Bergwerff ad ad ad

Slogblog


Het is dit jaar een halve eeuw geleden dat Jan Janssen als eerste Nederlander de Tour de France won. Dat dit een uitzonderlijke prestatie was, die hem nog maar door één Nederlander is nagedaan, kunt u lezen in zijn geactualiseerde biografie die in juni a.s. verschijnt.

Dat de naam Jan Janssen na vijftig jaar nog steeds niet is vergeten, komt ook door wat hij na zijn wielercarrière is gaan doen. In 1973 stopte le professeur aux lunettes met wielrennen en hij had geen idee wat hij zou gaan doen.

Als een donderslag bij heldere hemel bood de Belgische fietsenfabrikant Flandria hem aan om onder zijn naam fietsen te gaan verkopen. En zo is Jan Janssen er in gerold. De verkoop ging niet slecht, maar onze Tourwinnaar was over de kwaliteit niet te spreken.

Hij brak met Flandria en hij liet frames maken bij kleine constructeurs in België en assembleerde ze in eigen beheer. Zo groeide er langzaam een fabriek, hoewel de toelevering vaak te wensen overliet, een euvel waar een perfectionist als Jan Janssen slecht tegen kon.

Op de rijwielbeurs in Parijs ontmoette hij de heer Dumas, fabrikant van de kwalitatief hoogwaardige Vitus-frames. Jan was op slag verliefd op de vederlichte gelijmde aluminium fietsen en hij werd importeur voor de Benelux.

Het liep geweldig en op een gegeven moment reed het halve peloton op Vitus, inclusief de Ier Sean Kelly die bij elke nieuwe werkgever bedong dat hij alleen wilde tekenen als hij op een Vitus mocht rijden.

Dan werd de fiets in de sponsorkleuren gespoten zodat niemand het verschil zag. Dumas overleed een paar jaar later echter plotseling en zijn fabriek gleed onder het bewind van zijn nabestaanden langzaam af tot de poort noodgedwongen door de curatoren gesloten werd.

De hier afgebeelde Jan Janssen fiets dateert uit de periode tussen Flandria en Vitus in. Hij is bij benadering dertig jaar oud en afgemonteerd met vroege Shimano onderdelen. Het frame is waarschijnlijk gemaakt door de Belgische constructeur Dija, met wie Jan in die periode veel zaken deed.

Het stickertje WBR wil zeggen dat hij verkocht is door de Rotterdamse racespeciaalzaak Willem Buitendijk Rijwielen, destijds dealer van Jan Janssen Fietsen. Het is een puntgaaf model.

In 1978 werd Jan ploegleider en materiaalsponsor van een amateurwielerploeg, maar dat duurde niet lang omdat de doordouwer en gifkikker uit Nootdorp maar moeilijk kon leven met de mentaliteit van de toenmalige amateurrenners.
... Lees meer
Door Peter Ravensbergen, 24 april 2018 12:00

De datum 7 juli 2008 was een belangrijke dag voor Juan Manuel Garate, hoewel hij daar zelf geen idee van had. Er gebeurde die dag iets in de Tour de France dat voor hem grote gevolgen zou hebben.

In de derde etappe van Saint Malo naar Nantes brak het peloton in tweeën en Denis Menchov, de kopman van Rabobank, verloor veertig kostbare seconden op bijna alle andere kanshebbers.

De Nederlandse pers gaf collectief de schuld aan de Rus die had zitten pitten, maar de schuld lag natuurlijk bij de knechten die hem hadden moeten omringen en voorin houden.

Ploegleider Erik Breukink had nog zo gewaarschuwd. Alle andere kopmannen reden met drie, vier knechten bij zich in de voorste gelederen en die waakten er wel voor dat hun troef voorin bleef.

Dat was hun taak en die werd die dag door de Rabo-mannen ernstig verzaakt. Nederlanders kunnen niet knechten, was het excuus en daarom werd uitgekeken naar een of meer buitenlandse renners die dat wel kunnen en ook nog in het hooggebergte bij kunnen blijven.

Zo kwam Rabobank bij Juan Manuel Garate terecht, die bij Lampre een aantal jaren de meesterknecht was van Gilberto Simoni. Toen Simoni naar een andere ploeg ging, bleek Garate ook als kopman goed mee te kunnen.

Met een vijfde, zevende en een tiende plaats in de Giro toonde hij aan voor deze taak geschikt te zijn. Zeker omdat hij ook nog een keer het bergklassement won en een aantal etappes.

Voorwaar een klasbak die tot in de finale bij Menchov kon blijven en niet voortijdig in de bus hoefde te stappen. Superknecht met Menchov en kopman in koersen waar de introverte Rus niet aan de start stond.

In 2009 was hij in de kleuren van Rabobank kopman in Parijs-Nice. Hij werd veertiende op ruim vijf minuten van winnaar Luis Leon Sanchez. Garate is een van de renners die in alle drie de grote ronden etappezeges heeft behaald.

Met de gehele Rabobankploeg kwam hij in 2013 op straat te staan toen de directie van de bank de stekker uit de profploeg trok. Hij was, toen een nieuwe sponsor verscheen, het er niet mee eens dat zijn salaris werd verlaagd en wilde daarom geen contract tekenen met Belkin.

Het kwam zelfs tot een proces dat hij verloor en toen tekende hij toch maar. De ploegleiding stelde hem in 2014 echter niet meer op en zo eindigde in december 2014 zijn carrière.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 24 april 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BORRAJO, Alejandro Alberto (1980, ArgentiniŽ)
BREE, Mien van (1915, Nederland)
BRUGGENKAMP, Jaap (1932, Nederland)
FONTANELLI, Fabiano (1965, ItaliŽ)
GANDARIAS ALBIZU, AndrŤs (1943, Spanje)
GROENENDAAL, Reinier (1951, Nederland)
KERSTENS, Emiel (1959, Nederland)
KOOIJMAN, Jaap (1993, Nederland)
MENDES, Josť Joao (1985, Portugal)
SCHOLZ, Ronny (1978, Duitsland)
STEVENHAAGEN, Peter (1965, Nederland)
TROTT, Laura (1992, Groot BrittanniŽ)
VAN OYEN, Franky (1962, BelgiŽ)
VERBRUGGE, Jacques (1955, Nederland)
VERSTRATEN, Monique (1983, Nederland)
DIELISSEN, Bart (1994, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
DANGUILLAUME, Andrť (1920, † 24.04.2004, Frankrijk)
NEUENS, FranÁois (1912, † 24.04.1985, Luxemburg)
RHEINWALD, Henri (1884, † 24.04.1968, Zwitserland)
RUEGG, Alfred (1934, † 24.04.2010, Zwitserland)
Door Fred van Slogteren, 24 april 2018 0:00

Op 24 juli dit jaar viert de Zwitserse oud-wielrenner Josef Fuchs zijn zeventigste verjaardag. Veel overwinningen staan niet op zijn palmares. Zijn overwinning in 1981 in Luik-Bastenaken-Luik was wel de mooiste en tevens een van de meest opzienbarende.

Het was een bitterkoude zondag in de Belgische Ardennen. Slechts 25 renners haalden de finish. De 32-jarige Fuchs, bezig aan zijn laatste seizoen als prof, had een superdag. Hij ontsnapte en reed in zijn eentje de straten van Luik binnen.

Johan van der Velde, opgezweept door zijn ploegleider Peter Post, haalde hem toch nog bij, en versloeg hem in de sprint. Van der Velde won die dag Luik-Bastenaken-Luik. Tenminste, dat dacht hij.

Na afloop ging het bijna mis voor de winnaar. Volgens de reglementen dient de winnaar zich binnen één uur aan te melden voor de dopingcontrole. Na de koers was triomfator Van der Velde daarvoor maar net op tijd.

Maar in het kamertje bij de dopingcontroleurs wilde de aandrang maar niet komen. Het duurde tot twee uur na de finish, eer de Brabander het gevulde flesje kon overhandigen en kon vertrekken. Daarmee bleef hij maar ternauwernood binnen de gestelde tijdslimiet.

Enkele weken later werd bekend dat zijn plasje positief was bevonden. Na de gebruikelijke contra expertise werd het gebruik van het hormoonpreparaat nortestosteron bewezen.

Het internationale reglement schreef destijds de volgende straf voor: boete van duizend Zwitserse franc en verwijdering uit de uitslag. Van der Velde werd gediskwalificeerd en Joseph Fuchs schoof door naar de eerste plaats.

Een smetje op het tot dan toe prachtige seizoen waarmee de heren coureurs de talrijke Nederlandse wielerfans in 1981 verwenden. Ze toonden de kwaliteit in de breedte van de Nederlandse profwielersport.

Waar de Fransen alleen op Bernard Hinault (Amstel Gold Race en Parijs-Roubaix) konden rekenen, de Belgen met Fons De Wolf (Milaan-San Remo) en Daniël Willems (Waalse Pijl) winnaars hadden, daar zorgde Van de Velde voor de vierde klassieke zege van een Nederlander in dit seizoen.

De toen 24-jarige Brabander uit de ploeg van Peter Post trad daarmee in de voetsporen van Jan Raas (Omloop Het Volk en Gent-Wevelgem) en Hennie Kuiper (Ronde van Vlaanderen). Bovendien dwong de manier waarop Van de Velde zijn eerste klassieker won, veel respect af.
... Lees meer
Door Jan Houterman, 23 april 2018 12:00

Noël Dejonckheere, de jarige van vandaag, werd 63 jaar geleden geboren in de Westvlaamse gemeente Lendelede. De geschiedenis van deze plaats wordt gekenmerkt door sterke buitenlandse invloeden.

De stichters waren de Romeinen en in de loop der eeuwen hebben de Fransen de Spanjaarden er huis gehouden, terwijl de Duitsers, de Engelsen en de Amerikanen er hun sporen in de vorige eeuw hebben achtergelaten.

Dat internationale zal Noël hebben geïnspireerd tot een wielercarrière die zich voornamelijk in het buitenland afspeelde. Op één jaar na reed hij als prof uitsluitend in Spaanse dienst.

Daar was hij zeer gezien, want hij was een on-Spaanse renner. Hij had veel inhoud en een scherp eindschot. En een babyface zoals later ook een Spaanse vedette als Oscar Sevilla er een had.

Noël begon zijn carrière op de baan en in 1978 werd hij als amateur wereldkampioen puntenkoers. Daarna werd hij prof en hij fietste zeventig overwinningen bij elkaar. Daaronder tal van ritoverwinningen in diverse rondritten.

In de Ronde van Spanje won hij totaal zes etappes. Hij was een echte rittenkaper en hij kan wat dat betreft een mooie palmares overleggen. In 1988 stopte hij er mee.

Door toeval kwam hij in aanraking met Amerikaanse renners die met veel talent en een fiets in Europa hun geluk kwamen beproeven. Hij bracht ze onderdak bij een ploeg en begeleidde ze in hun streven hier aan de bak te komen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 23 april 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ANASTASI, Francis (1933, Frankrijk)
BOUMA, Arie (1881, † 25.04.1964, Nederland)
BRINKMAN, Jan (1952, † 23.04.1999, Nederland)
DUYN, Willem van (1889, † 00.00.0000, Nederland)
GAIVENYTE, Gintare (1986, Litouwen)
GARCIA MARIN, Jorge (1980, Spanje)
HARTOG, Arie den (1941, Nederland)
HAVIK, Henk (1961, Nederland)
KANIS, Jacobien (1989, Nederland)
LIEVENS, Pascal (1970, BelgiŽ)
LOSCH, Max (1993, Luxemburg)
PORTAL, Nicolas (1979, Frankrijk)
RIJEN, Cornť van (1966, Nederland)
SCHMITZ, Bram (1977, Nederland)
SEUBERT, Timon (1987, Duitsland)
VERHESTRAETEN, Karen (1991, BelgiŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
BRINKMAN, Jan (1952, † 23.04.1999, Nederland)
GRANDI, Allegro (1907, † 23.04.1973, ItaliŽ)
LE DROGO, Ferdinand (1903, † 23.04.1976, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 23 april 2018 0:00

Is er sprake van een aflossing van de wacht? Weinigen zullen de naam van Michael Valgren (foto 1) hebben aangekruist bij een pooltje wie de winnaar van de Amstel Gold Race zou worden. Philippe Gilbert was immers de grote favoriet.

Net zo min als er veel wielerliefhebbers zullen zijn geweest die Julian Alaphilippe (foto 2) hebben getipt voor de zege in de Waalse Pijl. Dat was toch de koers van Alejandro Valverde die op de Muur van Hoei al jaren voor iedereen onhoudbaar is.

Maar het werden achtereenvolgens Valgren en Alaphilippe. De Deen, een look alike van Vinokourov, won eerder al de Omloop Het Nieuwsblad, maar wie Amstel Gold Race zegt denkt toch direct aan Gilbert die afgelopen zondag het record van Jan Raas zou gaan evenaren.

Een iets andere strijdwijze en ook Valverde ging in de Waalse Pijl voor de bijl, ook al was de 38-jarige krijger nog de beste van de rest. Daarom de vraag: is er een aflossing van de wacht gaande? Misschien dat de laatste voorjaarsklassieker van het seizoen daar vanmiddag antwoord op geeft.

Ik ben benieuwd wat Tom Dumoulin daar gaat laten zien. Ik las gisteren dat hij hoopt dat hij geen goede benen heeft. Die uitspraak baseert hij op zijn bijgeloof omdat hij vorig jaar in LBL ook niet uit de verf kwam om daarna te excelleren in de Giro d’Italia en die als eerste Nederlander te winnen.

De Giro begint al over twaalf dagen en in the meantime wordt ook de Ronde van Romandië nog afgewerkt. Dat betekent dat in minder dan twee weken Tom zijn topvorm moet zien te bereiken om daarmee in Jeruzalem aan de start te staan.

Daar moet hij het opnemen tegen Chris Froome die zich in alle rust lijkt voor te bereiden op het winnen van zowel de Giro als de Tour. Dit terwijl hij volgens velen als een half jaar geschorst had moeten zijn, vanwege zijn gesjoemel met salbutamol in de door hem gewonnen Ronde van Spanje van vorig jaar.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 22 april 2018 12:00

John Gadret was een eigenzinnige coureur. Hij is afkomstig uit Épernay, een stad in het Marne-gebied ten noordoosten van Parijs. Hij stond aanvankelijk vooral bekend als veldrijder, een discipline die hij er steeds bij heeft gedaan.

Vier keer was hij in die discipline kampioen van Frankrijk en bij het WK was hij een keer achtste en een keer negende. Toen hij ook serieus op de weg ging rijden kwam hij er snel achter dat hij goed bergop kon rijden.

Met die eigenschap kan hij ook een goed klassement rijden en zo eindigde hij in de Ronde van Spanje al eens als achttiende, in de Tour de France als achttiende en negentiende en in de Ronde van Italië van 2011 eindigde hij zonder op het podium te hebben gestaan als derde na ook een rit te hebben gewonnen.

Die derde plaats kwam hem toe nadat winnaar Alberto Contador na zijn zero-zero-zero demasqué uit de uitslag was verwijderd en Michele Scarponi, Vincenzo Nibali en de als vierde geëindigde Gadret een plaatsje opschoven. Een jaar later werd hij nog een keer elfde.

Hij reed tot en met 2013 voor de AG2R-ploeg. Zijn kopman daar was de Franse Ier Nicolas Roche en hoewel lange tijd goede vrienden, kregen de twee na afloop van de vijftiende etappe van de Tour de France van 2010 knallende bonje.

Wat was het geval? Het was een bergetappe en Roche kon zich met Gadret aan zijn zijde goed voorin handhaven. Tot hij op de finale klim lek reed en het, met geen ploegleider in de buurt, vanzelfsprekend was dat de jarige van vandaag zijn wiel aan hem zou afstaan.

Die keek met nietszinde ogen echter de andere kant op en ging vol op jacht naar de kopgroep, de zoon van oud-Tourwinnaar Stephen Roche in verbijstering achterlatend.

Die avond zei Roche tegen een journalist: “Als Gadret morgen vermoord in zijn hotelkamer wordt aangetroffen, dan ben ik waarschijnlijk de eerste verdachte.”
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 22 april 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BOWEN, Bart (1967, Verenigde Staten)
CASTAING, Francis (1959, Frankrijk)
DAVIS, Scott (1979, AustraliŽ)
DI LORENZO, Alberto (1982, ItaliŽ)
DJERNIS, Henrik (1966, Denemarken)
ELEN, Jos (1967, Nederland)
GAYWOOD, Simon (1979, Groot BrittanniŽ)
JAUREGUI, Quentin (1994, Frankrijk)
JOLY, Emile (1904, † 24.02.1980, BelgiŽ)
STELT, Marko van der (1977, Nederland)
TORP, Linn (1977, Noorwegen)
ZITTA, Pavel (1985, TsjechiŽ)
PEREZ, Anthony (1991, Frankrijk)
MOORMAN, Hanny (1933, † 27-06-1986, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
PAILLARD, Georges (1904, † 22.04.1998, Frankrijk)
VAN DIJCK, Edward (1918, † 22.04.1977, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 22 april 2018 0:00

Als Ab Geldermans in deze tijd wielrenner was geweest dan had hij met Tom Dumoulin kunnen wedijveren wie van hen de derde Nederlandse Tourwinnaar zou worden. Ab kon net als Tom goed klimmen en hij was eveneens een geweldige tijdrijder.

Maar Ab werd in 1935 geboren en hij leverde zijn beste prestaties in het begin van de jaren zestig. Hij won in 1960 de Ronde van Duitsland en de klassieker Luik-Bastenaken-Luik en hij werd als debutant twaalfde in de Tour de France.

Een jaar later won hij twee etappes en het eindklassement van de Ronde van de Menton en schreef de Vierdaagse van Duinkerke op zijn erelijst. Als kopman van de Nederlandse Tourploeg kwam hij in een afdaling zwaar ten val en moest hij opgeven.

Het was de laatste keer dat er in de Tour met landenploegen werd gereden, hoewel die formule in 1967 en 1968 weer van stal werd gehaald. In 1962 werd er voor het eerst sinds de Tweede Wereldoorlog met merkenploegen gereden en Ab zat in de sterkste ploeg.

Luisterde hij in een Nederlandse omgeving naar de roepnaam Appie bij Saint Raphaël-Helyett keek hij pas op als er Albertuusss werd geroepen, met zo’n langgerekte uithaal op de laatste lettergreep.

Het was de ploeg waar hij na bemiddeling van de Rotterdamse soigneur Gerrit Visser terecht was gekomen, als de tweede Nederlander met een contract bij een Franse ploeg. Net als in de jaren vijftig de beste Nederlandse voetballers voor het geld naar Frankrijk trokken, daar volgden in de jaren zestig de beste wielrenners.

Niet om er de vedette uit te hangen, maar om voor de Franse kopman te knechten. Ze moesten wel, want in ons land waren er nog geen merkenploegen. Pas in 1964 kwam Kees Pellenaars met zijn Televizier-ploeg, maar toen was Albertuusss al een halve Fransman en toegewijd helper van Jacques Anquetil, die dat jaar zijn vijfde Tourzege behaalde.

In 1960 was Anquetil er nog niet bij, want pas twee jaar later zouden twee sterke Franse ploegen worden samengevoegd en kwam Anquetil er bij. Onder de naam Saint Raphaël-Helyett-Hutchinson. Voor die tijd had de ploeg van Ab geen uitgesproken kopman, want Gilbert Bauvin en Raphaël Geminiani waren ronderenners en in de klassiekers geen hoogvliegers.

Daarom stond de jonge Nederlander op zondag 8 mei 1960 met een vrije opdracht aan de start van La Doyenne, de bijnaam van de mooiste heuvelklassieker Luik-Bastenaken-Luik. Werknemer bij de sterkste Franse ploeg à raison van 25 gulden in de week en de slimme oud-renner Raymond Louviot in de ploegleiderswagen.

Ab had zich zaterdagavond om tien uur moeten melden in Luik en hij maakte zich geen illusies. Hij was eerstejaars prof, moest nog veel leren en was van plan de kat eens rustig uit de boom te kijken. Maar het liep anders.

Er ging al gauw een groep lopen en met veertien man op kop werd het keerpunt Bastogne bereikt. In de kopgroep namen als Everaert, Planckaert, Van Looy, Graczyk, Privat, Van der Borgh, Stolker, Janssens, Simpson, Defillipis, Sorgeloos en Daems.

Met die namen leek de definitieve slag gevallen en op het keerpunt in het Waalse stadje Bastogne (Bastenaken) aangekomen, leek het peloton in dat feit te berusten. Maar juist daar zag Louviot zijn kans schoon om dichtbij zijn renners te komen.

Zo dook hij ineens naast Appie op en die kreeg vloekend en tierend te horen dat als hij niet per direct zou zorgen bij de kopgroep te komen zijn fiets die avond door Louviot persoonlijk in elkaar zou worden gehakt. En een renner zonder fiets is geen renner meer.

Dat was wel even schrikken, waarna Albertuusss Sjeldermanse per direct zijn grote klasse liet zien door als een straaljager te demarreren en solo de oversteek te maken. Zo werd de kopgroep van veertien een kopgroep van vijftien.

Tijdens de oversteek had hij voldoende tijd gehad om zijn strategie te bepalen. Hij wist dat er 35 kilometer voor het einde nog een bevoorrading zou komen en hij zorgde ervoor als eerste de zak aan te pakken, het noodzakelijke er uit te grissen en vervolgens snoeihard te demarreren.

Toen de rest van de kopgroep het eten en drinken in de achterzak had opgeborgen en opkeek had die dekselse Nederlander al een gat van een paar honderd meter geslagen. En hij ging door, onwetend van het feit dat er nog een Redoute en een Côte de Wanne zou komen, potenbrekers die hij slechts van naam kende.

Maar hij spoot er lachend overheen, want niets en niemand kon hem nog houden. Zo kwam hij in Luik over de finish, ver voor zijn ploeggenoot Pierre Everaert en de Belg Jef Planckaert als eerste Nederlandse winnaar van een van de vijf topklassiekers.

Hij dacht met zijn overwinningen in 1960 en 1961 een redelijke status te hebben opgebouwd, maar werd in 1962 in de Tour de France met zijn neus op de feiten gedrukt. Hij zat in de eerste week in een lange ontsnapping die stand hield en na afloop werd berekend dat hij de gele trui mocht aantrekken.

Maar illusies hoefde hij zich niet te maken, want hij kreeg in het hotel direct van zijn ploegleiders te horen dat het niet de bedoeling dat hij voor eigen kans zou rijden. Anquetil was de enige en onbetwiste kopman.
 
... Lees meer


Door Fred van Slogteren, 21 april 2018 12:00

« Vorige 1 2 3 ... 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 ... 1108 1109 1110 Volgende »