AANDEWIEL, Piet (1892, overleden 10.10.1979, Nederland)
DE RIJCK, Isidoor (1926, België)
HELM, Esther van der (1981, Nederland)
MORENO FERNANDEZ, Daniel (1981, Spanje)
SÖRENSEN, Chris Anker (1984, Denemarken)
STERK, Klaas Peter (1954, Nederland)
VERSLUYS, Patric (1958, België)
WINNEN, Peter (1957, Nederland)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 5 september 2007 0:00

© Peter Ravensbergen

“Vitus overspoelde het profpeloton in de jaren zeventig en tachtig, met prachtige lichtgewicht aluminiumframes. Als vliegen op de stroop kwamen de renners op de zeer slank gevormde trompetter buizen af, die in elkaar gelijmd werden met technieken uit de vliegtuigindustrie. De grote animator van dit geheel was de Parijzenaar Dumas. Hij overleed echter onverwachts, bleek niets voor zijn opvolging geregeld te hebben en het merk ging ten onder. Tegenwoordig is Vitus weer populair in het thuisland Frankrijk. Adrie van der Poel heeft ook op Vitus gereden, hij had die bij Jan Janssen vandaag die alleen-vertegenwoordiger was voor Nederland en er een commercieel succes van heeft gemaakt. Op het hoogtepunt van het succes van Vitus werd dit merk zowat heilig verklaard, hetgeen in latere jaren ook Colnago overkwam.
Er zit wel wat in die verafgoding van Vitus, aangezien de gelijknamige heilige in de vierde eeuw na christus op Sicilië geboren werd, als zoon van een senator voor wie de Romeinse goden de enig juiste waarheid betekenden. Vitus liet zich op 12-jarige leeftijd bekeren tot het christendom. Zijn vader wilde hem met martelingen en kastijdingen op andere gedachten brengen, maar dat lukte niet. Na vele omzwervingen kwam hij in Rome terecht, waar hij zijn genezende gaven in praktijk ging …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 4 september 2007 10:00

BRUYLANDT, Albert (1921, België)
JOHO, Stefan (1963, Zwitserland)
MEUL, Robby (1981, België)
SCHILS, Joseph (1931, overleden 03.03.2007, België)
VEUCHELEN, Frederik (1978, België)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 4 september 2007 0:00

“Nederland heeft altijd uitstekende stayers gehad. Dat leverde zowel bij de amateurs als bij de professionals vele wereldkampioenen op. Matthieu Cordang was in 1895 de eerste. Daarna volgden toppers als Piet Dickentman, Cor Blekemolen, Jan Pronk, Arie van Houwelingen, Leen van der Meulen, Jaap Oudkerk en al die anderen. In 1994 viel het doek. De Duitser Carsten Podlesch (op de foto met Bruno Walrave) won in Palermo de wereldtitel. Anno 2007 is de stayersport heel langzaam weer een poging aan het doen op de kalender te komen. Kijk maar eens op http://www.achterdegrotemotoren.nl/ waar alle informatie over stayeren in Nederland te vinden is.

Op zaterdag 3 september 1966 vond in Frankfurt de WK-finale plaats bij de amateurstayers. Drie Nederlanders hadden de ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 september 2007 10:00

Jacques ESCLASSAN (1948, Frankrijk)

Castres is de hoofdstad van het departement Tarn, gelegen in de bakoven van Frank- rijk. Een streek die in de luwte van de Alpen en de Pyreneeën vrijwel onbeperkt in de zon ligt te stoven aan het riviertje de Agout. In die stad woont Jacques Esclassan, een van de beste wegsprin- ters die het land ooit heeft gehad. Misschien wel de beste van allemaal op die ene na: de ‘Blonde Pijl’ uit Dax, de ‘Vliegende Bask’, ofwel André Darrigade. Dédé won in de Tour ooit 22 etappes en dat aantal haalt Esclassan bij lange na niet. Hij won er slechts vijf, maar die vergelijking is oneerlijk. In de tijd van Darrigade hadden sprinters nog niet zo veel in de Tour te zoeken. Dat was het domein van klimmers en rouleurs. Dus als er een keer een massasprint was, dan was Darrigade zonder veel tegenstand meestal de beste. Een hele ploeg rond een sprinter bouwen, zoals nu vaak gebeurt, was er ook in de tijd van Esclassan (de jaren zeventig) nog niet bij, maar er reden toch al tal van renners mee die naar de Tour kwamen om er ritten te winnen. En als ze er een of twee te pakken hadden, gingen ze naar huis als de bergen aan de horizon verschenen. Zo iemand was Jan Raas en dat was een van de grootste concurrenten van Esclassan. Maar in tegenstelling tot Raas reed Esclassan de meeste Tours waarin hij startte uit. Zeven keer stond hij aan het vertrek en hij finishte vijf keer. Eén keer – in 1977 - werd hij na afloop uitgebreid gehuldigd. Niet omdat hij de beste Fransman was, zoals heden ten dage zou kunnen gebeuren, maar omdat hij het puntenklassement had gewonnen. De grootste triomf uit zijn zevenjarige profcarrière. Dit jaar was de Tour in Castres. Voor de tweede keer, want ook in 1991 was ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 september 2007 0:00

Dat we met dit aanplakbiljet in de jaren zestig zijn aangeland, blijkt uit de toegangs- prijzen. Zes gulden voor een plaats op de eretribune en één gulden 50 voor een staanplaats is meer dan een verdubbeling met de jaren vijftig. Verder heb ik moeten zoeken uit welk jaar dit exemplaar is, want de data staan er wel op maar niet het jaartal. Ze hadden er destijds natuurlijk ook geen idee van dat ene Hans Middelveld van die lappen papier nog eens een museum zou inrichten en ik daar elke week een stukkie over zou schrijven. Achteraf kloppen die data ook niet want in plaats van 22 en 29 juli zijn de Nederlandse baankampioenschappen van 1967 verreden op 27 juli en 3 augustus. De regen zal wel weer eens spelbreker zijn geweest. Dit schrijvende voel ik direct weer het trieste gevoel van toen. Tegen beter weten in zat je onder een paraplu of een krant uren op de open zittribune (drie gulden een plaats en een dubbeltje voor een zitkussentje) te wachten in de hoop dat het nog droog zou worden. Dat gebeurde meestal niet en dan keerde je op je fietsie teleurgesteld naar huis terug.
Er zijn bezoekers van de slogblog die me wel eens vragen of ik …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 september 2007 10:00

Bart DOCKX (1981, België)

De afgelopen week heb ik bijna dagelijks naar de TV-reportages van de Eneco Tour gekeken. Op maandag was ik zelf in Nieuwegein aanwezig en het was er gezellig druk. Ik had er nog een leuk gesprek met een prominente inwoner van Nieuwegein, luisterend naar de naam Norbert Koch, die alleen opkijkt als je ‘Nop’ of ‘Noppie’ tegen hem zegt. Het was allemaal weer puik georganiseerd en dat kun je wel aan Herman Brinkhoff overlaten. Ik ken Herman goed, dankzij mijn aandeel in de organisatie van de Ronde van het Groene Hart waarvan Herman de koersdirecteur is. Zelden in mijn leven zo’n correcte en perfectionistische man ontmoet als Herman. De organisatie van de Eneco Tour is een co-productie van een Belgische en een Nederlandse organisatie. Terwijl het aan onze kant van de grens allemaal klopte, was het aan Belgische zijde soms een zooitje. Vooral de tweede etappe van Antwerpen naar Knokke-Heist was soms een chaos. Renners die in alle denkbare (verboden) gaatjes doken om via fietspaden, voetgangerstunnels, wegbermen, middenstroken wat meters te winnen zorgden voor soms levensgevaarlijke situaties. Dat mag je de renners niet kwalijk nemen, maar wel de organisatie. Zo was Bart Dockx, de jarige van vandaag, twee jaar geleden slachtoffer van die slechte organisatie. De renner uit Turnhout zat al de hele dag in de kopgroep, toen het peloton een verkeerde weg werd ingestuurd door een lid van de organisatie die kennelijk stond te pitten. De grote groep raakte buiten het parcours en de driemanskopgroep die zes minuten voorsprong had, liep steeds verder uit. Met wat kunstgrepen werd de groep met een omweg van 8 kilometer weer op het parcours geleid en de kopgroep werd door de organisatie staande gehouden. Toen zagen we als kijker dat die Bart Dockx een temperamentvol mannetje is, die bijna bereid was met de koersdirectie op de vuist te gaan. Daarna ging hij er maar bij zitten, maar zijn gebaren waren duidelijk genoeg. Er hielp echter geen lieve moeder aan, de kopgroep moest wachten tot het peloton tot op vier minuten genaderd was. Een dodelijke maatregel, want het ritme was weg en de drie werden binnen de kortste keren ingelopen. Ik had die middag met plezier naar die Dockx zitten kijken, maar ik heb sindsdien niets meer over hem gehoord of gelezen. Een bezoekje aan zijn website leert me dat hij nogal wat tegenslag heeft gehad en dat hij de grootste moeite heeft om dat op zijn site steeds weer aan zijn fans uit te leggen. Hij is er daarom op 1 mei van dit jaar maar mee gestopt. Met zijn dagboek hoop ik en niet met zijn carrière. Hij is vandaag in de Vuelta gestart. Benieuwd of hij in de komende drie weken een uitslag rijdt. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 september 2007 0:00

Zoals de meeste bezoekers van de slogblog wel weten heb ik enkele boeken geschreven over de groten van de Nederlandse wielersport. Behalve voor de sport koester ik al mijn leven lang een meer dan normale belangstelling voor mensen die in een of ander opzicht de top hebben bereikt. Of het nu een politicus is, een artiest of een sportman, ik probeer altijd te ontdekken welke eigenschappen aan het succes ten grondslag liggen.
Waar het de wielersport betreft is Peter Post altijd een man geweest die mij heeft geïntrigeerd en ik besloot in 1997 dat eens tot op het bot te gaan uitzoeken. Zo ontstond het boek ‘Karaktermens Peter Post’. Een paar jaar later volgde de biografie van Jan Janssen en in 2005 was Joop Zoetemelk aan de beurt. Daarmee waren, op één na, de groten van de Nederlandse wielersport behandeld, want Dominique Elshout had reeds Hennie Kuiper ontleed en Hans Prakke nam de taak op zich om …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 september 2007 10:00

Riccardi RICCÒ (1983, Italië)

Hoewel hij nog veel moet bewijzen is deze renner de hoop van heel Italië voor de komende jaren. Hij wordt vandaag 24, maar er is geen Italiaan die er aan twijfelt dat deze coureur uit Modena een nieuwe campionissimo gaat worden. Ze zien in hem een nieuwe Pantani. In één opzicht kan De Cobra al met De Piraat vergeleken worden want er werden in 2005 al verdachte bloedwaarden bij hem geconstateerd. Maar de tifosi beschouwen dat als een jeugdzonde en ze zijn bereid hem alles te vergeven, in ruil voor schitterende prestaties. Dit jaar is zijn eerste echte jaar op het hoogste niveau en hij stelde niet teleur. Met zijn klimkwaliteiten en zijn zelfverzekerdheid rammelde hij al nadrukkelijk aan de poort die toegang geeft tot het vedettendom. In de Tirreno Adriatico won hij zomaar twee etappes en het puntenklassement. In de Primavera manifesteerde hij zich andermaal door samen met de Waal Philippe Gilbert als eerste boven te komen op de Poggio. Ze stoomden door naar de finish in San Remo, maar tegen het vliegende peloton waren de twee niet opgewassen en ze streken op twee kilometer voor het einde de vlag. De volgende uitdaging was de Giro d’Italia, voor de echte Italianen nog altijd het hoogtepunt van het seizoen. Riccardo won er de 15e rit en hij reed ook in de zwaarste etappes met de besten mee. Nog niet om de hoofdprijzen, maar samen met Andy Schleck liet hij zien dat er andere tijden op komst zijn en dat Riccardo Riccò daar een van de tenoren wil zijn. Met een zesde plaats op zo’n zeven minuten van winnaar Danilo Di Luca toonde het jeugdig talent aan dat hij zeker de kwaliteiten heeft. Maar de weg naar de top is geplaveid met te vroeg gesneuveld talent. We zullen in de komende jaren zien hoe ver hij komt. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 september 2007 0:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6