ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Slogblog


Vittorio Adorni wordt vandaag tachtig jaar en dat zal in zijn vaderland tot heel wat krantenartikelen over zijn persoon en interviews met zijn persoon leiden. Want Vittorio heeft zijn sporen verdiend. Hij was een meer dan goede wielrenner, in zijn tijd een toprenner die de Ronde van Italië won en wereldkampioen op de weg was. Verder won hij twee keer de Ronde van Romandië en de rondes van Sardinië, België en Zwitserland.

Hij was ook nog een keer kampioen van zijn land en hij behaalde nog tal van ereplaatsen in belangrijke wedstrijden. Hij was echter bijna nooit een uitgesproken kopman, want er was er altijd eentje net ietsje beter. De vraag hoever hij zou hebben gereikt als hij wel het volledige vertrouwen van zijn ploegleider had gekregen zal altijd onbeantwoord blijven. Het is het lot van heel veel goede renners.

Hoe goed hij ook was, Adorni moest altijd onder de maat door van achtereenvolgens Bahamontes, Anquetil, Carlesi, Gimondi en Merckx. Omdat hij ook weer te goed was om puur te knechten, kreeg hij de rol van wegkapitein.

Dat is de tweede man in de ploeg, de aide de camp diein de koers goed uit zijn ogen kijkt, adviseert, commandeert en namens de kopman beslissingen neemt. Een soort Henk Lubberding, een renner die zijn grote mogelijkheden graag ondergeschikt maakte aan het ploegbelang.

Waarom schikt iemand met grote kwaliteiten zich in zo’n rol? Waarschijnlijk, omdat hij mentaal niet sterk genoeg was om het gewicht van de ploeg te dragen. Of dat ook voor Adorni gold, weet ik niet. Ik heb het hem niet kunnen vragen.

Ik heb echter nooit ergens gelezen of gehoord dat hij ontevreden met zijn situatie was. Zijn tijd als patron zou nog komen. Na zijn actieve wielertijd werd Vittorio bestuurder. Eerst op nationaal niveau in de Italiaanse wielerbond, om daarna zijn vleugels internationaal uit te slaan.

Hij werd hoofdbestuurslid van de UCI en daarna de grote baas van de ProTour, nu WorldTour geheten. In die functie was hij een van de machtigste mannen in de professionele wielerwereld.  Dat straalde hij ook uit, de elegante Italiaan uit Parma die er in dure maatpakken altijd gesoigneerd uitzag en alleen al daarom respect afdwong.

Ik neem aan dat hij geen hekel heeft aan Nederland, maar het had gekund. Twee maal in zijn actieve wielercarrière hield een landgenoot hem van een grote zege af. In 1964 was dat Jan Janssen die hem in de sprint klopte bij het WK in het Franse Sallanches. In een sprint à trois had hij combine gemaakt met Raymond Poulidor, maar Jan zag ze smoezen en nam het initiatief en Vittorio had geen schijn van kans. Gelukkig voor hem werd hij vier jaar later alsnog wereldkampioen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 14 november 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ABBOTT, Mara (1985, Verenigde Staten)
BELL, Zachary (1982, Canada)
BENITEZ ROMAN, Alberto (1981, Spanje)
BERTOU, Michas (1946, Nederland)
BOIFAVA, Davide (1946, ItaliŽ)
DE MATTIS, Micula (1983, ItaliŽ)
DUGGAN, Timothy (1982, Verenigde Staten)
GASTAUER, Ben (1987, Luxemburg)
HERV…, Cťdric (1979, Frankrijk)
IGNOLIN, Guy (1936, † 15.12.2011, Frankrijk)
KONINGS, Jan (1931, Nederland)
MULLER, Ernst (1911, † 26.12.1991, Duitsland)
NAKANO, Koicho (1955, Japan)
NEK, Marieke van (1988, Nederland)
NIBALI, Vincenzo (1984, ItaliŽ)
OLSSON, Madeleine (1982, Zweden)
POLAK, Bram (1902, † 23.11.1983, Nederland)
RHEE, Joey van (1992, Nederland)
RUSS, Matthias (1983, Duitsland)

of ons op deze datum ontvielen:
GIANELLO, Dante (1912, † 14.11.1992, Frankrijk)
MAGNE, Pierre (1906, † 14.11.1980, Frankrijk)
SCHAEKEN, Pol (1926, † 14.11.2002, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 14 november 2017 0:00

Op zaterdagavond 13 november 1971, vandaag op de kop af 46 jaar geleden, vond er op de wielerbaan van Ahoy’ in Rotterdam een wielerwedstrijd plaats met de wat megalomane naam Kleine Tour de France en een met zorg door matchmaker Charles Ruys gecontracteerd deelnemersveld.

Onder de 29 coureurs zaten wel drie echte Tourwinnaars (Lucien Aimar, Roger Pingeon en Jan Janssen) en een toekomstige Tourwinnaar (Joop Zoetemelk). Het veld was verder aangevuld namen als Evert Dolman, Gerard Vianen, Harm Ottenbros, Harry Steevens, Tino Tabak en baanrenners als onder andere Graeme Gilmore, Jaap Oudkerk, Gerard Koel, Piet de Wit en Cees Stam (foto 2).

De laatste, oud-wereldkampioen stayeren, had de meeste piste-ervaring en werd dan ook winnaar van de Kleine Tour de France. Door te profiteren van de onrust na een paar premiesprints kon de Zaankanter het totaalklassement binnenslepen.

Zonder dat de rest het in de gaten had, had Stam ze in de verwarring allemaal op een ronde gereden en de verkregen voorsprong in de resterende tien ronden moeiteloos verdedigd.

Voor de 2500 toeschouwers was het een boeiend schouwspel en er was na afloop dan ook luid applaus omdat geen van de 29 coureurs er met de pet naar had gegooid, maar waar voor hun geld hadden gegeven.

Vooral de beminnelijke Roger Pingeon, winnaar van de Tour de France van 1967, maakte duidelijk dat hij niet alleen voor de show naar Ahoy’ was gekomen. Hij mengde zich voortdurend in de strijd en stond na de eerste manche dan ook samen met Piet de Wit aan de leiding.

Toen het veld door een aantal premiesprints verbrokkelde, raakte ‘De Steltloper’ het overzicht kwijt. Stam en Gilmore profiteerden en kwamen op gelijke hoogte met Pingeon en De Wit. Waarna Stam, in de laatste manche handig gebruik maakte van het feit dat de 'groten' teveel oog voor elkaar hadden.
... Lees meer
Door Jan Houterman, 13 november 2017 12:00

De carrière van Richard Van Genechten uit Brussel, geboren op 23 juli 1930, liep vrijwel parallel met die van Martin Van Geneugden. Hun namen leken op elkaar, maar verder was er een wereld van verschil.

Van Geneugden was een typische eendagsrenner met een vlijmscherpe eindsprint en Van Genechten een echte ronderenner, een klimmertje zonder eindschot.

Toch is de belangrijkste overwinning van deze kleine man behaald in een eendagskoers. Wel één met een behoorlijk stijgingspercentage en daar zul je een type als Van Geneugden niet onder de winnaars aantreffen.

Hij won in 1956 de Waalse Pijl, voor de Italiaan Sante Ranucci en zijn landgenoot André Vlayen. Hij won tegelijkertijd het Ardense Weekeinde. De resultaten in de Waalse Pijl en die in Luik-Bastenaken-Luik werden destijds bij elkaar geteld.

Aangezien Van Genechten tweede werd in La Doyenne achter Fredje De Bruyne werd hij na afloop van LBL ook als winnaar van dat klassementje gehuldigd. Nu bestaat die koppeling niet meer.

Zoals gezegd lag de kracht van Van Genechten toch in het rondewerk. Zijn overwinning in 1958 in de Ronde van Catalonië mocht er zijn. In de Tour de France was hij minder succesvol.

Hij ging er vier keer van start en zijn beste resultaat was een 22ste plaats in 1954. In het bergklassement werd hij dat jaar derde achter Federico Bahamontes en Louison Bobet en dat lijkt me geen schande.

In de Tour van 1955 haalde hij alle kranten door op de Mont Ventoux bijna het leven te laten. Hij kreeg daar last van zuurstofgebrek en hij kwam ten val. Hij stond niet meer op en bij iedereen sloeg de schrik om het hart. Hij werd in een ambulance geladen en in veiligheid gebracht.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 13 november 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
DAM, Laurens ten (1980, Nederland)
DIJKMAN, Petra (1979, Nederland)
DUPONT, Hubert (1980, Frankrijk)
GRAUS, Andrea (1979, Oostenrijk)
HAAREN, Bart van (1984, Nederland)
JANSSENS, Marc (1968, BelgiŽ)
KERKHOF, Tim (1993, Nederland)
KRIIT, Kalle (1983, Estland)
PIASECKI, Lech (1961, Polen)
ROLDŃN CARMONA, Josť Luis (1985, Spanje)
YOSHIMITSU, Hiratsuka (1988, Japan)

of ons op deze datum ontvielen:
DELNOY, Karel (1949, † 13.11.1996, Nederland)
MOUJICA, Jacques-Jťsus (1926, † 13.11.1950, Frankrijk)
SCRIBANTE, Pierre (1931, † 13.11.2013, Frankrijk)
TRUEBA PEREZ, Vicente (1905, † 13.11.1986, Spanje)
Door Fred van Slogteren, 13 november 2017 0:00

In de jaren zeventig van de vorige eeuw werkte ik als verkoopleider bij een elektrotechnische industrie. We waren onder andere importeur van een programma zonweringsautomaten uit Zwitserland.

Daarmee worden zonweringsinstallaties van grote kantoorgebouwen en ziekenhuizen geautomatiseerd op indicatie van zon en wind. Voorwaarde was dat er in de schermen zelf buismotoren zaten voor het uit- en oprollen.

We wilden graag ook van die buismotoren in ons leveringsprogramma hebben en op de Hannover Messe kwam ik in gesprek met Herr Ruck, destijd eigenaar/directeur van een fabriek in Stuttgart waar elektromotoren voor speciale toepassingen werden gebouwd.

We hadden een half jaar lang intens contact over de proefmodellen die hij maakte. Op een keer zaten we samen in een restaurant en vroeg ik hem of het mogelijk zou zijn om een buismotortje te maken voor de aandrijving van een fiets.

Herr Ruck pakte een bierviltje en schetste in vijf minuten hoe een dergelijk gevalletje in de staande zadelbuis van de fiets kon worden geschoven met batterijen en al en hoe de aandrijving op de achternaaf moest plaatsvinden.

Het was allemaal uitvoerbaar, op voorwaarde dat de zadelbuis minstens half zo dik moest worden om ook de grote batterijen, waar we het toen mee moesten doen te huisvesten. Een mooi concept maar helaas toen niet uitvoerbaar.

We zijn veertig jaar verder en we worden op het fietspad links en rechts ingehaald door elektrische fietsen en het concept van Herr Ruck heeft een plaats gekregen op de (mechanische) dopinglijst van de UCI.

Er is tot nu nog maar één persoon betrapt, een jonge Belgische veldrijdster. Daar was toen nogal wat over te doen, net als in april 2010 toen Fabian Cancellara (foto 1) in acht dagen tijd zowel de Ronde van Vlaanderen als Parijs-Roubaix won.

Vooral de wijze waarop hij op de Muur van Geraardsbergen zittend op het zadel van Tom Boonen wegreed was verbluffend. We zagen het vol bewondering aan, maar menig wielerliefhebber dacht: ‘Dit kan niet waar zijn.’

Er kon echter niets bewezen worden en zo raakten de geruchten over een motortje in de fiets van Cancellara al snel weer op de achtergrond en daarna in de vergetelheid. Tot afgelopen week.

De Amerikaanse oud-wielrenner Phil Gaimon (foto 2) schreef een boek met de titel Draft Animals, waarin hij Cancellara beschuldigt tijdens zijn carrière regelmatig gebruik te hebben gemaakt van mechanische doping.

"When you watch the footage, his accelerations don't look natural at all, like he's having trouble staying on the top of the pedals. That fucker probably did have a motor," schrijft Gaimon letterlijk.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 12 november 2017 12:00

Het Limburgs Wielercafé dat een paar keer per jaar uitsluitend voor wielervrienden uit de zuidelijkste provincie is geopend, beleeft aanstaande maandag in Valkenburg de vijftigste editie.

Er zijn in het Limburgse niet veel verenigingen die een voorzitter hebben met een Tour de France-verleden. De Vrienden Club van Honderd, een van de gastheren van het Limburgs Wielercafé, heeft die wél.

Marc Lotz (foto 1), vijf keer in La Grande Boucle present, koos na afloop van zijn carrière voor het vak van wiskundeleraar. En hij is intussen ook alweer bezig aan een trektocht door Afrika die hij een paar jaar geleden in Kaapstad afbrak omdat zijn vrouw zwanger was en de bevalling liever in Nederland liet plaatsvinden.

Tussen haakjes: Lotz en eega zijn de trotste ouders van een kerngezonde dochter. Overigens, ook de ambassadeur van de Vrienden Club van Honderd is een oud-Tourrenner, namelijk Rob Ruijgh (foto 2), die vandaag zijn 31ste verjaardag viert.

In tegenstelling tot zijn collega uit Valkenburg zit hij echter nog volop in de beweging. Een paar weken terug schreef hij nog de uit zes etappes bestaande Ronde van Iran op zijn naam.

Maar dit even terzijde. Terug dus naar het Limburgs Wielercafé en naar plaatsen zoals Heerlen, Valkenburg, Maastricht, Stein, Echt, Voerendaal, Eijsden, Venray, ga zo maar door. Ik vertel geen geheimen dat dit plaatsen zijn met een rijke wielerhistorie.

En als ik me voor deze gelegenheid beperk tot Heerlen, hoef ik U alleen maar te herinneren aan het feit dat hier vóór de oorlog een baan lag die men het ’kuipke van Bekkerveld’ noemde.

Voor de Stadsschouwburg van Heerlen klonk meer dan vijfentwintig keer het startschot voor de Amstel Gold Race, terwijl er ook om de Nederlandse kampioenstitels op de weg is gestreden. Heerlen was ook vele malen etappeplaats van Olympia’s Tour en de Eneco Tour.
... Lees meer
Door Wiel Verheesen, 12 november 2017 10:00

Wil Vreeswijk uit Alphen aan den Rijn was in de jaren vijftig een graag geziene gast bij de Populaires op de Amsterdamse stadionbaan. Hij kon goed achtervolgen, maar had de pech in dat onderdeel op Piet van Heusden te stuiten.

Die Amsterdammer begon in 1952 met die discipline en werd in dat jaar eerst Nederlands kampioen en daarna wereldkampioen. Bij dat NK werd Wil Vreeswijk tweede en bij het WK bracht hij het tot de laatste zestien.

In de achtste finales verloor hij echter van de Fransman Andrieux. Maar dat is niet de reden waarom ik me hem herinner. Hij was een renner met een tomeloze aanvalsdrift, die in baanwedstrijden op het stadion, maar ook in criteriums verschrikkelijk te keer kon gaan.

In 1956 stond hij klaar om met een grote Nederlandse afvaardiging naar de Olympiade in Melbourne te gaan. Dat ging helaas niet door vanwege politieke redenen en Wil besloot direct prof te worden.

Hij ging zich toeleggen op het stayeren en met zijn aanvalsdrift was hij een aanwinst in dat wereldje. In 1957 werd hij tweede bij het NK achter Martin Wierstra en bij het WK in Luik werd hij met een vijfde plaats de beste Nederlander.

In de zomermaanden scharrelde hij zijn kostje wel bij elkaar, maar 's winters moest hij bij een baas aan de slag om in leven te blijven. In 1960 werd hij vertegenwoordiger bij het rijwielmerk Locomotief van de vroegere gangmaker Jan Slesker.

Dat was een wielerman, maar bovenal een zakenman. Die vond het niks dat Wil bleef fietsen. “Als je op je kokosnoot gaat, valt bij mij je rayon stil”, zei de voormalige gangmaker. Dus was het óf wielrenner blijven óf vertegenwoordiger worden.

De zoon van een fietsenmaker koos begrijpelijk voor de zekerheid van een vaste betrekking en hij verkocht zijn wielerspullen. Toen er in de jaren zestig hevig de klad kwam in de fietsenhandel, wachtte Wil zijn ontslag niet af.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 12 november 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
DIDIER, Louis FranÁois (1887, † 00.03.1979, Nederland)
DOMHOF, Barend (1915, † 02.07.1977, Nederland)
LIGNEEL, Brian (1989, BelgiŽ)
MOLICHEVA, Irina (1988, Rusland)
POST, Peter (1933, † 14.01.2011, Nederland)
RUIJGH, Rob (1986, Nederland)
SEROV, Alexander (1982, Rusland)
VAN BRAECKEL, Kenny (1983, BelgiŽ)
VAN HOECKE, Gijs (1991, BelgiŽ)
VERBEKE, Grace (1984, BelgiŽ)
OFFREDO, Yoann (1986, Frankrijk)
FOURNIER, Marc (1994, Frankrijk)

of ons op deze datum ontvielen:
FRANTZ, Paul (1915, † 12.11.1995, Luxemburg)
HOEVENAERS, Rik (1902, † 12.11.1958, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 12 november 2017 0:00

De flandrien

De flandrien, hij vecht, blijft gaan,
vluchtend uit ’n grauw bestaan,
die flandrien,
wij kennen slechts de naam.

Op foto’s uit ’n ver verleden,
komen we hem tegen,
met band, besmeurd gezicht,
stoempend over Vlaamse wegen.

‘Das war einmal, verleden tijd’,
maar in Vlaanderenland
blijft ‘n coureur ‘n flandrien,
die naam, hij raakt hem nooit meer kwijt.

Deze week nog kozen onze zuiderburen
de ‘Flandrien van het Jaar’,
en weer ging de trofee
met ‘Flandrien’ Van Avermaet mee.

© Nol van ’t Wiel

Foto: © Cor Vos
... Lees meer
Door Nol van 't Wiel, 11 november 2017 12:00

« Vorige 1 2 3 ... 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 ... 1078 1079 1080 Volgende »