BERTIN, Yvon (1953, Frankrijk)
BINDA, Albino (1904, overleden 30.03.1976, Italië)
BROERS, Johnny (1959, Nederland)
BROWN, Graeme (1979, Australië)
BURGOS ROJAS, Nacor (1977, Spanje)
COX, Ryan (1979, Zuid-Afrika)
DE HERTOG, Aloïs (1927, overleden 22.11.1993, België)
LEEUW, Theo van der (1949, Nederland)
MAES, Nikolas (1986, België)
NYDAM, Scott (1977, Verenigde Staten)
O’BEE, Kirk (1977, Verenigde Staten)
TORREKENS, Eddy (1971, België)
STORM, Koos (1895, overleden 02.03.1957, Nederland)
WEIGOLD, Steffen (1979, Duitsland)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 9 april 2008 0:00

“Bertus Lauwers was een redelijke amateur uit de rijen van de Rotterdamse Renners Club Feijenoord. Eén van zijn beroemdste clubgenoten was André de Korver, die in 1939 in de Tour de France zou starten en als 28e in Parijs zou aankomen. Lauwers heeft het zo ver niet geschopt, maar hij had wel veel verdiensten voor zijn vereniging. Hoogtepunt in de clubgeschiedenis was wel het behalen van de Nederlandse titel in de clubkampioenschappen van Nederland van 1936. Behalve Lauwers en De Korver droegen ook Overweel, Berwers, Saarloos en Van Gerven de roodwitte kleuren. In 1937 kwam nagenoeg dezelfde formatie aan de start en wederom werd het kampioenschap behaald. Vijf jaar lang was Bertus prof zonder belangrijke overwinningen te behalen. Bekender werd Bertus als fietsenmaker die ook nog wel eens een kader fabriceerde. Via Cees Jonkers aan de Rotterdamse Strevelsweg kwam ik in de jaren vijftig aan dit frame. Er zit een mooi verhaal aan vast. Bertus maakte lugloze frame’s. Niet omdat die beter waren, maar omdat er zo vlak na de oorlog moeilijk aan lugs was te komen. Verder stond Bertus bekend om zijn vergaande service. Je kon altijd bij hem terecht als je je fiets weer eens kapot had gereden. Zelfs als mevrouw Lauwers de tafel al had gedekt en de soep dampend was opgediend, bleef Bertus in de werkplaats, want de …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 8 april 2008 10:00

Melchor MAURI PRAT (1966, Spanje)

Deze Catalaan herinneren we ons natuurlijk van zijn winst in de Ronde van Spanje 1991, waarin hij de in die jaren oppermachtige Miguel Indurain een gevoelige nederlaag toebracht. Mauri won nog veel meer, maar wel voornamelijk in eigen land. Zijn optredens in de Tour de France waren weinig opzienbarend. Hij startte zes keer, om meestal ver in de achterhoede te eindigen, maar in 1995 werd hij plots vijfde. Toen was dat verrassend en nu toetsen we die prestatie aan het tijdsgewricht toen renners plotseling gingen vliegen. Maar het beeld van Melchor Mauri staat vooral op mijn netvlies vanwege de laatste honderden meters van de zesde etappe van de Tour de France 1996 van Arc-et-Senans naar Aix-les-Bains. Een finale in de stromende regen. In het boek ‘Boogie’ van Maarten Scholten beschrijft Michael Boogerd de laatste kilometers toen hij met Mauri aan de leiding reed op weg naar de finish. Ik citeer: ‘Mauri nam maar niet over. Ik dacht wel: Neem toch eens over man! Maar eigenlijk kon het me niet veel schelen wat hij deed. Ik wilde ook best tweede worden en weet nog goed dat ik zelfs in het Engels tegen hem riep: I’m allready happy when I’m second! Intussen ging ik volle bak door.’ In de laatste honderden meters nam Mauri eindelijk de leiding van de jeugdige Hagenaar over, maar de Spanjaard nam de laatste bocht als een beginneling. Bang om te vallen op het spekgladde wegdek, stuurde hij zo richting publiek, terwijl Boogie die curve perfect nam en direct merkte dat hij van zijn belager was bevrijd. Het was de eerste keer dat de wereld dat blikkerende gebit van het Nederlandse idool zag. Als je naar de palmares van Melchor Mauri kijkt dan is het geen echte grote geweest, maar een goede middelmatige renner met uitschieters. En die moeten er ook zijn, want moeder Natuur, die Eddy Merckx nog wel eens wil aanroepen als degene aan wie hij zijn talent dankt, heeft voor iedereen wat in petto. Erg sociaal is ze ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 8 april 2008 0:00

“In het kader van de dit jaar te verrijden Tour de Jan Janssen (http://www.tourdejanjanssen.nl/) releveer ik wekelijks de voorbereidingen van Janssen op zijn glorieuze overwinning in de Tour de France van 1968. Vandaag aandacht voor Parijs-Roubaix van dat jaar, vandaag precies 40 jaar geleden verreden. Jan Janssen bewaart nog steeds goede herinneringen aan de tocht door het Noord-Franse land, want het jaar daarvoor won hij deze fameuze klassieker door de sprint op de wielerbaan van Roubaix te winnen. In Wielersport nr. 10 van 1967 staat de door Jan Balder geschreven reportage over een barre Hel van het Noorden. ‘Het was beestachtig, zelfs onmenselijk. Eddy Merckx reed tweemaal lek, kwam indrukwekkend terug, en bevestigde op formidabele wijze dat hij niet voor niets met de regenboogtrui omgord is. Een crack van het alleredelste soort, een ware kampioen.’ Vooraf werden Merckx, Gimondi, Altig, Poulidor, Pingeon en natuurlijk Janssen als favoriet bestempeld. In het begin ‘brandde er strovuur’, aldus Balder, waarbij ene Jean-Marie Leblanc betrokken was, toen nog een ploegmakker van Janssen. Roger Pingeon ontsnapte al ras daarna maar dat bleek veel té vroeg. Bij Wallers-Arenberg werd na 187 kilometer de ‘ware hel’ ingetrokken. Naast Merckx streden Willy Bocklant, Ward Sels, Felice Gimondi, Walter Godefroot, Herman Vanspringel, Frans Brands, Jean-Louis Bodin, Leo Duyndam, Henk Nijdam, Rik Van Looy en ook Jan Janssen aan het front. Uiteindelijk reed Merckx zo verschrikkelijk hard dat op Vanspringel na iedereen uit het wiel gereden werd. De brave Herman was natuurlijk in de sprint op de wielerbaan niet opgewassen tegen Eddy Merckx. Achter de twee reed Walter Godefroot een solo van 30 kilometer die hem de derde plaats opleverde. Ward Sels en Vic Van Schil maakten het Belgische succes ongekend groot want …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 7 april 2008 10:00

Jean-Marie WAMPERS (1959, België)

Je hebt van die renners die jarenlang als prof meedraaien, maar nauwelijks opvallen. Zo iemand was Jean-Marie Wampers uit Ukkel, de plaats waar de Belgische weersvoorspellingen vandaan komen, zoals bij ons uit De Bilt. Zo veranderlijk als het weer is de carrière van Wampers. Hij speelde lang een grote rol in de wielerlevens van de Planckaerts. Walter en Eddy, bedoel ik die hij jaren uit de wind hield. En dan krijgt hij in 1988 een contract bij de Panasonic-ploeg van Peter Post en maakt hij kennis met een stressvolle omgeving, een harde hand en discipline. En zie, de Belg bloeit op en blijkt onder druk te kunnen winnen. Op zijn palmares stond al het Belgisch kampioen- schap bij de amateurs en bij de profs in 1986 de klassieker Rund um den Henninger Turm. In dienst van Panasonic beleefde hij in 1989 een topjaar toen hij de Scheldeprijs won en nogmaals de Henninger Turm. Maar het hoogtepunt bereikte hij dat jaar toen hij Parijs-Roubaix in zijn voordeel besliste door in de finale koelbloedig met Dirk De Wolf af te rekenen. De nummer twee van het WK 1990 was ontsnapt uit een sterke kopgroep, waarin Wampers de minst bekende naam was. Marc Madiot en Gilbert Duclos-Lasalle namens Frankrijk en zijn landgenoten Eddy Planckaert en Edwig Van Hooydonck hadden aanzienlijk meer status dan de eenvoudige knecht. Maar het was Wampers die op enkele kilometers voor de streep demarreerde en het gat met De Wolf snel dichtte. Toen hij de man uit Aalst had achterhaald werkten ze goed samen tot nabij de afslag naar het stadion. Daar kneep Wampers in de remmen en hij drong zijn trainingsmaat en oud-ploeggenoot geroutineerd de leiding op. Met nog een halve baan te gaan kwam hij uit het wiel en hij liet zien dat hij nog een heel behoorlijke sprint in huis had. Precies 25 jaar na …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 7 april 2008 0:00

Een prachtige Ronde van Vlaanderen, die van 2008. Geen Boonen, geen Cancellara, geen Hoste, ook geen Flecha, maar Stijn Devolder. Een renner over wiens fysieke kwaliteiten niemand twijfels heeft. Het schort bij Stijn aan koersintellect, hoor je al jaren. Met zijn krachten smijten op de verkeerde momenten, daar had Devolder het patent op. Maar vandaag toonde hij zich plotseling een slimme winnaar. De kansen van Boonen verdedigend zat hij in een kopgroepje van vijf en op het moment dat dit vijftal werd ingerekend demarreerde de 28-jarige Vlaming. Met nog 25 kilometer te gaan begon hij aan een solo met steeds maar een geringe voorsprong die enkele malen gevaarlijk aan een zijden draadje hing. Maar hij verslechterde geen moment en bleef een stevig tempo draaien. Daarmee dwong hij Boonen in een knechtenrol en het siert het Belgische wonderkind dat hij daar geen problemen mee had. Devolder maakte het sterk af en hij staat nu op een erelijst die iedere coureur hem zal benijden. En de …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 6 april 2008 17:01

AKKERMANS, Theo (1966, Nederland)
BAILEY, William (1888, overleden 22.01.1971, Groot Brittannië)
BRAND, Daphny van den (1978, Nederland)
CROCI TORTI, Emilio (1922, Zwitserland)
FOTHEN, Thomas (1983, Duitsland)
HAGE, Elise van (1989, Nederland)
JEREMIASSE, Wim (1956, Nederland)
JOSEPH, Gregory (1988, België)
SÉRÈS, Georges (1887, overleden 26.06.1951, Frankrijk)
SGAMBELLURI, Roberto (1974, Italië)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 6 april 2008 0:00

BARANAUSKAS, Aivaras (1980, Litouwen)
BELTMAN, Ghita (1978, Nederland)
BRAND, Leo van de (1931, Nederland)
DJAVANIAN, Viatcheslav (1969, Rusland)
EVERS, Piet (1919, overleden 06.09.1987, Nederland)
GERVEN, Piet van (1912, Nederland)
KOZONTCHUK, Dimitry (1984, Rusland)
LEBEN, Christian (1985, Duitsland)
MÜLLER, Martin (1974, Duitsland)
ORTEGA ORTS, Didac (1982, Spanje)
PLANCKAERT, Willy (1944, België)
SCHALKERS, Martin (1962, Nederland)
SCHWAB, Hubert (1982, Zwitserland)
SMIT, Theo (1951, Nederland)
VANDEWALLE, Kristof (1985, België)
VEREECKE, Karel (1976, België)
WEENING, Pieter (1981, Nederland)
ZEE, Anouska van der (1976, Nederland)
ZANETTI, Mauro (1973, Italië)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 5 april 2008 0:00

“Het zou een kwisvraag kunnen zijn. Welke Franse fietsenfabrikant begon in 1922 als producent van motorfietsen en begon pas later (lichtgewicht) fietsen te maken? Het antwoord is Motobécane en trouwe lezers van deze rubriek zullen het balhoofdplaatje van dat merk op deze plaats wel eens gezien hebben. Nog een kwisvraag met dezelfde tekst met in plaats van ‘Franse’ het bijvoeglijk naamwoord ‘Tsjechoslowaakse’? Het antwoord is Velamos en ik denk dat het aantal goede oplossingen veel geringer zal zijn dan bij Motobécane. De fabriek in het Tsjechische Sobotin begon in 1923 met de fabricage van lichte motorfietsen en pas een tiental jaren later ook met fietsen. Na de tweede wereldoorlog werden de taken door het toenmalige regime strak verdeeld en de productie van motoren ging naar Janaçek & Wanderer (JaWa), Cz en Ogar. Velamos werd benoemd tot fietsenfabrikant. En ze konden er wat van, want in de jaren vijftig en zestig reden vrijwel alle Tsjechische veldrijders op Velamos, misschien ook wel omdat er niks anders te koop was. Favorit uit Brno was voor de wegrace- en baanfietsen en Svetlik & Kastrup, kortweg Eska, voor de gewone fietsen. In die jaren kwamen er alleen kinderfietsjes van Velamos naar Nederland en Tsjechië is samen met China nog steeds de grootste leverancier van …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 4 april 2008 10:00

BOUWMAN, Henk (1960, Nederland)
DAEMS, Emile (1938, België)
DRAGHI, Lidia (1970, Italië)
EMONDS, Nico (1961, België)
FALCK-HANSEN, Willy (1906, overleden 17.03.1978, Denemarken)
LÖVKVIST, Thomas (1984, Zweden)
MANGELAARS, Jacques (1928, Nederland)
PAURIOL, Rémi (1982, Frankrijk)
PETTERSSON, Erik (1944, Zweden)
ZANDEN, Tim van der (1984, Nederland)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 4 april 2008 0:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 Volgende »