WITTE DIRK

door J.E. Hoving

“Als je dit jongensboek ter hand neemt dan denk je direct aan de eerste uitgaven van Pietje Bell, uitgegeven door Kluitman in Alkmaar. Aanzicht en uitvoering zijn vrijwel identiek, alleen is de uitgever van dit boek Van Holkema en Warendorf N.V. uit Amsterdam. De titel heeft niets te maken met de auteur/componist Dirk Witte die ooit het prachtige lied ‘Mensch durf te leven’ componeerde voor Jean-Louis Pisuisse een van de eerste cabaretiers van ons land. Witte Dirk is een jongen van net na de tweede wereldoorlog die vanwege zijn lichtblonde haar ‘Witte’ genoemd werd, een gebruikelijke aanduiding voor veel jongens uit …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 24 april 2008 10:00

BRUGGENKAMP, Jaap (1932, Nederland)
DARRIGADE, André (1929, Frankrijk)
FONTANELLI, Fabiano (1965, Italië)
GANDARIAS ALBIZU, Andrès (1943, Spanje)
GARATE CEPA, Juan Manuel (1976, Spanje)
GROENENDAAL, Reinier (1951, Nederland)
KERSTENS, Emiel (1959, Nederland)
MENDES, José (1985, Portugal)
SCHOLZ, Ronny (1978, Duitsland)
STEEVENHAAGEN, Peter (1965, Nederland)
VAN OYEN, Franky (1962, België)
VERBRUGGE, Jaak (1955, Nederland)
VERSTRATEN, Monique (1983, Nederland)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 24 april 2008 0:00

ANASTASI, Francis (1933, Frankrijk)
BOUMA, Arie (1881, overleden 25.04.1964, Nederland)
BRINKMAN, Jan (1952, overleden 23.04.1999, Nederland)
DEJONCKHEERE, Noël (1955, België)
GARCIA MARIN, Jorge (1980, Spanje)
HARTOG, Arie den (1941, Nederland)
HAVIK, Henk (1961, Nederland)
KANIS, Jacobien (1989, Nederland)
LIEVENS, Pascal (1970, België)
MARTIN, Tony (1985, Duitsland)
PORTAL, Nicolas (1979, Frankrijk)
RIJEN, Corné van
(1966, Nederland)
SCHMITZ, Bram (1977, Nederland)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 23 april 2008 0:00

“Vroeger in het tijdperk van de stalen frames kocht, of liever bestelde, men een Masi omdat die fietsen onderscheidend mooi waren. Een trouwe bezoeker van deze site was vier jaar geleden in de werkplaats van Masi onder de Vigorellibaan in Milaan. Hij genoot er met volle teugen, want dat is voor een echte wielerliefhebber natuurlijk een superlocatie. Wat alleen niet meer zo super was waren de fietsen, want die leken nergens meer op. Op 25 Maart jl. plaatste ik op deze plaats het stukje over de Campagnolo speldjes en dat heeft nog een verrassend staartje gekregen. Voor Ben, de gulle gever van die speldjes, had ik wat wielerboeken uitgezocht om hem te bedanken. Tijdens onze ontmoeting vroeg hij me of ik nou het gevoel had dat mijn verzameling oude racefietsen enigszins compleet was. Ik antwoordde dat ik met die tweehonderd fietsen wel zo’n beetje elk merk in de verzameling had die ik wilde hebben. Op één na natuurlijk, want één grote naam ontbreekt in mijn verzameling en dat is Masi. Een echte Masi, uit de grote tijd van dat merk, heb ik nooit te pakken kunnen krijgen en dat is voor een rechtgeaarde verzamelaar natuurlijk een reden om zo nu en dan eens wakker te liggen om woelend in een soort fata morgana zo’n prachtfiets te berijden. Ben dacht even na en zei toen: “een vriend van mij heeft nog een oude oranje Masi, alleen is hij nu niet te bereiken want hij is op vakantie.” Het …

 

Geplaatst door Fred van Slogteren, 22 april 2008 10:00

Scott DAVIS (1979, Australië)

Deze sympathieke Aussie liet voor het eerst van zich horen toen hij in 1997 met Graeme Brown, Brett Lancaster en Michael Rogers op de baan wereldkampioen ploegachter- volging werd bij de junioren. Alle vier hebben ze met succes de sprong naar het Europese topwielrennen gemaakt. Brown zit bij Rabobank, Lancaster bij Milram en de vrienden Rogers en Davis bij Team High Road, de voortzetting van T-Mobile waar Davis sinds 2006 onder contract stond. In tegenstelling tot zijn twee jaar jongere broer Allan is Scott Davis geen winnaarstype gebleken, want sinds 2003 heeft hij maar een enkele keer het zoet van de overwinning mogen smaken. Dit terwijl Allan etappes won in diverse rittenkoersen, zoals de rondes van Duitsland en Polen en de Eneco Tour. De laatste drie jaar staat Scott zelfs geheel droog, maar hij heeft er zich bij neergelegd dat hij een gewaardeerde helper is en meer niet. Met mannen als Boasson Hagen, Cavendish, Ciolek, Gerdemann, Greipel, Hammond, Hincapie, Kirchen, Klier, Wiggins en Rogers in de ploeg is er voor Knaven, Davis en de rest van het team natuurlijk genoeg te doen. Philip van der Ploeg, onze gewaardeerde fotograaf, kent Scott en ook Michael Rogers al een aantal jaren persoonlijk en zowel vorig jaar oktober bij de Ronde van Lombardije en vorige maand bij de Ronde van het Groene Hart had hij een ontmoeting met deze vrolijke Australiër. Bij het laatste rendez vous was Scott net terug uit zijn geboorteland, waar hij zijn vrouw en pasgeboren dochter had achtergelaten om in Europa zijn ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 22 april 2008 0:00

“Gisteren hebben we weer genoten van de Amstel Gold Race en wie zich buigt over de historie van deze koers komt de naam Jan Raas vaak en prominent tegen. Zeven keer stond de Zeeuw op het podium, waarvan vijf keer als winnaar. Ook Michael Boogerd haalde zevenmaal het podium maar de eind vorig jaar gestopte Hagenaar won slechts één keer. Later meer over de Amstel Gold Race, maar eerst ga ik terug naar 20 april 1982. Jan Raas had twee dagen eerder Parijs-Roubaix gewonnen en was in de ochtend druk bezig zijn fiets te poetsen. In zijn hart is Raas een amateur gebleven. Het kon niet anders, of hij moet veel van zijn vak hebben gehouden. Uit die instelling had hij in zijn achtste profseizoen ook de motivatie geput om na een dieptepunt weer terug aan de top te komen. Jan Raas heeft er acht jaar over gedaan zijn doel te bereiken: Parijs-Roubaix winnen. Hij was in 1975 24 jaar oud, toen hij als jong professional in de stenenwoestijn in Noord-Frankrijk, debuteerde. ‘Ik herinner me die dag nog, alsof het gisteren was. Halverwege mijn eerste doortocht op de kasseien verloor ik alle idee van afstand en tijd. Ik voelde me een gebroken man, mijn armen en benen deden pijn, ik zag bijna niets meer en ben toen op mijn instinct verder gereden. Want één ding hamerde in mijn hersens: ik moest het einde halen, weten wat Parijs-Roubaix betekent, alle folteringen aan den lijve ondervinden voor later, als ik sterker zou zijn en de afstand aan zou kunnen. Die les zou ik elke jonge professional willen meegeven. Ook al rijd je op een uur achterstand, je moet klassiekers uitrijden, anders kom je er nooit. Je moet een idee vormen in je geest wat het wil zeggen om die parcoursen te rijden. Achteraf heb ik er geen spijt van, ik zou nooit zover zijn gekomen, als ik toegegeven zou hebben aan de verleiding om maar af te stappen, zoals zovele anderen deden.’
Als eerstejaars prof kreeg …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 april 2008 10:00

BARONCHELLI, Gaetano (1952, Italië)
DUPRÉ, Victor (1883, overleden 07.06.1938, Frankrijk)
GROOT, Leen de (1946, Nederland)
HELMINK, Judith (1983, Nederland)
HENDRICKX, Marcel (1925, België)
HUISJES, Jan (1951, Nederland)
ISAICHEV, Vladimir (1986, Rusland)
LANGE, Michael (1983, Verenigde Staten)
VERSCHUREN, Piet (1921, Nederland)
YAKOVLEV, Sergei (1976, Kazachstan)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 april 2008 0:00

Wat er gebeurde was me niet helemaal duidelijk, maar plotseling zat Thomas Dekker helemaal alleen van voren. Met Rebellin, met Cunego, met Schleck, met Kroon, met Valverde, met Rodriguez en nog een paar en Gesink, Ten Dam, Freire en Tankink hadden de slag gemist. Met nog 17 kilometer te gaan ging de oude Ivanov er vandoor en de Oostenrijker Pfannberger volgde snel. Samen vormden zij een mooie springplank voor de bovengenoemde tenoren, maar op dat moment verloor Rabobank de regie van de koers. Die hadden ze de hele wedstrijd gehad, maar toen het er op aan kwam heersten kennelijk andere krachten. Het waren Rebellin en Schleck die met veel macht het gaatje naar de twee voorop dichtreden en alleen mannen met goede benen konden op dat moment volgen. Waarbij ik niet wil zeggen dat met name Gesink slechte benen had, want de wijze waarop die de …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 april 2008 17:29

Roger DECOCK (1927, België)

Stel dat Wim van Est op 17 juli 1951 door niemand was opgemerkt toen hij in de afdaling van de Aubisque een bocht miste en rechtdoor het ravijn in reed. Zeventig meter viel hij diep, zijn hart stond stil maar zijn Pontiac liep. Maar wie had dat tikkende horloge gehoord daar diep beneden tussen het groen in de kakafonie van een Tourkaravaan? Geen mens en dat had Van Est zijn voortijdige dood kunnen zijn. De karavaan was voortgedenderd en met de communicatiemiddelen van toen hadden ze de gele trui misschien pas gemist nadat de eindstreep was gepasseerd. Van Est zou natuurlijk hebben geprobeerd om naar boven te klauteren, want hij had niks gebroken. Maar of hem dat gelukt was is een tweede? Misschien was hij bij die pogingen wel weer gevallen en nog dieper terechtgekomen. Gelukkig had wel iemand gezien dat hij het ravijn in reed. Dat was de jarige van vandaag, Roger Decock uit het West-Vlaamse Izegem. Die reed op enige afstand achter de Knoest en zag het gebeuren. Als hij zo’n echte egoïstische topsporter was geweest, was hij misschien doorgereden in de diepe overtuiging dat ieder voor zich zelf moet zorgen omdat god er immers voor ons allen is. Maar zo zit de brave Roger niet in elkaar. Hij stopte en alarmeerde de volgwagens alvorens weer verder te koersen naar de 17e stek in de eindrangschikking. Een jaar later werd hij 38e en dat is in a nutshell de gehele Tourcarrière van Cockse. Daarmee heeft hij geen zetel in de wielerhemel verdiend, want daar is slechts plaats voor grote kampioenen. En voor de winnaars van Vlaanderens mooiste natuurlijk, voor wie ook een stoeltje staat te wachten. Naast de sinds 2004 bezette stoel van Briek Schotte aan de ene kant en die van Wim van Est aan de andere, staat de nog onbezette zetel van Roger Decock, winnaar van de Ronde van Vlaanderen 1952. Hij wordt vandaag ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 april 2008 0:00

Er is geen sport die zich zo leent voor legendevorming en heldenverering als het wielrennen. De enorme berg boeken die aan het cyclisme is gewijd wordt almaar groter en het worden er elk jaar meer. Of onze sport ook vooroploopt waar het monumenten betreft, weet ik niet, maar het zou me niks verbazen. In Europa staan er tientallen en de meeste in de echte wielerlanden Frankrijk, Italië en België. Hoewel er ook twee Nederlandse wielerhelden in het buitenland zijn vereeuwigd, steekt ons land vergeleken bij die drie landen schril af met zes beelden die wielerhelden voorstellen. Dit terwijl er in de bovengenoemde landen tal van beelden staan en plaquettes hangen. Jac Zwart, een trouwe bezoeker van de slogblog, bedacht dat het leuk zou zijn om al die monumenten in Europa eens te vereeuwigen en er een boek van te maken. Het is inderdaad een leuk idee, maar ik neem mijn pet vooral af voor het feit dat hij het ook nog eens heeft uitgevoerd. Weliswaar heeft hij niet ieder monument persoonlijk gefotografeerd, maar wel er het verhaaltje bij geschreven en uitgezocht wie het gemaakt heeft, wanneer het geplaatst is en door wie het is geïnitieerd. Het lijkt me monnikenwerk, dat je alleen kunt opbrengen als je zielsveel van de wielersport houdt. Bij het bezien van ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 19 april 2008 10:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 Volgende »