ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Slogblog


© Otto Beaujon

“Gary Fisher was één van de mannen van het eerste uur van het mountainbiken. Gary is nu 58 jaar en nog steeds een meer dan behoorlijke fietser. Op zijn zestiende werd hij van school gestuurd vanwege lang haar, blowen, flower-power, enzovoort. Hij zat er niet mee en toen ging deze op-en-top Californiër met vrienden op het schiereiland Marin County ‘mountainbiken’. Die bekendste van die vrienden waren Joe Breeze, Tom Ritchey, Mike Sinyard: jongens die alle vier later bekende mountainbikebouwers zijn geworden, van respectievelijk de merken ...

Door Fred van Slogteren, 20 oktober 2006 10:00

Lucien VAN IMPE (1946, België)

Lucien is een alleraardigste man die het beroep uitoefent van oud-Tourwinnaar, net als Jan Janssen. Om de haverklap worden ze gevraagd om ergens op te draven om dan voor een zaaltje nog eens te vertellen over hun heldendaden van weleer. Ze doen dat met het grootste plezier omdat ze van mening zijn dan iets terug te doen voor de sport, waaraan ze alles te danken hebben. Van Impe is ook vaak te gast in allerlei TV-programma’s en ik denk dan wel eens dat die belangstelling misschien wel groter is dan tijdens zijn carrière. Lucien is een slachtoffer van het Merckxisme. Zou hij nu actief zijn, dan werd er een sterke ploeg om hem heen gebouwd om hem op het vlakke uit de wind te houden, want in het hooggebergte had hij niemand nodig. Dan danste hij als een vederlicht klimwonder de cols op, want hij is een van de grootste klimmers uit de Tourgeschiedenis. Maar in zijn tijd werd er geen sterke ploeg om hem heen gebouwd, want alle aandacht ging jarenlang uit naar Merckx, het fenomeen. Het was de Franse ploegleider Cyrille Guimard die hem in 1976 naar zijn Gitane-ploeg haalde en hem naar de Tourzege begeleidde. Eigenlijk was Joop Zoetemelk dat jaar de sterkste, want die won drie bergritten, maar Jopie maakte een ernstige inschattingfout toen hij Van Impe liet gaan omdat hij van mening was dat het nog veel te ver was en de Belg het toch niet zou redden. Maar Lucien kreeg hulp van onverwachte zijde. Luis Ocaña nam de kleine man op sleeptouw en bracht hem bij de kopgroep. Zo verloor Joop meer dan vier minuten en de Tour. Er heeft altijd een bepaalde spanning bestaan tussen Zoetemelk en Van Impe en dat is bij beiden nog steeds merkbaar. Ik heb Lucien eens geïnterviewd in zijn mooie villa. Na een uurtje praten maakte hij een eind aan het gesprek, want hij moest ergens over zijn zeven bergprijzen komen vertellen. Zijn vrouw Rita legde een stapeltje bolletjestruien voor hem neer om mee te nemen. Smetteloos wit met felrode bollen. Daar ging-ie voor de zoveelste keer, vol enthousiasme de Tourwinnaar van 1976. Hij wordt vandaag zestig. (Foto: © T&T Tekst & Traffic)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 20 oktober 2006 0:00

ALLES OF NIETS

door Hagen Bossdorf

“Dit boek is in 2004 geschreven en het verscheen in de tweede helft van dat jaar, nadat Ullrich na wat mindere tijden een goede comeback in de Tour had gemaakt. Hij reed toen in die Bianchi-ploeg waar Jacques Hanegraaf volgens mij iets mee van doen had en die ploeg had prachtige shirts met die aparte groene kleur die net zo bij Bianchi hoort als de namen van Fausto Coppi en Felice Gimondi. Het is in het Nederlands vertaald en bij Het Spectrum verschenen. Het is 238 pagina’s dik en het is eigenlijk een soort monoloog door de auteur opgetekend uit de mond van Jan Ullrich. De schrijver heeft het verhaal in ...

Door Fred van Slogteren, 19 oktober 2006 10:00

Jaap EDEN (1873, overleden 02.02.1925, Nederland)

Deze in Groningen geboren, maar in het Haarlemse opgegroeide sportman geldt als de aartsvader van de Nederlandse sportbeoefening. Hij was zowel schaatser als wielrenner en in beide takken van sport werd hij wereldkampioen. Zijn faam was daarna zo groot dat hij als wielrenner een zeer lucratief profcontract mocht tekenen en zich daarmee een jaarkomen verwierf van een halve ton in guldens. Dat was omstreeks 1900 en dat bedrag zou nu in de buurt van een miljoen euro of meer liggen, schat ik. Jaap Eden was dus een van de eerste grootverdieners in de sport en hij heeft toen al aangetoond dat dat niet altijd leidt tot nog betere prestaties. A la Ronaldo heeft hij eigenlijk nooit meer iets van belang gepresteerd en mede door zijn frivole levenswandel zakte hij weg uit de belangstelling. Na zijn loopbaan probeerde hij in Rotterdam nog een fietsenwinkel van de grond te krijgen en daarna was hij nog even vrachtwagenchauffeur, maar hij verprutste alles waaraan hij begon. De grote sportman van weleer kwam in een inrichting terecht waar hij op 51-jarige leeftijd is overleden.
Hoewel zijn prestaties enkele jaren lang groot waren, lijkt het me vreemd dat we deze man als de vader van onze Nederlandse sportbeleving zien. Dat dat zo is, leid ik onder andere af aan het feit dat de jaarlijkse onderscheidingen voor de beste sportman en sportvrouw, jarenlang zijn beeltenis in brons zijn geweest, uitgereikt aan mensen die er wel alles aan hebben gedaan om de top te bereiken en daar ook een aantal jaren te blijven. Van mij hoeft het symbool Jaap Eden natuurlijk niet te worden afgebroken, maar er zijn andere sporters geweest die de kwalificatie aartsvader van de Nederlandse sport eerder was toegekomen en dan denk ik wat het cyclisme betreft bijvoorbeeld aan Mathieu Cordang. Maar daar kom ik op diens geboortedag, 6 december, wel op terug.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 19 oktober 2006 0:00

Trouwe bezoekers van deze weblog weten dat ik een zwak heb voor Thomas Rabou, het frèle klimtalent uit Schijndel dat al enkele jaren probeert bij een grote ploeg binnen te komen. Hoewel hij het bij de Marco Polo-formatie van Gudo Kramer erg naar zijn zin had en daar enkele prachtige prestaties neerzette, is hij ongetwijfeld dolgelukkig met de verbintenis met het Rabobank continental team, waar hij onder de vakbekwame handen van Nico Verhoeven verder ontwikkeld zal worden. Ik ben niet zo voorspellerig, maar ik durf het aan te stellen dat Thomas het bij Rabo ver kan brengen. Zeker omdat zijn talent – hij is ook een uitstekend tijdrijder – gepaard gaat met ambitie en eerzucht.
Thomas, van harte gelukgewenst en ik blijf je verrichtingen volgen.

Door Fred van Slogteren, 18 oktober 2006 15:36

© Henk Theuns

“Dit truitje droeg Francesco Moser – voor de goede orde de man rechts – in 1987. Hij was toen in zijn nadagen want het was zijn vijftiende seizoen als beroepsrenner. Een fantastische carrière waarin hij zo’n beetje alles heeft bereikt wat er te bereiken was. Als jongste van vier fietsende broers (Aldo, Enzo, Diego en Francesco) heeft Checco het het verst geschopt. Hij was renner in een periode toen de Italianen moeilijk hun land waren uit te krijgen. Zij prefereerden de vele Italiaanse semi-klassiekers met een prettig temperatuurtje boven het echte werk in de modder en de stront van ...

Door Fred van Slogteren, 18 oktober 2006 10:00

Lucien (Petit Breton) MAZAN (1882, overleden 20.12.1917, Frankrijk)

De laatste decennia is de wielersport in alle lagen van de bevolking geaccepteerd, maar er is een tijd geweest dat wielrenner worden in de publieke opinie gelijk stond aan je onder dieven- en moordenaarsvolk begeven. Horlogmaker Mazan, vanuit Bretagne naar Buenos Aires geëmigreerd, vond het dan ook maar niks dat zijn zoon Lucien belangstelling toonde voor een sport waar uitsluitend schorem aan meedeed. Niet dat het toenmalig beroep van zijn zoon zoveel beter was, want de jonge Mazan was tangodanser van beroep en ook artiesten behoorden in de publieke opinie tot het uitschot. Maar een tangodanser in Argentinië kon er nog net mee door. Lucien keerde terug naar zijn geboorteland en om zijn vader te misleiden nam hij de schuilnaam ‚Breton’ aan, waarmee hij zich voor wedstrijden inschreef. Toen er al een renner van die naam bleek te bestaan, maakte hij er Petit Breton van en die naam werd heel beroemd in de beginjaren van de twintigste eeuw. Het was dus geen bijnaam, want die luidde uiteraard l’Argentin. Hij won in Europa ...

Door Fred van Slogteren, 18 oktober 2006 0:00

“Ik heb vijf Flandria’s. Tussen de oudste en de jongste zit zo’n dertig jaar. Een van de bekendste merken uit Vlaanderen dat zo’n 25 jaar actief is geweest als sponsor van een grote wielerploeg. Het begon in 1962 toen de Tour de France van de landenformule overschakelde op merkenploegen. Faema-Flandria had toen een sterke ploeg gegroepeerd rond superkampioen Rik Van Looy. Er zaten ook twee Nederlanders in. Dat waren Piet van Est en Huub Zilverberg. De hoogtijdagen van de ploeg lagen in de jaren zeventig met renners als Maertens, Pollentier en Demeyer en later met de gebroeders De Vlaeminck, Leman en Joop Zoetemelk. De grote man achter het succes was Briek Schotte.
Bekend is ook ...

Door Fred van Slogteren, 17 oktober 2006 10:00

Jan van HOUT (1908, overleden 05.02.1945, Nederland)

De geschiedenis van Jan van Hout is het afgelopen jaar weer eens in alle kranten opgerakeld vanwege het monumentje dat op 15 mei van dit jaar in Valkenburg is onthuld. Bernard Hinault kwam er voor uit Frankrijk om dat samen met de weduwe Van Hout te doen en ik betwijfel of hij wist wie Jan van Hout was toen hij richting Nederland reed. Van Hout was helemaal niet zo’n bekend renner, toen hij in 1932 een aanval deed op het Nederlands uurrecord en daar nog in slaagde ook. Dat was in Tilburg en hij kwam tot een afstand van 42 kilometer en 282 meter. Hij dacht daarna regelmatig aan het werelduurrecord dat al sinds 1914 op naam stond van de Zwitser Oscar Egg. Het was de grote Piet van Kempen die hem wees op het nieuwe en razendsnelle houten baantje in Maasniel, een Limburgs dorp dat in 1959 door Roermond is ingelijfd. In de vooravond van 25 augustus 1933 ging hij van start, omdat het op dat moment volkomen windstil was. Hij slaagde glansrijk en hij bracht het record op 44 kilometer en 588 meter. 341 meter meer dan de afstand van Egg. De Zwitser bleek een slecht verliezer, want hij kwam vier dagen later met ene Maurice Richard op de proppen die in Sint Truiden het record met 189 meter verbeterde. Egg betwistte vervolgens de geldigheid van het record van Van Hout, nadat hij hoogstpersoonlijk de baan in Maasniel met een duimstok had nagemeten. Het werd een gehakketak van jewelste, maar de UCI deed geen moeite meer om de zaak tot op de bodem uit te zoeken, omdat het record toch al weer verbeterd was. Door de kinderachtigheid van Egg was de naam Van Hout ineens in heel Europa bekend en hij kon overal starten en hij kreeg hoge gages. In de oorlog ging hij met zijn vrouw in het verzet. Hij hielp tal van joodse mensen aan een onderduikadres tot hij werd verraden en zelf moest onderduiken. Enkele maanden voor de bevrijding nam hij het onderduiken wat al te letterlijk door een duik in het plaatselijke zwembad te maken. Hij werd gearresteerd en via de kampen Vught en Amersfoort kwam hij in het werkkamp Neuengamme terecht, waar hij net als tienduizenden anderen aan een onmenselijke behandeling is bezweken. Sindsdien is Jan van Hout het symbool van de Nederlandse sportman in verzet.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 17 oktober 2006 0:00

“Zondag 16 oktober 1977 reden twee landgenoten in Italië de Trofeo Baracchi, een koppeltijdrit over 100 kilometer. Deze wedstrijd bestaat niet meer, net als veel andere wedstrijden van het naseizoen niet meer bestaan. De laatste Trofeo Baracchi werd in 1990 gehouden. De wedstrijd was ooit een initiatief van Mino Baracchi als eerbetoon aan zijn vader, die een groot wielerliefhebber was. In 1991 werd de koers nog één keer gehouden, zij het als een individuele tijdrit als slotaccoord van de strijd om de wereldbeker van dat jaar. Daarna werd een fusie aangegaan met de Grand Prix des Nations. De laatste koppeltijdrit kende een Nederlands succes, Tom Cordes won met de Duitser Rolf Gölz. Verder was vanaf 1949 slechts één Nederlander succesvol en dat was Roy Schuiten. In 1974 met Francesco Moser en in 1978 met de Noor Knut Knudsen.
In 1977 was voor Schuiten met koppelgenoot Baronchelli slechts de vierde plaats weggelegd, terwijl Joop Zoetemelk met Freddy Maertens tweede werd. Winnaars werden de Zweed Bengt Johansson en de Italiaan Giuseppe Barone.

Op dezelfde dag reden elders in Italië de amateurs een koppeltijdrit om de Trofeo Valco, eveneens over ...

Door Fred van Slogteren, 16 oktober 2006 10:00

« Vorige 1 2 3 ... 1015 1016 1017 1018 1019 1020 1021 1022 1023 1024 1025 ... 1077 1078 1079 Volgende »