ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Slogblog


AMSTERDAMS WEGWIELRENNEN

door Bertus Raats

“Dit boekje maakt deel uit van een hele reeks en die serie is mij zeer dierbaar. Ik heb deeltje 2 gekozen, omdat dat de jaren beschrijft waarin ik begeesterd raakte van de wielersport. Het heeft voor een deel mijn leven bepaald en mijn verzameling wielerdocumenten is het resultaat van een fors uit de hand gelopen hobby. Ik woonde destijds als jongen bij mijn ouders op de Postjeskade in Amsterdam-West, een nette middenstandersbuurt waar ook Barend Barendse woonde. In die nieuwbouwwijk die net voor de tweede wereldoorlog tot stand is gekomen, was zo rond 1950 niet veel te beleven, zoals bijna nergens in Amsterdam. Gelukkig was er de sport. Het stadion lag op loopafstand en in de buurt werden ook criteriums verreden. Dat heette nog niet zo, want we noemden zo’n evenement een straatrondje. In heel Amsterdam werden ze gehouden en de bekendste waren de Ronde van de Indische Buurt, de Ronde van de Markthallen, de Ronde van de Staatsliedenbuurt en bij mij in de omgeving de ...

Door Fred van Slogteren, 11 januari 2007 10:00

Claude CRIQUIELION (1957, België)

Er zijn renners die de wielerhistorie ingaan vanwege een bepaalde gebeurtenis, die iedereen zich herinnert. Dat is ook het geval bij deze Waalse wielrenner die in 1984 wereldkampioen op de weg was, de Ronde van Vlaanderen, de Clasica San Sebastian, de Henninger Turm en twee maal de Waalse Pijl won. Dan ben je een knappe renner geweest, want hij won ook nog de Catalaanse Week, de Midi Libre en de Ronde van Romandië. In de Tour de France kwam hij iets te kort, hoewel hij in tien starts vijf keer bij de eerste tien eindigde met een vijfde plaats als beste prestatie. In de Giro werd hij een keer zevende en in de Vuelta derde. Een knappe renner dus die Kriki, die in Vlaanderen redelijk populair was ondanks zijn afkomst. Hij sprak dan ook voortreffelijk Vlaams en dat scheelt een stuk in de acceptatie. Toch zal Criquielion niet in de herinnering blijven door zijn fraaie palmares, want in 1988 gebeurde er iets waar hij misschien liever niet meer aan herinnerd wordt. 
Het WK werd dat jaar in België verreden en wel in en om Ronse, het plaatsje in de Vlaamse Ardennen met veel lastige klimmetjes in het parcours. In datzelfde Ronse had in 1963 ook al eens een idiote ontknoping van het WK plaatsgehad, maar die van 1988 was zo mogelijk nog gekker. Drie renners hadden zich in de laatste kilometers afgescheiden van de rest en zij waren van één ding zeker: ze zouden gedrieën het podium gaan vormen. Alleen de volgorde was nog niet bekend. De drie waren de jonge Italiaan Maurizio Fondriest, de felle Canadees Steve Bauer en Criquielion. Als sprinter had de Italiaan de beste papieren, maar die zat zo kapot dat hij al bij de eerste versnelling in de aanloop naar de eindsprint moest lossen. Bauer wist dat hij tegen de Waal geen kans had en hij besloot tot een ongeoorloofde manoeuvre. Hij stuurde scherp naar rechts, waardoor Criquielion kwam klem te zitten tussen de Canadees en de dranghekken. Hij raakte het metaal en viel. Ook Bauer raakte uit balans en de al geklopte Fondriest had ruim baan. Bauer werd tweede en Criquielion kwam lopend met de fiets aan de hand over de streep, terwijl hij nog door tal van renners uit het peloton werd gepasseerd. Woedend was hij en zijn zwarte ogen schoten vuur, ook al werd Bauer direct uit de uitslag verwijderd. Claudy pikte het niet en hij stapte naar de rechter. Die wist er ook geen raad mee en enkele jaren later werd de zaak geseponeerd. Dus als ik de naam Criquielion hoor, zie ik weer die ogen. De kop van Bauer kan hij niet meer zien, maar vandaag ziet hij wel Abraham.
 (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 11 januari 2007 0:00

© Philip van der Ploeg

Piet van Schijndel, lid van de Raad van Bestuur van Rabobank Nederland, is geen spreker waarbij de toehoorders aan de lippen hangen als hij het woord voert. Laat ik het zo zeggen: hij neemt er de tijd voor. Toch zat de speech, die hij vanmiddag afstak in het Auditorium van het hoofdkantoor in Utrecht, knap in elkaar. Hij begon te melden dat het afgelopen jaar in sportief opzicht het succesvolste was geweest in de geschiedenis van Rabobank als wielersponsor. Daarna liet hij weten jaren geleden te hebben laten weten dat begin 2007 de Rabobank een beslissing zou nemen over de prolongatie van het sponsorship. Vervolgens hield hij een somber verhaal over de gevaren die de commerciële wielersport bedreigen, zoals de op de spits gedreven ruzie tussen de organisatoren van de drie grote rondes en de UCI en natuurlijk de dopingschandalen - of vermeende dopingschandalen - die in het afgelopen jaar hebben plaatsgehad. Op dat punt in zijn speech bekroop mij enige angst. Ging hij bekend maken dat Rabobank het na dit jaar voor gezien houdt? Hij voerde de spanning nog enigszins op door de sancties te herhalen die de bank zou treffen als er sprake zou zijn van individueel dopinggebruik door renners of structureel dopinggebruik door de hele ploeg. Maar eindelijk kwam na twintig minuten het verlossende woord: Rabobank gaat door tot en met 2011. Voor hij dit uitsprak had ik al zitten nadenken wat er zou gebeuren met de Nederlandse wielersport als de bank zich zou terugtrekken. Je moet er niet aan denken. Ik denk dat de renners hun dankbaarheid maar op één manier kunnen tonen: een nog beter seizoen als vorig jaar.

Door Fred van Slogteren, 10 januari 2007 20:09

© Henk Theuns

“Motorola, de Amerikaanse fabrikant van mobieltjes, is zes jaar hoofdsponsor geweest van een geduchte wielerploeg. In 1991 opgezet als een verzamelplaats voor Engelstalige wielrenners is het in de loop der tijd een stevige mix geworden van Anglicaanse en Europese coureurs uit België, Italië, Frankijk, Nederland en Scandinavië. De allereerste ploegleider was geen onbekende, zij het dat die zijn sporen vooral verdiend heeft in het schaatsen. Eric Heiden tekende in 1991 voor de ploegleiding en hij werd geassisteerd door de Belgische oud-coureur Noël Dejonckheere. Een jaar later kwam Hennie Kuiper hem aflossen als eerste man. 1992 was ook het eerste jaar van ...

Door Fred van Slogteren, 10 januari 2007 10:00

Bernard THEVENET (1948, Frankrijk)

Fransen hebben de gewoonte hun favoriete coureurs koosnaampjes te geven. André Leducq en André Darrigade werden Dedé, Poulidor werd Poupou, Lucien Michard werd Lulu en Laurent Jalabert werd alleen nog maar aangesproken met Jaja. Ook Bernard Thevenet heeft een koosnaam. Nanard werd hij genoemd, maar het had beter Jojo kunnen zijn, want de carrière van deze renner jojoode jarenlang van hoogtepunt naar diepe dalen. Hij won twee maal de Tour de France in 1975 en ‘77. In het jaar na beide overwinningen viel hij ver terug en fietste hij als een koekenbakker in de rondte als zijn eigen schaduw. Hij won de Tour van ’75 door als een van de eersten Eddy Merckx een gevoelige nederlaag toe te brengen op Pra Loup. Hij kon toen niet meer stuk in eigen land, waar ze meer dan genoeg hadden van de verstikkende superioriteit van de Belg. Maar in 1976 was Nanard nergens, om zich in 1977 weer als een vedette te manifesteren. Hij kreeg te maken met Hennie Kuiper die dat jaar in een geweldige vorm stak. Hennie was in de etappe naar l’Alpe d’Huez in de gelegenheid om samen met Zoetemelk de Fransman af te slachten, maar hij prefereerde het om eerst het bordje van Thevenet leeg te eten. Toen hij aan zijn eigen bordje toe was, sloeg hij het winnende gat, maar hij was te zeer gefocust op de etappeoverwinning om direct ook maar de gele trui te pakken. Hij verspeelde tientallen seconden door van de laatste kilometer een triomftocht te maken. Daardoor kon Thevenet de schade beperken en net zijn leiderstrui behouden. Toen had Kuipertje nog maar één heel klein kansje en dat was in de tijdrit. Nanard was echter een veel betere tijdrijder om na de winst in Parijs direct weer Jojo te worden. Jaren later bekende hij in de Tour van 1977 corticosteroïden te hebben gebruikt. Niemand maakte er zich nog druk om, ook Kuiper niet. Landis kan dit geval misschien gebruiken als jurisprudentie als hij in maart voor zijn rechters staat. Waarom hem wel te schande maken en Thevenet destijds niet? En voor iedereen die hierop wil reageren: ik weet dat ik met appels en peren bezig ben. Nanard loopt sinds vandaag tegen de zestig en het gaat hem goed. Zijn naam is een merk geworden van wielerkleding, hij ziet er gezond uit en hij leeft als een god in Frankrijk. Letterlijk en figuurlijk, want een Tourwinnaar krijgt in Frankrijk gratis een voorschot op de hemel. Met du pain et du vin, et pas de chagrin! (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Door Fred van Slogteren, 10 januari 2007 0:00

Vanmiddag is in Rotterdam bekendgemaakt dat de coöperatieve zuivelindustrie Campina hoofdsponsor wordt van de Ronde van het Groene Hart, die op 25 maart a.s. voor de eerste keer van start gaat. Het zuivelconcern heeft tot deze stap besloten omdat het zich zeer verbonden voelt met het Nederlandse landschap. Als onderneming van circa zevenduizend melkveehouders, waarvan er veel in het Groene Hart zijn gevestigd, draagt Campina zorg voor de natuur, duurzaamheid van dier en landschap en gezonde zuivelprodcten van de hoogste kwaliteit. ‘Het sponsoren van de Ronde van het Groene Hart zien wij als een mooie manier om alle Nederlanders te laten genieten van ons unieke landschap’, aldus Bas van den Berg, Country Director Campina Nederland in het vandaag uitgegeven persbericht. Het sponsorship van Campina is aangegaan voor de duur van twee jaar, met een optie op een derde jaar en de ronde zal de Campina Ronde van het Groene Hart gaan heten.

Door Fred van Slogteren, 9 januari 2007 14:30

© T&T Tekst & Traffic

“Afgelopen donderdag was de start van de Rotterdamse zesdaagse en ik had kaartjes voor de openingsavond. Susan, onze 12-jarige dochter, ging voor de eerste maal mee en had ook direct een favoriet in de jonge Deen Marc Hester Hansen, gekoppeld aan onze landgenoot Jens Mouris. Dat zorgde er voor dat we tot het eind van de avond zijn gebleven, aangezien ze er van overtuigd was dat het koppel in het oranje shirt – met haar Marc - de laatste Madison zou winnen. En ze kreeg nog gelijk ook, want Hester Hansen won een op een ongelooflijke wijze de sprint, en mijn dochter glom van trots. ‘Zie je nu wel pappa!’
Een paar decennia geleden werd een gevierde wegrenner nog wel eens gekoppeld aan een zesdaagse renner. Voor de organisatie een kans om meer publiek te trekken en voor de renner een mogelijkheid om in de winter wat bij te verdienen en kilometers te maken voor het komende wegseizoen. Zo heeft ook de beroemde Eric Vanderaerden heel wat zesdaagsen gereden. Als jong rennertje won ...

Door Fred van Slogteren, 9 januari 2007 10:00

Mathieu HERMANS (1963, Nederland)

Na Jean-Paul van Poppel en Jeroen Blijlevens is Mathieu verreweg de snelste wegsprinter geweest die we in ons land hebben gehad. Hij is vooral in de Ronde van Spanje succesvol geweest waar hij in twee jaar tien ritten op zijn naam schreef. Ook in de Tour won hij een rit. Zijn carrière speelde zich voornamelijk in Spanje af, omdat hij als nieuweling in contact kwam met de bekende trainer Albert Stofberg, die jarenlang in dat land heeft gewerkt. Stofberg was een man van de harde aanpak. Zijn pupillen werden afgebeuld en hij maakte ze veelzijdig. Wegrenners moeten blindelings kunnen schakelen, als de beste kunnen sturen en in één oogopslag onvolmaaktheden in het wegdek zien om die te kunnen ontwijken. Daarom liet hij de jonge Hermans intensief in het veld rijden, omdat hij in zijn categorie als wegrenner niets meer te leren had. Hij won daar namelijk alles, tenzij pech dat in de weg stond. Mathieu was geen gehoorzaam ventje, maar Stofberg zette door en als amateur kreeg de jonge Brabantse renner een plaatsje in de Amstel Bier-ploeg van Herman Krott. Daar bleef hij hangen, de ontwikkeling zette niet door en Stofberg bracht hem naar Spanje waar hij als beroepsrenner een contractje kreeg bij de Orbea-ploeg. Hij ging er aanvankelijk heen om te crossen en daarin was hij zo succesvol dat zijn naam steeds groter in de kranten kwam. Hij was klaar voor het grote werk. Een probleem daarbij was dat hij zich niet in massasprints durfde te begeven en daar was-ie voor geknipt. De relatie met Stofberg hing door de ruzies daarover nog maar aan een dun draadje. Alles kwam goed toen Hermans zijn angst had overwonnen en zich tot een geslepen en vakbekwaam spurter had ontwikkeld die aan het kleinste gaatje genoeg had om er winnend door heen te gaan. Zo bouwde hij een prachtige palmares op. Na zijn carrière trad hij in dienst van het kledingmerk Bioracer, terwijl hij in zijn vrije tijd hand- en spandiensten verleende aan de NOS-équipe o.l.v. Mart Smeets. In die functie voorzag hij de commentatoren tijdens de reportages van inside-information. Smeets, Dijkstra en Ducrot zullen het volgend jaar zonder Mathieu moeten doen, want hij is nu ploegleider van de Belgische ProTour-formatie Unibet.com. Hopelijk heeft hij nog een aantal goede tips van Stofberg paraat om zijn renners aan succes te helpen. We zullen zien. (Foto: © Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 9 januari 2007 0:00

De oud-wielrenner Frans van de Ruit is op oudejaarsdag onverwacht overleden. Tijdens het joggen in het Amsterdamse Bos bezweek de 60-jarige Amsterdammer aan een hartstilstand. Frans van de Ruit was in de jaren zestig en zeventig zowel op de weg als op de baan actief. Hij was twee keer kampioen van Nederland. In 1970 werd hij nationaal achtervolgingskampioen bij de amateurs en twee jaar later won hij het kampioenschap over 50 kilometer zonder gangmaking op de baan. Eveneens bij de amateurs, want Frans is nooit beroepsrenner geweest. Op de weg was hij ook succesvol en zijn belangrijkste overwinning was de Ronde van de Haarlemmermeer, een amateurklassieker. Frans van de Ruit komt uit een echte wielerfamilie. Zijn vader Leen en zijn oudere broer Rob waren eveneens bekende wielrenners. Frans is vandaag in besloten kring gecremeerd. Ik wens zijn nabestaanden veel sterkte toe in deze moeilijke dagen.

Door Fred van Slogteren, 8 januari 2007 20:00

Naar aanleiding van de reacties van Jan van der Horst en Maurice op de foto die ik bij het geboortedagstukje van Jacques Anquetil plaatste, heb ik contact opgenomen met de fotograaf. Guus de Jong barstte in lachen uit toen ik hem er naar vroeg. “Die foto is gemaakt bij de Amstel Gold Race 1966”, zei hij. “Geen twijfel mogelijk en Wolfshohl heb ik nooit gefotografeerd.”

Tien minuten later kreeg ik per mail 7 foto’s van Anquetil, waarvan er drie op dezelfde dag zijn gemaakt. Hierbij één van die foto’s en die laat aan duidelijkheid niets te wensen over. En die kleine oren van Jacques? Valt wel mij, lijkt me. Was het niet de fiets van Wolfshohl die je daar lang geleden in Zandvoort hebt vastgehouden Jan? Toch bedankt voor jullie reacties, want daar moet deze eenvoudige slogblogger het van hebben. Dialoog! (Foto: © Guus de Jong)

Door Fred van Slogteren, 8 januari 2007 15:30

« Vorige 1 2 3 ... 998 999 1000 1001 1002 1003 1004 1005 1006 1007 1008 ... 1078 1079 1080 Volgende »