ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Slogblog


Noorwegen heeft op de Olympische Winterspelen bij het hardrijden op de schaats voor het eerst in twintig jaar weer gouden medailles gewonnen. Dat bleek met name in de strijd tussen de Nederlandse en Noorse schaatsers in de halve finales van de ploegenachtervolging.

Dat deed sterk denken aan de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw, toen de twee schaatslanden zeer aan elkaar gewaagd waren. Een mooie reden om vandaag aandacht te vragen voor vader en dochter Ingar en Ingunn Bollerud uit Noorwegen.

Ingar Bollerud is in het befaamde schaatstijdperk van zo’n vijftig jaar geleden een redelijk bekende schaatser geweest. Dochter Ingunn was nog niet zo lang geleden een ook niet onopgemerkt gebleven wielrenster.

Ingar, geboren op 27 november 1945, werd al op jonge leeftijd opgemerkt als een groot schaatstalent op de lange afstanden. Een echte stayer dus, die ook opviel omdat hij als één van de weinige schaatsers een bril met een stevig montuur droeg.

Hij debuteerde in 1967 op het door Kees Verkerk gewonnen Europees kampioenschap allround. Luttele weken later maakte hij indruk door bij het WK twee keer vijfde te worden op zowel de vijf als de tien kilometer.

In de jaren daarna was er in de Noorse schaatsploeg voor Bollerud slechts plaats als reserve, ook al mocht hij altijd wel meedoen in de traditionele interlands tussen Nederland en Noorwegen.

Hij was enerzijds te laat geboren om met zijn sterke lange afstanden een rol te spelen bij de allroundtoernooien, die toen nog de belangrijkste wedstrijden waren. Anderzijds was Bollerud te vroeg geboren om zich als stayer te specialiseren in een tijd dat er nog geen WK voor afstanden was en de Olympische Spelen nog niet zo overheersend belangrijk waren.

Toen na de Olympische Spelen van 1972 een aantal schaatsers onder leiding van Ard Schenk en Kees Verkerk een profliga begonnen, kreeg Ingar Bollerud nog een nieuwe kans. Bij het EK en WK van 1973 reed hij zich bij de laatste zestien en mocht hij de afsluitende tien kilometer rijden.

Maar in Noorwegen was met Stensen, Sjobrend, Storholt en Stenshjemmet een nieuwe generatie allrounders opgestaan, die stonden te trappelen om de hegemonie van de oude garde over te nemen en raakte Ingar Bollerud op de achtergrond.

De op 16 november 1972 geboren Ingunn Bollerud viel eveneens al op jeugdigde leeftijd op, maar niet op de gladde ijzers, maar op de smalle bandjes. Al op zestienjarige leeftijd nam ze in 1989 deel aan het WK wielrennen voor senioren in Chambery, zowel individueel als in de ploegentijdrit.

In de jaren negentig was ze een vaste waarde in het damespeloton. Ze werd drie keer uitgezonden naar de Olympische Zomerspelen en ze was op de WK's op de weg bijna altijd present. Medailles of echte uitschieters waren er niet bij. De beste klasseringen waren individueel 35ste bij de OS in Sydney in 2000 en 31ste bij het WK in Valkenburg in 1998. Als lid van de Noorse ploeg werd ze in 1993 in Oslo achtste in de ploegentijdrit.

Eén van de hoogtepunten in haar wielercarrière was de etappezege in de door Leontien van Moorsel gewonnen Tour Féminin. De derde plaats in de Holland Ladies Tour in 1998 en een tweede plaats in de Tour de Bretagne in 2000 waren eveneens hoogtepunten.
... Lees meer
Door Ad van der Linden, 25 februari 2018 12:00

De herinneringen van Julien Stevens liggen vooral op Zolder. Hij hoeft er geen trap voor op want ze branden in zijn hart. 1969 was het jaar en het WK werd verreden op het autocircuit van Zolder.

Een vlak parcours waar in 2002 Mario Cipollini de regenboogtrui greep, een renner die je niet in de uitslag had gevonden als het ook maar iets lastiger was geweest. Een parcours waar ook een coureur als Juliën Stevens in stilte op hoopte.

In 1969 leek zijn droom waarheid te gaan worden als er op die zonovergoten middag geen Adelaar van Hoogerheide was opgestaan om er een stokje voor te steken. Tot zijn eigen schrik overigens want ook Harm Ottenbros droomde wel eens van een groot succes, dromen die hij tegenover niemand durfde uitspreken.

Harm had zichzelf met die bijnaam getooid als teken dat hij al de grootste moeite had met de Moerdijkbrug, de scheiding tussen zijn oude (Alkmaar) en nieuwe (Hoogerheide) leefgemeenschap. Julien Stevens was net als Ottenbros een bescheiden renner en de avond tevoren bij de teambespreking hadden ze allebei gezwegen toen gevraagd werd wie zichzelf kansen toedichtte op de wereldtitel.

Zeker Stevens had daar geen reden toe, want in de Belgische ploeg zaten mannen als Rik Van Looy, Roger De Vlaeminck, Walter Godefroot en Eddy Merckx. In dat gezelschap ga je al blozen als je jezelf kansten toedicht, laat staan dat je die durft uit te spreken.

Maar ja, het parcours bleek totaal niet selectief en renners als Stevens en Ottenbros pedaleerden moeiteloos mee in de finale met de vingers in de neus. Ze maakten deel uit van een kopgroep van twintig man met alle Belgische favorieten, alsook vijf Nederlanders.

Er werd constant gedemarreerd en op een gegeven moment slaagde een poging van Julien Stevens. De man uit Mechelen was een echte knecht en ook iemand die daar tevreden mee was. Wel was hij een renner met uitschieters. Zo was hij eens kampioen van zijn land en won hij de GP Pino Cerami.

Hij werd in Zolder door de kopmannen vooruit gestuurd om als springplank te dienen als een van hen voor de titel zou gaan. Maar de vier Belgische vedetten bleven zitten waar ze zaten. Ze gunden elkaar het succes niet en loerden naar elkander om direct te reageren als een van hen wat zou ondernemen..
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 25 februari 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ALBANI, Francesco (1912, † 07.07.1997, ItaliŽ)
AMSTERDAM, Cees van (1938, Nederland)
BRADSHAW, Toni (1976, Nieuw Zeeland)
CASAS CALLEGO, Claudio Josť (1982, Spanje)
GONZALEZ LINARES, Josť Antonio (1946, Spanje)
HORDIJK, Bas (1952, † 30.07.1977, Nederland)
HORST, Menno (1986, Nederland)
LARA RUIZ, Francisco Josť (1977, Spanje)
MAJERUS, Christine (1987, Luxemburg)
MOLENAERS, Yvo (1934, BelgiŽ)
MUCH, Rebecca (1986, Verenigde Staten)
PAULINHO COELHO, Jacinto (1953, Portugal)
RODRIGUEZ, Jackson (1985, Venezuela)
SCHALEN, Paul van (1972, Nederland)
VAN DORSSELAER, Niels (1992, BelgiŽ)
VESTBY, Martin (1977, Noorwegen)
ZIEGLER, Edi (1930, Duitsland)
HAUSSLER, Heinrich (1984, AustraliŽ)
ZURLO, Federico (1994, ItaliŽ)
BILBAO, Pello (1990, Spanje)

of ons op deze datum ontvielen:
BONDUEL, Frans (1907, † 25.02.1998, BelgiŽ)
LE GREVES, Renť (1910, † 25.02.1946, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 25 februari 2018 0:00

De Omloop

De Omloop heeft ’n nieuw gezicht,
geen ‘van Gent naar Gent’,
we waren ’t zo gewend,
’t is Meerbeke waar de meet nu ligt.

Jarenlang kwam hier de Ronde aan,
werd er geschiedenis geschreven,
gaan we hét weer beleven
op die legendarische Hallebaan.

Ook met de Kokerelle en Den Ast
laat De Omloop zien:
‘’t is anders dan voordien’,
we zijn buitengewoon verrast.

Na de Muur en Bosberg, de finale,
gaat het richting Meerbeke,
we hebben er naar uitgekeken.
Wie komt hier de bloemen ophalen?

© Nol van ’t Wiel

Foto: © Cor Vos
... Lees meer
Door Nol van 't Wiel, 24 februari 2018 12:00

Tussen de winnaars van de Tour de France zit maar een enkele verrassende naam. Zoals die van Roger Walkowiak die in 1956 de Tour won zonder vooraf tot de favorieten te behoren, maar de Poolse Fransman steeg dat jaar zodanig boven zich zelf uit dat hij toch een terechte winnaar werd.

Hetzelfde geldt voor de winnaars van grote klassiekers. Op de erelijst van Parijs-Roubaix staan geen koekenbakkers, maar soms wel verrassende namen. Zoals bij 1958. Natuurlijk wisten de wielerkenners van toen wel wie Léon Vandaele was, maar de Hel van het Noorden winnen, had niemand van hem verwacht.

De kermiskoerser uit Ruddervoorde had een jaar eerder Parijs-Brussel gewonnen, maar die koers is toch van een ander niveau dan de zwaarste van alle keienklassiekers. In een droge finale met grote stofwolken waarin mannen als Van Steenbergen, Van Looy, Anquetil, Darrigade en Poblet zij aan zij streden, dacht niemand aan de snelle Vandaele.

Tot aan het stadion was het spannend, wat zeg ik tot op de streep was het een thriller. De eerste die door de tunnel kwam was de Ier Seamus Elliott met aan zijn wiel de volstrekt onbekende Belg Roger Verplaetse.

De twee zaten zichtbaar kapot en ze strompelden naar de eindstreep waar de bel voor de laatste ronde zou klinken. En toen kwam er weer een Belg met een Faema-shirt door de tunnel de baan op met meters voorsprong op de Spanjaard Poblet.

Daar weer achter volgde Rik Van Looy op een tiental meters en daarna de andere Rik met de achternaam Van Steenbergen op evenveel afstand. Ze trokken hun sturen bijkans uit het kader, maar niemand kwam een streep dichterbij.

Behalve Léon Vandaele die een twintigtal meters voor de streep Elliott en Verplaetse passeerde of ze stil stonden en triomfantelijk over de streep ging. Ook Poblet en Van Looy lukte het nog de twee in te halen om tweede en derde te worden.

Terwijl Vandaele zich jubelend met de armen omhoog liet uitbollen, daalde een striemend fluitconcert op hem neer. Hij, de knecht van Van Looy had het gewaagd zijn meester te verslaan. Maar Van Daele kon er niks aan doen, hij was door de ploegtactiek in deze positie gekomen.

Van Looy had hem naar voren gestuurd in de verwachting dat zijn concurrenten hem wel terug zouden halen, waarvan hij dan zou kunnen profiteren. Maar die bleven zitten. Pas toen de laatste kilometers aanbraken was het Poblet die de aanval opende.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 24 februari 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
CADOL, Nathalie (1972, Frankrijk)
GHYSELINCK, Jan (1988, BelgiŽ)
TERPSTRA, Mike (1987, Nederland)
TIZZA, Francesco (1981, ItaliŽ)
VERBOVEN, Sven (1989, BelgiŽ)
VINTHER, Troels Ronning (1987, Denemarken)
WUYTS, Peter (1973, BelgiŽ)
BOUDAT, Thomas (1994, Frankrijk)
BOUHANNI, Rayane (1996, Frankrijk)

of ons op deze datum ontvielen:
JOLY, Emile (1904, † 24.02.1980, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 24 februari 2018 0:00

De Franse industrie heeft begin jaren dertig een flinke bijdrage geleverd aan de ontwikkeling van aluminium legeringen. Zuiver aluminium is van zichzelf tamelijk bros en zacht, dus ongeschikt om er buizen voor fietskaders van te maken.

Pas met kleine hoeveelheden toegevoegde andere metalen in de smelt kunnen de eigenschappen ten gunste veranderd worden. Door toevoeging van metalen als koper, magnesium, mangaan, silicium, tin en zink ontstaan zes hoofdgroepen.

Legeringen met eigenschappen waar je iets mee kunt: elasticiteit, plasticiteit, treksterkte, torsiesterkte, gietbaarheid, smeedbaarheid, verspanende bewerking, hoogglans.

Sommige legeringen kunnen thermisch gehard worden, andere niet. Door toevoeging van spoortjes zeldzame metalen als scandium kun je legeringen met een extreme oppervlaktehardheid maken.

Zoals gezegd deden de Franse aluminiumproducenten pionierswerk op dit gebied ten behoeve van de luchtvaartindustrie. Maar als nevenproduct maakte één van de fabrikanten buizensets en lugs (twee verschillende legeringen!) waar een select aantal constructeurs mee mochten experimenteren.

Aluminium lassen of lijmen was er toen nog niet bij, en zodoende zitten alle Franse aluminium frames uit de jaren dertig in elkaar met klemverbindingen, met expanders zoals een gewoon fietsstuur in de balhoofdbuis zit.

Bekende namen van deze speciale fietsen zijn bijvoorbeeld Gnome & Rhône, Archambaud, Caminade en Duravia. Op het balhoofd zitten meestal twee plaatjes: als je die afneemt, kun je bij een inbusbout komen om de verbinding tussen lug en buis los te schroeven.
... Lees meer
Door Otto Beaujon, 23 februari 2018 12:00

Gustav-Adolf (roepnaam Täve) Schur was een van de populairste wielrenners uit de DDR. Hij was ook de eerste Oost-Duitse wielrenner die internationaal succes boekte door twee keer op rij het WK op de weg voor amateurs te winnen.

Dat was in 1958 en ’59 en in dat laatste jaar versloeg hij op het autocircuit van Zandvoort zijn medevluchter Bas Maliepaard, die hij al het werk had laten opknappen. Schur was toen al 27 resp. 28 jaar en zijn tegenstanders uit het westen waren toen jongens van rond de twintig. Hij was lichamelijk volgroeid, had een enorme ervaring en hoefde zich over geld en materiaal geen zorgen te maken.

Hij was een staatsamateur en dat betekende in zijn geval dat hij zogenaamd een baan had als sportinstructeur in het leger, maar alle vrijheid en privileges had om te trainen zo lang hij wilde en wanneer hij wilde. Hij was dus eigenlijk gewoon een professionele wielrenner.

Maar met een amateurlicentie zodat zijn landgenoten en de staatsamateurs uit de Sowjet Unie en de andere Oostbloklanden door de UCI niet als beroepsrenners maar als amateurs werden beschouwd.

Ze konden niet deelnemen aan de Tour de France en andere grote profwedstrijden en er waren dus twee gescheiden wielerwerelden in Europa. De West-Europese en de Oost-Europese. Wij hadden de Tour, de Giro, de Vuelta en de beroemde klassiekers en zij hadden Warschau-Berlijn-Praag, ofwel de Vredeskoers, de Tour de France van het Oostblok.

West-Europeanen mochten daar wel aan meedoen, maar zij niet aan de Tour de France en andere West-Europese profwedstrijden. In West-Europa waren ze wel welkom, maar ze mochten niet van hun politieke leiders, die bang waren dat hun sporters direct de benen zouden nemen en in de Westerse landen politiek asiel aanvragen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 23 februari 2018 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
CELLI, Luca (1979, ItaliŽ)
KNOOP, Peter van de (1957, † 04.02.2001, Nederland)
LISOWICZ, Tomasz (1977, Polen)
MIDDELKAMP, Theofiel (1914, † 02.05.2005, Nederland)
MIRANDA, Helder (1979, Portugal)
MOLETTA, Andrea (1979, ItaliŽ)
NEDERLOF, Tim (1987, Nederland)
OEGEMA, Bart (1983, † 11.01.2011, Nederland)
OOIJEN, Cornelius van (1986, Nederland))
PISANESCHI, Laura (1982, ItaliŽ)
SCHUR, Gustav-Adolf (1931, Duitsland)
STEUTEN, Fons (1938, † 22.09.1991, Nederland)
VALENTIN, Tristan (1982, Frankrijk)

of ons op deze datum ontvielen:
SUTER, Adolf (1932, † 23.02.2008, Zwitserland)
Door Fred van Slogteren, 23 februari 2018 0:00

MYSTERIEUZE KRACHTEN IN DE SPORT

door Joris van den Bergh

Joris van den Bergh heeft in zijn leven (1882-1953) ontzettend veel geschreven en twee van zijn boeken hebben hoge oplagecijfers bereikt. Met als absolute bestseller natuurlijk Te midden der kampioenen.

De biografie van Piet Moeskops is een boek dat anno 2018 nog steeds heel leesbaar is, hoewel de schrijfstijl en het woordgebruik duidelijk niet meer van deze tijd zijn. ‘Hij is voor de maharadja van Lombok’ zal voor jongeren een raadselachtige uitdrukking zijn.

Een levensbeschrijving is altijd interessant leesvoer als het maar om een boeiend mens gaat. En Moeskops was een uitermate boeiend mens. Heel anders is het gesteld met die andere bestseller van Van den Bergh: ‘Mysterieuze krachten in de sport’.

De auteur verdiept zich in een aspect van de sport waar in zijn tijd nog nauwelijks over was nagedacht, laat staan geschreven. De mentale gesteldheid van de sportman. Dat Van den Bergh daar diep over heeft nagedacht is onder andere te merken aan zijn doorgronding van Moeskops.

Hoewel het onderwerp nu nog steeds niet in de volle breedte is uitgediept, weten we er nu zo veel van dat het boek van Van den Bergh niet alleen achterhaald is, maar soms ook lachwekkend aandoet.

Al op een van de eerste bladzijden benoemt hij het onderwerp door Moeskops te citeren. ‘De sportman die alleen maar physiek traint, is als de kunstschilder, die alleen maar verft. Zoals je schildert met je brein, met je gemoed, met je gedachten en met je sentiment, zo kun je sport beoefenen, trainen met je brein, met je gemoed.’
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 22 februari 2018 12:00

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1081 1082 1083 Volgende »