ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Piet RENTMEESTER (1938, Nederland)

Hij was er een van die beloftevolle generatie jonge renners die eind jaren vijftig, begin jaren zestig de wijde wereld in trok, op zoek naar roem en fortuin. Zeg maar de generatie Geldermans-De Haan-De Roo. Vaak geholpen door de Rotterdamse soigneur in Franse dienst Gerrit Visser, die die jongens graag aan een plaatsje hielp bij een van de Franse profploegen. Ze profiteerden gretig van die kans en ook Piet Rentmeester verwierf zich een contractje in een Franse ploeg. Hij maakte de overstap in 1962, nadat hij al twee jaar professional was geweest in de Nederlandse Locomotief-ploeg, het schamele restant van de ooit zo vermaarde Pellenaars-brigade. De kleine Zeeuw kwam bij Gitane-Leroux terecht, waar hij uitgroeide tot een goede subtopper. Zijn palmares vermeldt een waslijst aan ereplaatsen in koersen van velerlei formaat, maar ook de nodige overwinningen. Zo won hij Kuurne-Brussel-Kuurne, Paris-Camembert en Brussel-Charleroi-Brussel. Semi-klassiekers die hoog aangeschreven staan. Van Gitane verhuisde hij naar Peugeot en vandaar naar het Spaanse Kas. Piet reed overal voor wat hij waard was en hij was – zeg maar – een gewaardeerde knecht die af en toe een graantje meepikte. Hij reed in Spaanse dienst wel de Ronde van Spanje, maar aan de Tour de France is hij nooit toegekomen. Rijk is hij er niet van geworden en toen hij er in 1966 mee stopte moest hij maatschappelijk een tweede leven beginnen. Veel te bieden had hij potentiële werkgevers niet en zo stroopte hij de kermiskoersen en criteriums in Nederland en België af als zelfstandig ondernemer handelend in wielerpetjes en andere wielerprullaria. En toen pas bleek zijn zakelijk talent, want vanuit die eenvoudige nering bouwde hij in luttele jaren een mooi bedrijf op. Een handelsonderneming in racefietsen, kleding en al het andere dat een wielrenner nodig heeft als hij net als Piet in 1962 de wijde wereld in trekt op zoek naar roem en fortuin. Toen het bedrijf de grootte had bereikt die hij had beoogd, verkocht hij zijn onderneming aan de Eindhovense zakenman Manfred Krikke en Veltec B.V. – zoals de naam nu luidt - is nog steeds prominent aanwezig in de levendige handelsactiviteiten die ook bij de wielersport horen. Door die transactie werd Piet miljonair in ruste in het Belgische grensgebied. De racefiets is nooit uit zijn leven verdwenen en als gefortuneerd pensionado werd hij weer een fanatiek wielerbeest. Het zij hem gegund. (Foto: © Guus de Jong)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 27 augustus 2007 0:00

Hans moet me maar eens een verklaring geven voor de merkwaardige vorm van dit affiche. Heeft het in het echt ook deze vorm of is het een kwestie van camerastand? Ik hoor het wel een keer. Het is een aankondiging van de revanches van de wereldkampioenschappen van 1947. 27 augustus 1947 is morgen precies 60 jaar geleden en dat is een hele tijd  geleden. Er wordt een stayerswedstrijd aangekondigd en een sprintmatch. Bij de rolrijders staan drie Franse en vier Nederlandse namen op het biljet en de kersverse wereldkampioen was Raoul Lesueur, de Fransman. Bij de sprinters zien we maar drie namen staan. Die van onze vermaarde landgenoten Arie van Vliet en Jan Derksen en die van de Belg Jozef Scherens, beter bekend als Jef en nog beter bekend als Poeske, vanwege de katachtige jumps die deze sprintgeweldenaar op de fiets maakte. Dat hebben de historici er later van gemaakt, want al in zijn jeugd, lang voor hij coureur werd, stond Jef Scherens in zijn omgeving bekend als Poeterke, dat later tot Poeske werd verbasterd. Poeterke betekent zoiets als lammetje en hij kreeg die bijnaam omdat hij als kind zo klein en zwak was. Ook de Belg droeg bij die revanchewedstrijden een splinternieuwe ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 26 augustus 2007 10:00

Hennie MARINUS (1938, Nederland)

Hennie Marinus, die als stayer meerdere malen het publiek op de banken kreeg als hij weer eens in de aanval ging, had als renner iets aandoenlijks. Alsof je hem met die kleine gestalte en babyface wilde beschermen tegen de boze wereld met die andere stayers die allemaal veel ouder leken. Hij was een talentvol renner die als amateur twee keer net naast de nationale wegtitel greep. In 1958 was hij tweede achter Jo de Haan en een jaar later de op een na beste na Dick Enthoven. Beide keren op het autocircuit van Zandvoort want dat glooiende parcours lag hem wel. Hennie was van alle markten thuis, want hij was snel en kon op de baan ook goed uit de voeten. Bij het NK voor profsprinters werd hij twee maal derde. Hij werd in 1959 Nederlands kampioen in het prachtige nummer 50 kilometer op de baan zonder gangmaking. Een van zijn twee nationale titels want in 1964 was hij ook Nederlands kampioen bij de profstayers. Hij werd in die discipline ook twee keer tweede, maar op het WK heeft hij nimmer potten gebroken. Na zijn carrière nam hij de viswinkel van zijn ouders over. Een leuke man met wie je gezellig over het wielrennen kunt praten. En lachen, want Hennie herinnert zich vele soms hilarische anekdotes die hij op z’n Jordanees smakelijk opdient. De laatste jaren is het hem niet voor de wind gegaan. Hij verloor zijn vrouw door kanker en bij hem zelf werd een tumor in het hoofd verwijderd. Succesvol gelukkig, maar het kostte hem wel het licht in één van zijn ogen. Een handicap natuurlijk, maar laat die kleine man maar schuiven op zijn knalgele Giant, waarmee hij nog behendig tussen de wielen rijdt. Hij wordt vandaag 69 jaar en ik denk dat hij dat gewoon met zijn hondje viert op zijn geliefde stekkie aan de Vinkeveense Plassen. Hennie ik weet dat je niks met computers hebt, maar als iemand het aan je wil overbrengen: VAN HARTE! (Foto: archief T&T Tekst & Traffic)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 26 augustus 2007 0:00

La Gazetto dello Sport publiceerde gisteren een interview met Michael Rasmussen. Daarin beweert hij dat hij in juni niet in Mexico was en evenmin in Italië, maar in Frankrijk en wel in de Pyreneeën. Daar heeft hij getraind met ploeggenoot Denis Menchov. En het meest opmerkelijke is dat Rabobank er van wist en zelfs de vliegtickets van de omstreden renner heeft betaald. Dat is volgens Rasmussen het bewijs dat Rabobank van zijn verblijf in de Pyreneeën op de hoogte was.
Vandaag gaf Rasmussen nog een toelichting op het interview. Hij liet weten: ‘Het is volkomen juist wat La Gazetta schrijft. Ik heb nooit toegegeven dat ik in de Dolomieten was. Ik was in de Pyreneeën, zoals ik al eerder had bevestigd en ook aan de UCI heb meegedeeld. Ik heb La Gazetta om een correctie gevraagd en bevestigd dat ik in de Pyreneeën was met Menchov. Dat was in de week voor ik naar Denemarken ging voor het Deens kampioenschap. Het is trouwens al eerder door meerdere bronnen gepubliceerd dat ik op 30 juni rechtstreeks vanuit de Pyreneeën naar Denemarken ben gereisd.
Blijft de vraag waar hij op 13 juni was, toen hij in de Dolomieten is gezien. Wist Rabobank daar ook van? En als Rabobank zijn tickets heeft betaald, waar kwam hij dan vandaan? Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Geplaatst door Fred van Slogteren, 25 augustus 2007 19:33

Een van de mooiste vakantiereizen die ik gemaakt heb was die waarin ik de Grand Canyon heb gezien. Het is niet uit te leggen aan mensen die er nooit geweest zijn wat dat met je doet. Je ziet een absoluut wonder der natuur. Het gekke is dat het niet is vast te leggen. Je kunt nog zo’n goede camera hebben, maar het unieke van de canyon kun je niet vastleggen. Dat onderga je. Als je er voorstaat en je kijkt in die diepte dan wordt je hele lijf emotie. Dit kan niet wat ik hier zie. Een ongelooflijk schouwspel, dat nergens mee te vergelijken is.

Ik had in de afgelopen week een interview met Jan Gisbers, ooit een succesvolle ploegleider van de amateurformatie Jan van Erp en later van de profploegen Kwantum Hallen en PDM. Jan is na zijn afscheid van de wielersport touroperator geworden. Hij organiseert namelijk fietsvakanties naar de Grand Canyon, waar hij al meer dan dertig keer naar toe is geweest. Jan organiseert fiets- en wandelvakanties in dat deel van Amerika. Hij vroeg mij dit eens op de slogblog te publiceren. Dus speciaal voor wielerliefhebbers die eens in een zeer aparte omgeving willen fietsen: van harte aanbevolen!

http://www.tcwoensel.dse.nl/USA%20tour.pdf

Geplaatst door Fred van Slogteren, 25 augustus 2007 14:34

Gilbert DUCLOS LASALLE (1954, Frankrijk)

Wie zijn naam uitspreekt denkt daarbij direct aan Parijs-Roubaix. Zijn wedstrijd, waarin hij zeven van de dertien keer dat hij startte bij de eerste tien eindigde. Hij werd twee keer tweede, een keer vierde, een keer zesde en een keer zevende en natuurlijk was hij ook twee keer winnaar. Dat was in 1992 en ’93. Op 37- en 38-jarige leeftijd. Een blijvende herinnering aan deze koers is de kasseienstrook nabij het plaatsje Cysoing die zijn naam draagt. Een fraaie carrière met een mooie palmares. Daarop behalve zijn triomfen in De Hel ook overwinningen in Bordeaux-Parijs en de Clasica San Sebastian. Alsmede nog een rits kleine etappekoersen als Parijs-Nice, de Midi Libre en de rondes van Zweden, Corsica en twee maal de Ster der Beloften. In de grote ronden behaalde hij nimmer een ereplaats. In het hooggebergte kwam hij tekort hoewel zijn wieg in de Midi-Pyreneeën stond. Hij startte echter wel tien maal in de Tour, maar had dan binnen de ploeg meestal de functie van wegkapitein. Alles bij elkaar was Gilbert Duclos-Lasalle een meer dan behoorlijke renner en Frankrijk zou weer helemaal warm lopen voor de wielersport als ze weer een coureur als Gibus zouden hebben. Maar dat is niet zo en ook zijn zoon Hervé heeft bij lange na niet de klasse van senior die maar liefst twintig jaar prof was. Toch hebben er rond deze renner ook altijd dopinggeruchten bestaan en good old Jean Nelissen heeft eens beweerd dat hij het niet in zijn hoofd zou halen om in de directe nabijheid van Duclos-Lasalle een van zijn geliefde sigaren op te steken. Het zal wel een grap(pa) zijn van De Neel. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 25 augustus 2007 0:00

© Otto Beaujon

“Marten Kingma, de Friese wielrenner met de bijnaam ‘De Stoere’ is vooral bekend vanwege het feit dat hij een tijd lang het ‘boegbeeld’ was van de Deventer rijwielfabriek Burgers. Burgers was de eerste Nederlandse rijwielfabriek in de Nederlandse industriële geschiedenis. Kingma werd geboren in 1871 en hij was wielrenner van 1894 tot 1898. Hij had veel naam, maar geen bijzondere erelijst. Hij was eenmaal tweede in het Nederlands kampioenschap sprint en dat was het wel zo’n beetje. Desondanks gebruikte Burgers zijn afbeelding als logo en dat was natuurlijk wel bijzonder. Zoals in een eerdere aflevering vermeld, was Burgers hofleverancier van Koningin Emma, Prins Hendrik en van de Belgische koning Leopold II. George Hogenkamp, de nestor …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 24 augustus 2007 10:00

Jans KOERTS (1969, Nederland)

Als ik hem ergens zie of zijn naam hoor, voel ik altijd wat medelijden. Want het heeft deze gedreven sportman niet meegezeten. Hij reed voor grote en kleine sponsors. Elf in veertien jaar, dus hij leefde elk seizoen weer in onzekerheid. Mag ik blijven, of moet ik weer op zoek naar een andere ploeg? Hij won en verloor. Hij viel letterlijk en figuurlijk in de meest zwarte gaten, maar hij bleef altijd vrolijk en optimistisch. Hij rijdt nu weer als amateur, geloof ik, omdat hij het gewoon niet kan laten. En dan zit hij bij Mart Smeets in de Avondetappe op de dag dat Rabobank besluit om de geletrui naar huis te sturen. Naast die zalvende jezuïet van een Antoine Bodar die niet toevallig een zeer roomse preek in huis had over eerlijk en oneerlijk. En tijdens dat gewauwel besluit Jans plots tot een biecht. Hij heeft ook gebruikt, vertelt hij en Smeets luistert ademloos. Het staat de volgende dag in alle kranten en op teletekst. Hij haalt er ook de Belgische televisie mee en hij staat voorgoed in het rijtje van dopebekenners. Ik vind het jammer, omdat zijn biecht naar alle waarschijnlijkheid is ingegeven door het moment. Hij wilde het daar vast niet over hebben, maar over zijn toekomstplannen, waarin hij jong talent wil gaan begeleiden om te zorgen dat ze niet in dezelfde kuilen vallen waaruit hij zo vaak is opgekrabbeld. Het moet een opwelling zijn geweest, want in Wieler Magazine van juli 2007 (dus in dezelfde maand) zegt hij: ‘Ik kon trainen wat ik wilde, maar in bepaalde wedstrijden waren sommige renners gewoon niet bij te houden. Nu blijkt wel hoe dat kwam. De één na de ander gaat met de billen bloot, alleen maakt het die jaren voor mij niet meer goed. Misschien was mijn toenmalige onwetendheid nog niet zo slecht, want ik ben gezond en gelukkig. Dat is het belangrijkste.’ Als ik nog eens in een TV-programma word genood (schrik niet, de kans is zeer klein), wil ik wel eerst weten of die Bodar niet toevallig aan tafel zit voor ik de uitnodiging aanvaard. Wie weet wat ik dan allemaal ga bekennen? Ik moet er niet aan denken. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 24 augustus 2007 0:00

Hennie TOP (1956, Nederland)

Zij was eigenlijk een soort tussenpaus in het Nederlandse vrouwenwielrennen. Eind jaren zeventig eindigde het rijk van Keetie Hage, de Zeeuwse die zo verschrikkelijk heeft gedomineerd en ook zo veel heeft gewonnen. Tien jaar later begon de glansrijke carrière van Leontien van Moorsel. Daar tussenin zat de wielerloopbaan van Hennie Top. Een voormalige schaatster die als wielrenster heel succesvol was. Ze was drie keer op rij (1980, ’81 en ’82) kampioen van Nederland en één keer nationaal kampioene op de achtervolging. Ze was ook actief in de Tour Féminin, de Ronde van Frankrijk voor vrouwen. Daarin won ze etappes. En daarmee houdt mijn kennis van Hennie Top wel zo’n beetje op. Ze fietste in een periode waarin de belangstelling voor het dameswielrennen tanende was. Een normaal verschijnsel na de abdicatie van een supervrouw als Keetie. Maar dat is ook niet helemaal terecht, want Hennie Top was volgens mij zeker geen tweederangs wielrenster die profiteerde van de lacune die De Keet had achtergelaten. Daarom zou ik wel wat meer over deze renster uit Wekerom – een zeer gristelijk dorp in de omgeving van Ede – willen weten. Ik meen ergens te hebben gelezen dat ze schaats- of wielertrainster zou zijn in de Verenigde Staten, maar ook dat weet ik niet zeker. Daarom de vraag: wie geeft ons een volledige update van Hennie Top? Alleen al door die achternaam verdient ze het niet om in de vergetelheid voort te leven. (Foto: archief Jaap Courtin)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 23 augustus 2007 0:00

© Henk Theuns

“Dit is een van de laatste QuickStep truien die Bram Tankink kan weggeven, want aan het eind van dit seizoen eindigt zijn contract bij die Belgisch/Italiaanse formatie. Volgend jaar rijdt onze goedlachse Tukker voor Rabobank. Bram is een van de weinige Nederlandse toprenners zonder Rabobank-verleden, want voor de meeste nieuw-gecontracteerden bij Nederlands grootste wielerformatie is het een terugkeer. Ze hebben daar hun opleiding gehad, zijn uitgezwermd en keren dan terug als een prof met naam. Het schijnt dat Laurens ten Dam ook zo iemand wordt, na zijn fantastische prestaties in de Ronde van Duitsland. Maar we hadden het over Bram. Een leuk joch, die meestal …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 22 augustus 2007 10:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 Volgende »