© Henk Theuns

“Martin van Steen uit Oosterhout was een goede renner die in zijn lange beroepscarrière (van 1993 tot en met 2003) in een ondergeschikte rol goed heeft gepresteerd. Hij reed totaal zes seizoenen voor TVM, de ploeg van Cees Priem. Hij ging mee naar Farm Frites, toen TVM zich plotseling uit de wielersport terugtrok. Het avontuur bij Farm Frites was van korte duur, want de patatbakkers uit Oudenhoorn stopten ook al snel. Na een jaartje Bankgiroloterij vond Martin onderdak bij de gastrennersvereniging De Jonge Renner. Deze wielerclub wordt al jaren gesponsord door de Van Hemert Groep, een …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 16 mei 2007 10:00

Matthias KESSLER (1979, Duitsland)

De meeste van de Duitse toprenners zijn Ossies, maar Matthias Kessler is een echte Wessie, want hij is afkomstig uit de Beierse speelgoedstad Neurenberg. Met zijn brede gedrongen gestalte en zijn bokserskop lijkt hij veel ouder dan de 28 jaar die hij vandaag volmaakt. Hij is dan ook een echt knokkerstype, die een sterke finale kan rijden, mqaar tactisch niet altijd even gedisponeerd is. Vooral in zijn wedstrijden, de Waalse klassiekers en de Amstel Gold Race is hij een man om altijd rekening mee te houden. Dat zijn de wedstrijden die bovenaan zijn verlanglijst staan. Hij komt echter tot nu toe steeds iets te kort en het was daarom een grote voldoening toen hij vorig jaar in de Tour de etappe naar Valkenburg won op dezelfde Cauberg waar de Amstel Gold Race de laatste jaren eindigt. Een grandioze zege van de Pittbull, zoals hij door zijn collega’s wordt genoemd. Hij werd in 1999 Duits kampioen op de weg en in hetzelfde stond hij als derde op het podium bij het WK voor espoirs in Verona. Het is altijd leuk om te zien wie van de eerste tien bekende profs zijn geworden. Van de beste tien  in 1999 zijn dat Paolini (2e), Kessler (3e), Kirchen (4e) en Leukemans (6e). Van wereldkampioen Leonardo Giordani is echter weinig meer vernomen. Hij koerst nog steeds voor een ProContinental ploeg, maar hij wacht nog op zijn eerste overwinning. Maar terug naar Kessler. In 2000 werd hij prof bij Telekom en hij bleef bij die Duitse topformatie tot dit seizoen. Hij rijdt nu voor de Astana-ploeg en we moeten afwachten of die ambiance hem inspireert tot grote daden. We zagen hem weer vooraan in de finale van de Amstel Gold Race, maar hij ging te vroeg aan. Behalve zijn Touretappe moet zijn tijd wellicht nog komen. Hij heeft er de instelling en de discipline voor om echt een grote te worden. Nu nog dat beetje geluk. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 16 mei 2007 0:00

© Peter Ravensbergen

“In deze rubriek zijn er al enkele Basso’s van mij voorbijgekomen. Sinds kort heb ik er nog één. Tegen mijn gewoonte in heb ik me laten verleiden tot de ruil van een volledig afgemonteerde Campagnolo tijdritfiets voor deze godsgruwelijk mooie Monoblock Carbon Basso Laguna. Een lagune is een meer dat ontstaat tussen het strand en de schoorwal en door de ondiepte heeft het water een meer donkere kleur blauw dan dat van de zee. Dat is de reden waarom deze fiets in twee kleuren blauw is gespoten met een witte afscheiding. Dit doet me denken aan de start op Sardinië van de nu net aan de gang zijnde Giro. Met name de prachtige luchtopnames van de zee rond dit eiland.
Het mooie van deze Basso Laguna is dat de bedieningskabels binnendoor lopen. Alleen heeft het regen- en spatwater na 25 jaar zijn sloopwerk gedaan. In combinatie met het straatvuil is de doorgang voor de kabels dichtgeslibd en heeft een soort cement gevormd. Aan de buitenkant ziet de fiets er stralend uit, maar dat is schijn want van binnen is hij onherstelbaar beschadigd. Waar heb ik dit meer gelezen? Was dat niet in Elsevier, waar letterlijk stond: ‘Spaanse clubs gaan in zee met Fuentes’, is deze man een ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 15 mei 2007 10:00

ALGERI, Matteo (1976, Italië)
AXELSSON, Niklas (1972, Zweden)
BEUKER, René (1965, Nederland)
BROERS, Remco (1988, Nederland)
HIJGENAAR, Yvonne (1980, Nederland)
MAGGINI, Luciano (1925, Italië)
MARTINEZ DE ESTEBAN, Egoi (1978, Spanje)
SCHUTZ, Edy (1941, Luxemburg)
STAMSNIJDER, Tom (1985, Nederland)
TRENTIN, Pierre (1944, Frankrijk)
VAN LANCKER, Alain (1947, Frankrijk)
ZABALLA GUTIERREZ, Constantino (1978, Spanje)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 15 mei 2007 0:00

Sinds gisteren kan opa slogblog tegen zijn kleinkinderen zeggen dat hij nog met de grote Eddy Merckx heeft gefietst. En met de eerste Nederlandse Tourwinnaar Jan Janssen. En met tweevoudig wereldkampioen Piet de Wit. En met de voorgangster van Leontien van Moorsel: zesvoudig wereldkampioene Keetie Hage. En met Piet van Heusden, de eerste fietscomputer en wereldkampioen achtervolging 1952. En natuurlijk met de goede Koos Tacx zelf, de maecenas van de Nederlandse wielersport en de nostalgie ervan. Ik heb met bewondering tijdens de rit naar Koos gekeken. Op de eerste rij fietsend volbracht hij de tocht met twee vingers in de neus en het ging behoorlijk hard, dik over de 35.
Ingeklemd tussen een open dag voor de wielerliefhebbers op zaterdag en de feestelijke dealerdag vandaag was het gisteren het feestje voor de vrienden van Koos, een groot en indrukwekkend gezelschap. Met een Virtual Reality Competition, gewonnen door Fester Aarts met een gebroken rugwervel nota bene, een bedrijfsbezichtiging, de lunch, een fantastisch schoolreisje voor de niet-fietsers, het aperitief en een exquis diner in een partytent die af en toe onder de enorme windstoten dreigde te bezwijken. En natuurlijk met de fietstocht over iets van 67 kilometer in het achterland van Wassenaar. Ik fiets regelmatig, maar ik heb als ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 14 mei 2007 20:30

“We beginnen vandaag met WEEK 20 van 1979.
Na de drukte van vorige week zou in deze week de tweede van de drie grote etappekoersen starten, want de 62e  Ronde van Italië kende op donderdag 17 mei zijn proloog in Firenze. Er ston slechts één landgenoot aan de start, dat was Roy Schuiten die in de ploeg Scic van Giuseppe Saronni reed. Grote favoriet voor de eindzege was Francesco Moser em er was een parcours uitgezet dat op zijn lijf geschreven was. Veel tijdritten en relatief weinig bergen.
En Checco maakte de verwachtingen direct waar door de proloog te winnen, Saronni werd op 3 seconden tweede en Schuiten was zeventiende. Op vrijdag won Mario Beccia de eerste etappe naar Perugia, terwijl 1500 kilometer noordelijker Leo van Vliet de 5e Nacht van Hengelo won. Op zaterdag 19 mei waren er overwinningen voor Jan Raas in de 3e Omloop van de Boulevard in Vlissingen, voor Roger De Vlaeminck in de 2e etappe van de Giro naar Castel Gandolfo, voor Johan Kuiken in de 27e Omloop van de Haarlemmermeer, voor Hans Vonk in de Ronde van Zuid-Friesland en voor Lucien Van Impe in het criterium van Assenede.
Tot slot de zondag. In de Ronde van Italië werd de 3e etappe verreden en dat was een tijdrit over 32 kilometer tussen Caserta en Napels. Natuurlijk won Moser voor Knudsen (23 sec.) en Saronni (27 sec.). Roy Schuiten werd negende. In het algemeen klassement leidde Moser met 29 seconden voorsprong op ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 14 mei 2007 10:00

Klaus-Peter THALER (1949, Duitsland)

We kennen deze Duitser natuurlijk in de eerste plaats als een zeer goed veldrijder, die vijf maal de wereldtitel behaalde. Twee keer bij de amateurs en drie keer bij de profs. En nog twee keer een tweede plaats bij het WK, een plaats die door de Duitsers wordt opgewaardeerd met de term Vize-Weltmeister. Dat klinkt heel wat beter dan ‘tweede’ of nog erger: ‘eeuwige tweede’.  Thaler liep in 1976 nog een zilveren medaille mis toen hij in de sprint van de Olympische wegwedstrijd Fons De Wolf hinderde en hem – na protest – de tweede plaats en dus het zilver ontnomen werd. Er kwam een negende stek voor in de plaats. Na dit Olympisch avontuur tekende hij een profcontract bij het Spaanse Teka. Hij was een echt winnaarstype en hij won zowel op de weg als in het veld heel wat koersen. In 1978 trad hij toe tot de Raleigh-formatie en in 1979 nam Post hem mee naar de Tour. Thaler won twee etappes en droeg enkele dagen de gele trui. Zijn marktwaarde schoot in Duitsland omhoog en hij werd een van de pijlers van de nieuw opgerichte Puch-ploeg. Die stond onder leiding van de grote Rudi Altig en Didi Thurau was kopman. Maar de successen in de Raleigh-kleuren kon Thaler niet meer bewerkstelligen en in de laatste jaren van zijn loopbaan beperkte hij zich tot het veldrijden. Hij had toen al alle diploma’s van wielertrainer op zak en hij werd dan ook bondscoach. Als in mijn gesprekken met oud-Raleigh-renners zijn naam viel, was de reactie steeds een veelzeggend zwijgen. Ik meen te weten dat hij niet goed lag in de ploeg, maar ik weet daar verder niets van. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 14 mei 2007 0:00

Uw laatste kans om een prachtige gouden bidon en een gouden bandenlichterset te winnen. Klik op PRIJSVRAAG en geef uw schatting door.

LAATSTE KANS !!!

Geplaatst door Fred van Slogteren, 13 mei 2007 12:00

© Hans Middelveld

Vier finales van de Kampioenschappen van Nederland werden op donderdagavond 13 juni 1957 afgewerkt in het Olympisch Stadion. Ik zal er ongetwijfeld bij geweest zijn, want ik sloeg in de jaren vijftig die kampioenschappen nooit over. Ik vermoed dat het ‘t laatste restantje was van het gehele programma dat in het weekend daarvoor was afgewerkt. De regen was nog wel eens een spelbreker en dan werd de rest van het programma meestal op een avond in de week erna verreden. Je kon dan weer op vertoon van je kaartje, dat je gelukkig nog niet had weggegooid, naar binnen want twee piek was voor een schooljongen toen nog een heel bedrag. Wat zal ik die avond gezien hebben? In de eerste plaats de finale bij de amateursprinters waarin de Amsterdammer Mees Gerritsen afrekende met Jopie Captein. Beide staan me nog helder voor de geest. Bij het WK kwamen Gerritsen en Captein er niet aan te pas, want ze werden beide in de achtste finales uitgeschakeld. Van Mees Gerritsen is daarna alleen nog vernomen dat hij het slechte pad had gevonden en was opgegaan en Captein is vooral bekend gebleven als de grote belofte die niet thuis gaf toen het om inlossen ging. De ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 13 mei 2007 10:00

Marianne VOS (1987, Nederland)

Vorig jaar schreef ik een stukje op haar verjaardag met haar wereldtitel veldrijden nog vers in het geheugen. Nadien heeft ze zich als allround wielrenster bevestigd met een Nederlands en een Europees kampioenschap op de weg en als klap op de vuurpijl ook nog de regenboogtrui, Vooral het behalen van de wereldtitel in Salzburg vond ik een staaltje van macht, zoals ik die bij de vrouwen zelden eerder heb gezien. Toen de kopgroep van 16 de finish naderde gaf ik weinig voor haar kansen, want ze had in de laatste kilometers met haar krachten gesmeten. Ze zat zelfs een beetje ingesloten, maar ze wurmde zich uit de omsingeling en dook in het kleine gaatje dat de concurrentie haar liet. Ze passeerde de hele groep en met lengtes voorsprong toonde ze ver voor de finish haar blijdschap met een wijd geopende mond waarin je de huig duidelijk zag hangen. Maar zo blij als ze toen was, zo nuchter was ze in de interviews die onherroepelijk volgden. Keer op keer moest ze uitleggen dat ze nog geen Van Moorsel is. En zo ging Voske rijkelijk gelauwerd het nieuwe seizoen in. Het WK veldrijden werd een desillusie want ze miste die dag de vorm, maar voor de rest gaat het crescendo met de vandaag 20 jaar wordende inwoonster van Babyloniënbroek. Na twee 3e plaatsen in de rondes van Vlaanderen en Drenthe pakte ze haar eerste WB-zege in de Waalse Pijl, waar ze op indrukwekkende wijze afrekende met Nicole Cooke. Ik ben er van overtuigd dat dit seizoen haar nog veel moois gaat brengen. Ze kan alles en ze heeft de nuchterheid om het allemaal heel gewoon te vinden. Een vos in een kippenhok. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 13 mei 2007 0:00

« Vorige 1 2 3 4 5 6 7 Volgende »