CYCLEPEDIA

door N.G. Henderson

“Vorige week schreef ik over de Britse voorliefde voor het tijdrijden. Engeland heeft dan ook vele jachtrijders voortgebracht. Niet alleen bij de mannen, maar ook bij de vrouwen. De renster op de cover van dit boek is Beryl Burton, de eerste grote vrouwelijke wielrenster uit de wielergeschiedenis en aldus de voorgangster van Keetie Hage, Maria Canins, Jeannie Longo, Leontien van Moorsel en wellicht ook van Marianne Vos als die op dezelfde voet blijft doorgaan. Burton was zeven keer wereldkampioen en elf keer kampioen van Engeland. Zij behaalde die titels op de weg en in het nummer achtervolging. Daarin was ze een aantal jaren onverslaanbaar. Ze komt – behalve met haar uitslagen – echter niet in dit boekje voor, ondanks de mooie actiefoto op het voorblad. Het is dan ook slechts een uitslagenboekje en dat is voer voor statistici. Het boekje pretendeert alle uitslagen van de belangrijkste wedstrijden te bevatten tot …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 7 februari 2008 10:00

ARRAS, Wim (1962, België)
BLEKEMOLEN, Cor (1894, overleden 28.11.1972, Nederland)
BOISHARDY, Marcel (1945, Frankrijk)
BRARD, Florent (1976, Frankrijk)
KRIVTSOV, Yuri (1979, Oekraïne)
MERTENS, Tim (1986, België)
MOSER, Aldo (1934, Italië)
PEACOCK, Cyril (1928, Groot Brittannië)
PEZZI, Luciano (1921, overleden 26.06.1998, Italië)
VLEUTEN, Jos van der (1943, Nederland)
WILLEMS, Ludwig (1966, België)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 7 februari 2008 0:00

© Henk Theuns

“Dit truitje is afkomstig van Jos Pronk, de zoon van Matthé senior en de jongere broer van Matthé junior. Nu kennen we Jos in deze tijd van het jaar als een renner die in de winter een aantal zesdaagsen rijdt, meestal gekoppeld aan broer Matthé. Hoewel het duo nog geen toppositie heeft gerealiseerd is aan het rijden van de twee te zien dat ze in die discipline zeker een toekomst kunnen hebben als ze zich voledig zouden specialiseren. Maar daar hebben ze waarschijnlijk geen oren naar, want ze zijn allebei op de weg succesvol. Zo won Jos in het afgelopen jaar een etappe in Olympia’s Tour en een rit in de Tour de Bretagne. Na het winnen van die laatste koers mocht hij de leiderstrui aantrekken. Deze trui om precies te zijn.

Tot volgende week!”

Henk Theuns

Geplaatst door Fred van Slogteren, 6 februari 2008 10:00

BASTELAAR, Henk van (1934, Nederland)
BILEKA, Vladimir (1979, Oekraïne)
DARRAGON, Louis (1883, overleden 28.04.1918, Frankrijk)
DE MEYER, Roland (1948, Frankrijk)
GERRITS, Matje (1944, Nederland)
GHYSELINCK, Roger (1924, België)
MOURÓN DOLDÁN, Juan 1984, Spanje)
RIOTTE, Raymond (1940, Frankrijk)
SNIJDER, Mik (1931, Nederland)
SIJTHOFF, Theo (1937, overleden 20.07.2006, Nederland)
VAN CALSTER, Guido (1956, België)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 6 februari 2008 0:00

“Gianni Bugno, de voormalige Italiaanse wereldkampioen wielrennen, werd in augustus 1994 na de Coppa Agostoni betrapt op het gebruik van cafeïne, wat leidde tot een schorsing van vier jaar door het Italiaans Olympisch Comité (CONI). Er ontstond een conflict tussen CONI en de internationale wielerunie (UCI), omdat de schorsing volgens de UCI-regelgeving drie maanden diende te bedragen. Het internationale sportgerechtshof CAS besloot echter dat de regels van een internationale bond een hogere prioriteit hadden dan die van een nationale sportorganisatie. Bugno mocht uiteindelijk drie maanden niet aan wedstrijden deelnemen.

Tot over veertien dagen!”

Frans Stoele

Geplaatst door Fred van Slogteren, 5 februari 2008 10:00

ALBERT, Niels (1986, België)
CANARDO, Mariano (1906, overleden 21.06.1987, Spanje)
DE BAERE, Karel (1925, België)
DENTI, Mino (1945, Italië)
FRANKEN, Bernard (1915, overleden 04.04.2001, Nederland)
HOBAN, Barry (1940, Groot Brittannië)
HUFF, Charles Bradley (1979, Verenigde Staten)
IRIZAR ARANBURU, Markel (1980, Spanje)
KOBZARENKO, Valeri (1977, Oekraïne)
MEIJER, Connie (1963, overleden 17.08.1988, Nederland)
PEETERS, Kevin (1987, België)
PETROV, Daniel Andonov (1978, Bulgarije)
ROUSSEAU, Michel (1936, Frankrijk)
VAN DAEL, Jan (1987, België)
VAN DIJCK, Hendrik (1974, België)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 5 februari 2008 0:00

“Gisteren precies 30 jaar geleden debuteerde Leo van Vliet in het shirt van Miko Mercier bij de beroepsrenners met een overwinning in de eerste etappe van de Ster van Bessèges. Hij reed erg sterk want hij kwam alleen aan de streep. Acht seconden later werd de Duitser Dietrich Thurau, toen rijdend voor IJsboerke, tweede. Het peloton had een achterstand van meer dan zes minuten. De overige vier etappes alsmede het eindklassement werden overigens wel gewonnen door Thurau, die op 7 februari al vijf overwinningen achter zijn naam had staan. Van Vliet kon naast zijn zege ook nog een zesde, zevende en tweede plaats bijschrijven plus de tweede plaats in de eindstand, voorwaar een puik debuut bij de broodrenners waartussen hij negen jaar zou verkeren.
Twee jaar later won Leo van Vliet, inmiddels rijdend in de Raleigh-ploeg van Peter Post, op 5 februari de opening van het Franse wegseizoen in Barjac, een dag later de Grote Prijs van L’Argentiére. 

Waar Leo van Vliet de jaren ervoor het peloton in het prille seizoen zijn wil oplegde, daar toonde Jan Raas in 1981 rond deze tijd eveneens al een grote vorm. Op 2 februari won hij de Grote Prijs van Argentiére. Een aanlooproute van veertien kilometer plus een parcours van 18,5 kilometer, dat vijf maal afgelegd moest worden, leverde geen vluchters op. De meute arriveerde compleet aan de finish waarna …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 4 februari 2008 10:00

André LELIAERT (1923, België)

André of Andreas Leliaert herinner ik me als een stayer uit de naoorlogse jaren veertig en het begin van de jaren vijftig. Een sprietig klein mannetje met witblond haar als collega van gelauwerde demi-fond-mannen als Walter Lohmann, Henri Lemoine, Raoul Leseuer, Elio Frosio en onze eigen Jan Pronk. Die waren meestal te sterk voor hem, maar hij werd overal gecontracteerd omdat hij Belg was. België had drie winterbanen en daar werden regelmatig wedstrijden achter grote motoren georganiseerd. Daar werden de bovengenoemde stayers voor hoge startgelden gecontracteerd en daarom mocht Leliaert en ook zijn landgenoot Gust Meuleman als tegenprestatie meeëten uit de welgevulde ruif van de Duitse en Franse wielerbanen. Toch was hij geen koekenbakker, deze uit Brugge afkomstige pistier. In het WK van 1951 liet hij zien dat hij tot veel in staat was, maar tegen de combine van het Nederlandse duo Pronk/Bakker was hij niet opgewassen. Evenmin als Lohmann, Lemoine en Leseuer dat waren. Die tweede plaats was met zijn nationaal kampioenschap in 1949 het hoogtepunt van zijn carrière, die hij in 1953 afsloot. In dat jaar had België eindelijk weer een stayer van formaat, die altijd voor de hoofdprijzen ging en razend populair werd bij onze zuiderburen. Dat was ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 4 februari 2008 0:00

Gilbert DESMET I (1931, België)

Er reden zo rond 1960 drie Belgische renners rond met de familienaam Desmet. Ze waren geen familie van elkaar, want Desmet is een veel voorkomende naam in Vlaanderen. Ik meen dat ook de van origine Belgische popster Johnny Halliday van zichzelf Jean Desmet heet. Van die drie Desmetjes in het toenmalige profpeloton heette er één Armand van zijn voornaam en de andere twee waren getooid met de voornaam Gilbert. De ene Gilbert kwam van Roeselare en de ander van Nazareth. Die van Roeselare was de beste van de twee en zo werd die Gilbert Desmet I genoemd en die van Nazareth werd II. Zestien jaar zat Gilbert Desmet I als beroepsrenner op de koersfiets. Een lange periode waarin hij uitgroeide tot een geduchte subtopper die op zijn beste dagen beheerst zijn slag sloeg. Op die manier realiseerde hij een palmares met meer dan honderd overwinningen. Zo won hij de klassiekers Parijs-Tours en de Waalse Pijl, was hij de beste in de Vierdaagse van Duinkerke, Kuurne-Brussel-Kuurne en in het kampioenschap van Vlaanderen te Koolskamp. Hij startte zes keer in de Tour de France en in 1962 – het jaar dat de Tour van de landenformule overschakelde op merkenploegen – werd hij vierde in het eindklassement, net een plaatsje voor onze landgenoot Ab Geldermans. De voornaamste herinnering aan Gilbert Desmet I is zijn optreden in de finale van het veelbesproken WK in 1963. Rik Van Looy was huizenhoog favoriet om in eigen land (Ronse) voor de derde keer wereldkampioen te worden. Er waren keiharde afspraken gemaakt binnen de Belgische ploeg, maar die werden in het heetst van de strijd geschonden door … Gilbert Desmet I. Met de eindstreep in zicht kon Smetje zijn ambitie om zelf te winnen niet meer bedwingen en hij katapulteerde de ruimte in met Tommy Simpson in zijn wiel. Van Looy moest toen wel in actie komen en hij counterde het tweetal met enkele verschrikkelijke pedaalomwentelingen. Als hij ‘erop-en-erover’ door was gegaan dan zou hij waarschijnlijk die wereldtitel gepakt hebben, maar hij hield in en ook Desmet en Simpson zagen het nutteloze van hun poging in. Het peloton lag inmiddels in volle sprint en de snelheid van de groep was veel groter dan die van het drietal voorop. Van Looy maakte toen een vreemde manoeuvre waardoor bijna alle renners in de remmen moesten om een massale valpartij te voorkomen. Van Looy greep zich ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 februari 2008 0:00

Sandy CASAR (1979, Frankrijk)

Bij gebrek aan beter is Sandy Casar een van de beste Franse renners van dit moment. Hij is geboren en getogen in de industriestad Mantes-la-Jolie en hij woont nog steeds in deze aan de Seine gelegen stad op zo’n vijftig kilometer van Parijs. Hij werd in 2000 beroepsrenner en hij werd direct ingelijfd door Française-des-Jeux, de ploeg waar hij nog steeds voor rijdt. Het wielrennen werd hem met de paplepel ingegoten, want zijn vader was ook coureur, maar die was lang niet zo succesvol als zijn zoon later zou worden. Al op 8-jarige leeftijd reed Sandy zijn eerste officieuze koersjes om zes jaar later echt te beginnen. En met succes, want in de jeugdrangen en bij de espoirs heeft hij heel wat gewonnen. In de acht seizoenen bij de profs behaalde Casar vijftien overwinningen. Twee daarvan buiten het wegseizoen in veldritten en tien in onbeduidende koersen. Drie overwinningen mogen er echter zijn. Zonder een etappe te winnen won hij in 2005 de Route du Sud, hij won een etappe in de Ronde van Zwitserland en vorig jaar zegevierde hij in de 18e etappe van de Tour de France van Cahors naar Angoulème. Veel Nederlanders zullen zich die rit herinneren. We waren allemaal verlamd door de gebeurtenissen rond Michael Rasmussen en eigenlijk hadden we het wel gehad met de Tour. De Nederlandse Rabo-coureurs leken nauwelijks nog gemotiveerd en we gingen een beetje plichtmatig voor de TV zitten. Met een kater, maar die trok snel weg toen we hoorden dat zich al na 16 kilometer een kopgroep had gevormd met Michael Boogerd. Euhhh??? Boogerd??? Ja, onze eigen Boekie! Die kwam na 16 kilometer koers min of meer per ongeluk op kop met de Belg Willems en de Fransen Lefevre en Casar. Tien kilometer verder kwamen Willems en de jarige van vandaag te vallen door een overstekend hondje. Onze ideale schoonzoon uit Den Haag kneep netjes opgevoed in de remmen en liet Casar terugkomen, terwijl Willems zich in het peloton liet terugzakken. Even later kwam Axel Merckx er nog bij en toen was de situatie zo dat twee gelouterde renners, bezig aan hun laatste seizoen als wielrenner, er flink aan gingen trekken om nog een laatste reverence te maken op het podium van de belangrijkste wielerwedstrijd ter wereld. Lefevre deed ook zijn werk en Casar ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 februari 2008 0:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 Volgende »