Het is vandaag 22 juli. Zit er vandaag in de Tour de France Nederlands succes in? Kijk wat onze landgenoten in het verleden op 22 juli presteerden!

22.07.1978 - Jan Raas
 

Geplaatst door Fred van Slogteren, 22 juli 2007 12:00

Jean-Claude LEBAUBE (1937, overleden 02.05.1977, Frankrijk)

Jean-Claude Lebaube was in de zestiger jaren een van de beste Franse wielrenners. De Normandiër nam zeven keer aan de Tour deel en van de vijf keer dat hij de ronde uitreed, eindigde hij twee keer bij de eerste tien. In 1963 was hij vierde en in 1965 vijfde. Hij was een echte ronderenner die goed kon klimmen en een sterke tijdrit in de benen had. Mijn persoonlijke herinnering aan dit kleine kalende mannetje komt uit een documentaire film die de cineast François Reichenbach in de jaren zestig maakte over het fenomeen Tour de France. Daarin komt Lebaube voor als een soort running gag. Liggend op de massagetafel neemt de soigneur zijn indrukwekkende kuiten onder handen. Hij laat die lichaamsdelen glimmend van de olie door zijn handen glijden als was het het door en door geknede deeg van een bakker. De muziek die de regisseur er onder heeft gezet, had een hoog ritmisch gehalte. Hoewel hij altijd wel in de top van het klassement te vinden was, heeft hij geen blijvende indruk op de geschiedschrijvers gemaakt, want er is maar bitter weinig over zijn prestaties te vinden. Hij heeft ook niet veel gewonnen. Hij was ooit winnaar van de Ronde van Marokko en hij heeft samen met onze landgenoot Bas Maliepaard de Trofeo Baracchi op zijn naam staan. Dat was in 1961, maar u zult die namen tevergeefs zoeken in de erelijst van deze koppeltijdrit. Ze waren toen dan ook nog geen profs, maar onafhankelijken een categorie tussen de amateurs en de profs in. De Trofeo Baracchi kende in die tijd ook een versie voor les independants en daarin heeft Basje Maliepaard uit het Brabantse Willemstad dus een riant uitzicht gehad op de formidabele kuiten van Jean-Claude. De renner uit Renneville, een dorp in het noorden van Normandië, werd slechts veertig jaar. (Foto: archief T&T Tekst & Traffic)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 22 juli 2007 0:00

1. Miguel Indurain 65 km in 1.19’31”
2. Armand de las Cuevas op 3’00”
3. Gianni Bugno op 3’41”
4. Zenon Jaskuka op 3’47”
5. Greg Lemond op 4’04”

Ik moest vandaag denken aan die tijdrit rond Luxemburg in 1992 waarvan hierboven de uitslag staat. Ik stond die dag in Luxemburg aan de kant van de weg en herinner me nog, dat ik er niets van begreep dat Miguel Indurain eerder dan Laurent Fignon passeerde. De grote tijdsverschillen werden mij één dag later thuis pas duidelijk.

Wie dacht dat het waaier rijden en een demarrage 3 kilometer voor Castres de laatste stuiptrekking van een stervende krijger waren kwam vandaag bedrogen uit.  Als de getergde Alexander Vinokourov onder dezelfde omstandigheden als de renners na hem had mogen rijden, dan waren de verschillen nog groter dan nu en vergelijkbaar met de verschillen hierboven.Vinokourov en zijn Astana-ploeg zijn net op tijd hersteld voor het beslissende gedeelte van de Tour. Het is maar goed dat de Kazak eerder deze Tour pech gehad heeft want anders had hij nu een straatlengte voor kunnen liggen.
Waar menigeen dacht - of inmiddels wenste - dat Rasmussen zou verkrampen in de drukte rond zijn persoon  en de bekende tijdrit in Saint-Etienne, handhaafde de Deen zich in het Geel door naar een zeer knappe 11e plaats te rijden. Hij liet hier veel erkende hardrijders achter zich. Onder hen Thomas Dekker, die gelet op de omstandigheden, net als Michael Boogerd een behoorlijke tijdrit reed. De grootste verrassing was dat Rasmussen de voor hem gestarte Alejandro Valverde inhaalde. De geknakte Spanjaard kon zich niet eens meer in het wiel van Rasmussen zetten. Het algemeen klassement biedt na de tijdrit een mooi perspectief voor een spannende strijd de komende dagen in de Pyreneeën. Op een aanklampende Australiër en een Duitser na moeten de andere kandidaten voor de eindzege aanvallen. Terwijl de renners op sportief vlak een zéér interessante Tour betwisten, rollen de UCI en de ASO verder met elkaar over straat. Het is in alle facetten een opwindende en verrassende Tour en dat zal de komende dagen wel niet anders zijn. Het is morgen overigens exact 9 jaar geleden dat Marco Pantani op Plateau de Beille zegevierde. (Foto: Cor Vos)  

Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 juli 2007 23:30

Het is vandaag 21 juli. Zit er vandaag in de Tour de France Nederlands succes in? Kijk wat onze landgenoten in het verleden op 21 juli presteerden!

21.07.1953 - Wout Wagtmans

21.07.1968 - Jan Janssen

21.07.1972 - Rini Wagtmans

21.07.1977 - Gerrie Knetemann

21.07.1982 - Adri van Houwelingen

Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 juli 2007 12:00

In 1977 stonden we met onze vrienden Ankie en Gerard op een camping in Les Landes aan de Atlantische kust. Een prachtig breed strand met een heerlijke wilde zee. We maakten er enthousiast kennis met de plage naturiste en voelden ons in ons blootje als god in Frankrijk. Gerard en ik begonnen de dag steevast met een fietstochtje van een kilometer of veertig. Hij op zijn groene RIH en ik op mijn rooie. Het was midden juli en de Tour was volop aan de gang. Halverwege de middag streken we in het restaurant neer waar we met een aantal mannen naar het kleine TV-scherm keken om de finish van de etappe te bekijken. Op een dag vertrokken onze vrienden in alle vroegte voor een bezoekje aan een broer en schoonzus die honderd kilometer verder op een camping stonden. Ik reed mijn ritje die dag alleen en we besloten niet naar het strand te gaan maar op de camping te blijven. Met de transistor op de campingtafel volgde ik zo goed en zo kwaad als het ging het verslag op de Franse radio. Ik wist inmiddels dat de naam Kuiper (foto) in het Frans wordt uitgesproken als Kwiepérre en dat TI-Raleigh in Franse monden wordt verhaspeld tot Tieralékke. Het was de beroemde etappe naar l’Alpe d’Huez waar Hennie Kuiper een van zijn mooiste triomfen beleefde. Naarmate de finish naderde werd het spannend en Franse radioverslaggevers winnen het in hun enthousiasme en volume nog ruimschoots van driftige types als Theo Koomen en Jacques …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 juli 2007 10:00

Joop MIDDELINK (1921, overleden 03.11.1986, Nederland)

Deze Amsterdammer was net voor en net na de tweede wereldoorlog wielrenner. In de oorlog stond het wielrennen op een laag pitje, maar direct na de bevrijding kwamen er allerlei initiatieven om de sport weer nieuw leven in te blazen. Een van die initiatieven was de organisatie van de Ronde van Noord-Holland en Middelink stond in 1946 aan de start van de eerste editie. Versnellings- apparaten waren toen nog niet toegestaan en Middelink monteerde heel slim een achterwiel met aan weerszijden een pignon, zoals die net voor de oorlog ook in de Tour de France gebruikt werden. Toen de groep na uren tegenwind bij Alkmaar weer terugdraaide in de richting van Zaandam en het windje aangenaam in de rug blies, stapte Middelink af, draaide zijn wiel en kon ineens veel groter trappen dan de concurrentie. Enkele uren later werd hij als winnaar gehuldigd. Lang is hij geen wielrenner gebleven, want hij had een gezin te onderhouden. Hij zat als technicus in de bandenhandel en hij had een patent op zijn naam staan op het gebied van vulcaniseren. Dat verkocht hij aan het bandenfabriekje Radium en hij trad er in dienst als vertegenwoordiger. Met een auto van de zaak, wat in die tijd nog heel uitzonderlijk was. In het weekend ging hij met het VW kevertje in de koers renners begeleiden van zijn club ASC Olympia en hij werd de man achter Olympia’s Tour. In 1961 werd hij door de KNWU aangesteld – hij werkte toen al bij Vredestein – als bondscoach van de wegrenners. Toen bleek zijn grote pedagogische vakmanschap, want hij werd in de jaren die volgden de grote man achter een hele lichting renners, die in de jaren zestig en zeventig een generatie topcoureurs voortbracht en daar zaten renners tussen die het als prof tot de wereldtop hebben gebracht. Zeg maar de generatie Zoetemelk, Kuiper, Raas en Knetemann. Middelink werkte vol overgave en met inzet van zijn hele gezin aan die taak en hij heeft intens genoten van de vele successen die hij met zijn jongens behaalde. Hij was een wielerdier, zoals ze heden ten dage niet meer bestaan. (Foto: archief T&T Tekst & Traffic)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 juli 2007 0:00

In de Tour de France gebeurde vandaag niks bijzonders. Tegen de verwachting in kwam er een massasprint en Tom Boonen versloeg in Castres met gemak de overgebleven sprinters.


Ik heb vandaag zo goed als niks gezien van de Tour de France en van al het nieuws en de geruchten over Michael Rasmussen werd ik niet vrolijk. Die man moet morgen weer met de bibbers op zijn tijdritfiets zitten en het zal mij niet verbazen als hij opgelucht is als hij de Gele Trui kwijt is. Er is plots een storm opgestoken die hem omver dreigt te blazen. Ten eerste het bericht dat de Deense bond hem niet opneemt in nationale selecties. De reden hiervoor is dat Rasmussen twee keer niet correct heeft aangegeven waar hij verbleef waardoor hij twee keer niet gecontroleerd kon worden. Het feit van dit verzuim was volgens al geruime tijd bekend, maar niet eerder reden tot grote ophef. Het is een raadsel waarom de Deense wielerbond nu dat besluit neemt. Dan waren er vanavond nog de beschuldigingen door een zekere Whitney Richards en ene Taro Smith aan het adres van Rasmussen. Beschuldigingen uit en over de oude doos, die doen denken aan de vuilspuiterij tegen Lance Armstrong. Net als bij Armstrong gaat het over vermeende handelingen in het verleden (2001) die vermoedelijk nimmer bewezen kunnen worden. Wat moeten we nu weer met deze beschuldigingen? Waarom moeten die zaken nu naar buiten komen en niet een paar weken, maanden of jaren geleden? Rasmussen ondergaat dopingcontroles en zo lang die negatief zijn, wil ik liever geen stemmingmakerij horen of lezen. Welke renner wil er nog de Gele Trui op deze manier? Je kan de Gele Trui maar beter in de laatste tijdrit pakken. Ik heb er vanavond flink de balen van en heb weinig zin meer om nog een stukje over wielrennen te schrijven. (Foto: Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 juli 2007 22:50

De titel oogt wat pretentieus. Het Wielren Boek! Je verwacht bijna dat Jacob Bergsma in 448 bladzijden het wezen van het cyclisme gaat blootleggen. Maar het is slechts – blijkens zijn verantwoording voorin – een oefening in narcisme. Jacob is na een studie Nederlands en een lange journalistieke carrière communicatiemanager bij Rabobank Wielerploegen B.V. In de eerste plaats is hij echter wielerdier. Hij staat er mee op en gaat er mee naar bed. Een ander wielerdier is Cor Vos, de sublieme fotograaf die al een mensenleeftijd zijn plaatjes schiet overal ter wereld waar de snelle wielen draaien. Zijn archief bevat duizenden prachtige foto’s en Jacob mag daar graag in rondsurfen. Ik ook trouwens. Hij viste een dikke vierhonderd van die foto’s op en rubriceerde ze vervolgens in 14 rubrieken, zoals De coureur, De elementen, Het lijden, De zege en natuurlijk ook De winnaar en De verliezer. Bij elk van die foto’s schreef hij een verhaaltje en dat alles bij elkaar is inderdaad een compleet overzicht van alles dat de wielersport zo boeiend maakt. Het is een boek om in te bladeren en al naar gelang je stemming de rubriek te kiezen waar je alles van wil weten. Je geniet van het sublieme fotowerk van Cor en de lichtvoetige, soms …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 juli 2007 14:00

Het is vandaag 20 juli. Zit er vandaag in de Tour de France Nederlands succes in? Kijk wat onze landgenoten in het verleden op 20 juli presteerden! 

20.07.1955 - Daan de Groot

20.07.1979 - Gerrie Knetemann

20.07.1982 - Peter Winnen

20.07.1988 - Adrie van der Poel

20.07.1988 - Jean-Paul van Poppel

20.07.1998 - Léon van Bon
Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 juli 2007 12:00

Piet DAMEN (1934, Nederland)

De Vredeskoers is een wielerwedstrijd die, in de tijd toen Europa in tweeën werd gedeeld door een symbolisch ijzeren gordijn, in het Oostblok gold als de socialistische tegenhanger van de kapitalistische Tour de France. Er mochten dan ook alleen amateurs aan meedoen. Het was en is, want de Vredeskoers bestaat nog steeds maar heeft behoorlijk wat imago ingeleverd, een loodzware koers en de vergelijking is daarom niet overdreven. De ronde wordt vanaf 1948 georganiseerd en het verbindt de hoofdsteden van de voormalige oostbloklanden, DDR en Tsjecho-Slowakije, met die van Polen. De koers werd dan ook wel Warschau-Berlijn-Praag genoemd. In al die jaren heeft slechts eenmaal een Nederlander gewonnen en dat was de Brabander Piet Damen. Het werd zijn belangrijkste overwinning, want Pietje heeft er een modale profloopbaan op laten volgen. Hij barstte van het talent, maar hij had de tijd niet mee. Nederland was anno 1958 maar een middelmatige wielernatie en de grote tijd van Van Est, Wagtmans en Voorting liep op z’n einde. Na zijn overwinning in de Vredeskoers werd de 24-jarige Lieshoutenaar direct gecontracteerd voor de Tour de France-ploeg. Dat was een gecombineerde ploeg van zes Nederlanders en vier Luxemburgers. Dat zou voor de ontwikkeling van Damen niet verkeerd zijn geweest als een van die groothertogdommers geen Charly Gaul had geheten. Dat was een van de beste ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 juli 2007 0:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende »