QUELLI DEL TRICOLORE

door Franco Rovati

“Op het omslag van dit boek staan maar liefst veertien Italiaanse wielergoden. De betreurde Pantani staat er echter niet bij en ook tweevoudig Tourwinnaar Bottecchia ontbreekt. Dat komt omdat die nooit kampioen van Italië op de weg zijn geweest. Binda, Girardengo, Guerra, Bartali, Coppi, Magni, Baldini, Gimondi, Bitossi, Moser, Saronni, Bugno en Argentin waren dat wel en daarom staan ze in de nationale kampioenstrui op het omslag. Dit boek gaat daar namelijk over. Over de geschiedenis van het Italiaanse kampioenschap voor beroepsrenners op de weg. Die geschiedenis loopt van 1885 tot 1997, het jaar dat dit boek verscheen. Bij ieder jaar staat een wedstrijdverslag met foto’s en de complete uitslag. Natuurlijk ook een geschreven portret van de winnaar en als die tot de dertig uitverkorenen behoort van auteur Franco Rovati dan staat de complete palmares van die coureur ook nog eens achterin dit 151 pagina’s dikke boekje. De geschiedenis van het Italiaanse kampioenschap begint in 1885 met een strijd tussen slechts …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 april 2008 10:00

AERTS, Emile (1892, overleden 09.04.1953, België)
BARRAS, Sid (1948, Groot Brittannië)
LEMAIRE, Georges (1905, overleden 29.09.1933, België)
MALIEPAARD, Bas (1938, Nederland)
PIRARD, Frank (1964, Nederland)
PROFUMO, Samanta (1975, Italië)
ROSSI, Nazareno (1985, Zwitserland)
TROONBEECKX, Lode (1938, België)
WILDEBOER, Gert (1948, Nederland)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 april 2008 0:00

“Een paar jaar geleden was ik in het prille voorjaar in Spanje om er de ploegpresentatie bij te wonen van P3 Transfer Fondas, het Nederlandse continental team dat daar voor een trainingskamp was neergestreken. Toen ik bij de bus van de ploeg stond, kwam er een man naar me toe. Een Belg en hij vertelde me dat hij de schoonvader was van Bert Roesems. Ik had onmiddellijk een beeld op mijn netvlies, want om Bert kun je niet heen. Met zijn bijna twee meter is deze coureur een van de langste renners in het peloton. Hij is er al zo’n jaartje of tien bij en hij staat bekend als een goede modale prof die ontiegelijk hard kan fietsen. Hij was dan ook een keer kampioen van België in het tijdrijden. Hij rijdt al jaren voor Lotto en jaar na jaar behaalt hij zijn successen in de wat kleinere wedstrijden. In het grote werk geldt hij als een belangrijke helper die de koers hard kan maken, gaten kan dichten en kopmannen als McEwen, Evans en Van Huffel uit de wind kan houden. Zijn laatste …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 april 2008 10:00

Robert HAGMANN (1942, Zwitserland)

Een van de vele Zwitsers die overliep van het talent, maar het uiteindelijk niet redde in het internationale wielerpeloton. Hij is vooral de geschiedenis ingegaan als een redelijke klimmer en een sterke tijdrijder en als een renner die zijn voornaamste successen in eigen land behaalde. De in Bellach in het kanton Solothurn geboren coureur was in 1965 kampioen van Zwitserland, maar zijn grootste succes is het winnen van de enige Zwitserse klassieker, het Kampioenschap van Zürich, geweest. Zijn overige successen behaalde hij in de Ronde van Zwitserland en die van Romandië door er etappes te winnen en in Romandië ook eens het bergklassement. Hij heeft in zijn negenjarige profloopbaan hoofdzakelijk in Zwitserse ploegen gereden. Eén jaar reed hij voor een grote ploeg. Dat was in 1966 in de Ford France formatie van de grote ploegleider Rafael Geminiani. Daarin zaten mannen als Jacques Anquetil, Lucien Aimar, Jean Stablinski en de fameuze Spaanse klimgeit Julio Jimenez, de klokkenmaker van Avila. In die ploeg ook Nederlandse talenten als Arie den Hartog en Jan Hugens. Ford France reed dat jaar een hele waslijst aan overwinningen bij elkaar, waar bijna alle renners een bijdrage aan leverden. Behalve Robert Hagmann, waarschijnlijk de reden waarom hij aan het eind van 1966 bekendmaakte met wielrennen te gaan stoppen. Toen hij in 1967 de voorjaarskriebels weer in zijn kuiten voelde vroeg hij toch weer een licentie aan. Een verstandige beslissing want in dat jaar won hij het Kampioenschap van Zürich voor zijn ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 april 2008 0:00

“In juni 1991 werd de Australische wielrenner Martin Vinnicombe – zilveren medaillewinnaar bij de spelen van 1988 in Seoul op de kilometer tijdrit - betrapt bij een dopingcontrole in Canada. Dit dopinggeval bleek later enorm belangrijk te zijn in de geschiedenis van de dopingcontroles. Vinnicombe werd in opdracht van de Australische antidopingorganisatie namelijk getest door de Canadese antidopingorganisatie, het land waar hij toen trainde. De controle vond echter plaats volgens de richtlijnen zoals die in Canada golden en die weken op bepaalde punten af van wat normaal was in Australië. Om die reden werd Vinnicombe later vrijgesproken. Dit heeft er mede toe geleid dat internationale antidopingorganisaties zich meer bewust werden van de verschillen in procedures en de gevolgen die dat kan hebben.

Tot over veertien dagen!”

Frans Stoele

Martin Vinnicombe is tegenwoordig bondscoach van de Australische baanselectie. Zijn dopingverleden blijft hem achtervolgen, want hij heeft onlangs te horen gekregen dat hij persona non grata is bij de spelen van Beijing. (Redactie slogblog.nl)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 april 2008 10:00

Haimar ZUBELDIA AGUIRRE (1977, Spanje)

Toen ik zijn palmares bekeek dacht ik aan een 1 april-grap. Haimar Zubeldia Aguirre geldt als een van de betere renners van de Euskaltel-Euskadi ploeg, de formatie met al die moeilijk uitspreekbare namen. Maar ik kan maar één overwinning van hem vinden. En die behaalde hij na acht profseizoenen dit vroege voorjaar in de Ronde van Azkoitia in zijn eigen Baskenland. Hij werd beroepsrenner in 2000 en hij reed sindsdien zeven keer de Tour de France, twee keer de Giro en twee keer de Vuelta. In al die rondes met tientallen etappes behaalde hij geen enkele podiumplaats en droeg hij ook geen leiderstrui. Waar is zijn reputatie dan op gebaseerd? Ik denk op zijn regelmaat. Een echte ronderenner die met al die middelmatigheid nooit veel tijd verloor en aldus in de Tour de France drie keer bij de eerste tien eindigde. In 2006 was hij negende en in 2003 en 2007 was hij vijfde. Daarom wordt hij altijd genoemd bij de betere Spaanse wielrenners, deze renner zonder uitslagen. Na het vertrek van Mayo is de Euskaltel-ploeg ontdaan van de enige vedette en resteren de onopvallenden van deze toch opvallende ploeg. Het fel oranje valt goed op in het peloton, maar het zijn geen winnaars met uitzondering dan van Samuel Sanchez Gonzalez die met name vorig naseizoen in de Vuelta de sterren van de hemel fietste. Hij is een winnaarstype, maar toonde dat pas in 2006, nadat hij sinds 2000 als prof ook nauwelijks overwinningen behaalde. Er is dus nog hoop voor Zubeldia want hij wordt vandaag pas 31. De Euskaltels komen in het rondewerk vaak tot mooie klasseringen met soms ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 april 2008 0:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6