Ik wist het nog niet, maar Nederland heeft er sinds januari van dit jaar een fraai uitgevoerd wielerblad bij. Het heet ‘Noord-Hollands Wielermagazine’ en dat is een kwartaaluitgave van een samenwerking van de stichting Wielermanagement Noord-Holland en Buro van Amstel. De redactie is in handen van Rob Kat en Kasimir den Hertog. Rob kennen we als een gedreven wielerman die al heel wat gepubliceerd heeft en Kasimir is onder meer kampioen van Nederland bij de journalisten. Het blad ziet er mooi uit en er staat heel veel nieuws in over het cyclisme in de provincie Noord-Holland, zo langzamerhand de belangrijkste wielerprovincie van ons land. Het aardige van het blad is dat het geheel gratis verkrijgbaar is bij alle grote racespeciaalzaken in Noord-Holland, in sporthallen, bij fysiotherapiepraktijken en bij de wielerkoersen die in die prachtige provincie worden gehouden. Mensen die het blad thuisgezonden willen krijgen kunnen voor een heel …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 12 mei 2007 10:00

Pierre BRAMBILLA (1919, overleden 13.02.1984, Frankrijk)

Zonder verhalen, anekdotes en legendes zou de Tour de France een gewone sportwedstrijd zijn. Maar dat enorme brok historie zorgt ervoor dat we over de Ronde aller ronden niet uitgepraat en uitgeschreven raken. De Tour van 1947 was er een met een fantastische ontknoping, waarmee de kleine Breton Jean Robic tot de heldenstatus piekte. Maar winnen en verliezen horen bij elkaar als peper bij zout en de grote verliezer van die Ronde van Frankrijk was Pierre Brambilla. Een in Zwitserland geboren Italiaan en dan word je in het thuisland niet als een authentieke spaghettivreter gezien. Daarom hadden de ‘echte’ Italianen niet zo’n trek om De Klomp te helpen in zijn poging de Tour te winnen. Anderzijds waren de Fransen er ook niet zo op gebrand om de renner, die al sinds jaar en dag in hun land woonde, aan de overwinning te helpen. Hij was immers Italiaan en dat land was in de net afgelopen oorlog, onder leiding van de Duce Benito Mussolini, stevig fout geweest. Arme Brambilla de voor een dubbeltje geboren coureur die ook nog eens was toegerust met een grote kluskin, waaraan hij de bijnaam De Klomp overhield. Ondanks alle tegenwerking was hij op de laatste dag van de eerste naoorlogse Tour echter de grootste kanshebber op de overwinning. Hij stond na de monstertijdrit over 139 kilometer stevig aan de leiding met een voorsprong van bijna drie minuten op Robic. Dat met nog slechts twee vlakke ritten te gaan naar Parijs. In de voorlaatste etappe kon Brambilla zich makkelijk handhaven, maar in de laatste rit ging er een groepje lopen onder aanvoering van de geduchte Belg Briek Schotte, de Fransman Edouard Fachleitner en Jean Robic. Het peloton lummelde richting Parijs en geen enkele renner stak een poot uit voor de arme Brambilla. Toen die in Parijs arriveerde was Jean Robic al zestien minuten over de finish en zeker van de overwinning. Ontroostbaar en woedend was Brambilla en van kwaadheid trapte hij ter plekke zijn fiets in elkaar, nam de schroothoop mee naar huis en begroef die in zijn tuin. In 1949 liet hij zich tot Fransman naturaliseren en in 1960 keerde hij in het peloton terug als ploegleider van de Liberia-ploeg. Daarin zaten knappe renners als Henri Anglade, Germain Derycke, Jean Dotto, Dominique Forlini en Richard Van Genechten. Hij zal ze ter motivatie wel niet zijn trieste verhaal hebben verteld. Pauvre Pierre!

Geplaatst door Fred van Slogteren, 12 mei 2007 0:00

“Vorige week schreef ik over de Britse koningin Victoria die met haar persoon industriële bedrijven inspireerde haar naam als merk voor hun producten te gebruiken. In Nederland gebeurde aan het eind van de negentiende eeuw iets dergelijks toen er een prinsesje werd geboren. Een kroonprinses nog wel. Wat was het lang verbeide dochtertje van Koning Willem III en zijn tweede vrouw, koningin Emma, ongelooflijk welkom onder brede lagen van de bevolking! De mensen waren oprecht enthousiast, en het lag dan ook voor de hand dat de naam van het prinsesje als naam voor pepermunten en fietsen gekozen zou worden. Timmerman Jan van den Brink uit Zeist liet in 1896 de merknaam Wilhelmina deponeren, en de eerste Wilhelmina fietsen hadden een plaatje met de beeldenaar van het toenmalige muntgeld; het portret met hangend haar van een tienjarige meisje. Van den Brink had vier ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 11 mei 2007 10:00

Marino LEJARRETA ARRIZABALAGA (1957, Spanje)

Er bestaat in de wielersport geen onderscheiding of een regenboogtrui voor taaiheid en duurvermogen. Was dat wel zo geweest, dan zou Marino Lejarreta die meerdere keren hebben gewonnen en zijn bijnaam is dan ook: Spaans riet. Dat is een bamboe-achtig materiaal dat uiterst buigzaam is, maar nooit breekt. En dat slaat volledig op deze aan de Golf van Biskaye geboren renner. Er zijn meerdere coureurs geweest die in één seizoen zowel de Tour, als de Giro en de Vuelta reden, maar Marino deed het vier keer en hij reed ze allemaal uit. En niet alleen om ze uit te rijden met een rangschikking ergens in de achterhoede. In 1987 was hij 10e in de Tour, 4e in de Giro en 34e in de Vuelta. In 1989 waren zijn resultaten respectievelijk 5e, 10e en 19e, in 1990 5e, 7e en 55e en in 1991 53e, 5e en 3e. Dus 8 van de 12 keer bij de eerste tien. Dan ben je een knappe renner lijkt me en dat klopt ook. Zie de rest van zijn erelijst. Lejarreta won in 1982 de Ronde van Spanje, hij won drie keer de Clasica San Sebastian, twee keer de Ronde van Catalonië en vier keer de klimtijdrit Montjuich. Dus de Bask heeft een erelijst die klinkt als een klok, want die is nog veel langer dan ik in dit stukje kan vermelden. In 1992 leek zijn loopbaan voorbij toen hij in de Grote Prijs Primavera ernstig ten val kwam. De zwijgzame Marino was al 35 jaar, dus had hij als renner weinig toekomst meer. Toch stond hij in september 1992 weer aan de start en het leek een medisch wonder. Het lichaam was hersteld zijn, maar de geest kon het niet meer opbrengen en na een maandje koersen maakte hij alsnog een eind aan zijn prachtige carrière die veertien jaar duurde. (foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 11 mei 2007 0:00

Dat Tacx b.v. deze maand 50 jaar bestaat zal de trouwe bezoekers van onze slogblog niet ontgaan zijn. Ook in andere media is er veel aandacht voor de Wassenaarse multinational die de hele internationale wielerwereld voorziet van fiets- en ergotrainers, bidons en specifieke wielergereedschappen. In het kader van dit jubileum organiseert Tacx in de maand mei een aantal evenementen. Eén daarvan is De Open Dag op zaterdag 12 mei a.s. Wielrenners, toerfietsers en wielerliefhebbers kunnen die dag tussen 11.00 en 17.00 uur bij het bedrijf terecht om het moderne en zeer geavanceerde bedrijf te bekijken en mee te doen aan de Virtual Reality wedstrijden om de exclusieve gouden Satori fietstrainer. Onder leiding van wielertrainer Frank Senders kun je ook nog meedoen aan een trainingssessie om de kwaliteit en de efficiency van je training te verbeteren en een heleboel tips en tricks te leren waardoor het fietsen een nog groter genoegen wordt. Dus kom naar Wassenaar en maak er een leuke en instructieve dag van. Het wordt toch rot weer.

VERGEET OOK NIET MEE TE DOEN AAN DE SPECIALE TACX PRIJSVRAAG OP DE SLOGBLOG!!!

Geplaatst door Fred van Slogteren, 10 mei 2007 15:30

VAN JAAP EDEN TOT JAN DERKSEN
 

door M.J. Adriani Engels

“M.J. (Max) Adriani Engels was een zeer bekend sportjournalist die vele boeken op zijn naam heeft staan. Hij was wat betreft een alleseter, want in zijn oeuvre komen boeken voor over voetbal, wielrennen, atletiek, tennis, schaatsen, de vierdaagse en nog veel meer. Hij behoort tot de generatie sportjournalisten waarvan Joris van den Bergh, Ir. Ad van Emmenes, Kick Geudeker, Martin Duyzings, Klaas Peereboom wel de bekendste zijn en dat waren achtenswaardige heren die in geklede jas met hoed op de perstribune zaten. Onder de vele boeken die Adriani Engels schreef, zitten nog al wat overzichtswerken en ook dit boek is een beschrijving van een bepaalde periode in de wielersport. 80 jaar Nederlandse wielersport, van pakweg 1867 tot 1947, het jaar dat dit boekje bij uitgeverij Kuurstra uitkwam. In 1918 verscheen het prachtige werk van George Hogenkamp met de titel ‘Een halve eeuw wielersport’ en dat eindigt in 1917. Dertig jaar …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 10 mei 2007 10:00

Beat ZBERG (1971, Zwitserland)

Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik over deze Zwitser moet melden. Hij is bezig aan zijn 17e profseizoen. Hij is allround, een goed klimmer, een uitstekend tijdrijder en hij kan ook nog goed aankomen als het in een kopgroep is. Hij is echter nooit de status van een subtopper ontstegen. Zijn erelijst is beperkt, hoewel hij ook geen uitgesproken knecht is. Hij is grijs en onopvallend. Beat Zberg reed vier seizoenen voor de Rabobank-ploeg, maar daarin wist hij ook niet echt op te vallen. Ik herinner me wel een knallende ruzie met Michael Boogerd na een etappe in de Tour de France. Het jaar weet ik niet meer, maar Boogerd deed er in de kopgroep alles aan om uit de greep van een achtervolgend groepje te blijven. In die groep zat Beat en als de aansluiting zou zijn gemaakt dan zouden er twee Raborenners in de kopgroep hebben gezeten, met uitstekende winstkansen voor de Zwitser. Het was Boogerd die dat niet toestond en na afloop stond Rabo met lege handen. Zberg was woedend en de altijd zo rustige en gelijkmatige Helveet vloekte de eeuwige sneeuw van de Alpentoppen. Op zijn palmares staan de Henninger Turm, de Ster van Bessèges en de Ronde van Oostenrijk. Niet slecht natuurlijk, maar er had meer in gezeten. Met zijn broer Markus is het eigenlijk hetzelfde. Die kwam ook naar Rabobank en in zijn eerste jaar zat hij steeds prominent in de finale van diverse klassiekers. Maar daarna was het afgelopen en gleed hij weg naar onder de subtop. De twee rijden nu al weer enkele jaren voor de Duitse formatie Gerolsteiner. Ik heb de indruk dat ze daar beter op hun plaats zijn, maar het vertaalt zich nog niet in resultaten. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 10 mei 2007 0:00

Zo op het oog een beschaafde man met van die naïeve reeënogen. Ideale schoonzoon, betrokken jonge vader, liefhebbende echtgenoot en een grandioze fraudeur. Onder druk bekennen met de belofte op zak dat hem dat strafvermindering zal opleveren. En na die bekentenis weer met een verklaring komen dat hij alleen maar voornemens was doping te gaan gebruiken. Dat terwijl vaststaat dat hij al sinds 2004 contacten heeft met die Spaanse medico omdat er sms-berichten zijn onderschept, dat hij totaal tussen 2004 en 2006 111 duizend euro op diens bankrekening in Zwitserland heeft overgemaakt en de naam van zijn hond al in 2004 in de afsprakenagenda van Fuentes voorkomt. Maar toch heeft hij nooit iets verkeerds gedaan, alleen overwogen. Zegt hij. Wat is zijn bekentenis waard? Ik weet het niet. Hij mag in ieder geval vier jaar lang niet in een ProTour team uitkomen. Maar als zijn schorsing voorbij is, is er vast wel weer een slimmerik die daar een oplossing voor weet. En zo gaan we maar door. Over zeven weken begint de Tour de France en we weten nog niet eens wie de vorige heeft gewonnen. Ook weten we nog niet wie er tweede is gewonnen, want ook Oscar Pereiro is verdacht. Schijnt een ontheffing te hebben op een bepaald medicament, maar heeft die onder valse voorwendsels gekregen. Zegt men. En zo gaan we maar door. Wordt ongetwijfeld vervolgd. (Foto: © Philip van der Ploeg)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 9 mei 2007 12:00

© Henk Theuns

“Deze prachtige wollen trui met hoge col werd tijdens zesdaagsen door de Nederlander Gerrit van Beek gedragen en dan tussen de wedstrijden door. Voor de tweede wereldoorlog hulden de renners zich in chambercloacks, mooie geruiten kamerjassen en dit waren gebreide versies van het trainingspak. De bedoeling was om tussen de wedstrijden door de spieren warm te houden in die kolossale onverwarmde sportpaleizen. In de koers hadden ze het niet koud, maar het koelt snel af als ze even niet fietsten. Verslijten kon zo’n trainingspak niet, want een zesdaagse was toen nog echt een zesdaagse en de renners zaten gedurende die 144 uren vrijwel constant op de fiets. Gerrit van Beek was een allround coureur die op de weg heel goed uit de voeten kon en ook op de baan zijn mannetje stond. In die tijd waren veel renners van alle markten thuis, want ze moesten het hele jaar aan de bak om geld te verdienen. Van Beek reed iedere winter een aantal zesdaagsen in Duitsland en hij had daar een goede reputatie. Zo werd hij ieder jaar weer gecontracteerd met zijn vaste maat, de …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 9 mei 2007 10:00

Iñigo LANDALUZE INTXAURRAGA (1977, Spanje)

Deze Bask van de Euskaltel-ploeg is bij mij om maar twee gebeurtenissen bekend. In de eerste plaats vanwege zijn verrassende zege in de Dauphiné Libéré van 2005 en in de tweede plaats vanwege het dopinggeval dat er op volgde. Zijn overwinning was verrassend omdat hij tot die dag hoofdzakelijk als knecht bekend stond voor mannen als Mayo, Etxebarria en Laiseka. In de koninginnerit was Landaluze vooruit met Axel Merckx en daarmee verrasten zij klassementsaanvoerder Levi Leipheimer. Toen de Amerikaan in de gaten had dat hij zijn trui aan Landaluze aan het verliezen was, nam hij in de achtervolging teveel risico en hij schoof onderuit. Landaluze werd in de leiderstrui gehezen en Iñigo en zijn in het fel oranje gehulde ploegmaten maakten in de resterende etappes geen fout en met 11 seconden voorsprong op Santiago Botero won hij zijn eerste wedstrijd bij de profs. Het was toen zijn vijfde seizoen bij de beroepsrenners. De Dauphiné is nog steeds de enige overwinning in zijn profloopbaan en dat komt voornamelijk door de dopingaffaire die op zijn overwinning volgde. Landaluze had testosteron gebruikt en dat mag niet. Hij kreeg een schorsing van zes maanden, maar zijn overwinning konden ze hem niet afnemen omdat hij direct in beroep ging. Na anderhalf jaar getouwtrek slaagde zijn advocaten erin aan te tonen dat er bij het LNDD, het nationaal laboratorium voor dopingopsporing, procedurefouten waren gemaakt en het Internationale Sporttribunaal TAS  sprak hem vrij. Bij het Franse laboratorium van Chatenay-Malabry was de fout gemaakt dat het A- en B-staal van de renner door dezelfde persoon was onderzocht en dat is tegen de reglementen. Floyd Landis was erg blij met de uitspraak, want dat betekent voor hem een stuk jurisprudentie waarop zijn advocaten zich kunnen beroepen, omdat bij het onderzoek van Landis’ stalen dezelfde fout is gemaakt. De genoegdoening heeft voor Landaluze tot nu toe niets opgeleverd, want hij heeft op wat ereplaatsen na nog geen enkele prestatie van niveau neergezet. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 9 mei 2007 0:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 Volgende »