Jean-René BERNAUDEAU (1956, Frankrijk)

Ik heb op de slogblog wel eens geschreven dat kopmannen wel eens de ontwikkeling in de weg staan van renners die zich in hun schaduw ophouden. Ze kunnen meer dan hun baas uit de wind houden of van verse bidonnen voorzien. Maar dat is niet altijd zo. Als de kopman eenmaal gestopt is of naar een andere ploeg vertrokken, heeft de meesterknecht ineens alle kans om zich te manifesteren. Soms lukt het, denk aan Indurain, maar vaak ook niet. Ik schreef recentelijk over Hincapie en wat voor hem geldt, geldt ook voor Jean-René Bernaudeau. De meesterknecht van Bernard Hinault, die eenmaal op eigen benen de verwachtingen niet waar kon maken. Althans waar het het grote werk betreft, want in de kleinere koersen kon hij wel degelijk excelleren. De Midi Libre is een lastige koers en die won de man uit de Vendée maar lieft vier keer. En hij won nog een hele reeks Franse koersen van minder aanzien. In het grote werk kwam hij tot zijn plafond met een derde plaats in de Vuelta en een vijfde en twee zesde plaatsen in de Tour de France. Ik herinner hem ook nog van een etappe naar l’Alpe d’Huez toen hij alleen vooruit was met Peter Winnen. Sprinten om de overwinning opgevoerd door twee strijkijzers. De een stoomde nog harder dan de ander, maar het was Winnen die ruimschoots won. Er was nog een Nederlander die hem ooit de pas afsneed. Dat was Jan Raas in het WK van 1979. In die tumultueuze eindsprint gebeurde van alles, maar Bernaudeau bleef in het spoor van Jan. Hij had geen schijn van kans, maar hij kwam wel als derde op het podium. Na zijn carrière werd hij ploegleider. Hij is nu de manager van Bouygues Telecom, de ProTour-ploeg waar ook zijn zoon Giovanni onder contract staat. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 8 juli 2007 0:00

De Tour de France startte dit jaar weer eens in het buitenland. Voor mij hoeven die veelvuldige buitenlandse tourstarts niet zo en al liever helemaal niet op een eiland. Het begon in 1998 in Dublin, of met wat fantasie in 1987 in West-Berlijn, en nu dus in Londen. In 1998 kon ik er in Dublin bij zijn en viel mij de publieke belangstelling erg tegen. Vorig jaar startte de Tour in Straatsburg en mochten op het laatste moment een aantal favorieten niet vertrekken. Het ontbreken van die renners en bovendien nog het gemis van Armstrong gaven toen het idee dat ik naar een proloog van de Dauphiné of een dergelijke wielerronde zat te kijken. De Tour in 2007 had zich echter vermoedelijk geen betere startplaats kunnen wensen dan Londen. Een monumentaal decor, dat mij nu al aan de aankomst op de Champs-Elysées deed denken, en een overweldigende publieke belangstelling met een fantastische positieve houding. De ellende van de afgelopen weken of maanden kan hopelijk de komende drie weken vergeten worden. In Londen werd duidelijk dat...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 7 juli 2007 23:30

Het is vandaag 7 juli. Zit er vandaag in de Tour de France Nederlands succes in? Kijk wat onze landgenoten in het verleden op 7 juli presteerden!

07.07.1938 - Gerrit Schulte

07.07.1952 - Jan Nolten

07.07.1955 - Nederlandse ploeg (ploegentijdrit)

07.07.1972 - Leo Duyndam

07.07.1979 - Jo Maas

07.07.1980 - Jan Raas

07.07.1983 - Bert Oosterbosch

07.07.1984 - Jan Raas

07.07.1985 - Maarten Ducrot

07.07.1992 - Rob Harmeling

Geplaatst door Fred van Slogteren, 7 juli 2007 12:00

Vandaag start de Tour de France. Niet in Frankrijk, maar in Engeland. In het hartje van Londen om precies te zijn. Een Tourstart buiten Frankrijk, het is al vele malen vertoond. Utrecht en Rotterdam strijden al jaren om de eer ook startplaats buiten Frankrijk te mogen zijn. Als het ze ooit lukt zullen ze altijd doordrongen zijn van het feit dat Amsterdam de eerste stad buiten Frankrijk was die de Tourstart mocht organiseren. Dat was in 1954 en het was een beloning voor het spectaculaire en opvallende rijden van de Nederlandse nationale ploeg in de drie Tours die aan dat jaar voorafgingen. De Tour sloeg haar tenten op in het Olympisch Stadion en ik was er vanaf dag één bij. Sterker nog, ik was niet van het terrein van het stadion weg te slaan. Het buitenterrein dat binnen de hekken direct om het stadion ligt, stond vol met auto’s en vrachtwagens. En overal waren mensen bezig met de voorbereidingen voor de grote dag dat het startschot door burgemeester d’Ailly zou worden gelost. In de dagen ervoor kwamen de renners. In trainingspakken, maar ook in kostuum. De grote vedetten waren gesoigneerde mannen en ik kende ze van de foto’s in de kranten en van het Polygoon Journaal in Cineac Reguliersbree, waar ik rustig drie voorstellingen bleef zitten om steeds weer die flitsen …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 7 juli 2007 10:00

Erik ZABEL (1970, Duitsland)

Zonder een echte supporter te zijn ben ik een liefhebber van renners die de wielersport in stappen om er echt carrière te maken en bereid zijn daar ook alles voor te doen. En als het moet over lijken. Er altijd staan ook in onbeduidende koersen. Het publiek is gekomen, dus moet het publiek genieten. Sean Kelly was zo’n type en Tom Simpson. Jan Janssen ook en Peter Post niet minder. En natuurlijk ook Erik Zabel die vandaag zijn 37e verjaardag viert. Een fantastische coureur die in de eerste plaats sprinter was, maar die er ook nog bij was als de koers wat zwaarder werd. Eentje die het niet uitmaakte of hij de Tour moest rijden of een klassieker, een criterium of een zesdaagse. Nog een van de weinige renners die in februari aan het seizoen begint en doorkachelt tot in Lombardije de bladeren vallen. Dan even op adem komen en hup de Duitse zesdaagsen in. Samen met zijn maatje Aldag, naast wie hij enkele weken geleden zo triest zat te kijken nadat het duo een epo-verleden had opgebiecht. Of Zabel daar nou de volle waarheid sprak of het misschien iets mooier maakte dan het was, kan me eigenlijk geen reet schelen, want het gaat om Erik Zabel. Die man is een voorbeeldige coureur, met een groot hart voor de wielersport. De vaandeldrager van het Duitse cyclisme, bij wie Jan Ullrich niet in de schaduw kan staan. Het heeft hem geen windeieren gelegd, maar daar heeft hij dan ook hard voor gebuffeld. En als hij weer eens Milaan-San Remo had ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 7 juli 2007 0:00

Er is voor mij en voor vele tienduizenden Nederlanders niks mooiers dan een kampeervakantie in Frankrijk. Met de caravan uiteraard en in de maand juli. Er zijn mensen die met enig dedain tegen de caravan aankijken en zo’n rijdend huisje smalend een sleurhut noemen, maar dat zijn de armen van geest die oordelen zonder te weten waarover. Met de caravan in Frankrijk voel je je als god in dat land en dat is een heerlijk gevoel. Daar horen zon en zee, bergen, pittoreske plaatsjes, lekker eten, romantische gevoelens, muziek en uiteraard ook de Tour de France bij. Als de caravan gepakt is en de kaart van Frankrijk ligt op het dashboard, dan moet de echte liefhebber van het bovenstaande toch nog even snel naar de Bruna om On Tour van Jeroen Wielaert te kopen. Met een zak vol vakantiegeld kan het er nog wel af en u zult er geen spijt van hebben. Dat vakantiegevoel in la douce France tijdens de Tour walmt je vanaf bladzij één tegemoet en dat ruikt lekker. Jeroen is een francofiel en hij kan er prozaïsch over schrijven als was hij het kind van Antoine Blondin. Het zijn berichten, lofzangen en verhalen uit de Tour en ze worden lichtvoetig opgediend met een goed glas rode wijn en een teentje knoflook. Je dommelt er mee weg om na een hazeslaapje enthousiast weer verder te lezen over zijn belevenissen en route, over de Fransen, over dat prachtige land, over zijn held Wim Tukker en over de Tour uiteraard met al die illustere persnomaden die daar jaar in jaar uit in verblijven. Ze vervloeken de Tour, maar komen net als Jeroen ieder jaar terug om zich dorstig te laven aan de gigantische memmen van la Grande Boucle. Ik kreeg een boekje van hem en hij schreef er in: ‘Voor Fred. De Adelaar van Zeist. Keep Tourin! Met amitié! Jeroen’

Oh, was het maar vast vakantie!

ON TOUR Jeroen Wielaert
Uitgeverij De Arbeiderspers/Het Sporthuis
ISBN 978 90 295 6476 2
Prijs: € 15,95

Geplaatst door Fred van Slogteren, 6 juli 2007 14:00

Het is vandaag 6 juli 2007. De dag voor de Tour de France in Londen van start gaat. In het verleden begon de Tour wel eens eerder, bijvoorbeeld omdat er concurrentie was van een ander groot sportevenement als de Olympische Spelen of het WK Voetbal. De vroegste datum die ik heb gevonden was 23 juni en de laatste datum 27 juli.
Vorig jaar heeft Jan Houterman in zijn rubriek ‘Uit de ordners van Jan’ per dag de Nederlandse etappewinnaars opgediept. Het zijn er 151 in totaal. De allereerste was Fiel Middelkamp in 1936 en de laatste was Pieter Weening in
2005, het jaar dat Middelkamp overleed. Zoetemelk, Raas en Knetemann zijn nog altijd de recordhouders met tien ritzeges. Er zijn datums bij dat er wel tien Nederlanders in het verleden succesvol waren, maar er waren ook enkele datums zonder succes. De laatste jaren is het helaas een beetje mager. Door de mondialisering, de intrede van grote multinationale sponsors is de Tour de France erg veranderd ten opzichte van de jaren zeventig en tachtig. De tijd toen de vrijwel geheel Nederlandse Raleigh-ploeg in één Tour (1980) elf etappes won is voorbij. We moeten het nu met aanzienlijk minder doen en daarom is het wellicht aardig om tot en met 27 juli dagelijks terug te gaan naar tijden toen Nederlandse renners iets vaker op het podium stonden dan vandaag de dag. Veel plezier!

(Foto Middelkamp: archief T&T Tekst & Traffic - foto Weening: © Philip van der Ploeg)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 6 juli 2007 12:00

© Otto Beaujon

“Blakend van zelfvertrouwen stond Arie den Hartog in 1965 in één van de twee toenmalige dagbladen in Zuid-Limburg, ik geloof dat wij thuis de Heerlense hadden. Het was daags voor de Tour de France van start zou gaan. Arie had dat voorjaar Milaan-San Remo gewonnen en hij was uitgenodigd om toe te treden tot de ploeg Ford-France van de grote meester Jacques Anquetil, die in het jaar daarvoor zijn vijfde Tour had gewonnen. Arie had toch zeker talent genoeg om desnoods het kopmanschap van de beroemde, maar enigszins over zijn hoogtepunt zijnde Fransman over te kunnen nemen, zo was de teneur van het verhaal. Journalisten doen vaak aan wishful thinking, vermoedelijk omdat hun lezers/luisteraars/kijkers graag hetzelfde zouden willen. In het geval van Arie den Hartog was de uitslag drie weken later ook totaal anders dan de krant gewenst had, want de Italiaan Felice Gimondi won de Tour en Arie den Hartog stapte onderweg af.
Ik kijk in mijn plakboeken, in de onmisbare ‘Eeuw Nederlandse Wielersport’ van …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 6 juli 2007 10:07

Tiemen GROEN (1946, Nederland)

In het voorjaar van 1963 werd op het autocircuit van Zandvoort de nationale nieuwelingenrace verreden. Dat was toen een soort Nederlands kampioenschap voor nieuwelingen, de categorie die we tegenwoordig kennen als junioren. Jonge wielrenners die minimaal 16 en maximaal 18 jaar oud zijn. Tussen die circa driehonderd coureurtjes in de dop stond een 17-jarige schuchtere knaap uit Friesland. Hij had angst voor die grote groep, omdat hij al had ondervonden dat dat gewriemel tussen al die wielen hem niet echt lag. Hij besloot geen risico te nemen en hij demarreerde als een speer vanuit het startschot, als waren er slechts 100 meter af te leggen in plaats van een kilometer of tachtig. Rennertjes van die leeftijd zitten er doorgaans niet mee om vanuit het vertrek volle bak te gaan, maar deze actie was hen zelfs te gortig. Die gek zouden ze straks wel oppikken, dachten ze, maar ze zagen Tijmen Groen – zoals hij aanvankelijk in de pers werd genoemd – pas terug na de finish. Een van de toeschouwers die dag was bondscoach Joop Middelink en hoewel die alleen in amateurs was geïnteresseerd, noteerde hij de naam van die jonge krachtpatser vast in zijn notitieboekje. Baancoach Jan Derksen deed dat ook en in juni 1964 haalde hij Tiemen (inmiddels amateur) over om naar Amsterdam te komen voor het achtervolgingstoernooi bij de Nederlandse baankampioenschappen. Het grote talent reed gelijk een baanrecord ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 6 juli 2007 0:00

Frans AERENHOUTS (1937, België)

In 2001 ben ik een keer bij hem thuis geweest in Kontich. Het is een van de leukste interviews geweest die ik ooit heb gehouden. Een vrolijke man, die in rap Vlaams vertelt wat je wil weten. Hij was een goede subtopper die twee maal Gent-Wevelgem won. Daar lag ook zijn grens, want hij was vooral een sterk finisher. Maar ik was niet bij hem om over zijn carrière te praten, maar over die van Jan Janssen. Janssen was namelijk jarenlang zijn trainingsmaat en dat waren geen gewone trainingen. Kort en hevig tot de uitputting toe. ‚Het was altijd rap rijden met Jan en nooit meer dan zo’n twee uur aaneen en soms ietsje langer. Van den eerste tot den laatste meter diep in de beugel. Nooit afgeven. We reden naast elkaar en als ge dan een half wieleke achterraakte dan moest ge rap-rap da weer goemaken, hè. We trokken er zo verschrikkelijk hard aan dat we ons zelf helemaal kapot rejen. We zochten ook altijd de wind op en dan was het beuken. Dan was de labeur nog zwaarder en dan krijgt n’n coureur het niet op een schotelke. Amaai, wat kon die Jan afzien, hè.’ Nog mooier is het verhaal van de criteriums in Frankrijk. De grote renners reden er in de maanden na de Tour tientallen en verplaatsten zich dan per auto. Ze namen dan altijd een mindere renner uit hun ploeg mee om te rijden, te masseren, voor het materiaal te zorgen en de hotels te regelen. En ook nog mee te fietsen. Zwaar werk, maar er werd goed geld mee verdiend, dus daarom heeft Frans Aerenhouts nooit geklaagd in de jaren dat hij voor Raymond Poulidor de meesterknecht mocht zijn. Frans was een zuinige man en ze verplaatsten zich in zijn Volkswagen kever, waar ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 4 juli 2007 0:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende »