Henk PRINSEN (1951, Nederland)

Zou er tegenwoordig nog een Tourrenner zijn die voor het vertrek naar de startplaats een op een blocnotevel geschreven instructielijst ontvangt, met daarop de mededeling dat hij zijn complete fiets moet medenemen, alsmede een pomp, een reserveband en koerskleding? Ik denk het niet, maar Henk Prinsen heeft dat velletje altijd zorgvuldig bewaard. Daar kun je tevens op lezen dat hij ook zijn paspoort, licentie en 100 Franse franken moest meenemen en dat de telefoonkosten in de hotels voor eigen rekening waren. Ik geloof niet dat je dit nu nog aan Alberto Contador of Denis Menchov zou kunnen opdragen. Andere tijden, andere meiden, zullen we maar zeggen. Henk vond het allemaal prachtig, want die instructielijst dateert uit 1974 toen hij in de Tour debuteerde als lid van de Frisol-ploeg. Al op de tweede dag was er succes toen ploeggenoot Henk Poppe de etappe won. In Engeland nota bene, want de Tourkaravaan stak in dat jaar voor het eerst het Nauw van Calais over om ook de Britten Tourgek te maken. Voor Henk was het knechten, zwoegen, waterdragen geblazen, met de dagelijkse zorg om op tijd binnen te komen. Maar hij haalde Parijs, mede dankzij de hulp van zijn oudere broer en ploeggenoot Wim die in de 19e etappe van Pau naar Bordeaux op hem wachtte en hem op tijd binnenloodste. Voor de eerstejaars prof waren het onvergetelijke ervaringen, waar hij in het jaar daarna niet zijn voordeel mee kon doen. Het was wederom knechten geblazen, maar de ploeg was succesvol en er werd goed verdiend. In 1976 werd Frisol niet meer voor de Tour uitgenodigd en de sponsor stopte er mee. Henk had niet voldoende resultaten behaald om voor een andere ploeg aantrekkelijk te zijn en er was toen weinig werkgelegenheid. Hij reed nog een jaartje bij de amateurs en besloot toen zijn oude beroep weer op te pakken en als huisschilder is hij nog steeds actief in de contreien van Hank, zijn woon- en geboorteplaats. Henk is altijd sportief bezig gebleven, maar niet meer op de fiets. Zaalvoetballen, tennissen en ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 25 december 2007 0:00

Voor iedere trouwe bezoeker van de slogblog die we nog niet op een andere manier hebben bereikt!

Geplaatst door Fred van Slogteren, 24 december 2007 20:00

Morgen is het kerstmis. In de Wielersport van 21 december 1978 staat een gedicht van huisdichter Arie Visser en een mooie foto van Hennie Kuiper, genietend van een korte wintervakantie met zijn vrouw Ine (links). Wie de dame rechts is heb ik niet kunnen achterhalen.

Het jaar loopt ten einde,
het blad is beschreven
Welbeschouwd duurt
het leven maar even.
Wij jakkeren maar en
men komt tijd tekort
Het hele jaar door
en vooral in de sport.
Nu weer de zesdaagsen
en de strijd in het veld
Straks worden weer voor-
jaarsklassiekers gemeld
Wij boeken successen
en kennen problemen
En maken weer plannen
en gaan ondernemen
De wielersport blijft steeds
opnieuw inspireren
Tot nóg beter doen en
tot perfectioneren.

Maar dan komt het kerstfeest
met klokken en groen
Met tijd voor bezinning
en even …… niets doen;
En kaarslicht door kleurige
kerstboom gedragen,
Wij wensen u rustige,
heerlijke dagen.

In hetzelfde nummer van Wielersport staat de complete zegestand bij de Nederlandse amateurs. Ad J. Vingerhoets meldde dat ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 24 december 2007 10:00

CORNELISSE, Michel (1965, Nederland)
DUCLOS-LASALLE, Hervé (1979, Frankrijk)
PETERSON, Thomas (1986, Verenigde Staten)
RAYMOND, Christian (1943, Frankrijk)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 24 december 2007 0:00

Nog maar een dikke week en dan overschrijden we de symbolische drempel van het jaar 2008. In juli van dat jaar zal het precies veertig jaar geleden zijn dat Jan Janssen als eerste Nederlander de belangrijkste wielerwedstrijd ter wereld won: de Tour de France. Iedereen die nu ouder is dan vijftig jaar weet nog precies waar hij op 21 juli 1968 was, toen Janssen die fenomenale prestatie realiseerde. En iedereen die jonger is, heeft die beelden al zo vaak op TV gezien, dat hij of zij bijna gelooft er bij te zijn geweest. Twee wielerenthousiasten en trouwe bezoekers van de slogblog hebben gemeend dat dit jubileum niet ongemerkt voorbij mag gaan en ze hebben iets bedacht dat zijn weerga niet vindt. Zij organiseren namelijk de ‘Tour de Jan Janssen’, een toertocht voor geoefende fietsers die exact de route gaat volgen van de door Janssen gewonnen Tour. Wilfred de Kruijf en Rick Blikman hebben intussen aan alles gedacht en ze zijn heel professioneel te werk gegaan. Ook Jan Janssen zelf heeft enthousiast op het plan gereageerd en het zou best kunnen dat hij zelf nog een keertje meefietst. Het kost een paar centen, maar wie deze tocht als zijn vakantie kiest, is misschien wel goedkoper uit dan in Marbella of Thailand, met wellicht een surplus aan plezier. Wie er alles van wil weten kan de details lezen op www.tourdejanjanssen.nl

Warm aanbevolen!

 

Geplaatst door Fred van Slogteren, 23 december 2007 10:00

Noël FORÉ (1932, overleden 16.02.1994, België)

Een renner met een prachtige naam en een even prachtige instelling. Een typische eendagsrenner van het type dat nooit opgaf, hoe hard de koers ook was. Sterker nog, het kon hem niet hard genoeg zijn. De mooiste foto’s van Foré zijn die waar hij besmeurd en bemodderd er nog een hevige snok aan gaf. Hij heeft drie klassiekers op zijn palmares staan. Uiteraard de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix, de koersen waarvoor hij geschapen was en ook Gent-Wevelgem. Verder won hij nog een aantal Vlaamse semi-klassiekers en twee maal de Ronde van België. Hij heeft ook nog een keer een zesdaagse gewonnen, hoewel dat toch niet echt zijn terrein was. Maar in 1964 werd hij in Antwerpen geklonken aan het toen sterkste koppel ter wereld. Dat waren Peter Post en Fritz Pfenninger en met die twee zou ook een blinde honderdjarige gewonnen hebben. Maar Noël Foré was geen gehandicapte bejaarde, maar een topper die zijn mannetje stond. In de grote rondes is hij niet vaak waargenomen. Dat was niet zijn stiel. Hij startte twee keer in de Tour de France, maar haalde beide keren het einde niet. Na zijn carrière werd hij ploegleider, onder andere bij Flandria waar hij de eerste was die het ontzielde lichaam van Jempy Moseré aanraakte om hem de ogen te sluiten. Na zijn ploegleidersloopbaan trad hij toe tot de organisatie van de Ronde van Vlaanderen, zijn favoriete koers die hij in 1963 won. Samen met Rik Van Looy stond hij ook aan de wieg van de Vlaamse Wielerschool, met vier vestigingen in Vlaanderen. Jonge  rennertjes leren daar de beginselen van het wielrennen en krijgen er tevens onderricht in een algemene vorming, die gelijk staat aan het middelbaar onderwijs. Van Looy was ook de man die enkele jaren geleden in Eeklo het monument onthulde voor zijn vroegere koersmakker met wie hij zo veel Vlaams wielerschoons heeft bewerkstelligd. Foré is natuurlijk ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 23 december 2007 0:00

Henk PETERS (1941, Nederland)

De familie Peters uit Haarlem was een echte wielerfamilie. Gerard (Gé), Piet en Tonny waren drie broers, die alle drie intensief de racefiets hebben bereden. Gé was de oudste en de beste en Henk, die vandaag 67 jaar wordt, was een zoon van een neef van de drie broers. Hij was in de jaren zestig drie jaar beroepsrenner bij de Caballero-ploeg. Het sigarettenmerk leidde een wat sober bestaan in de periferie van de rokersmarkt tot de geniale reclameman Maurits Aronson bedacht dat het pakje te goedkoop was. Hij adviseerde de directie van de Laurens sigarettenfabriek de prijs op te trekken tot het peil van de grote concurrenten Lexington en Roxy en in plaats van twintig 25 sigaretten in een pakje te stoppen. Het werd een groot succes en binnen korte tijd was Caballero marktleider in Nederland. En met al dat binnenkomende geld stapte de fabrikant van het tabaksbruine pakje de wielersport in om wat armlastige profjes te helpen. Een herenkapper uit Santpoort werd manager en Gé Peters, uitbater van een strandtent te Bloemendaal en een bruin café te Haarlem, werd ploegleider, voorzover hij daar tijd voor had. Pas aan het eind van de jaren zestig werd het serieus en in 1970 deed een Caballero-ploeg mee aan de Tour de France. Toen was Henkie echter al gestopt, want die reed voornamelijk criteriums. Voorzover ik kan nagaan heeft hij als prof nooit een koers gewonnen, maar hij was een attractieve, aanvalslustige renner die er van oom Gé altijd meer voor moest doen dan zijn ploeggenoten. Ik had hem een paar maanden geleden aan de telefoon en hij vertelde me dat hij al tijdens zijn wielercarrière in Zeeland was gaan wonen en dat hij in België zijn fortuin heeft gemaakt. Niet als wielrenner, maar als ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 22 december 2007 0:00

Niels SCHEUNEMAN (1983, Nederland)

Het nieuws dat hij stopte met wielrennen kwam enkele maanden geleden als een donderslag bij heldere hemel. Voor velen althans, maar de mensen die hem goed kennen zagen het al aankomen. Niels had de lust in het fietsen verloren na enkele mislukte seizoenen. Hij gold als een groot talent die drie medailles behaalde bij de wereldkampioenschappen. In 2001 behaalde hij als junior zilver in de wegwedstrijd en brons in de tijdrit. Twee jaar later voegde hij er als espoir nog een bronzen plak bij en wederom in het tijdrijden. Hij was er een uit de kraamkamer van de Rabobank, maar dat is niet altijd een garantie. Om tussen al dat talent een hoofdrol op te eisen valt niet altijd mee. Zeker voor Niels, wat dat is een bescheiden jongen die het moeilijk vindt om met een grote mond zijn plaats op te eisen. Hij probeerde de ratrace in 2004 te ontlopen door een contract te tekenen bij het Belgische Bodysol. Hij reed een paar goede wedstrijden, maar verpieterde al snel toen die ploeg fuseerde met het Spaanse Relax. Daar kreeg hij nauwelijks kansen. Rabobank heeft de naam verloren zonen weer op te nemen als ze de overtuiging hebben dat ze niet veel met een overstap zijn opgeschoten. Hij kreeg een plaats in de ProTour-ploeg maar ook dat werd geen succes. Hij mocht op voorspraak van Adri van Houwelingen mee naar de Vuelta, maar daar brak hij bij een val een middenhandsbeentje. Toen de bank hem geen contract meer aanbood, kwam hij dit jaar bij Unibet terecht. Toen deze ProTour-ploeg van de meeste startgelegenheid werd beroofd, was het weer voornamelijk thuiszitten voor de lange Groninger. Aan het eind van weer een verloren seizoen besloot hij dat dit geen zin heeft en hij zich beter op een toekomst buiten de wielrennerij kan concentreren. En zo wil hij verder met een fietsenwinkel. In Limburg, want dat is toch dé fietsprovincie van Nederland. Zijn beslissing geeft blijk van een goed verstand en omdat hij graag aan fietsen sleutelt zal het best wel goedkomen met zijn ambitie. En nou maar hopen dat hij zorgt voor een vierde ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 december 2007 0:00

POUR UNE BIBLIOGRAPHIE DU CYCLISME

door Keizo Kobayashi

“Een bibliografie is in feite niets meer dan een lijst met boektitels, die in een of ander verband bij elkaar horen. In dit geval gaat het om alle in Frankrijk gepubliceerde boeken die in een of ander opzicht de fiets als onderwerp hebben. Het is vreemd genoeg samengesteld door een Japanner, die in 1983 in Parijs studeerde en kennelijk helemaal geobsedeerd was van de fiets. Hij heeft ze in rubrieken ingedeeld. Zo is er een rubriek met soorten fietsen, zoals de kinderfiets, de stadsfiets, de racefiets, de transportfiets, enzovoort. Andere rubrieken gaan over de fiets in het toerisme, de fiets en gezondheid, de fiets en de training, de fiets in het theater, de fiets in dichtvorm, enzovoort. Ook de wielersport is een rubriek met vele boeken over de Tour de France en andere grote wedstrijden. Verder biografieën van renners en jaarboeken. De meeste uitgaven …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 december 2007 10:00

Dries van WIJHE (1945, Nederland)

Dolle Dries is natuurlijk vooral bekend geworden als schaatser, maar hij kon ook een knap stukje wielrennen. Het was voor hem vooral een middel om de zomer door te komen, maar het sportleven begon voor hem pas echt goed als de vorst over de boerenkool was gegaan en hij zijn schaatsen kon aantrekken. Toch was hij als coureur heel wat mans, want hij won als amateurrenner meer dan vijftig koersen. Zijn mooiste overwinning was die in het kampioenschap van Nederland op de weg in 1973 voor amateurs. Hij mocht starten vanwege zijn reputatie, maar hij reed als individueel. Dus zonder sponsor. Favoriet voor de titel was natuurlijk zijn clubgenoot van wielervereniging De IJsselstreek Fedor den Hertog, destijds de beste amateur van Nederland en de hele wereld. Ook ene Gerrie Knetemann uit Amsterdam gooide hoge ogen in de voorbeschouwingen, waarin niemand de Keizer van het Kerkdorp enige kans toedichtte. Maar Dries van Wijhe kwam, zag en overwon en Fedor en De Kneet hadden het nakijken. Ondanks dit vertoon van macht was hij niet geïnteresseerd in een profbestaan, want het schaatsen was zijn eerste en grootste liefde. Tot op (voor een sportman) hoge leeftijd is hij het schaatsen trouw gebleven en hij bleef tot in zijn laatste wedstrijd een gevaarlijke klant. In 1978 liet hij zich op 33-jarige leeftijd toch nog strikken voor een profbestaan in de wielrennerij. Het was van korte duur, want na het behalen van enkele ereplaatsen in criteriums hield hij het voor gezien. Een vrolijke man, een kleurrijk figuur die het allemaal prima kon relativeren en er van genoot als hij zijn tegenstanders goed pijn kon doen. Op de fiets of op de schaats, dat kon hem niks schelen, hij demarreerde aan één stuk door tot het hele veld op apegapen stond. In een criterium lag hij eens volgens dat recept in gewonnen positie toen hij in de laatste ronde lek reed. Hij keek om zich heen, zag niets dat op een racekarretje leek en pakte toen de opoefiets van een bejaarde toeschouwster en kwam op dat vehikel als winnaar over de streep. Het kwam in alle kranten en Dries genoot. Toen hij bij een ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 december 2007 0:00

« Vorige 1 2 3 4 5 Volgende »