ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Jenny DE SMET (1958, België)

Deze Belgische wielrenster was eind jaren zeventig en begin jaren tachtig zes keer kampioen van haar land. Twee keer in de jeugdrangen, nieuwelingen en junioren, en vier keer bij de dames senioren. Drie keer op de baan in de discipline der achtervolgsters en een keer op de weg. In haar eerste jaar bij de senioren werd ze al geselecteerd voor het WK. Dat was vlak bij huis in Heerlen in Nederlands Limburg. En daar werd ze tweede achter de toen 17-jarige Nederlandse Petra de Bruin. Ik zou haar al lang vergeten zijn als ze niet een schitterende val had gemaakt. Er zijn valpartijen in de wielersport waarbij je hart ineenkrimpt en je maag zich langzaam omdraait. Dit was er zo één. Cor Bijster, de Nederlandse bondscoach voor de vrouwen had met zijn meiden afgesproken dat ze er een lange sprint van moesten maken als het op een massaspurt zou aankomen. Dat had Petra goed in haar oren geknoopt en op achthonderd meter voor de streep demarreerde de Nieuwkoopse met alle macht die ze in haar stevige lijf had. Ze was direct los van de groep en als ze tot de streep had doorgemaald had ze met tientallen meters voorsprong gewonnen. Speaker Chris Delbressine zag dat dan ook gebeuren en hij draaide zijn stemgeluid naar het opperste volume en kondigde ver voor de finish de overwinning van Petra aan. Hij schreeuwde het uit: PETRA DE BRUIN DE NIEUWE WERELDKAMPIOENE!!! Petra hoorde dat ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 juli 2008 0:00

Dinard-Lorient 188 km.

Uitslag:
1. Aurelio Gonzalez Puente (Spanje) 4.40'34"


2. Walter Godefroot (België B)
3. Georges Vandenberghe (België B)

Gele trui: Georges Vandenberghe (België B)

Een dag later stond Janssen na aankomst in Lorient wederom op zijn ploeggenoten te foeteren, omdat zij andermaal geen gebruik hadden gemaakt van de kansen. Vooral Vianen moest het ontgelden en hij stond er beteuterd bij. (Foto: archief T&T Tekst & Traffic)

Uit: Jan Janssen, vedette op de grens

Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 juli 2008 12:00

Cor de BEST (1918, overleden 27.01.2006, Nederland)

Cor de Best kennen we vooral als stayer, die in de jaren vijftig de pech had dat er in Nederland twee concurrenten waren die hem meestal overtroefden en er internationaal heel veel goede stayers waren. "Hij was wat te lang, waardoor hij niet voldoende goed achter die gangmaker kon kruipen", vertelde Jan Pronk, in die jaren negen keer Nederlands kampioen achter grote motoren, me eens. Hoe het ook zij tussen 1948 en 1953 was de Haarlemmer een geduchte klant achter de motor. Vijf keer derde achter Jan Pronk en Kees Bakker en één keer kampioen van Nederland. Dat was in 1953 het jaar dat hij zijn stadgenoot Cor Bijster en Kees Bakker aftroefde. Bij de wereldkampioenschappen bereikte hij in die jaren twee keer de finale, maar nooit stond hij op het podium. In 1950 was hij zesde en in 1948 vierde, net naast het ereschavot. De Best begon eind jaren dertig met wielrennen en hij legde zich hoofdzakelijk toe op wegkoersen. In 1939 behaalde hij in die discipline vijf zeges en in 1941 werd hij in het wegkampioenschap van Nederland tweede bij de amateurs. Een jaar later stapte hij over naar de klasse van de onafhankelijken, waarbij je zowel bij de amateurs als bij de ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 juli 2008 0:00

Dag 4: Vorst (Brussel)–Roubaix 110 km.

Op papier een makkelijke dag, omdat het parcours van de ploegentijdrit (vier maal een lus van 5km in een druk stuk van Brussel) totaal ongeschikt was om als toerrit te rijden. De pijlen van de organisatie leidden ons daarom meteen op een ingenieuze manier uit Brussel. Zoals bij mij nu al gebruikelijk vertrok ik als een van de laatsten en reed al snel mijn zelfgekozen eenzame weg. Die voerde naar de Muur van Geraardsbergen die na ruim 40 kilometer moest worden beklommen. De route kende een klein lusje via Onkerzele om aan de voet van de Muur te geraken. De Kloosterstraat is op zich al stijl en vergt al de nodige energie voor de echte klim begint. Na ruim 100 meter over de kasseien te hebben afgelegd zag ik links een monument genaamd ‘de Supporters’ met een gedicht van Willy Verhegghe, de bekende wielerpoeet. Uiteraard even de gelegenheid genomen om een foto te maken op een stille, doordeweekse dag als deze. Daarna even terug om wat gang te krijgen, goed vast aan de pedalen klikken en een bocht van 180 graden maken om de klim te hervatten. Na de Muur volgde een rustige route. Op een gegeven moment zag ik op een muurtje ‘Compostella 1789 km.’ staan. Humor! In Frasne-les-Buissenal besloot ik om maar even tijd te nemen voor een korte koffiestop. Zelfs bij prestatieve ritten zie je toch soms nog wel bekende fietsen langs een cafe staan, maar niet die van ons gezelschap. Iedereen rijdt alsof hij bang is na de tijdcontrole (die er dus niet is) binnen te komen en uit de koers te worden genomen. Ik had al overwogen, gezien de korte etappe, om een extra lusje rond Roubaix te maken om nog twee wielermonumenten in Bellegem (voor Germain Derycke) en Wervik (voor Jef Demuysere) te fotograferen. Net toen ik bij een kruispunt stopte om de juiste weg te zoeken, reden de twee snelsten van de groep mij achterop. Toen bleek dat ik de enige was die de juiste route had gevolgd. In Bellegem voorspelde een donkere lucht regen en dat maakte de beslissing om te gaan lunchen wel heel gemakkelijk. In Wervik kostte het nog wel wat moeite om het andere monument te vinden en de route die ik op de kaart had uitgestippeld bleek eveneens niet erg goed aangegeven. Na de foto’s gemaakt te hebben ben ik richting Roubaix gegaan, naar het Velodrome, de Belgische wegen achter mij latend. Daar hoefde ik uiteraard geen traan bij te laten. Ik wil niet in herhaling vervallen, maar laat ik afsluiten met de constatering dat de liefde voor de wielersport bij onze zuiderburen wel heel diep moet zitten, als je je sport op dergelijke wegen wilt beoefenen.

Dag 5: Roubaix-Rouen  240 km.

De goden moeten woedend op ons zijn. Ze zijn vast opgestookt door alle grootheden in de wielerhemel; van Bottecchia tot Bartali en van Faber tot Gaul. Ze waren vertoornd omdat het toch niet zo kan zijn dat enkele ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 juli 2008 12:00

Bagnoles de l'Orne-Dinard 154,5 km.

Uitslag:
1. Jean Dumont (Frankrijk C) 4.32'21"


2. Franco Bitossi (Italië)
3. Georges Vandenberghe (België B)

Gele trui: Georges Vandenberghe (België B)

In de middagetappe werd er tot de finish gelummeld en om zeven uur `s avonds konden de renners na een massasprint hun hotel in Dinard opzoeken, in de overtuiging dat vooral Lévitan die dag goede zaken had gedaan. Voor de rest was er over deze rit niets te melden. (Foto: archief T&T Tekst & Traffic)

Uit: Jan Janssen, vedette op de grens

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 juli 2008 12:00

"Ik sta hier voor een berg oude aarde, afkomstig van een opgravingsterrein in Ename, waar men de resten van een ruïne uit de elfde eeuw heeft blootgelegd. Voor de goede orde, de ruïne van tien eeuwen oud ligt achter die berg aarde, want de ruïne ervoor is nog maar een halve eeuw oud and alive and kicking. Ename is een deelgemeente van de Vlaamse stad Oudenaarde, waar afgelopen zondag voor de 29e keer de retro ronde plaats vond. Dat is een happening voor liefhebbers van oude racefietsen en daar mocht Peter R. de Fiets uiteraard niet ontbreken. Bij de eerste uitvoering waren er nog maar zo’n tachtig deelnemers en dat aantal was met 156 dit jaar bijna verdubbeld. En laat nu 156 mijn startnummer zijn. Niet omdat ik als laatste had ingeschreven, maar omdat de nummering bij 150 begon. Vraag me niet waarom, maar misschien is het iets soortgelijks als wat mijn schoolmeester vroeger zei: 'De 10 is voor onzelieveheer en de 9 voor de meester en dus was de 8 het hoogst bereikbare cijfer voor een ijverijge leerling als ik. Daarom zal de 1 in Oudenaarde voor Eddy Merckx zijn bedoeld, de 2 voor Rik Van Looy, de 3 voor die andere Rik en de 4 wellicht voor Freddy Maertens, de superwinnaar uit de jaren zeventig die door de organisatoren was ingehuurd om het startschot te lossen. Met z'n honderdzesenvijftigen reden we begeleid door enig geknal eerst twee ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 juli 2008 10:00

Björn LEUKEMANS (1977, België)

De boeken van Franz Kafka, de beroemde Tsjechische schrijver die de onmacht van de mens beschrijft die bureaucratie en systemen wil bestrijden, liggen ongetwijfeld op het nachtkastje van Björn Leukemans. Sinds het WK van 2007 zit deze Vlaamse renner gevangen in de zuignappen van een moeras dat hem langzaam de diepte in zuigt. Niemand steekt een poot uit om hem te helpen en niemand kan een poot uitsteken om hem te helpen, zo onmachtig is de wielersport geworden. Na een mooie uitslag op dat WK testte hij positief op testosteron, dat in een product zit dat hem door de ploegarts van Predictor-Lotto was voorgeschreven. Een middel dat niet op de verboden lijst staat van de Belgische wielerbond. Nadat hij zich daarvan had vergewist heeft Björn het medicijn in volste vertrouwen genomen. Wat moet een renner anders? Hij kan zijn ploegarts toch wel vertrouwen? En de ploegleiding? Maar de bazen van Lotto ontsloegen de renner en de ploegarts en wasten vervolgens hun handen in onschuld. Björn werd voor twee jaar geschorst. Inmiddels is hij al voor diverse beroepskamers geweest. Bij de laatste zitting medio mei is zijn schorsing opgeheven waarna de UCI hem de whereabouts-formulieren heeft toegezonden. Maar of hij daar iets mee opschiet is de vraag. De Disciplinaire Raad is een nieuw proces aan het voorbereiden en na een voor Björn ongunstige uitspraak kan de schorsing zo weer geactiveerd worden. En het seizoen 2008 is al bijna halverwege. Björn mag fietsen, maar hij heeft geen ploeg en er is geen ploeg geïnteresseerd omdat zijn naam bezoedeld is. De angst van de grote ploegen om een renner in dienst te hebben waar - al dan niet terecht - een luchtje aan zit, is groot want de oppermachtige organisatoren van de grote wedstrijden kunnen zo'n ploeg gewoon weigeren. En dan sta je als ploeg, ondanks een miljoeneninvestering voor een ProTour licentie, publicitair met lege handen. Het is om wanhopig van te worden. Björn Leukemans beleefde in 2007 een prachtig seizoen, met eigenlijk wel een soort doorbraak. Hij had besloten alles op de voorjaarsklassiekers te zetten en hij behaalde ereplaatsen in Dwars door Vlaanderen en de Brabantse Pijl. Als debutant in Parijs-Roubaix danste hij over de stenen en ontdekte in zijn achtste jaar als beroepsrenner dat dat zijn wedstrijd is. Door onervarenheid met het parcours miste hij het podium op een haar en was hij vastbesloten in 2008 beter voorbereid in Compiègne van start te gaan. Maar Björn zit thuis, terugdenkend aan zijn prachtige prestatie vorig jaar in de ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 juli 2008 0:00

« Vorige 1 1 2 2 3 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13