Frans AERENHOUTS (1937, België)

In 2001 ben ik een keer bij hem thuis geweest in Kontich. Het is een van de leukste interviews geweest die ik ooit heb gehouden. Een vrolijke man, die in rap Vlaams vertelt wat je wil weten. Hij was een goede subtopper die twee maal Gent-Wevelgem won. Daar lag ook zijn grens, want hij was vooral een sterk finisher. Maar ik was niet bij hem om over zijn carrière te praten, maar over die van Jan Janssen. Janssen was namelijk jarenlang zijn trainingsmaat en dat waren geen gewone trainingen. Kort en hevig tot de uitputting toe. ‚Het was altijd rap rijden met Jan en nooit meer dan zo’n twee uur aaneen en soms ietsje langer. Van den eerste tot den laatste meter diep in de beugel. Nooit afgeven. We reden naast elkaar en als ge dan een half wieleke achterraakte dan moest ge rap-rap da weer goemaken, hè. We trokken er zo verschrikkelijk hard aan dat we ons zelf helemaal kapot rejen. We zochten ook altijd de wind op en dan was het beuken. Dan was de labeur nog zwaarder en dan krijgt n’n coureur het niet op een schotelke. Amaai, wat kon die Jan afzien, hè.’ Nog mooier is het verhaal van de criteriums in Frankrijk. De grote renners reden er in de maanden na de Tour tientallen en verplaatsten zich dan per auto. Ze namen dan altijd een mindere renner uit hun ploeg mee om te rijden, te masseren, voor het materiaal te zorgen en de hotels te regelen. En ook nog mee te fietsen. Zwaar werk, maar er werd goed geld mee verdiend, dus daarom heeft Frans Aerenhouts nooit geklaagd in de jaren dat hij voor Raymond Poulidor de meesterknecht mocht zijn. Frans was een zuinige man en ze verplaatsten zich in zijn Volkswagen kever, waar ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 juli 2007 22:00

© Peter Ravensbergen

“Toen ik met verzamelen begon, spaarde ik alle soorten fietsen. Er zaten slagersfietsen bij, een Riksja uit Bangladesh en een bakfiets, waar Astrid en ik op onze trouwdag mee naar het gemeentehuis zijn gereden. In die periode heb ik in een impuls eens een schattig klein kinderracefietsje van het merk Del Croix De Drie Lelies. Hij stond in een rommelig pijpenlaatje aan de Maashaven nummer 40 en die winkel behoorde toe aan ene Arends. Het was zo’n zaak waar je uit verborgen hoeken onder het stof vandaan de mooiste onderdelen kon vinden. In mijn achterhoofd speelde de gedachte: die neem ik mee want dat is leuk voor als we later kinderen krijgen. De kinderen zijn er gekomen, maar toen die de leeftijd hadden om te kunnen fietsen was het racefietsje letterlijk onbereikbaar geworden. Hij was aan het zicht onttrokken door stapels andere racefietsen, waar ik me intussen als verzamelaar op had toegelegd. Intussen zijn onze dochters 9 en 12 jaar en ze hebben nooit op dit fietsje gezeten. Ik heb destijds nog hemel en aarde bewogen om ze ertoe te bewegen, maar dat leverde alleen maar hoongelach op. Ze zijn het fietsje inmiddels ontgroeid en ik heb de kans voorbij laten gaan. En die stapel daar boven op zolder groeide en groeide door.
Plotseling uit het niets stond er onlangs op een vrijdag bij ons een monteur op de stoep om even het expansievat van de centrale verwarming te komen vervangen. ‘Ja maar dat gaat zo …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 juli 2007 8:00

Hij had het prima voor elkaar, Jacob Bergsma (communicatie-manager bij de Rabobank wielerploeg), de maandagmorgen na het enerverende Nederlands kampioenschap. Het was wel erg vroeg, half elf in de ochtend in Valkenburg, maar de lokatie was er een om in te lijsten, het Holland Casino aan de Cauberg. Daar was de schrijvende en sprekende pers vertegenwoordigd voor de presentatie van het Nederlandse deel van de ploeg, die de kleuren van de Rabobank gaat vertegenwoordigen in de Tour de France 2007. Ook de voltallige ploegleiding was aanwezig. En namens http://wielersport.slogblog.nl/ was Jan Houterman erbij om onderstaand verslag te maken van zijn belevenissen in het Zuid-Limburgse toeristenstadje.

Ploegleider Erik Breukink werd herinnerd aan het feit dat hij nog steeds de laatste Nederlandse geletruidrager is. Hij was er niet van onder de indruk want hij kijkt niet terug maar vooruit en dat is op dit moment de Tour, die zaterdag in Londen zal beginnen. Breukink stelde dat Freire heel belangrijk is voor de ploeg want een vroege ritzege, zoals in 2006, is heel goed voor de moraal. Hij kijkt verder uit naar het …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 juli 2007 6:00

Kim KIRCHEN (1978, Luxemburg)

In de geschiedenis van het Luxemburgse cyclisme komt de naam Kirchen regelmatig voor. In de jaren vijftig waren Jean, die ook wel Bim werd genoemd, Kirchen en zijn jongere broer Jim goede renners. Jean was zelfs een heel goede coureur die in die tijd mooie uitslagen reed. Een zoon van een broer van de twee was Erny. Ook Erny was beroepsrenner, maar die kwam niet echt boven het maaiveld uit. Of moet je in zijn geval zeggen, boven de Ardennentoppen? Hoe het ook zij, ook Erny kreeg een zoon en dat is Kim. En die is bezig zijn hele familie in de schaduw te fietsen. In een periode dat het Luxemburgse wielrennen helemaal niks meer voorstelde, kwam de jonge renner uit Rammeldange uit zijn schulp. Hij werd prof in 2000 en hij trok naar Italië. Hij kreeg een contract bij De Nardi en hij reed zich in Italiaanse koersen goed in de kijker. Een uitgesproken wielervakman als Carlo Ferretti merkte hem op en lijfde hem in bij de sterke ploeg van Fassa Bortolo. Hij won een rit in de altijd sterk bezette Ronde van Luxemburg en hij won er het puntenklassement. In 2002 werd hij winnaar van de Ronde van Nederland en ook de Ronde van Bern schreef hij bij op zijn erelijst. Het voorlopig hoogtepunt van zijn carrière beleefde hij in 2004 toen hij de klassieker Parijs-Brussel won. Hij onderstreepte dat nog eens met een vierde plaats in de Tour de Suisse en de zege in het nationaal kampioenschap. In 2005 en 2006 was hij eveneens succesvol met een tweede nationale titel in dat laatste jaar, maar de stijgende lijn kon niet echt worden doorgezet. Dat kan te maken hebben met zijn overgang naar T-Mobile, want dat is de laatste jaren door allerlei oorzaken toch een beetje een zwalkende ploeg. In de Tour heeft Kirchen nog niet veel klaargemaakt en hij vertrekt a.s. zaterdag met de opdracht zijn kopman Michael Rogers zoveel mogelijk in het hooggebergte bij te staan. Aan zijn Luxemburgse kampioenstrui zult u hem niet meer herkennen, want die heeft hij afgelopen zondag moeten inleveren bij Joachim Benoît. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 juli 2007 22:00

© Cor Vos

De maand juli is de maand van de Tour de France, maar ook de maand van de vakantie. Veel van de trouwe slogbloggers combineren het een met het ander. Vakantie in Frankrijk met als nevendoel iets van de Tour te zien. Op een berghelling of gewoon ergens langs de weg of bij de eindstreep. De zes vaste medewerkers van de slogblog nemen het er ook even van. Behalve Henk Theuns en Wim van Eyle gaan ze allemaal even in ruste. Henk komt deze maand met leiderstruien uit de Tour de France en Wim heeft weer vier Tourboeken opgeduikeld om die met jullie door te nemen. Verder is Hans is druk met zijn expositie en Otto met de verbouwing van zijn huis om nog meer wielerhebbedingetjes te kunnen opslaan. Jan en Peter zijn echt met vakantie. Ik zelf ga ook even weg en hoop ergens in de laatste week de Tour op te pikken in de omgeving van Pau. Als ik althans niet te druk ben met mijn eigen fietsinspanningen, want ik wil wel een Pyreneeëncol op. Welke, dat horen jullie nog wel. Van mijn afwezigheid zullen jullie niet veel merken, want ik heb de geboortedagen al ingevuld voor de hele maand juli. En verder zal Philip van der Ploeg (jawel, de fotograaf) de actualiteit van de Tour van commentaar voorzien. Bovendien heb ik vier boekbesprekingen op de slogblog gezet die in de komende weken langs gaan komen. Opdat de thuisblijvers ook wat kunnen genieten.

De boeken zijn:

‘On Tour’ van Jeroen Wielaert
‘Helden’ (deel II) van diverse auteurs
‘Het Wielren Boek’ van Jacob Bergsma
‘West-Brabantse Tourrenners’ van Rein Lambregts en Hans Kuijper

Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 juli 2007 10:00

Walter GODEFROOT (1943, België)

Ik heb in deze weken een beetje medelijden met Walter Godefroot. Hij wordt ineens van alle kanten belaagd omdat de renners die in de jaren negentig voor Telekom reden ineens van alles bekennen. Heel Duitsland staat op zijn kop en er worden allerlei rare dingen bedacht om de wielersport uit de publieke belangstelling te weren. Alsof wielrenners moordenaars zijn, die zo spoedig mogelijk achter slot en grendel moeten. Zelfs de organisatie van het WK in Stuttgart staat op losse schroeven. En dat alles terwijl de brave Walter in die tijd de hoogste baas was van de Telekom-wielerploeg. Hij is van een generatie die altijd heeft ontkend, net als al zijn collega’s van toen. Mijn naam is haas, ik weet van niets. Het was jarenlang het standaard antwoord als doping in de wielersport ter sprake kwam. En daarom heb ik meelij met hem, omdat hij een groot renner was die zich als een van de weinigen enigszins staande hield in het Merckx-geweld van de jaren zestig en zeventig. Hij won acht klassiekers, waarbij de Ronde van Vlaanderen (2x), Parijs-Roubaix en Luik-Bastenaken-Luik. Hij heeft ook een record op zijn naam staan, want hij won ooit een rit in de Ronde van Tunesië met het onvoorstelbare uurgemiddelde van 52 kilometer en 708 meter. Na zijn loopbaan werd hij eerst bondscoach van de junioren en daarna ploegleider. Toen de bazen van Team Stuttgart de hele ploeg overdeden aan Deutsche Telekom was er geen plaats meer voor ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 juli 2007 22:00

Koos (spreek uit: Kehoosss) Moerenhout dreigde een jaar geleden ten onder te gaan in de affaire Landis/Phonak. Als een van de beste helpers van de Amerikaan hoopte hij te delen in de euforie rond diens Tourzege, maar de dopingreglementen beslisten anders. Landis werd in staat van beschuldiging gesteld en de Zwitserse jongens van de gehoorapparaten trokken zich uit de wielersport terug. Dat was overigens al bekend voor het demasqué van Landis, maar toch. Er waren bij die ploeg al eerder akkefietjes geweest en zo werd Koos, Kehoos Werkeloos. Gelukkig pikte Rabo hem weer op, de ploeg waar hij ooit begonnen was als een betrouwbare en sterke knecht. Het was de eerste maanden van het seizoen best stil rond de renner van de Zuid-Hollandse eilanden, maar vandaag was hij weer die sterke soldaat die we twee jaar geleden ook zagen in de finale van het WK in Madrid. Toen kon slechts een grootse Tom Boonen hem van de wereldtitel afhouden, maar vanmiddag hield niemand hem tegen. Niemand kon hem ook tegenhouden, want Rabobank domineerde de koers. De zesmans kopgroep waar Koos uit demarreerde bevatte drie …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 juli 2007 18:30

Mensen vragen me wel eens of dat museum van Hans Middelveld ook echt bestaat. Ik zeg dan naar waarheid, nou nee niet echt, maar Hans heeft wel zijn zolder als een wielermuseum ingericht en daar laat hij terecht niet jan en alleman binnen. Vanaf gisteren is er wel een echte expositie die iedereen kan gaan bekijken. Op zaterdag en zondag in de hele maand juli staan zijn ingelijste affiches, wielertruitjes en andere wielerspulletjes uitgestald in de RK kerk in ’t Veld in de kop van Noord Holland. De hele zaterdag vanaf 11.30 uur en op zondag van 11.00 tot 15.00 uur. Dus vandaag geen affiche uit het museum van Hans, want de kans is groot dat u vandaag richting ’t Veld gaat om het allemaal in het echt te zien. En Hans heeft het er zo druk mee dat hij deze rubriek even onderbreekt tot zondag 5 augustus. En als u zo lang niet kunt wachten, dan kunt u ook een mooie weekenddag uitkiezen om naar ’t Veld te gaan. Hans heet u persoonlijk welkom.

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 juli 2007 8:00

« Vorige 1 1 2 2 3 3 4 5 6 7 8 9 10