Kevin VAN IMPE (1981, België)

In de jeugdrangen reed de zoon van oud-profrenner Frank Van Impe en het neefje van oud-Tourwinnaar Lucien (met Kevin op de foto) van zege naar zege. Zo om het jaar was hij wel zegekoning van België, achtereenvolgens bij de nieuwelingen, de junioren en de beloften. Er werd hem een grote toekomst voorspeld, maar het is er tot nu toe niet uitgekomen. Kevin is een van de knechten van Tom Boonen in de voorjaarsklassiekers en dat werk doet hij goed. Eigenlijk zouden we het hierbij kunnen laten als hij enkele weken geleden niet even ‘hot news’ was geweest, vanwege het feit dat hij een onaan- gekondigde dopingcontroleur aan de deur kreeg. Op het moment dat hij en zijn vrouw in gesprek waren met een begrafenisondernemer om de zaken rond de uitvaart van hun dood geboren kindje te bespreken. Een menselijk drama waar die dopingcontroleur wreed tussen kwam. Het bericht werd door de meeste media als een grote schande gebracht. Terecht, want die ‘out-of-competition-controlls’ breken grof in op de privacy van sportmensen. Maar daar ging de verontwaardiging niet over. Die richtte zich primair op die onmenselijke dopingcontroleur. Onzin, want die man deed gewoon zijn werk en kon niet weten welk drama zich in het gezin Van Impe had afgespeeld, toen hij met zijn koffertje vol pisattributen op de stoep van Huize Van Impe stond. Wat er na opendoen precies is gebeurd, is niet geheel duidelijk geworden. De ene lezing zegt dat de man na op de hoogte te zijn gebracht er toch op stond dat er gepiest werd en de andere lezing zegt dat Van Impe zelf is gaan plassen, omdat hij het sneu vond de man onverrichterzake weg te sturen. Welke van die twee lezingen de waarheid is, is niet belangrijk. Belangrijk is dat die controles respectloos zijn en regelmatig de belachelijkheid ervan wordt aangetoond. Zoals in december tijdens het sportgala, waar de Sportvrouw van het Jaar ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 19 april 2008 0:00

“Dit is een interessant balhoofdplaatje van het Duitse merk Vaterland, dat een beeld geeft van de vele grenswijzigingen die Duitsland in de loop der tijd heeft ondergaan. Vaterland is de merknaam van het in 1902 opgerichte familiebedrijf Fr. Herfeld & Söhne in Neuenrode, Westfalen. De op het plaatje afgebeelde kaart van Duitsland toont de situatie aan het eind van 1938. Wie de moeite neemt de huidige kaart van Europa ernaast te leggen, ziet dat Duitsland zich in het noorden uitstrekt tot wat toen Pruisen was en nu Polen, Letland en Litouwen. Aan de zuidkant is te zien dat het plaatje van na 12 april 1938 dateert, toen Oostenrijk werd ingelijfd. Van het huidige Tsjechië was toen in het noordwesten ook al een puntje ingepikt. Dat was het Sudetenland, dat Hitler op …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 18 april 2008 10:00

Luciano PAGLIARINI (1978, Brazilië)

Wat zijn naam betreft had hij eerder een Italiaan kunnen zijn, want zijn famulienaam past mooi in het muzikale rijtje, Arturo Toscanini, Niccolo Paganini en Luciano Pavarotti. Maar hij is geen dirigent, violist of tenor en hij is ook geen Italiaan. Hij is een Braziliaan en dat wil hij weten ook. Tot vorig jaar augustus was hij slechts een naam op mijn harde schijf, die met het klimmen der jaren steeds minder hard lijkt te zijn. Toen zag ik hem in levende lijve en ik had direct veel sympathie voor hem. Kinderlijk blij was hij met zijn etappezege in de Eneco Tour, die hij met Latijnse hartstocht direct opdroeg aan zijn pasgeboren kind in het verre Brasil. Hij hulde zich daar in Nieuwegein op het erepodium in de Braziliaanse vlag en met een lach van oor tot oor onderging hij uitbundig het ter ere van hem gehouden feestje. Een leuke jongen die ver van huis en haard zijn brood verdient bij de Spaanse formatie Saunier Duval, waar hij met zijn snelheid vooral bekend staat als een pinchhitter. Hij kan in de laatste meters enorm exploderen en als een duveltje uit een doosje uit het peloton flitsen. Bij zijn ploeg draait het dit jaar allemaal om Riccardo Riccò, waarvan we dit jaar nog niet veel hebben gehoord. Maar dat komt nog, denk ik, want als de voorjaarsklassiekers zijn verreden komen de etappekoersen er aan en dan moet Riccò er staan. Ik ben benieuwd of Pagliarini ook in het rondewerk zal worden ingezet om Petacchi, McEwen en de ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 18 april 2008 0:00

DE HULP VAN DEN RENNER

door Willem Hans

“Achter de naam A. Hans Kinderbibliotheek uit Kontich in België verschuilt zich Annie Hans, dochter van de oprichter Abraham Hans. Annie had ook een broer en dat was Willem, een veelschrijver die als auteur honderden boeken op zijn naam heeft staan, waaronder een aantal wielerboeken. Flodderige boekjes op goedkoop papier gedrukt, die een goed beeld geven van het tijdsgewricht waarin ze zijn uitgegeven. Het zijn uit de duim gezogen verhalen opgehangen aan soms een bekende rennersnaam (Van Steenbergen, Schotte) of aan een fictief figuur of wielerevenement waarin grote avonturen beeldend worden beschreven. Het zijn totaal negen dunne boekjes die tussen 1922 en 1950 zijn uitgegeven. De Hulp van den Renner is er één van en het bevat sterk geromantiseerde …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 17 april 2008 10:00

Willy LAUWERS (1936, overleden 12.04.1959, België)

Deze op jonge leeftijd verongelukte renner was ik al bijna vergeten toen ik hem bij mijn research voor mijn boek over Peter Post weer tegenkwam. Hij was tweeënhalf jaar jonger dan Post, maar al op jeugdige leeftijd een vedette. Razend populair bij de vaste bezoekers van het Antwerpse sportpaleis was Rupske, waar hij onder meer de zesdaagse won met Reginald Arnold en Ferdinando Terruzzi als maten. Hij kreeg daardoor al hoge startgelden uitbetaald toen Peter nog om een contractje moest bedelen bij de matchmakers van Antwerpen en Brussel. Zijn kans kwam toen Theo Baelemans, de programmamaker van Antwerpen, in de winter van 1956/’57 een achtervolgings- toernooi ging organiseren om de Savelkoul armband. Volgens een knockoutsysteem werd er elke zaterdag gereden tussen twee achtervolgers en de winnaar moest het dan opnemen tegen een nieuwe kandidaat. Al in de eerste ronde werd de Italiaanse achtervolger Mino De Rossi (wereldkampioen bij de amateurs in 1951) winnaar, maar niemand wilde tegen hem rijden. Iedereen was bang voor zijn reputatie, behalve Peter Post want die had nog geen naam als wielrenner. Hij was blij met de kans en die greep hij met twee handen. De Rossi werd verslagen en na De Rossi sneuvelde ook de Zwitser Erwin Schweizer. En toen kreeg hij Willy Lauwers voorgeschoteld. Een renner die ondanks zijn jeugdige leeftijd al een fantastische erelijst kon overleggen in baanwedstrijden, maar ook in wegraces. Post werd geen enkele kans toegedicht tegen dit fenomeen en het sportpaleis was tot de nok toe uitverkocht toen de twee aan weerszijden van de baan op de fiets klommen voor het duel van de eeuw, zoals de Belgische kranten schreven. Post las ieder woord dat over Lauwers geschreven werd en stelde tegelijkertijd vast dat zijn naam nauwelijks in het stuk voorkwam. Dat irriteerde heftig en in die gemoedstoestand was Peter Post in zijn tijd levensgevaarlijk voor iedere tegenstander. Hij vertrok als een raket en al binnen enkele ronden keek hij de Antwerpenaar in de rug. Die was nog maar net warm gedraaid toen hij het gevaar van achteren voelde. Hij deed alles om ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 17 april 2008 0:00

“Oleg Tinkoff is zo’n beetje de Dirk Scheringa van Rusland. Hij is de grote man achter Tinkoff Credit Systems en aan die naam kun je al afleiden dat die organisatie het niet alleen van Rusland moet hebben. In ieder geval is Oleg er schathemeltjerijk van geworden en dat willen dat soort nieuwe rijken dan ook laten zien. Bijvoorbeeld door centen in de sport te investeren. Scheringa strooit met zijn flappen in het voetbal, het schaatsen en de wielersport, terwijl Tinkoff het voorlopig bij het cyclisme houdt. Hij kocht zich niet direct een ProTour-ploeg, maar wilde vooral jonge Russen een kans geven aan het grote wielergebeuren te ruiken. Het werd een Russisch-Italiaanse ProContinental-formatie die hij in 2007 de weg opstuurde. Voor de ploegleiding shopte hij in Italië, waar hij ook zijn landgenoot, oud-renner Dmitri Konyshev, oppikte voor een functie in de teambegeleiding. Met een tiental Russen en wat Italianen had hij snel een ploeg te pakken, maar de namen waren hem te onbekend om indruk te maken. De echt grote renners zaten verankerd in de ProTour-ploegen dus was …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 16 april 2008 10:00

Ab DONKER (1930, Nederland)

Eigenlijk had ik vandaag over Herman Frison zullen schrijven, de Belgische oud-coureur die vandaag 47 jaar wordt. Maar het werd Appie Donker, omdat mijn Limburgse wielervriend Theo Buiting mij in het afgelopen weekend deze mooie foto mailde. Een foto van de Amsterdamse wielrennende loodgieter Ab Donker die vandaag 78 jaar wordt. In goede gezondheid, want in het laatste nummer van De Muur haalt hij levendige herinneringen op aan wijlen Wim Holleeder, een collega-wielrenner uit het begin van de jaren vijftig toen Appie een van de beste amateurs van Nederland was. Die Holleeder is ooit in een erotische stemming aan de verwekking van een kind begonnen, zonder te weten – gelukkig maar – dat hij de kiel legde voor een gangster die het afgelopen jaar vrijwel dagelijks in het nieuws was. Daaraan ontleent Wim Holleeder postuum nog enige bekendheid, terwijl Appie als keurige loodgietersbaas in ruste vrijwel vergeten is. Hij hield zielsveel van de wielersport en hij is er tot bijna zijn veertigste mee door gegaan. Hij had zeker talent, maar hij is in de verkeerde tijd geboren. De reden om hier Appie uit de Gerard Doustraat nog eens voor het voetlicht te halen is die mooie foto van Theo. De coureur van weleer heeft kennelijk gewonnen en wordt na zijn zege geconfronteerd met een rondemiss met voldoende in huis om na een koers van een kilometertje of honderd de resterende gretigheid in Appie te doen ontwaken en wellustig in haar te happen. Het koesteren van sexuele gevoelens mocht toen niet van de publieke opinie en van de kerk, maar Appie was dat even vergeten toen dat ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 16 april 2008 0:00

“Tijdens een trainingskamp in Zuid-Afrika werden drie Duitse atletes (Katrin Krabbe (foto), Grit Breuer en Silke Möller) gecontroleerd op doping. Uit de analyse van de urinemonsters in het laboratorium van Keulen bleek dat de urine van de drie atletes identiek was, waardoor er wel sprake moest zijn van manipulatie. Een van de grootste vermeende dopingaffaires van de jaren negentig was een feit. De drie atletes werden uiteindelijk in april vrijgesproken van fraude door de tuchtcommissie van de Duitse atletiekbond, omdat de controle reglementair niet had mogen plaatsvinden.

Tot over veertien dagen!”

Frans Stoele

Geplaatst door Fred van Slogteren, 15 april 2008 10:00

Frank SCHLECK (1980, Luxemburg)

Zijn wedstrijden komen er weer aan en dan zullen we de naam van Frank zeker gaan horen. De Amstel Gold Race en in de twee Waalse klassiekers zal hij zich zeker manifesteren. De Gold Race won hij al eens in 2006, het jaar waarin hij ook in de Tour de France de rit naar l’Alpe d’Huez won. Hij had toen een superdag, want normaliter is hij meer een man voor de heuvels en het middengebergte dan voor het hooggebergte. Als zonen van oud-beroepsrenner Johnny hebben hij en zijn jongere broer Andy het wielrennen met de paplepel ingegoten gekregen. En wat ze thuis niet aan wijze lessen hebben meegekregen dat heeft Bjarne Riis die twee snoepjes wel bijgebracht, want snoepje of lekkernij is zo ongeveer de vertaling van de naam Schleck. Het zijn twee geweldige talenten. Andy nog iets meer dan Frank, maar ze kunnen er allebei wat van. Ik ben heel benieuwd wat er met die CSC-ploeg gaat gebeuren als de sponsor er aan het eind van dit jaar mee stopt. Wordt het als collectief overgenomen door een nieuwe hoofdsponsor of komen de ploegleiders als zwevende roofvogels op de renners af om er een of twee over te nemen? De tijd zal het leren en de renners weten dat ze er dit jaar alles aan moeten doen om zo aantrekkelijk mogelijk in de etalage te staan, als het straks zo ver is. De Schleckjes hoef je daarvoor niet aan te moedigen, want ze hebben ambitie te over. Hopelijk slaagt Frank er dit jaar ook in om iets geconcentreerder te koersen, zodat hij niet steeds op cruciale momenten op het asfalt ligt omdat hij weer een valpartij heeft veroorzaakt. Dat mag een ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 15 april 2008 0:00

Nog nagenietend van de geweldige finale van Parijs-Roubaix stond ik vanmorgen op. In mijn mailbox vond ik een aantal prachtige foto’s van Philip van der Ploeg, onze fotograaf ter plaatse, en een nostalgische bijna erotische foto van Theo Buiting van een van de jarigen van a.s. woensdag. Hierbij de foto’s van Philip met vooral aandacht voor die van de supergeconcentreerde Tom Boonen voor de start en een zwaar getekende Rick Flens na afloop. Paris-Roubaix, c’est mourir un peu!


Geplaatst door Fred van Slogteren, 14 april 2008 12:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 Volgende »