Slogblog


In 1981 was hij er ineens. Een klein mannetje in de blauwe trui van een Duits/Belgische ploeg. De ploeg was Belgisch en de sponsor (Capri-Sonne) was Duits. Een ploeg met twee Nederlanders in de gelederen: Theo de Rooij en Peter Winnen.

Die laatste was voor de meeste Nederlanders een onbekende naam, maar insiders wisten hoe dat kleine rossige kereltje in de bergen had huisgehouden in de Vredeskoers, een etappewedstrijd voor amateurs, ook wel de Tour de France van het Oostblok genoemd.

Hij wilde na die prestatie geen prof worden omdat de verhalen uit het profpeloton hem helemaal niet aanstonden met al dat geslik en gespuit. Hij moest er niets van hebben, had met zijn onderwijsbevoegdheid een alternatief, maar ging overstag omdat ploegleider Walter Godefroot hem voorstelde aan Jomme.

Dat was de Belgische soigneur van de ploeg en in die man kreeg Peter Winnen alle vertrouwen. Die zou goed voor hem zorgen om te voorkomen dat er geen gekke dingen gebeurden. Die gebeurden wel, in sportief opzicht, want de 23-jarige Tourdebutant won gelijk de koninginnenrit, met de finish bovenop de Alpe d’Huez.

De berg, waar voor hem Hennie Kuiper en Joop Zoetemelk geschiedenis hadden geschreven en die daarom de Nederlandse berg werd genoemd, had een opvolger opgeleverd voor die twee groten uit de Nederlandse wielergeschiedenis. En Peter Winnen eindigde in de Tour van 1981 op de vijfde plaats in het eindklassement.

Hij won ook nog het jongerenklassement waar dit truitje het stoffelijk bewijs van is. Kortom een geweldig debuut en Peter Post was er als de kippen bij om hem uit dat kleine ploegje weg te kopen en als een van zijn sterren van de TI-Raleigh-ploeg te presenteren.

In dat roemruchte shirt werd hij in 1982 vierde in de Tour en won hij wederom een zware bergetappe naar de Joux Plane. Weer een jaar later won hij weer op Alpe d’Huez en ging de Nederlandse kolonie weer helemaal uit zijn dak. In Parijs stond hij als derde op het erepodium.

Volgens de wetten van de logica zou hij in 1984 tweede zijn geworden en in 1985 de Tour hebben gewonnen. Maar die wetten moeten van logica niets hebben, want de progressie was bij Peter Winnen ineens over.

Een val in de Ronde van Zwitserland waarbij hij meters diep in een ravijn belandde, is volgens hemzelf de oorzaak geweest. Hij had niets gebroken, kon zijn weg vervolgen, maar ergens in zijn lijf was iets veranderd. Maar artsen, fysiotherapeuten en andere deskundigen konden niets vinden.

Peter voelde echter dat hij niet meer kon, want hij de drie jaar daarvoor wel kon. Het werd een mentale kwestie dat zijn zelfvertrouwen aantastte. Hij was zijn onbevangenheid kwijt en hij werd een piekeraar, die als een gek trainde om weer de oude te worden.

Hij is helaas nooit meer echt de oude geworden, hoewel hij nog wel mooie prestaties heeft geleverd. Misschien heeft hij daar in dat ravijn wel beseft waar hij mee bezig was. Onbevangen mannen als Hinault en Zoetemelk eraf rijden alsof het koekenbakkers waren, dat kon volgens de wetten van de logica toch niet?
... Lees meer
Door Henk Theuns, 27 juni 2018 12:00

Franky De Gendt is vooral bekend geworden als een van de Raleigh-Belgen. Peter Post die zelf als wielrenner gepokt en gemazeld was bij onze zuiderburen, had vaak kritiek op de Vlaamse mentaliteit. De Belgische ploegen van toen waren vaak een rotzooitje en de ploegleiders hadden alleen maar oog voor de kopmannen. Om van op tijd betalen maar niet te spreken.

Hij wist natuurlijk ook dat die Vlamingen graag bij een goed georganisserde ploeg als Raleigh was, wilden rijden en dat het dan echte profs waren met een geweldige inzet. Ze wilden best knechtenwerk doen als de kopman het dan maar afmaakte. En daar hoefden ze bij Jan Raas niet bang voor te zijn, want dat was een echte killer.

Bovendien was Raas een renner die besefte dat je knechten vooral tevreden houdt als je ze zo nu en dan wat laat winnen. Zo’n man heeft ook een omgeving, een supportersclub en dan kun je niet altijd met klasseringen ergens in de tachtig thuiskomen.

Dan gaat het thuisfront morren, ondanks de goede verdiensten. De knechten van Raleigh waren altijd goede renners die zelf ook konden winnen als de kopman was uitgevallen of die dag geen goede benen had. Zo won Franky in 1980 een etappe en het eindklassement van de Ster van Bessèges, zijn belangrijkste zegepraal. Na drie jaar als prof bij IJsboerke te hebben gereden werd hij in 1978 bij Raleigh ingelijfd.

Hij was een knecht als zijn landgenoot Wilfried Wesemael, iemand met kwaliteiten die zich echter volledig kon opofferen voor het belang van zijn kopman en de ploeg. Zonder morren, zonder een dubbele agenda en vervuld van loyaliteit. Wie wilde er in die tijd nou niet voor Raleigh rijden?

Hij sleurde vele kilometers aan de kop, onderhield pendeldiensten voor water, regenjasjes, enzovoort tussen kopmannen en ploegleidersauto, trok de sprint aan als dat moest en kwam altijd uitgepierd over de streep.

Als hij de streep al haalde, want hij stapte vaak voortijdig af als het echt niet meer kon. Dat werd hem door Peter Post vaak kwalijk genomen, want adel verplicht en een Raleigh-renner rijdt de koers uit, was diens opvatting.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 27 juni 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
DALLíAGATA, Gilberto (1930, ItaliŽ)
MEZGEC, Luka (1988, SloveniŽ)
OTTENBROS, Harm (1943, Nederland)
PHINNEY, Taylor (1990, Verenigde Staten)
ROBIN, Denis (1979, Frankrijk)
VANENDERT, Dennis (1988, BelgiŽ)
VERBIST, Evert (1984, BelgiŽ)
WENNEKES, Robin (1992, Nederland)
ZAGORODNY, Volodymyr (1981, OekraÔne)
ZBERG, Markus (1974, Zwitserland)
VILELLA, Davide (1991, ItaliŽ)
VILLELLA, Davide (1991, ItaliŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
GROSSIMLINGHAUS, Klemens (1941, † 27.06.1991, Duitsland)
ROSSIGNOLI, Giovanni (1882, † 27.06.1954, ItaliŽ)
BALLEGOIJEN DE JONG, Jan (Juuf) van (1911, † 27.06.2005, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 27 juni 2018 0:00

Tegenwoordig komen alle fietsframes in enorme hoeveelheden uit het Verre Oosten. Voor alle soorten fietsen, dus ook voor racefietsen. Dat was vroeger anders. Voor een beginnende wielrenner in de jaren vijftig was een op maat gemaakte racefiets het summum.

In iedere regio van ons land zaten meerdere constructeurs en de besten hadden de grootste naam. In Amsterdam zaten meerdere van die mannen die superieure producten maakten in schuurtjes of achter hun winkels.

De beroemdste was natuurlijk RIH Sport in de Westerstraat, een van de hoofdaders van de volksbuurt De Jordaan. Al vanaf 1921 zaten daar de gebroeders Willem en Joop Bustraan in een winkelpand met daarachter de werkplaats en op de eerste etage de ruimte waar de frames werden gesoldeerd, gespoten en gemoffeld.

Willem was de constructeur, terwijl Joop ook in het bedrijf werkte en daarnaast als een internationaal bekende motorgangmaker Europa doorkruiste om op de wielerbanen in tal van landen stayerwedstrijden te betwisten.

In de jaren vijftig was de etalage van die winkel in de Westerstraat heel aantrekkelijk voor jongetjes die wielrenner wilden worden. Peter Post kwam er als jongen elke dag langs op weg naar school en ook Gerrie Knetemann kon er op de vrije woensdagmiddag uren staan kijken.

Naar de fietsen in de etalage en de grote ingelijste foto´s van beroemde renners die op een RIH-fiets kampioen waren geworden. Als ze geluk hadden konden ze Gerrit Schulte, Arie van Vliet, Jan Derksen of Jan Pronk er naar binnen zien stappen en een handtekening vragen.

Kort na de Tweede Wereldoorlog kwam een andere schooljongen er binnen als loopjongen. Hij moest dan een broodje haring halen voor meneer Schulte als die er was, maar ook toekijken als de Bustraans aan het werk waren. De ambachtschoolleerling was gefascineerd, want er kwam een walm van techniek op hem af, vertelde hij later aan een ieder die het horen wilde.

Die jongen heette Wim van der Kaay (foto 3) en hij leerde spelenderwijs het vak van frames bouwen en toen zijn werkgevers oud en der dagen zat waren heeft hij het bedrijf overgenomen. Het bedrijf heeft nog jaren bestaan tot ook Wim oud werd en de zaak bij gebrek aan een opvolger moest sluiten.

Wat over is gebleven is de nostalgie en in Amsterdamse wielerkringen wordt er nog vaak gepraat over het meesterschap dat ze daar in de Westerstraat hebben gezien. Ook al waren er meer goede framebouwers in de hoofdstad actief, zoals later de opa van Dylan Groenewegen: Ko Zieleman.

Ik heb twee RIH-fietsen in mijn verzameling, dat wil zeggen de ene is alleen een frame. De ander heeft wel alle kenmerken van het beroemde Amsterdamse merk, maar het is een toeristenuitvoering. Dus met dikke banden, verlichting, een slot en zelfs een kettingbeschermer.

Maar wel met een mooie titan verchroomde voorbouw en ingekleurde lugs en dat maakt het wel weer een echte RIH. Net als dat frame. Dat heb ik van iemand die dat heeft laten bouwen en niet honderd procent tevreden was over het spuitwerk.
... Lees meer
Door Peter Ravensbergen, 26 juni 2018 12:00

Patrick Tolhoek was een talentvolle renner die eind jaren tachtig op weg leek naar een mooie profcarrière. Een ambitieuze coureur met veel wilskracht en doorzettingsvermogen.

Als kind hield Patrick helemaal niet van wielrennen, althans van het wereldje. Daar wist hij als klein jongetje al alles van, want ieder weekend werd hij door zijn ouders meegesleept naar de criteriums in heel het land waar vader Ko Tolhoek moest koersen.

Hij deed liever andere dingen dan daar rondhangen. Toch kroop het bloed waar het niet gaan kon en zo werd ook hij wielrenner, net als later zijn zoon Antwan die over elf dagen zijn debuut maakt in de Tour de France.

Met hem heeft Patrick gemeen dat hij een aanvaller was, een renner die graag het avontuur zocht. Een beetje noodgedwongen, want als sprinter was hij een lantaarnpaal, omdat een strijkijzer nog over de strijkplank kan glijden. Daarom ging Patrick er graag alleen vandoor.

Hij kon van alles wat en als amateur behaalde hij ondanks zijn handicap 25 overwinningen. Dat bracht hem tot in de nationale selectie, waar hij enkele jaren een vaste waarde was hij en hij mee mocht doen aan het WK en aan buitenlandse etappekoersen.

Hij debuteerde in 1989 in de Tour de France als een van de dertig (!) Nederlanders die dat jaar van start ging. Twee keer reed hij in ontsnappingen in ontsnappingen, maar beide keren leverde het niet meer op dan een derde plaats.

Jan Raas, zijn provinciegenoot en werkgever in die jaren, had wel lol in dat aanvallende coureurke uit Yerseke, maar moest wel vaststellen dat de resultaten steeds minder werden. Niemand wist waar dat aan lag, want Patrick had last van onverklaarbare pijn in een van zijn benen.

De artsen dachten aan een hernia. Hij stopte vanwege de aanhoudende pijn al in 1991 met wielrennen en pas toen kwamen de doktoren er achter dat de klachten werden veroorzaakt door een afknikking van de bekkenslagader. Hij werd geopereerd en hij voelde zich herboren.

Hij had echter drie jaar verloren en het was te laat om de draad weer bij de profs op te pakken. Hij was echter nog geen dertig jaar, te jong om je al een oud-renner te voelen met een mooie toekomst achter zich en zo keerde hij terug op de fiets. Niet meer op een racefiets, maar op een mountainbike.

Niet zo maar een beetje voor de lol, maar wederom bloedfanatiek. In 1998 werd hij kampioen van Nederland en een jaar later wist hij een ticket voor Sydney te bemachtigen waar de Olympische Spelen werden gehouden.

Het moest het hoogtepunt van zijn sportieve carrière worden, maar juist op de dag dat het moest gebeuren voelden zijn benen aan als pap. Het liep voor geen meter en gedesillusioneerd stapte hij al na enkele ronden af.

Zijn falen in Sydney mocht de pret niet drukken en met twee zesde plaatsen bij de wereldkampioenschappen is hij van mening alles uit zijn carrière te hebben gehaald. Maar ja nu moest hij nog een alternatieve loopbaan zien op te bouwen in de maatschappij.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 26 juni 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
EIJSSEN, Yannick (1989, BelgiŽ)
HARINGS, Jan (1945, Nederland)
HEIMANN, Armin (1922, † 04.02.1955, Zwitserland)
HORDIJK, Jan (1946, † 11.11.2017, Nederland)
MILLIOT, Roger (1943, † 28.02.2010, Frankrijk)
NAZON, Damien (1974, Frankrijk)
POLAK, Ad (1957, Nederland)
POULHIES, Stťphane (1985, Frankrijk)
VAN DEN ABEELE, Arnaud (1990, BelgiŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
BROCCO, Maurice (1883, † 26.06.1965, Frankrijk)
DANGUILLAUME, Camille (1919, † 26.06.1950, Frankrijk)
GRASSIN, Robert (1898, † 26.06.1980, Frankrijk)
PETTERSSON, Sture (1942, † 26.06.1983, Zweden)
PREISKEIT, Hans (1920, † 26.06.1972, Duitsland)
S…R»S SR., Georges (1887, † 26.06.1951, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 26 juni 2018 0:00

Op de cover van L’Équipe Magazine van juni 1973 staat deze mooie foto van Luis Ocaña en Bernard Thevenet. Zij werden in de voorbeschouwing op de Tour de France van dat jaar beschouwd als dé grote favorieten voor de eindzege. De belangrijkste reden voor die voorspelling was het feit dat Eddy Merckx op de startlijst zou ontbreken.

De wielerwereld raakte er destijds niet over uitgepraat. Was Merckx bang voor een nederlaag tegen Ocaña? Of zou hij werkelijk door organisator Jacques Goddet gevraagd zijn niet deel te nemen? Waarom? Wilde Goddet na vier keer Merckx eens een andere naam op de palmares?

Dat was voor de oorlog ook al eens in de Ronde van Italië gebeurd, toen de organisatie er strontziek van was dat Alfredo Binda steeds won en ze hadden er een kapitaal voor over gehad om Binda te doen thuisblijven.

De belangrijkste concurrenten van de Belg waren er op voorhand niet rouwig om als Merckx niet zou meedoen, ook al zou aan een eventuele zege altijd de zin ‘maar Merckx was er niet bij’ worden toegevoegd.

Ook de organisatie van de Giro d’Italia zag in de devaluatie van de Tour als belangrijkste wielerwedstrijd op aarde, een kans om die rol over te nemen en oefende druk uit op de Italiaanse sponsors van de Tour, zoals Molteni, om niet langer in de Tour maar in de Giro te investeren.

‘De Tour maakt de kampioen’ is het gezegde en daar schuilt veel waarheid in. Maar het omgekeerde (de kampioen maakt de Tour) is evenzeer waar. Die kampioen moesten Lévitan en Goddet in 1973 tot hun grote spijt missen.

Eddy Merckx, in het voorjaar al weer indrukwekkender dan ooit tevoren, had de voorkeur gegeven aan de Ronde van Spanje boven de Tour de France. De Ronde van Italië moest hij eveneens rijden in opdracht van zijn Italiaanse werkgever. Drie grote ronden in een tijdsbestek van drie maanden vond zelfs De Kannibaal te veel van het goede.

Hij had zijn gezondheid te lief en koos dus voor de peseta’s van de Vuelta, de derde grote ronde die toen nog in het voorjaar werd verreden. Hij koos daarmee in feite tegen Lévitan, het super-commerciële dictatortje van de Tour de France.

Meer dan eens had Merckx laten weten dat er in de Tour te veel plichten en te weinig rechten voor de renners waren. Maar de Tourdirectie luisterde niet naar een buitenlander ook al was het Merckx. Pas toen Bernard Hinault bepaalde zaken in 1978 niet meer pikte en een rennersstaking organiseerde gaven ze gehoor aan de roep om meer inspraak van de renners.
... Lees meer
Door Jan Houterman, 25 juni 2018 12:00

De zoon van oud-wereldkampioen stayeren Cees Stam was net als zijn vader een echte baanrenner die alleen op de wel eens een criterium reed als voorbereiding op het werk op de piste dat zich meestal in de wintermaanden afspeelde.

Danny was met zijn maatje Robert Slippens jarenlang een vaste waarde in het zesdaagsencircuit. Na kanjers als Stol, Van Kempen, Pijnenburg, Wals, Schulte, Peters, Post en Pijnen waren de twee Noord-Hollanders twee sterren in dat aparte wereldje.

Hun carrière liep parallel met de opleving van het fenomeen zesdaagse in de eerste tien jaar van deze eeuw. Daarvoor was Frank Boelé verantwoordelijk, de Amsterdamse ondernemer die enkele zesdaagsen nieuw leven in blies, waaronder die van Amsterdam en Rotterdam.

Helaas zitten we nu weer in een neerwaartse spiraal en kalft het aantal ieder jaar af, waardoor het voor veel renners niet meer lonend is om er hun bestaan als beroepsrenner op de baseren. Daardoor zijn grote koppels. zoals Risi-Betschart en Stam-Slippens dat tien jaar geleden waren, verdwenen. en zijn er nog maar een handjevol echte specialisten over.

Net als bij Risi-Betschart bleef het vriendenpaar Danny Stam en Robert Slippens steeds bij elkaar. En niet zonder gevolgen, want na een stage van enkele jaren behoorden ze tot de blauwe trein, als we die oude term nog eens oprakelen. Dat waren de sterkste koppels die met elkaar het verloop van de wedstrijd bepaalden en niet zelden ook wie er mocht winnen.

Danny Stam, die vandaag zijn 46ste verjaardag viert, won in totaal zestien zesdaagsen, waarvan tien met Slippens. Hun samenwerking werd in 2006 noodgedwongen beëindigd toen Slippens in een wegwedstrijd zwaar ten val kwam en geruime tijd nodig had om te herstellen en te revalideren.

Hij kwam nog wel terug op de piste, maar hij was niet meer die onverschrokken flyer die in elk gaatje dook en menige sprint won. Er was angst in geslopen en dan kun je maar beter stoppen. Wat ook gebeurde, waarna Stam nog een aantal jaren doorging met wisselende partners.

Hoewel hij zonder Slippens nog vijf zeges behaalde, haalde Danny toch niet meer het niveau dat hij met Slippens gewoon was. Bij een koppel dat zo op elkaar is ingespeeld is de een net zomin zo maar te vervangen als de ander.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 25 juni 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BECKERS, EugŤne (1940, Nederland)
BONNET, William (1982, Frankrijk)
FERNANDES SILVA, Clemila (1979, BraziliŽ)
GENE, Yohann (1981, Frankrijk)
GREMELPONT, Axel (1990, BelgiŽ)
JENNEN, Wim (1957, † 23.03.2005, Nederland)
JOLY, Sťbastien (1979, Frankrijk)
KISTEMAKER, Erwin (1963, Nederland)
OTTEMA, Rick (1992, Nederland)
SILIN, Egor (1988, Rusland)
VALLS FERRI, Rafael (1987, Spanje)
WILLIAMS, Robbie (1985, AustraliŽ)
WYSS, Marcel (1986, Zwitserland)
CAPIOT, Amaury (1993, BelgiŽ)
VLIETMAN, Martinus (1900, † 04.02.1970, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
S…R»S JR., Georges (1918, † 25.06.1983, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 25 juni 2018 0:00

Inderdaad, een hectische week. Er stond voor afgelopen vrijdag een wielercafé gepland en de maandag ervoor heb ik met Martin Rus en Viktor Berkhout, mijn mede-organisatoren, vergadert om de laatste puntjes op de i te zetten.

Het is ontzettend moeilijk geweest om goede gasten te vinden. Het programma zou opgehangen worden aan het 50-jarig jubileum van Jan Janssen als Tourwinnaar. Jan had ik al op 5 maart vastgelegd, omdat zijn hernieuwde biografie in de voorlaatste week van juni klaar zou zijn en de presentatie van het eerste exemplaar daar zou plaatsvinden.

Met Martin ben ik in april afgereisd naar Beverwijk naar Huize Ab Geldermans. Met een exemplaar van deel I van ‘Als je de Tour niet hebt gereden’ (waar zijn bio in staat) en een mooie bos bloemen voor zijn lieve vrouw Ilse stonden we bij hem op de stoep.

We werden allerhartelijkst ontvangen, hadden een heel leuk gesprek met Appie en kregen met moeite zijn jawoord om bij het wielercafé te verschijnen. Ik wist dat hij tegen dat soort dingen opziet als tegen een fikse col in de Tour de France, zeker als er microfoons en camera’s zijn kant opkomen.

Ik wist ook (uit eigen ervaring) dat als hij er eenmaal is, hij het hoogste woord heeft, maar er naar toe gaan is een hele hoge drempel. Bovendien is Ab met zijn 83 jaar niet meer zo vief en mobiel en is hij het liefste thuis en/of in een vertrouwde omgeving.

Een week later belde hij af en ik kon hem aan de telefoon met geen tien paarden van gedachten doen veranderen. Ik had toen ook al bot gevangen bij Harm Ottenbros en Herman Vanspringel, ploeggenoot en de grootste concurrent van Jan in de Tour van 1968.

Jan zei aan de telefoon dat die Ottenbros niet moest lullen en dat hij wel zou zorgen dat de Adelaar van Hoogerheide er zou zijn. Maar wat hij ook probeerde Harm nam zijn telefoon niet op. Dat kon ook niet, want de geboren Alkmaarder lag na een val met de fiets met diverse fracturen in een ziekenhuis in Goes.

Huub Zilverberg zou wel komen, want Huub is iemand op wie je kunt bouwen, en de vierde (toen nog) levende ploeggenoot van toen (Arie den Hartog) kon niet meer komen, omdat hij na een herseninfarct in een rolstoel in Thorn in een verpleeghuis zat. Arie is inmiddels overleden. R.I.P.

Met alleen Jan en Huub hadden we een karig programma, maar gelukkig was er nog Johnny Krijnen, in 1968 mekanieker van de ploeg en het enige nog in leven zijnde lid van het personeel, bestaande uit mecaniciens en soigneurs.

John is vaste gast in ons wielercafé, met de Annekedote van Krijn, dus dat was geen probleem. Er waren destijds ook nog twee reserves met de ploeg meegereisd. Dat waren Henk Nijdam en Jan van der Horst. Op het laatste moment liet Rini Wagtmans weten ziek te zijn en zo is Nijdam voor hem ingevallen. Hoe dat in zijn werk is gegaan is een verhaal apart en zo verklaarde Jan van der Horst, de fitste oud-profrenner van Nederland, aanwezig te zullen zijn, om zijn verhaal vol verwerkt chagrijn te komen vertellen.

Nog niet tevreden vroeg ik me af welke journalisten er destijds bij waren? Ik bladerde door mijn map met krantenknipsels uit 1968 en moest tot mijn spijt vaststellen dat alle pennenridders, die destijds de Tour hebben verslagen, niet meer onder ons zijn. Alleen Rob van den Dobbelsteen (destijds van Het Parool) is nog alive and kicking.

Rob gebeld, maar hij was toen niet bij de Tour, want hij was aangewezen om naar Mexico te gaan, waar dat jaar de Olympische Spelen werden gehouden. Omdat hij wel alle Tours uit die tijd heeft verslagen zei Rob gelukkig ja om onze gast te zijn. Onder voorbehoud.

Dat voorbehoud had te maken met zijn vrouw die in een verpleeghuis verblijft waar op die avond een BBQ-feestje was gepland. Daar moest hij bij zijn, tenzij hij een vervanger zou vinden om bij zijn vrouw te zijn. Hij had maar liefst drie opties.

Laten die nou alle drie niet beschikbaar zijn. Wij balen, maar het was niet anders. Ook Rob kwam niet. Gelukkig was Jeroen Wielaert er om Jan het eerste exemplaar van zijn biografie uit te reiken, hoewel die in 1968 nog op school zat en tijdens de Tour met zijn ouders in Les Landes kampeerde en daar Jan met het Tourpeloton heeft zien langskomen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 24 juni 2018 12:00

« Vorige 1 2 3 ... 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 ... 1127 1128 1129 Volgende »