain Calzati greep zijn kans om zich voor het oog van de wereld te manifesteren. Tot zo’n dertig kilometer voor de finish in Lorient het traditionele beeld van de vlakke (nou ja) rit met een lange ontsnapping en een peloton dat onder aanvoering van de ploegen van de sprinters anders dient te beslissen. Maar men had buiten het gogme van Calzati gerekend en dat maakte het toch nog boeiend. De Tour is nog zo open als maar kan en in de tweede helft van deze week zal het klassement verder worden gemaakt. En verder was deze dag als een mooie zondag. Saai en rustig met hopelijk een mooie sportieve apotheose vanuit Berlijn. Les Bleues hebben in ieder geval een peppil ontvangen vanuit Lorient. Van ene Sylvain Calzati. In de Tour is de stand Frankrijk-Italië 2-0 als we de overwinningen van Casper en Calzati als doelpunten beschouwen. Maar ontleen daar maar geen voorspelling aan. Ik ben voor de Fransen, maar ik geef de Italianen een klein procentje meer kans. (© Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 9 juli 2006 19:59

“Vandaag 31 jaar geleden won Joop Zoetemelk de elfde etappe van Pau naar Saint Lary Soulan. Vijf jaar later was Jopie weer ritwinnaar en wel in de elfde etappe, een tijdrit van Damazan naar La Plume. Een historische overwinning want hij versloeg Bernard Hinault en dat was de inleiding voor zijn Touroverwinning. In het boek JOOP zegt hij daar zelf over: ‘Ik won de tijdrit naar La Plume met twee minuten voor op Hinault. Dat was niet normaal, dat Hinault twee minuten op Zoetemelk moest inleveren. Er was wat aan de hand. Mijn tijd was normaal. Ik was op mijn plek, maar Hinault was niet op zijn plek. De volgende avond is hij uit de Tour gestapt. Ik denk dat hij zo veel last had van die knie en gedacht heeft: morgen beginnen de Pyreneeën dan moet ik misschien onderweg afstappen. Dat vond-ie niks, met al die camera’s erbij. Dat kan ik ook wel begrijpen.’
In 1983 won ...

Door Fred van Slogteren, 9 juli 2006 10:00

Vanmorgen wreef ik mijn ogen uit toen ik op teletekst het bericht las dat Erik Breukink geen rekening hield met een goede prestatie van Denis Menchov in de tijdrit van vandaag. Op 27 april had ik een gesprek met Erik over de kansen van zijn ploeg in de Tour. Het was rijkelijk vroeg voor voorspellingen, want de Ronde van Italië moest nog beginnen. Daarom hield hij zich op de vlakte, maar ten aanzien van Menchov was hij redelijk uitgesproken. “Hij wil zo hoog mogelijk eindigen in het algemeen klassement. Verleden jaar mislukte dat en daarom wil hij dit jaar revanche. Ik zet hem niet tussen de favorieten, want hij heeft nog niet bij de top tien gereden en ik denk dat je toch eerst die ervaring moet hebben. Hij heeft natuurlijk ...

Door Fred van Slogteren, 8 juli 2006 20:16

Hij wordt over vijf dagen 36 jaar en hij komt uit Oekraïne. Al in 1996 kwam hij naar Italië. Zijn naam spel je met een H, maar dat spreek je uit als een K. Serhiy Honchar, na tien profseizoenen helemaal veritaliaansd, was vandaag de held van de dag en weinig voorspellers zullen zijn naam in hun lijstjes hebben opgenomen. Natuurlijk wisten we dat hij verschrikkelijk goed kan tijdrijden, want in 2000 was hij al eens wereldkampioen in die discipline. Maar verder hield niemand meer rekening met een grote prestatie, want Honchar had de laatste jaren nog maar weinig uitschieters. Bovendien zag het er niet uit dat tijdrijden van de met een Italiaanse getrouwde Oekraïner. Dat is geen fietsen, dat is ploeteren. Alles beweegt en het oogt voor geen meter. Alleen gaat het wel afgrijselijk hard en dat was voor teammanager Olaf Ludwig van T-Mobile de reden om hem dit jaar naar Duitsland te halen en hem te herinneren aan de Sowjet-discipline waaruit hij als wielrenner was voortgekomen. Op die instelling werkt het Italiaanse wielerklimaat als een weekmaker. Maar der Olaf bracht hem weer het gevoel bij en dat resulteerde vandaag in etappewinst én de gele trui. Vier man had de voormalige Oost-Duitse ster vandaag bij de eerste tien. Maar of er een kanshebber voor het geel in Parijs bij zit? Na de tijdrit van vandaag weten we het zeker: dit wordt de verrassendste Tour van de laatste 50 jaar. De naam Walkowiak kan over ruim twee weken definitief naar de vergetelheid.

Door Fred van Slogteren, 8 juli 2006 19:48

“Op de datum van vandaag in 1954 startte de Tour voor het eerst buiten Frankrijk en wel in ons eigen Amsterdam. Over deze dag verscheen in 2004 – een halve eeuw later – een leuk boekje waarin diverse auteurs hun herinnering aan die dag op papier hebben gezet. De eerste dagwinnaar was Woutje Wagtmans, die de snelste en de slimste was aan het eind van de rit Amsterdam-Brasschaat. In de omgeving van Rotterdam ontstond een kopgroep van twintig man met de Nederlanders Van Est, Wagtmans en Voorting. In de eindspurt leken ze kansloos, want de weg was te smal om je naar voren te kunnen wurmen, aldus Wagtmans na afloop. Toen zag hij naast de weg een fietspad. Hij wipte erop en zette vol aan. Toen hij de groep voorbij was die helemaal geen erg in hem had, wipte hij weer op de weg en won met grote voorsprong de etappe en de gele trui. Het lijkt mij onreglementair, maar ik heb nooit iets gelezen over een protest. Nederland stond die avond in ieder geval op zijn kop.

Het duurde 26 jaar voor er op die ...

Door Fred van Slogteren, 8 juli 2006 10:00

En daar was nummer drie van de kleine Australiër. Hij heeft een meesterwapen in de persoon van Gert Steegmans die hem geweldig lanceert. En tussen Boonen en Steven de Jongh wil het maar niet lukken. Vandaag tussen Flecha en Freire trouwens ook niet. De rollen zijn omgedraaid. In het begin van het seizoen won QuickStep alles en Davitamon niets. Een gevoel van onoverwinnelijkheid versus onmacht. Nu is het andersom en die onmacht lag centimeters dik op het gezicht van Boonen toen hij zag dat hij weer geklopt was en meters tekort kwam. Drie dagen de gele trui is geen compensatie voor een man die het in de Tour van etappezeges moet hebben. Daarom vandaag geen foto van McEwen, maar van de wereldkampioen bezig met zompen. Het is ongelooflijk, een gele trui is niet eens voldoende voor troost. De omgekeerde wereld. Benieuwd hoe het morgen gaat. In ieder geval om het echie. (© Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 7 juli 2006 21:03

“Zoals ik al eerder aangaf is 7 juli samen met 5 juli de meest succesvolle dag uit de Nederlandse Tourgeschiedenis. Tien maal won een Nederlandse renner een etappe. Dat waren achtereenvolgens: Gerrit Schulte in 1938 (derde etappe Saint Brieuc-Nantes), Jan Nolten in 1952 (twaalfde etappe Sestrière-Monaco), de Nederlandse nationale ploeg in 1955 (ploegentijdrit over 12,5 kilometer Dieppe-Dieppe), Leo Duyndam in 1972 (zesde etappe Bordeaux–Bayonne), Jo Maas in 1979 (tiende etappe Roubaix – Brussel), Jan Raas in 1980 (negende etappe Saint-Malo–Nantes), Bert Oosterbosch in 1983 (zesde etappe Chateaubriand–Nantes), wederom Jan Raas in 1984 (negende etappe Nantes–Bordeaux), Maarten Ducrot in 1985 (negende etappe Straatsburg–Epinal) en Rob Harmeling in 1992 (derde etappe Pau–Bordeaux). Zelden zal een overwinning zo welkom zijn geweest als die van Harmeling. Niet alleen voor de Nederlandse wielersport dat in die jaren in een diep dal zat, maar vooral voor Harmeling zelf. De man uit Nijverdal liep over van ambitie en hij wilde presteren. Het jaar ervoor was hij door valpartijen en een zitvlakblessure als laatste in het algemeen klassement geëindigd en daarom stond hij op 7 juli vol strijdlust aan de start van de etappe Pau-Bordeaux. Dat was toch de stad waar al zo vaak een Nederlander gewonnen had? Al na 35 kilometer zat hij in de eerste ontsnapping van de dag, maar die hield geen stand. Na de ravitaillering gingen er tien man vandoor. Behalve Harmeling, zaten ook onze landgenoten Gerrit de Vries en Martin Kokkelkoren erbij. Ze pakten veertien minuten. Daar werd door het peloton nog wel iets aan gedaan, maar in Bordeaux hadden de tien er nog zeven over. Harmeling reed de sprint bekeken. Vlak voor de laatste bocht sloegen Peiper en Kokkelkoren een gaatje, maar Harmeling reed er zo naar toe en het was erop en erover. Zelden iemand zo blij gezien.
De jarige van vandaag bevindt zich nog steeds in het peloton. Het is Erik Zabel (1970), winnaar van 12 etappes en eigenaar van een kast vol groene truien. Eveneens op 7 juli geboren is de Belg Ward Vissers (1912). Hij won twee etappes in 1937 en 1939. Vissers overleed op 2 april 1994. Eddy Merckx won drie maal op 7 juli, namelijk in 1970, 1974 en 1975.

Tot morgen!”

Jan Houterman

© Cor Vos

Door Fred van Slogteren, 7 juli 2006 10:00

Theo de Rooy noemde hem zaterdag liefkozend Oscarito, als een van de mannen om het de wonderboy Tom Boonen van zijn coollegva Patrick Lefevere lastig te maken in de sprint. Eerlijk gezegd had ik mijn twijfels, want in pure snelheid komt de drievoudige wereldkampioen toch iets tekort op Boonen en zeker op McEwen. Maar een massasprint is toch een loterij met iets grotere kansen voor Tommeke en Robbie. En vandaag was het geluk met Freire, die helemaal aan de buitenkant voluit kon gaan. Niet gehinderd door ellebogen, kwakken en andere obstakels reed hij als een streep naar de overwinning. De eerste voor Rabobank en hopelijk niet de laatste. Menchov en Rasmussen sluipen onopgemerkt mee en ze hebben nog geen trap te veel gedaan. Net als trouwens een dozijn andere kanshebbers op de eindzege.

Door Fred van Slogteren, 6 juli 2006 20:46

“Voor het eerste Nederlandse succes op de datum van vandaag gaan we 53 jaar terug toen Gerrit Voorting de vierde etappe Lille-Dieppe won, als eerste van vijf Nederlandse overwinningen in dat jaar. De slanke Haarlemmer ging die dag op avontuur en hij kreeg drie Fransen mee. Dat waren Nello Lauredi, Joseph Mirando en Armand Audaire. Voorting was geen echte sprinter, maar in een kleine kopgroep kon hij vaak winnen. Zo ook hier op de brede boulevard in die Noord-Franse havenstad. Theo ‘katapult’ Smit won op 6 juli 1975 zijn tweede rit in een massasprint. Dat was de negende etappe van Langon naar Fleurance. Bert Oosterbosch won in 1980 de achtste etappe van Flers naar Saint Malo en in 1982 zegevierde de Kneet in de vierde etappe eindigend in het Belgische Mouscroun. In 1988 vloerde Jean-Paul van Poppel maar weer eens het hele pak in de derde etappe van Nantes naar Le Mans en Jelle Nijdam deed twee jaar later hetzelfde in de zesde etappe Saarbrücken–Vittel. 6 juli is een datum voor rappe finishers, want ook Jeroen Blijlevens (1995 Fécamp – Duinkerken) en Leon van Bon (2000 Vitré – Tours) wonnen in de sprint. Jerommeke van het hele pak en Leon van een flinke kopgroep. Henri Anglade is op deze dag jarig en deze vroegere ploegmakker van Jan Janssen en latere ploegleider won in 1959 de dertiende etappe. 6 juli was voor Eddy Merckx de meest succesvolle Tourdatum. Op zeven deelnames won hij vier maal op deze dag. In 1969 in Divonne-les-Bains, in 1970 weer in Divonne-les-Bains, in 1972 in Bordeaux en in 1974 in Gaillard.

Tot morgen!”

Jan Houterman

Door Fred van Slogteren, 6 juli 2006 10:00

Weer een mooie uitspraak van Robbie McEwen. Nadat hij met overmacht zijn tweede overwinning had behaald, antwoordde hij op de vraag of hij steeds beter wordt: ‘Ik word niet beter, maar wel steeds meer ervaren. Ieder jaar weet ik weer beter hoe het moet.’
Ik zou zeggen, de uitspraak van de dag. En zijn suprematie was zo groot dat hij zijn koffer al had gepakt toen de gele trui over de streep kwam. Klasse.
Wat vandaag weer eens is gebleken. Het peloton rijdt zonder een grote patron. Met slim rijden pakken ook de kleinere coureurs hun winst. Kijk maar naar de Spanjaard Egoi Martinez. Met slim koersen staat hij nu vijfde in het klassement. Wie weet heeft hij morgen wel het geel.

Door Fred van Slogteren, 5 juli 2006 20:19

« Vorige 1 2 3 ... 1037 1038 1039 1040 1041 1042 1043 1044 1045 1046 1047 ... 1077 1078 1079 Volgende »