ANDRESEN, Allan Bo (1972, Denemarken)
BALVERT, Frans (1940, Nederland)
BATTESINI, Fabio (1912, overleden 17.06.1987, Italië)
CIELESKA, Jean-Marie (1928, overleden 05.05.1998, Frankrijk)
D’HOOGE, Michel (1912, overleden 12.05.1940, België)
GRÖNE, Bernd (1963, Duitsland)
VANENDERT, Jelle (1985, België)
VELDE, Ricardo van der (1987, Nederland)
WITTEVEEN, Cor (1927, Nederland)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 19 februari 2008 0:00

“In februari 1966 was in Bloemendaal de officiële voorstelling van de professionele wielerploeg van Caballero. Het was destijds al weer tien jaar geleden dat de NV Ed. Laurens sigarettenfabriek met haar topmerk Caballero toetrad tot de wielersport. Met een kleine opzet, alleen deelname aan Olympia's Tour, zijn ze in de loop der jaren uitgegroeid tot de anno 1966 alom gewaardeerde status. De sterke en gerenommeerde amateurploeg krijgt een proftak naast zich. De jonge ploeg, met een gemiddelde leeftijd van ongeveer 23 jaar, ging zich in het eerste jaar bezighouden met de vele wedstrijden die in Nederland verreden worden. Daarnaast zouden ook enkele buitenlandse koersen betwist worden zoals de Rondes van Zwitserland en Luxemburg en de klassiekers Parijs-Brussel en Parijs-Roubaix. Wim Schepers (Stein), Cor Schuring (Amsterdam), Jan Pieterse (Achthuizen), Jef Drummen (Bemelen), Hans den Hartog (Utrecht), Jan Boog (Laren), Henk Peters (Heemstede), Dies Kosten (Kapelle) en good-old Piet Steenvoorden (Heemstede) kregen dus mooie gelegenheden om hun ‘belofte’ als coureur eens duidelijk in te lossen.
De aangeworven amateurs bestonden uit een uiterst select groepje: Gerard Vianen (Kockengen), Willy Geraeds (Thorn), Jan van der Horst (Haarlem), Leen de Groot (Utrecht), Henk Vogels (Haarlem), Gaby Minneboo (Heenvliet) en Ted Blom (Haarlem) hadden al vele goede dingen bij de amateurs laten zien en zouden ook in 1966 weer tot goede resultaten willen komen.
Oud-wereldkampioen Gerard Peters werd als ploegleider aangetrokken. 

In de jaren tachtig hadden de Nederlandse beroepswielrenners de prettige gewoonte al in februari een karrenvracht aan overwinningen mee naar huis te nemen. Straks een bloemlezing met behaalde zeges op of rond 18 februari.
Eerst was er slecht nieuws op maandag 18 februari 1980. Tijdens de vierde etappe van de …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 18 februari 2008 10:00

Jos van EMDEN (1985, Nederland)

Schiedam is vooral bekend als de stad waar de jenever vandaan komt of kwam, want van de honderden stokerijen die er voor de tweede wereldoorlog waren zijn er nog maar enkele over. Te weinig om de stad op de landkaart te houden, ware het niet dat er een prachtige oude binnenstad ligt en dat Jos van Emden er vandaan komt. Dat laatste is nog geen aanleiding om spoorslags naar Schiedam af te reizen voor een huldiging van dit Rabotalent, maar wel om hem in de gaten te houden. Hij heeft veel talent en hij wil ontzettend graag een goede prof worden. Helaas had hij vorig jaar, toen hij al had willen doorbreken, de pech al in december 2006 zijn sleutelbeen te breken, waardoor hij een geweldige trainingsachterstand opliep. Aan een tekort aan training kun je veel doen, maar dan moet het verder ook meezitten. Maar dat was op een enkele zege na niet het geval. Toch werd hij goed genoeg bevonden om ons land bij het WK van Stuttgart als espoir te vertegenwoordigen. En nog wel op twee onderdelen. In de wegwedstrijd werd hij 34e en in het WK tijdrijden 13e. Je ploegleider en je familie vertellen je dan keer op keer dat je goed gereden hebt, maar geen krant die er een letter over schrijft. Op 2 oktober was daar echter op de valreep nog zijn grote dag toen hij de Münsterland Giro won in Steinfurt. Zijn eerste overwinning in een profkoers en op zijn website liet hij weten hoe dat voelde: “De ontlading is groot, alle emoties komen naar boven. Ik neem ruim de tijd om het te vieren. Dolblij, schreeuwend kom ik over de streep. Ik win een profkoers!!! Daarna tranen, barst in huilen uit. Wat een afsluiting van een moeilijk seizoen. Dit voelt ZO goed!” En nu ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 18 februari 2008 0:00

Oscar PLATTNER (1922, overleden 21.08.2002, Zwitserland)

Jan Derksen vertelde me een paar jaar geleden met enige gepaste trots, want het is natuurlijk niet echt een record om fier op te zijn, dat hij de oudste nog levende sprinter is van pakweg het dozijn coryfeeën dat in de jaren veertig en vijftig het internationale sprintgebeuren domineerde. We gingen het dodenakkertje samen even langs en hij stond enige tijd stil bij het verscheiden van zijn vriend Arie en bij dat van Oski. Oscar Plattner voluit, en destijds een absolute smaakmaker. Op de fiets een uitgekookte zegekaper en privé een gesoigneerde man immer in een scherp gesneden kostuum van Italiaanse snit, want hij was in Zürich eigenaar van een gerenommeerde herenmodezaak. Weliswaar werd die door seine Gattin gerund, maar Oscar wilde nog wel eens een fraaie krijtstreep voor eigen gebruik van het knaapje lichten. ‘Oscar was een vriend’, zei Jan met weemoedige ogen en ik geloofde hem graag. Toch heeft die vriendschap in 1952 even aan een zijden draad gehangen, want de twee zaten in de finale van het WK sprint voor professionals in Parijs samen met de onberekenbare Fransman Georges Senfftleben. Geen vriend van Derksen, vanwege een tumultueus verlopen finale tijdens het WK van 1946, en daarom was Senf, die zich zelf nauwelijks kansen toedichtte, vol wraakgevoelens graag bereid Oski aan de zege te helpen door een combine tegen de Nederlander in elkaar te steken. Derksen tuinde er met open ogen in en Plattner behaalde zijn enige wereldtitel bij de profsprinters. In 1946 had hij de regenboogtrui bij de amateurs behaald en bij het beroepsvolk werd hij nog een keer tweede en een keer derde. Na zijn carrière was hij – meen ik – jarenlang bondscoach van de Zwitserse baanrenners, maar een opvolger heeft hij …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 17 februari 2008 0:00

Vorig jaar heb ik jullie een aantal malen gewezen op de prijsvraag die de organisatie van de Campina Ronde van het Groene Hart heeft uitgeschreven. Met succes, want tal van slogbloggers googelden binnen de kortste keren alle goede antwoorden bij elkaar en wonnen een van de vele prachtige prijzen. De hoofdprijs is ook dit jaar weer een prachtige Gazelle fiets ter waarde van duizend eurootjes en verder is er van alles te winnen. Als jullie willen weten wat allemaal, klik dan hier dan zien jullie ze langs (sc)rollen. Wat er nog niet op staat, maar zeer de moeite waard, want ik ben er laatst met Michael Boogerd naar toe geweest, is het historische evenementenpark …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 16 februari 2008 16:30

AMORISON, Frédéric (1978, België)
BIANCHETTO, Sergio (1939, Italië)
CANNONE, Donato (1982, Italië)
DE BUNNE, Albert (1896, overleden onbekend, België)
GARIN, César (1879, overleden 27.03.1951, Frankrijk)
HOLST, Daan (1945, België)
NOTTER, Kastor (1903, overleden 09.01.1950, Zwitserland)
SANTINI, Giovanni (1938, Italië)
TONTI, Andrea (1976, Italië)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 16 februari 2008 0:00

© Otto Beaujon

“In het dozijn mooiste fietsen uit de geschiedenis van de rijwielindustrie, verdient de Sunbeam beslist een plaatsje. Sunbeam was de fiets van John Marshton uit Wolverhampton. Marshton was van origine wagenmaker, wijd en zijd befaamd om zijn prachtige lakwerk met bladgouden decoraties. Hij werd in 1891 ‘gegrepen’ door het fenomeen fiets, en nam zich voor ‘volmaakte’ fietsen te gaan maken, ongeacht wat die zouden gaan kosten. De klassieke Sunbeams kregen daarom een echte, rondom dichtgesoldeerde oliebadkettingkast. Het achterwiel had een steekas, zodat de ketting kon blijven zitten als het wiel uit het frame genomen werd. De Sunbeam was de enige fiets die ooit zo’n perfect dichte kettingast had. Verder waren de Sunbeams vrijwel roestvrij: al het staal was hoogglans gepolijst voor het gemoffeld werd, alle boutjes gecadmeerd en nergens nat contact tussen twee verschillende metaallegeringen. Kortom een hele wetenschap op zich om een echte …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 15 februari 2008 10:00

Jean-Pierre (Jempy) SCHMITZ (1932, Luxemburg)

Een prachtige, stijlvolle coureur deze boerenzoon uit Huldange in het Groothertogdom Luxemburg. Hij kon klimmen en tijdrijden als de beste en hij won in zijn carrière twee keer de ronde van zijn land en een keer de Grote Prijs Midi Libre in Zuid-Frankrijk. Hij werd tweede in het wereldkampioenschap op de weg van 1955 achter een die dag fenomenale Stan Ockers. Dat was een jaar nadat de internationale wielerpers hem een grote toekomst had voorspeld omdat hij in 1954 bij de profs debuteerde met een indrukwekkende zege in de Ronde van Luxemburg met drie minuten voorsprong op zijn beroemde landgenoot Charly Gaul en twintig minuten op nummer drie, zijn iets minder beroemde landgenoot Marcel Ernzer. Misschien was dat wel niet zo slim van Jempy, want Gaul en diens schaduw Ernzer waren zeer populair in het kleine landje en internationaal ging men er niet van uit dat er nog meer wielertalent in dat kleine landje kon huizen. Zo bleef de klasbak een beetje hangen en kwam er niet uit wat er in zat. Er werd in die jaren nog met landenteams in de Tour de France gereden en daarin mocht hij alleen knechten voor de Engel van het hooggebergte. Het zou hem ook niet in dank zijn afgenomen als hij zijn eigen plan had getrokken, want de hiërarchie was dwingend. Schmitz startte vijf keer in de Tour en hij reed hem maar twee keer uit met een 36e plaats in 1956 als beste resultaat. Hij won in dat jaar trouwens ook een etappe. In 1958 werd hij 37e toen hij een van de vier Luxemburgers was in de gecombineerde Nederlands/Luxemburgse ploeg. Gaul won die Tour weliswaar, maar de samenwerking was …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 15 februari 2008 0:00

Gabriel POULAIN (1884, overleden 09.01.1953, Frankrijk)

In het beroemde boek ‘Temidden der kampioenen’ van Joris van den Bergh komt Gabriel Poulain uitgebreid ter sprake. In 1923 was hij de mede-finalist in het WK sprint voor beroepsrenners van Peter Daniel Moeskops, de hoofdpersoon van dat klassieke boek. Poulain wordt er in beschreven als een van de meest intelligente, gewiekste en slimste renners van Frankrijk. Hij is dan echter al 39 jaar. Hij was al wereldkampioen in 1905 op 21-jarige leeftijd. Hij reed daar de finale tegen de vermaarde Deen Ellegaard en de Duitser Mayer. Hij startte als underdog en hij schikte zich ogenschijnlijk in die rol en wel zodanig dat de andere twee geen rekening met hem hielden. Het spreekwoord dat als twee honden om een been vechten, de derde er dan mee heen loopt, is waarschijnlijk toen door iemand bedacht, want Poulain won glansrijk. De drie jaar daarna werd hij telkens tweede bij het WK en toen stopte hij met de wielersport. De wereld was vol van een nieuwe rage, de aviatiek en er werden prijzen uitgeloofd voor dapperen die er in zouden slagen om zich op welke manier dan ook op de fiets van de aarde te verheffen. In de oerdrift om verder, hoger en sneller te zijn dan anderen bevestigde Poulain vleugels aan zijn fiets, trapte zich in een lange aanloop uit de naad en wist op topsnelheid een luchtsprongetje te maken van ongeveer tien meter. Hij verdiende met die prestatie maar liefst 10.000 francs, uitgeloofd door fietsenfabrikant Peugeot. Hij hield er de bijnaam ‘De vliegende man’ aan over, nadat hij eerder door het leven ging als de ‘Engel Gabriel’. Die luchtsprong was overigens niet zijn enige uitzonderlijke prestatie want in 1906 stond hij met de Duitser Mayer maar liefst drieënhalf uur sur place. Toen de eerste wereldoorlog op uitbreken stond moest hij in dienst en na die oorlog keerde hij op 35-jarige leeftijd terug naar de piste. Langzaamaan kwam hij weer op het niveau van voor 1909 en veertien jaar nadien stond hij weer in finale bij het WK. Hij verloor van Big Pete en Van den Bergh had ruim drie bladzijden nodig om die finale te beschrijven. Hoewel de auteur in dat boek steeds zuinig is met …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 14 februari 2008 0:00

© Henk Theuns

“John van den Akker uit Veldhoven werd in 1988 beroepsrenner bij de Belgische formatie Roland-Skala. Hij debuteerde opvallend met een zege in de Omloop van het Meetjesland. Een jaar later stond hij stralend op een groepsfoto bij de presentatie van de PDM-ploeg. De duurste formatie die ooit in Nederland was gepresenteerd. Met oud-wereldkampioen achtervolging Roy Schuiten als ploegleider en oud-coureur en radio-verslaggever Harry Jansen als PR-man. Het zag er kek uit en John straalde trots uit over het feit dat hij bij zo’n grote ploeg onderdak was. In 1992 was het sprookje voorbij want het eindigde met de Intralipid-affaire die deze maand weer eens uitgebreid is beschreven in De Muur. Toen de winter voorbij was en de ploegen voor het seizoen 1993 werden voorgesteld vonden we John terug bij …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 13 februari 2008 10:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 Volgende »