VENETO, UN GIRO DA CAMPIONI
 

door Franco Rovati en Enzo Rubbi

“Dit is een fraai uitgevoerd jubileumboek dat in 2003 is verschenen ter gelegenheid van de 75e editie van de Giro del Veneto, ofwel de Ronde van Venetië. Dat is een van die vele typisch Italiaanse koersen met de kwalificatie 1 HC op de UCI-kalender. Dat is vergelijkbaar met koersen als de Omloop Het Volk, de E3 Prijs, Rund um Köln, de Scheldeprijs, Veenendaal-Veenendaal, de Henninger Turm, Parijs-Brussel en ook enkele Italiaanse koersen, waar onder  Milaan-Turijn. Toch is de Ronde van Venetië buiten Italië vrij onbekend, want er is vrijwel geen internationale deelname. De buitenlanders die er rijden zijn in dienst van Italiaanse ploegen en ik geloof dat er op de erelijst ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 mei 2007 10:00

Tacx 50 jaar, doe mee met de prijsvraag

Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 mei 2007 9:07

Jean-François ‘Jeff’ BERNARD (1962, Frankrijk)

Toen de grootste renner aller tijden in zijn nadagen kwam en zijn superioriteit minder werd, werden er in België direct speculaties gemaakt wie Eddy Merckx zou moeten opvolgen. Ieder jong talent werd onder het vergrootglas gelegd en grootgeschreven, alsof talent het enige is dat telt. Een jaar of wat later was het in Frankrijk net eender toen voor de op één na grootste renner aller tijden de datum naderde die hijzelf had uitgekozen om afscheid te nemen. Bernard Hinault had het moeilijk met zijn natuurlijke opvolger Greg LeMond, maar dat is geen Fransman. Le successeur van le blaireau moest een Fransman zijn en de eerste keuzes van het Franse wielerpubliek waren Laurent Fignon, Charly Mottet en Jean-René Bernaudeau, die al een aantal jaren in de schaduw van Bernard successen behaalden. Maar toen Hinault er als renner niet meer was, konden die drie het niet waarmaken. Fignon kreeg na zijn twee Tourzeges te maken met dezelfde knieblessures als Hinault, Mottet kwam gewoon tekort en Bernaudeau kon het gewicht die de Breton achterliet niet dragen. Gelukkig was er de zes jaar jongere Jeff Bernard die in 1983 spelenderwijs Frans amateurkampioen was geworden en volledig bekwaam werd geacht om de meester op te volgen. Bernard was een begenadigd tijdrijder en een grimpeur van grote kwaliteit. Hinault was een zeer groot coureur, maar een deel van zijn succes was ook de ijzersterke Gitane-formatie onder leiding van de gewiekste ploegleider Cyrille Guimard. En dat had Jeff niet. Het Franse wielrennen zat in een vrije val en die is nog steeds niet opgehouden, maar het is flauw om het daar helemaal aan op te hangen. Jeff Bernard grootste makke was het feit dat hij niet constant was. Hij kon de sterren van de hemel fietsen en de volgende dag als een krant in het peloton hangen. En daarom staat er op zijn erelijst geen Tour, geen Giro en geen Vuelta, maar Parijs-Nice, de Ronde van de Middellandse Zee en het Criterium International. Niks mis mee, maar niet voor de beoogde opvolger van Bernard Hinault, de laatste Napoleon van het cyclisme. Hij sleet de laatste jaren van zijn profcarrière als een zeer gewaardeerde knecht van Miguel Indurain. En dat was wel de opvolger van Hinault, maar helaas voor de Fransen … geen Fransman.

Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 mei 2007 0:00

© T&T Tekst & Traffic

“Sirocco is de naam van een zeer hete en droge wind, die in het voor- en najaar altijd rond de Middellandse Zee woedt. Waarom oud-wielrenner Jacques van der Klundert deze naam voor zijn fietsen koos weet ik niet, maar ik denk omdat sommige renners er als een verschroeiende wervelwind op hebben gefietst. Van der Klundert reed in de jaren zestig voor de Televizier-ploeg van Kees Pellenaars. Voor zover ik kan nagaan behaalde hij als beroepsrenner één overwinning. Dat was in 1962 in de Ronde van Terneuzen. Hij keek de rondemiss eens diep in de ogen voor hij haar kuste, zij keek terug en de kus smaakte naar meer. De rondemiss van Terneuzen werd kort daarna mevrouw Van der Klundert.
Na zijn wielercarrière begon Jacques in zijn woonplaats Hoogerheide met het construeren en bouwen van racefietsen. Op het juiste moment bleek later want in die periode stopten vermaarde constructeurs uit die regio als …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 mei 2007 10:00

 DOE MEE EN GA VOOR GOUD!!!
 

Vandaag is het precies 50 jaar geleden dat Koos Tacx in Wassenaar een rijwiel- en bromfietshandel opende. Uit dat bescheiden fietsenwinkeltje is, in de 50 jaar die volgden, een multinational gegroeid, want de Tacx producten voor de wielersport worden in 54 landen rechtstreeks op de markt gebracht.

Tacx heeft zich ontwikkeld tot een dynamisch productiebedrijf met een omvangrijk leveringsprogramma op het gebied van fietstrainers, bidons en fietsgereedschappen. Vanwege het jubileum worden er in de maand mei enkele evenementen georganiseerd en ook de bezoekers van onze slogblog kunnen daar in meedoen.

Als je raadt hoeveel ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 mei 2007 7:00

Robert VARNAJO (1929, Frankrijk)

Een veelzijdig renner die in de jaren vijftig tot de beste Franse renners behoorde. In 1949 werd hij Frans wegkampioen bij de amateurs en een jaar later werd hij in het Belgische Moorslede als amateur tweede bij het WK op de weg achter de Australiër Jack Hoobin. Bij de profs werd hij een goede subtopper die mooie koersen op zijn naam bracht, als het Circuit du Mont-Blanc en Parijs-Camembert. Dat hij niet meer gepresteerd heeft, lag aan zijn eigenzinnig karakter, want hij vertikte het zijn eigen kansen op te offeren voor die van een kopman. Daar was hij veel te zelfzuchtig voor. Met wat hand- en spandiensten op zijn tijd zou hij het verder gebracht hebben, want nu werd hij categorisch uit de ploegen gehouden waardoor hij hogerop had kunnen komen. In 1954 behaalde hij zijn mooiste triomf door in de Tour de France de laatste etappe te winnen op de wielerbaan van het Parc des Princes. Hij versloeg in de eindsprint snelle mannen als Fredje De Bruyne en onze eigen Henk Faanhof. Hij kon ook goed achter de derny rijden en in de monsterklassieker Bordeaux-Parijs, die voor een groot gedeelte achter derny’s werd gereden, werd hij twee maal vierde. In de herfst van zijn carrière werd hij stayer en hij werd drie jaar achtereen kampioen van Frankrijk in die discipline. Dat was in 1962, ’63 en ’64. In het middelste jaar werd hij bij het WK 3e achter de Belgen Leo Proost en Pol Depaepe. Le Chouan – zijn bijnaam omdat hij voor zijn wielercarrière enige tijd herder was - stopte in 1965 en er is sindsdien weinig van hem vernomen. (Foto: archief T&T Tekst & Traffic)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 mei 2007 0:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7