ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Ik heb meer dan genoten vandaag. Het was een lange zit, maar de koers was meer dan boeiend en spectaculair. Net zoals bij de vrouwen en de espoirs hebben de Italianenen er voor gekozen de koers al in een vroeg stadium hard te maken. Bij de vrouwen leverde dat succes op en ook bij de profs was deze tactiek de enig juiste. Bovendien was zichtbaar dat dit een schoon kampioenschap was. De krachtsverschillen waren uiterst klein. De vermoeidheid sloeg bij iedereen in de benen en de laatste grammetjes energie moesten in de finale worden aangesproken. En dan maakt pure klasse het onderscheid. En nog iets, want om er in een schone koers met de beste renners van de wereld die allemaal willen winnen, nog bovenuit te steken is doping nodig. De toegestane doping die adrenaline heet werd winnaar Paolo Bettini toegediend door het stadsbestuur van Stuttgart en de Duitse televisie die dit kampioenschap vrijwel heeft geboycot. Jammer voor het ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 30 september 2007 15:20

Dit is een wekelijkse verzameling van uitspraken van wielrenners, journalisten of bij de wielersport betrokken mensen die in diverse media zijn gehoord of gelezen. Een interactieve rubriek, want ik kan in mijn eentje niet alles zien, horen en lezen. Als je een leuke uitspraak in de media tegenkomt, geef die dan door op fred@slogblog.nl met vermelding van wie de uitspraak is, waar die is uitgesproken of gepubliceerd en de datum. Mits voldoende interessant zal die quote dan – met vermelding van je naam – op de slogblog worden gepubliceerd.

Genoteerd van 24 tot en met 30 september 2007:

Beroemd

“Vorig jaar heeft een journalist in mijn geboorteplaats Orel een rondvraag gedaan. Van de 36 mensen wisten er 26 wie Denis Menchov was. Maar deze overwinning heb ik voor mezelf, mijn familie en mijn ploeg behaald.”

Denis Menchov in De Telegraaf 24.09.2007

- - -

Goed gevoel

“Toen ik in een mailtje de samenstelling van de ploeg las, nam ik de namen in me op. Ik kan niet verklaren waarom, maar ik had meteen een goed gevoel.”

nogmaals Menchov in De Telegraaf 24.09.2007

Geplaatst door Fred van Slogteren, 30 september 2007 8:00

José-Manuel FUENTE LAVANDERA (1945, overleden 18.07.1996, Spanje)

José-Manuel Fuente behoort tot de grootste Spaanse klimmers uit de wielergeschiedenis. Hij past in het rijtje Trueba, Loroño, Bahamontes, Jimenez en Ocaña. Zijn grote jaren beleefde hij in de periode Merckx en toen ik de beroemde Belg enkele jaren geleden interviewde, sprak de Kannibaal met grote waardering over de kleine Spanjaard. Zijn talent was tevens zijn beperking, want hij moest het hoofdzakelijk van het klimmen hebben. Hij werd pas wielrenner op zijn 23e en twee jaar later in 1970 werd hij al prof. Hij was klein en pezig en vooral taai. Dat bezorgde hem de reputatie van een kleine, sterke man, wat in het Spaans El Tarangu heet. Zijn debuut in de Ronde van Spanje was opvallend. Met een 16e plaats verraste hij iedereen en het was duidelijk dat alleen een gebrek aan ervaring hem van een nog betere prestatie afhield. In 1971 reed hij alle drie de grote rondes en in alle drie wist hij een etappe te winnen. In de Tour zelfs twee en nog wel twee dagen achtereen in zware bergetappes in de Pyreneeën, zijn favoriete terrein. In de eindstand werd hij slechts 72e en daarmee wordt zijn eenzijdigheid als renner meer dan aangetoond. Toch kon hij als klassementsrenner veel beter, want een jaar later won hij zowel het punten- als het eindklassement in de Vuelta. Hij zou de Vuelta in 1974 nogmaals winnen en in 1973 was hij de sterkste in de Ronde van Zwitserland en ook nog eens 3e in de Tour de France achter zijn landgenoot Luis Ocaña en de Fransman Bernard Thevenet. Misschien wel zijn beste prestatie leverde hij in de Ronde van Italië in 1974. Hij won daar maar liefst vijf ritten en leek op een onbedreigde overwinning af te gaan. Er was een superieure Eddy Merckx met een ijzersterke ploeg voor nodig om de klimgeit uit Asturië klein te krijgen. Zijn carrière eindigde kort daarna wegens hartproblemen. In 1995 werd de grote klimmer koninklijk onderscheiden en er werd een col naar hem genoemd. De Alto de Naranco heet sindsdien de Cima Fuente. In 1996 onderging hij een niertransplantatie. Er traden onverwacht complicaties op en El Tarangu overleed op 50-jarige leeftijd in het ziekenhuis van Ovieda aan een hartstilstand.

Geplaatst door Fred van Slogteren, 30 september 2007 0:00

Het treurigste nieuws van de week is het bericht dat Rasmussen toch positief was en van weer een nieuw product. Zoals ik al eerder op de slogblog heb geschreven, mag hij van mij nu voor het leven geschorst worden en dan zijn we van hem af. Veel leuker is de voorpret voor het WK. Ik denk dat alle wielerliefhebbers al in gedachten bij zondag zijn. De strijd om de wereldtitel is een van de hoogtepunten van het seizoen en ik kan me nauwelijks een WK herinneren dat niet boeiend was. Eigenlijk kan het hele WK voor ons land niet meer stuk, met de prachtige resultaten van Stef Clement en Lars Boom bij het tijdrijden, maar toch. Wat gaat Marianne Vos vanmorgen doen en wat doen de beloften vanmiddag? Ik hoop er geen seconde van te hoeven missen en zeker morgen niet. Bettini mag gelukkig starten, want de titelverdediger hoort gewoon te rijden, of hij de verklaring van goed gedrag nou getekend heeft of niet. Er bestaan nog normale Duitsers, blijkt nu. Wat bezielt ze toch? Hebben ze geen geheugen? Zijn ze vergeten dat medische begeleiding van sportmensen zo’n beetje in hun land is uitgevonden? Weliswaar bij de Ossies, maar dat zijn toch ook Duitsers? Weten ze niet dat je in dat land EPO (en misschien ook al Dynepo) gewoon bij de apotheek zonder doktersrecept kunt kopen, net zoals vroeger amfetaminen? En die burgemeester van Stuttgart, die zich nu zo hevig met het verleden van grootheden als Eddy Merckx bemoeit, is hij er niet van op de hoogte dat één van zijn voorgangers uit de jaren zeventig naar …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 29 september 2007 9:00

Wouter WEYLANDT (1984, België)

Op 25 maart van dit jaar won hij de Ronde van het Groene Hart. Ik had van hem gehoord, want hij werd door zijn ploeg QuickStep gepresenteerd als een tweede Boonen, maar ik had hem nog nooit in het echt gezien. Bij de persconferentie liet hij weten dat het winnen van de Ronde van Vlaanderen zijn grote ambitie is en ik denk dat hem dat nog gaat lukken ook. Een leuk joch, maar de pers had hem niet veel te vragen, op een stagiair van het blad Wieler Magazine na. Bovendien moest hij naar de dopingcontrole, zodat de bijeenkomst een nogal hijgerig karakter had. Vanaf het moment dat ik hem daar zag zitten, vroeg ik me af waar ik die kop meer had gezien. Ik kon er niet opkomen, maar iedere keer als ik zijn naam hoor of ergens lees dan flitst dat weer door mijn hoofd. Een paar dagen geleden zat ik in een oud sporttijdschrift te bladeren, toen ik het ineens zag. Het blad dateerde van het eind van de jaren zeventig en er stond een foto in van de bokser Rudie Koopmans. Die kop, dat was Wouter Weylandt de eerste! Koopmans heeft het als bokser tot de Europese titel gebracht en wie weet wat Wouter nog allemaal gaat presteren. Hij wordt vandaag pas 23 jaar en met zijn kwaliteiten en vooral zijn lef en uitstraling moet hij in staat zijn een topper te worden. Hij is bezig aan een mooi seizoen met zeven overwinningen op zijn naam. Behalve de Ronde van het Groene Hart won hij etappes in de Driedaagse van West-Vlaanderen, de Ronde van België, de Ster Elektrotour en de Eneco Tour. Dat van die tweede Boonen zou best eens uit kunnen komen, maar zoals hij toen op die persconferentie zei, is hij liever een eerste Weylandt. Ik schat hem op de Ronde van Vlaanderen 2010. (Foto: © Philip van der Ploeg)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 29 september 2007 0:00

BIERINGS, Guus (1956, Nederland)
CRIBIORI, Franco (1939, Italië)
DE ROSSO, Guido (1940, Italië)
FABBRI, Fabrizio (1948, Italië)
GONZALEZ LARRANAGA, Gorka (1977, Spanje)
HERNANDEZ BLAZQUEZ, Jesus (1981, Spanje)
KELDERMAN, Stefan (1988, Nederland)
RAVARD, Anthony (1983, Frankrijk)
SANTY, Alain (1949, Frankrijk)
WORRACK, Trixi (1981, Duitsland)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 28 september 2007 0:00

Het was gisteren een bijzondere dag. De vrouwen niet meegerekend, hebben we voor het eerst sinds 1995 weer een wereldkampioen op de weg. Lars Boom uit Vlijmen, eerder dit jaar al wereldkampioen veldrijden bij de espoirs, won in Stuttgart als belofte op indrukwekkende wijze de wereldtitel tijdrijden. Boom geldt al enkele jaren als een groot talent en ik vraag me zo langzamerhand af of we niet op weg zijn naar weer een periode waarin het Nederlandse wielrennen domineert. Dekker, Gesink, Mollema, Maaskant, Reus, Boom, het zijn allemaal jongens met grote mogelijkheden. Laten we eerlijk zijn, Nederland is er jaren niet aan te pas gekomen. Na de generatie Zoetemelk, Kuiper, Raas en Knetemann is het Nederlandse wielrennen langzaam weggezakt. Rooks, Theunisse en Breukink waren individuele oprispingen en met Boogerd en Dekker (Erik) hebben we de laatste jaren wel in de top …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 27 september 2007 6:20

BEHEYT, Benoni (1940, België)
CASERO MORENO, Angel Luis (1972, Spanje)
GARCIA QUESADA, Adolfo (1979, Spanje)
HAEMERLINCK, Alfred (1905, overleden 10.07.1993, België)
HEIDEN, Beth (1959, Verenigde Staten)
HEIRWEG, Dirk (1955, België)
HORRILLO MUNOZ, Pedro (1974, Spanje)
KOLESSOV, Alexej (1984, Kazachstan)
MISAC, Jean Claude (1948, overleden 11.09.1975, Frankrijk)
RANSCHAERT, Bram (1901, overleden 29.11.1987, Nederland)
SPRICK, Matthieu (1981, Frankrijk)
ZANDBEEK, Ronan van (1988, Nederland)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 27 september 2007 0:00

Henk NIJDAM (1935, Nederland)

Zijn wieg stond 72 jaar geleden in Eelderwolde in de provincie Drenthe. Geen streek waar veel wielrenners vandaan komen en daarom trainde Henk jarenlang in zijn eentje in dat prachtige deel van Nederland. Jonge renners die het helemaal alleen moeten ontdekken, ontwikkelen zich heel anders dan jongeren die in een groepje trainen en op de club de grondbeginselen van het wielrennen leren. Henk werd een echte jachtrijder, een stoemper die zich het meest senang voelt als hij zich kan pijn doen met de kop in de wind. Toch begreep hij dat hij nooit een goede wielrenner zou worden als hij in het hoge Noorden bleef hangen. Hij verhuisde naar Halfweg om daar in de omgeving van wielersteden als Amsterdam en Haarlem een echte wielrenner te worden. Een geblokte coureur met turbodijen en een frisse kop waarmee hij met helblauwe ogen de wereld inkeek. Hij werd een topamateur die al snel ook op de baan reed. Met zijn specifieke talent was hij natuurlijk een geweldige achtervolger en hij werd kampioen van Nederland in 1960. Bij het WK reed hij zich spelenderwijs in de finale, waar hij moest afrekenen met Marcel Delattre. In de wachttijd naar de eindstrijd werd hij bevangen door zenuwen en de Fransman had geen kind aan Henk. Een jaar later had hij zijn lesje geleerd en Delattre werd kansloos geklopt. Dat was in de halve finale, want in de eindstrijd trof hij zijn landgenoot en trainingsmaat Jaap Oudkerk. Die had hem weliswaar geklopt in het Nederlands kampioenschap, maar nu was de uitslag precies andersom. Weer een jaar later was Henk weer wereldkampioen, maar nu bij de profs. Hij had dat jaar Olympia’s Tour gewonnen en een geweldige Tour de l’Avenir gereden. Hij kon uit de profaanbiedingen kiezen, maar hij koos voor de Flandria-ploeg van Rik Van Looy. Tijdens een ploegtraining in Italië werd hij aangereden door een auto en zijn been zat behoorlijk in de kreukels. Hij vocht zich terug, maar de superieure macht kwam niet meer terug in die poot. Henk was nog jarenlang een sterke profrenner die etappes won in de Tour de France en de Ronde van Spanje. Na zijn carrière werd hij vertegenwoordiger in banden en begeleidde hij zijn talentvolle zoon Jelle, die het als wielrenner verder bracht dan hij, zij het dat snelle Jelle nooit wereldkampioen werd. Sinds enkele jaren leidt Henk, geplaagd door gezondheidsproblemen (zijn beide benen zijn geamputeerd), een teruggetrokken bestaan, waarin hij maar enkele goede vrienden, zoals Jan Janssen, toelaat. Pogingen om hem weer bij de wielersport te betrekken zijn gestrand op de spreekwoordelijke stugheid en koppigheid van de noorderling. Jammer. (Foto: © Guus de Jong)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 26 september 2007 0:00

“Denis Menchov, die afgelopen zondag zo glorieus de Ronde van Spanje won, heeft vorig jaar niet veel plezier beleefd aan zijn papieren overwinning in de Ronde van Spanje van 2005. Nu is zijn zege echt en genieten de jongens van de Rabobank met volle teugen van deze grootse prestatie. Het had niet veel gescheeld of ze hadden twee grote rondes gewonnen, toen Michael Rasmussen in de Tour de France enkele dagen voor het einde met een veilige voorsprong in het geel reed. Denis won de Vuelta twee maal, omdat die hem op het lijf is geschreven. Al in de eerste week greep hij de leiding, maar Toni Rominger, de grijze spitsmuis, Freddy Maertens, de lip, en Julián Berrendero, de neger, reden zelfs van start tot finish in het amarillo rond. De Zwitser won de Vuelta drie keer achtereen. Zijn oorspronkelijke beroep was boekhouder. De opleiding die hij voor dat beroep heeft gevolgd is geen weggegooid geld geweest, want hij kon rekenen tot twee cijfers achter de komma. Dat leverde hem menige tijdritwinst op. Hij is niet zo saai als zijn bijnaam doet vermoeden, want hij was behalve een eminent wielrenner ook een verwoed vioolspeler. De eerste viool in de Ronde van Frankrijk heeft hij tot zijn spijt nooit kunnen spelen, maar in 1993 werd hij tweede achter Indurain. Toni is pas op zijn 21e jaar gaan fietsen en dat kwam door een wedenschap met zijn broer. Hij verloor een fietswedstrijdje van die andere Rominger en hij kocht uit nijd een racefiets om zich beter op een volgend treffen te kunnen voorbereiden. Als boekhouder zal hij die investering wel slim hebben afgeschreven, maar hij schreef zich …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 25 september 2007 10:00

2 3 4 5 6 Volgende »