Een van de bekendste gevallen van vermeende fraude bij dopingcontroles is dat van de wereldkampioen veldrijden 1989 en de huidige coach van Bart Wellens, de Belg Danny De Bie. Hij werd in 1991 na afloop van een Super Prestige cross in Zillebeke tijdens een dopingcontrole betrapt terwijl hij probeerde ‘schone’ urine uit een condoom in een opvangbeker te gieten. De controleurs betrapten hem op heterdaad, waarna De Bie hen probeerde om te kopen. Zonder resultaat. De Bie werd geschorst, maar op basis van procedurefouten werd hij vrijgesproken, omdat men verzuimd had hem te horen. Wel miste hij dat jaar daardoor het WK veldrijden in Gieten. Gieten? Toepasselijke naam, misschien was hij aan het oefenen.

Tot over veertien dagen!”

Frans Stoele

Geplaatst door Fred van Slogteren, 4 maart 2008 10:00

BERTHET, Marcel (1888, overleden 07.04.1953, Frankrijk)
BOGAERT, Ward (1980, België)
CAUQUIL, Yohan (1985, Frankrijk)
JACOBS, Elsy (1933, overleden 28.02.1998, Luxemburg)
LAPTHORNE, Darrin (1983, Australië)
MEYVISCH, Hervé (1969, België)
PENA IZA, Aketza (1981, Spanje)
RIGOTTO, Elia (1982, Italië)
RIIS, Bjarne (1964, Denemarken)
RONSSE, Georges (1906, overleden 04.07.1969, België)
TINAZZI, Giorgio (1936, overleden 09.03.1982, Italië)
VENIX, Martin (1950, Nederland)
WINDHOUWER, Gerard (1973, Nederland)
ZANDEN, Tim van der (1984, Nederland)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 4 maart 2008 0:00

Nog even en dan gaan we weer beginnen
Dan is de lieve lente in ons land.
Nieuw leven meldt zich weer aan alle kant'
Gereed om al het oude te verdringen.

In wielerland precies hetzelfde beeld.
Daar wachten wederom veel jonge harten
Vol ongeduld het sein af om te starten
Want de jeugd is met ambitie rijk bedeeld.

Zo is het en zo is het steeds geweest
In onze sport en in de maatschappij
Zolang men jong, gezond is, frank en vrij
Is elke nieuwe lente weer een feest!

A. Visser in de Wielersport van 7 maart 1974

Mijn historische rondrit begin ik vandaag met Theo Smit. U weet wel, de razendsnelle coureur die in twee glorieuze, verbazingwekkende sprints in de Tour de France van 1975 de hele wielerwereld (en ook zichzelf) versteld had doen staan. In 1976 had hij dus een naam waar te maken wat een zware last op de schouders van ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 maart 2008 10:00

Raùl ALCALA CALLEGOS (1964, Mexico)

Als ik deze Mexicaanse renner ergens zie afgebeeld, dan denk ik altijd aan Passepartout. Dat was de knecht van Philias Fogg, in de verfilming in de jaren vijftig van ‘Reis om de wereld in 80 dagen’, het boek van Jules Verne. De rol van Passepartout werd gespeeld door de Mexicaanse acteur Cantinflas. Dat was net zo’n mannetje als Raùl Alcala. Uiterlijk dan, want qua karakter verschilden ze hemelsbreed. Passepartout was een ongeduldig, opvliegend mannetje terwijl Alcala de rust zelve was, want hij was het prototype van een klimmer en een ronderenner. Toen ik zijn naam in 1986 voor het eerst in uitslagen tegenkwam, wist ik niet eens dat er in Mexico ook gewielrend werd. Behoudens dan de werelduurrecordpogingen die Merckx en Schuiten daar op het Olympisch ovaal hebben gedaan. Er wordt daar wel degelijk gefietst en er is zelfs een Ronde van Mexico, die Raùl drie keer heeft gewonnen. Hij kwam in 1986 naar Europa met de Amerikaanse 7 Eleven-ploeg. Dat was een zooitje ongeregeld met knappe renners die zich in de Europese wedstrijden al snel lieten gelden, zoals Jonathan Boyer, Ron Kiefel, Davis Phinney en Bob Roll. Alexi Grewal kenden we wel, want de Olympische kampioen van 1984 had een jaar in de Panasonic-ploeg van Peter Post gefietst en daar hevig teleurgesteld. Ook bekend was Eric Heiden, maar die heeft op de fiets zijn faam als schaatser nooit kunnen waarmaken. De renner die het het verst heeft gebracht is Raùl Alcala, maar ook weer niet zo ver dat hij zijn belofte waarmaakte. Hij was een goede klimmer en hij won in zijn beginjaren de Coors Classic, de Trump Tour en de Tour DuPont. In de Tour de France won hij de witte trui voor de beste jongere, was hij twee keer achtste in het eindklassement en won hij twee etappes. Hij reed vier jaar bij ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 maart 2008 0:00

Er is gisteravond ongetwijfeld een hartig woordje gesproken aan tafel bij de QuickSteps. Ze waren als sterkste ploeg behoorlijk in het pak gestoken en dat moest gewroken worden. In het begin van de koers kwam Bettini ten val en wel zodanig dat de wereldkampioen uit de koers stapte. En toen waren er nog zeven parketboeren van dienst in koers. En toen de wedstrijd op zo’n 75 kilometer voor de meet op gang kwam, zaten ze alle zeven van voren. Dat betekende dat zij het werk moesten doen voor kopman Tom Boonen. En zo zagen we tientallen kilometers lang Van de Walle, Devolder, Steegmans, Tossato, Wijnants en De Jongh op kop van een kopgroep met zo’n 21 man. Boonen zat lekker tussen de wielen en leek in een zetel naar de overwinning te gaan. In de groep twee Rabo’s, te weten Flecha en Langeveld. Het was de Spanjaard die op 14 kilometer voor het einde het offensief opende. Daarna plaatste Leif Hoste een indrukwekkende demarrage. Met veel moeite werd hij bijgehaald door Steegmans. Er volgde een spervuuur van aanvallen en de laatste die ging, nadat Flecha andermaal was gecounterd, was Sebastiaan Langeveld. Steven de Jongh dook …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 maart 2008 17:01

Oscar EGG (1890, overleden 09.02.1961, Zwitserland)

Hij moet een geweldig coureur zijn geweest deze ìn Zürich geboren alleskunner. Op de weg was hij een topper die vooral uitblonk in het tijdrijden en het sprinten, een zeldzame combinatie. Bergop ging het wat moeilijker, maar in de Tour de France van 1914 werd hij 13e, nadat hij twee ritten had gewonnen. Op de baan was Egg eveneens een vedette. Hij reed en won zesdaagsen en hij versloeg topsprinters als zesvoudig wereldkampioen Thorvald Ellegaard en de wereldkampioen van 1925 Ernest Kaufmann. Hij was bovendien een uitstekend achtervolger en zelfs een prima stayer. Kortom hij was van alle wielermarkten thuis. Oscar Egg is echter vooral de geschiedenis ingegaan als de man van het werelduurrecord. Niet eens zozeer omdat hij dat record drie keer verbeterde, maar vanwege het feit dat hij het er niet bij liet zitten als zijn toptijd werd verbeterd. Nadat hij op 22 augustus 1912 het record op de Parijse Buffalobaan voor de eerste keer had verbeterd, kreeg hij op 27 juli 1913 het bericht dat de Duitser Richard Weise in Berlijn zo’n 150 meter meer had afgelegd in een uur tijd. Egg liet vervolgens de Buffalobaan, waar hij zijn record had gevestigd, opmeten en het resultaat daarvan was dat die baan 1,7 meter langer was dan altijd was aangenomen. Zijn recordtijd werd gecorrigeerd en zonder een trap te hoeven doen had Egg zijn record weer terug. Om de criticasters daarover de mond te snoeren, klom hij een maand later toch op de fiets en hij verbeterde het record andermaal, een prestatie die hij op 18 juni 1914 nog eens zou herhalen. Hij bracht het record op 44 kilometer en 247 meter. Het heeft 19 jaar standgehouden en het was onze landgenoot Jan van Hout die het brak. Op een wielerbaantje in Roermond. Egg vertrouwde het niet. Hij had niet …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 maart 2008 0:00

Voor de opening van het wielerseizoen in Noord-Europa slapen de echte Vlaamse liefhebbers de nacht tevoren niet. En als ze toch even wegdommelen dan dromen ze van Boonen, Steegmans, Nuyens, Hoste, Devolder en al die andere Vlaamse kleppers die het van deze koersen moeten hebben. Ook wij Ollanders hebben illusies, want dit is ook een koers voor Posthuma en Langeveld hebben we de afgelopen dagen in Nederlandse kranten gelezen. Maar wat zijn voorspellingen als de enige Waalse toprenner een lange neus maakt naar alle koffiedikkijkers. In het peloton loopt er geen scheiding tussen Vlamingen en Walen. Dat kan ook nauwelijks, want tussen de tientallen nazaten van Schotte, Van Steenbergen, Van Looy, Merckx, De Vlaeminck en Museeuw zit slechts die ene Waalse jongen uit Aywaille in de omgeving van Liège. Hij zal ongetwijfeld meerdere malen benaderd zijn door QuickStep en Lotto, maar hij blijft lekker bij Francaise des Jeux waar hij zich als Franstalige beter thuis voelt dan bij de Vlamingen. Hij spreekt goed Nederlands, maar toch. De …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 maart 2008 16:57

Tyler HAMILTON (1971, Verenigde Staten)

Hij is geboren in het stadje Marblehead in de Amerikaanse staat Massachusets. Een van die Amerikanen die in de jaren tachtig en negentig het Europese wielrennen kwam opleuken. Althans van een andere dimensie voorzien. Ze hebben een hoop aangericht die Yanks in dat conventionele bolwerk met biefstukken, die zowel op de nuchtere maag als in de koersbroek pasten. Hij behoort met LeMond, Armstrong, Landis en Leipheimer tot de vijf smaakmakers van Amerikaanse wielermakelij. Boze tongen beweren dat de Amerikanen veel in de wielersport hebben veranderd en vooral op chemisch gebied. Ik wil er de zegsman niet van zijn, maar feit is dat Landis en Hamilton zeer omstreden zijn. Over LeMond en Armstrong gaan al jaren geruchten en Leipheimer is Leipheimer. Kraak noch smaak, vlees noch vis, maar wel een tijdrijder met de gaafste techniek ooit in het cyclisme vertoond. Hamilton werd in 1994 beroepsrenner en hij reed die eerste jaren voornamelijk een Amerikaans programma. In 1996 kwam hij naar Europa met de US Postal-ploeg en hij won dat jaar de Teleflex Tour. Pas drie jaar later volgde er weer een overwinning in de Ronde van Denemarken. In 2000 won hij de Dauphiné en dat was het sein voor de kenners om eens op die marmeren kanis te gaan letten. In 2003, in zijn negende jaar als prof, ontpopte hij zich plots als een coureur die nog meer grote koersen kon winnen. Luik-Bastenaken-Luik werd bijgeschreven op zijn palmares en ook de Ronde van Romandië. Geen kattepis. Bovendien won hij een etappe in de Tour en werd hij vierde in het eindklassement. Nota bene met een gebroken sleutelbeen, waarvoor hij de eretitel ‘king of pain’ kreeg. Hij reed toen in dienst van Phonak, de ploeg die net als zijn vorige werkgever CSC, een hoofdrol speelde in het geruchtencircuit met de steekwoorden epo, bloeddoping, testosteron en vul het rijtje maar in. In 2004 won Hamilton wederom de Ronde van Romandië en in augustus van dat jaar een gouden medaille bij de Olympische Spelen van Athene als de beste tijdrijder ter wereld. Een maand later startte hij in de Vuelta. Hij won er een rit en hij bleek …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 maart 2008 0:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6